ذی الحجه

داره تنم میسوزه توون نداره جونم کارشو کرئه این زن جاری شده تو خون خدایا منو خلاصم بکن از این درد و رنج و مصیبت خدایا ببین که زخم دلم بکن راحتم از مشقت دم آخری به یادم میاد غم کربلا و غربت من باقر آل عبام من یادگار کربلام شده واسم تدائی این لحظه های آخر غریبی حسینو اسیری یه خواهر سرو از قفا برید بی حیا جلو دخترش زد رو نیزه خودم بودمو دیدم دست و پاش که داره می لرزه رقیه داره تنم میسوزه توون نداره جونم کارشو کرئه این زن جاری شده تو خون خدایا منو خلاصم بکن از این درد و رنج و مصیبت خدایا ببین که زخم دلم بکن راحتم از مشقت دم آخری به یادم میاد غم کربلا و غربت من باقر آل عبام من یادگار کربلام شده واسم تدائی این لحظه های آخر غریبی حسینو اسیری یه خواهر سرو از قفا برید بی حیا جلو دخترش زد رو نیزه خودم بودمو دیدم دست و پاش که داره می لرزه رقیه داره تنم میسوزه حسین ستوده

بانوی اسلامی و به خانه‌ی شوهر کهنه حصیری تو راست مَفرَش و بستر   گندم دستاس توست خوشه‌ی پروین آبله‌ی دست توست مهر منوّر   تا که خدا فخر آورد به ملائک جانب محراب خیز و روی بیاور   وقت مناجات، دانه دانه‌ی اشکت زیور گوش ملائک است چو گوهر   آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر   ای زن مردآفرین عالم هستی! وی ز دل و جان گذشته در ره همسر!   چشم رجال و نسا به سوی تو بانو جان بنات و بنین فدای تو مادر!   کشته‌ی راه خدایی و هدف تو امرْ به معروف بُوَد و نهیْ ز منکر   «صُبّت علیّ مَصائبٌ»سخن توست می‌زند این نغمه‌ات به جان من، اخگر   گر که بریزد مصیبت تو بر ایّام روز جهان می‌شود چو شام، مکدّر   فاطمه! ای سینه‌ات بهشت محمّد! وااسفا! کاین بهشت سوخت در آذر   بر در آن خانه‌ای که اذن گرفته است قابض الارواح و جبریل، مکرّر، آه که آتش زدند امّت بی‌مهر! آه که وارد شدند قوم ستم‌گر!   حبل متین را فکنده حبل به گردن دست خدا را ببسته خلق سبکْ سر   بر سر منبر نشسته غاصب محراب صاحب مسجد ستاده در بر منبر   مدح تو ارزنده‌تر ز خواندن هر ذکر داغ تو سوزنده‌تر ز هر غم دیگر   قبر تو مخفی از آن که در بر قبرت جمله دعا را اجابت است مقرّر   ای دل ما در هوای قبر تو سوزان! قبر تو و اسم اعظم است برابر   این منِ عاصی، «مؤیّدم»، پسر تو ای پدر و مادرم فدای تو مادر! خطّ عبور بقیع بخش تو بر من دیدن قبرت مرا چو نیست میسّر بانوی اسلامی محمدرضا عاصی

اول دفتر به نام خالق اکبر آن که سزد نام او در اول دفتر نکته ای از قدرتش بس، این که بگویم اوست علی آفرین و فاطمه پرور فاطمه مجموعه صفات خداوند فاطمه آیینه کمال پیمبر عصمت کبری، ولیه ی الله عظمی قره ی عین النبی، حبیبه داور بَضعه ی احمد نه بلکه روح محمد همسر حیدر نه بلکه هستی حیدر اول دفتر محمدرضا عاصی شهر خرد احمد و علی ست درِ آن فاطمه آن شهر راست مرکز و محور ای به مثَل بی مثَل چو خالق یکتا وی به نُبی چون نَبی ستوده داور شأن تو در «إنّما ولیُّکُمُ الله» با حق و با احمد و علی ست برابر جز پدر و شوهر و دو ابن و دو بنتت روی تو نادیده کس ز اکبر و اصغر پای به محشر چو می نهی رسد آواز «غضّوا أبصارکم» به خلق، سراسر چشم و چراغت دو گوشواره عرش اند راحت جانت دو نازدانه دو دختر در قدم مادر است جنت موعود وین سخن نغز چون سروده پیمبر در عجبم زین حدیث و آن که چرا او داده به زهرای خویش کنیه مادر بهر شفاعت تو را بس است در آن روز دست ابوالفضل و خون محسن و اصغر هر که پناهش تویی پناه تو عالم وان که شفیعش تویی شفیع به محشر به به از آن رهبری که پیرو زهراست به به از آن پیروی که فاطمه رهبر حبل متین پیمبران الهی است هر نخی از چادرت به عرصه محشر چهره ز أعمی نهان کنی و بگویی می نگرم من ورا نبیندم او گر آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر کشته راه خدایی و هدف تو امر به معروف بود و نهی ز منکر حضرت باقر برای چاره هر غم نام تو می برد بر زبان مطهر خانه تو قبله امید سه حجت بیت تو معراج صبح و شام پیمبر سید رضا مؤید اول دفتر محمدرضا عاصی

