حاج حسین هوشیار

چون خدا طالب گدا حسین هوشیار چون خدا طالب گدا شد باز در رحمت به سوی ما شد باز بنده شرمنده ی خدا شد باز او خریدار اشک ما شد باز خبر امد گناه میبخشند

صفا و مروه دیده ام دور حرم دویده ام هیچ کجا برایه من کرببلا نمیشود

من از ماه توبه جا مونده بنده ای دور از خدا مانده به سرم آمده بلا چکنم گشته ام سخت مبتلا چکنم به خودم کرده ام جفا چکنم نپذیری اگر مرا چکنم  

ای فروغ دیدگانم ناز کم کن سخنی گو مو پریشان میهمانم دیده بگشا بر رخ من گر چه بابا خسته هستی کن نگاهی بر رخ من از چه بابا دیده بستی بابا چهل منزل آواره سر تو بودم بابا بابا چهل منزل منتظرت بودم بابا بابا بیا ببین صبر دخترت سراب شد تموم شد بابا ببین دخترتو کجا آوردن خرابه حسین هوشیار

ای ابوالفضل ای رئیس زمره ی اهل وفا عبد صالح منصبین الله سنه ائتمیش عطا نهری آلدون ایچمدون سو نفسووه عالم فدا سو کنارینده سوسوز سقا سلام اولسون سنه ای سقایی که کنار آب لب تشنه جون دادی سلام بر تو اگر آمدی کربلا به هر دلیلی اشک چشمت خشک بود اما دیدی یه جایی گعده گرفتن دارن گریه میکنن خودتو قاتیشون کردی اگه گریه ام نداشتی صدا گریه در بیار ادای گریه در بیار آخه اینجا زینب بلند بلند گریه کرده لب تشنه جون دادی حسین هوشیار