لباس یاس بر تن کرد زهرا کنار دست او بنشست مولا محمد خطبه خواند زهرا بلی گفت غلط گفتم بلی نه یا علی گفت

خدایی را شناسم که خدای حیدر است کافرم بر آن خدایی که جدای حیدر است زحمت پیغمبران از آدم و خاتم همه سیر مخلوقات بر سوی ولای حیدر است دوش احمد که بر آن مهر نبوت خورده است به که وقت بت شکستن زیر پای حیدر است در شبی دیدند او را در چهل جا همزمان این یکی از بی نهایت ماجرای حیدر است رد شمسی که دهان را از تعجب وا گذاشت بازی شیرین چشم دلربای حیدر است خدای حیدر نوید پورمرادی

پدید آمده خورشید با حلول نجف خدا کند که شوم مورد قبول نجف قدم زنم وسط شارع الرسول نجف چای عراقی است از اصول نجف بهشت خوشه ای از شاخه های انگورش فدای مرقد و ایوان طلای مشهورش دوباره شد وسط شعر حرف از ایوان مرا همیشه گرفته ابهت ایوان چه بهتر است بگویم که حضرت ایوان دوباره در صف نوبت به نوبت ایوان ملائکه همگی با شتاب می آیند به دست بوسی عالیجناب می آیند پدید آمده خورشید نوید پورمرادی

کسی به غیر علی عدل را پیاده نکرد امیر و بود و از این نام استفاده نکرد به تن به غیر همان یک لباس ساده نکرد خدا مخالف او را حلال زاده نکرد علی برای عبادت پی بهشت نبود کنار لقمه نانش دو تا خورشت نبود همه به فضل علی باید اعتراف کنند و با ولایت او حل اختلاف کنند و جای کعبه دور سرش طواف کنند به روی ماذنه مکه سینه صاف کنند کسی به غیر علی نوید پورمرادی

برای علت خلقت خدا جواب نداشت اگر که مادر آب و ابوتراب نداشت برای نام گذاری اسم اعظم او کسی به غیر خدا حق انتخاب نداشت خدا برای خودش مظهر صفات گذاشت که غیر صورت این خانواده قاب نداشت دعای نور که میخواند در نماز شبش مدینه صبح نیازی به آفتاب نداشت رسید آب وضوش به دست حوریه ای وگرنه شیشه عطار ها گلاب نداشت برای علت خلقت نوید پورمرادی

در باغ های شهره به اوج معطری در چشمه گلاب دل انگیز قمصری در دشتهای سبز و چمن خیز و دلنواز در جاده های ممتد سرو و صنوبری در ریشه تصور تاریک تاک ها در چشمه سار های خروشان کوثری در موج موج آبی تسنیم و سرسبیل در آسمان روشن شبهای اختری در جاده ای که لحظه ای از جای جای آن حتی نسیم هم نگذشته است سرسری در نص آیه های پر از نور کردگار در شرح هر حدیث زلال پیمبری در هر حدیث قدسی و هر ذکر مستند در متن صادقانه ی آیین جعفری در خطبه های هر نبی صاحب کتاب در مصحف نمونه ی زهرای اطهری تنها علی است آنکه میان تمام خلق با او کسی نیافت توان برابری بر کرسی قضاوت یکتایی علی باید خود خدا بنشیند به داوری مسند نشین عرش معلی ست مرتضی مصدر علی است در دل هر یاء مصدری ما محو آفتاب جمالش شدیم و هست در ساق عرش یکسره در سایه گستری با دیدن جمال علی میزند ملک بی اختیار صیحه ی الله و اکبری در نام اوست خسته قلم هر چه خوش نویس در فضل اوست بسته زبان  هر چه منبری با خواندن فضائل او داغ میشود بازار شاعری و بساط سخنوری چرخیده اند دور علی سال های سال ناهید و زهره و زحل و ماه و مشتری در پیشگاه نور علی غرق ظلمت است صد ها هزار آینه خورشید خاوری خواندیم خطبه های امیرالکلام را با قند های پارسی و شور آذری خم میشدند پیش خم ذوالفقار او هنگام کارزار مقامات لشکری مانند کاه نقش زمین شد مقابلش هر کس که داشت داعیه ی کوه پیکری ناد علی بخوان که پس از نام نامی اش با یک اشاره وا شود ابواب خیبری در اضطرار بر لبم امن یجیب نیست نام علی ست بر لب من وقت مضطری خون حسین اوست نشانی از اقتدار صلح حسن چه بود ؟... نماد دلاوری وقت گریز آمده ، این بیت کربلاست آیا کسی نمانده بیاید به یاوری یک عده مست کرده و فرزند زر شدند انگار مرده بود مرام ابوذری تاریخ منزجر شده از عمروعاص ها اسلام زخم خورده از امثال اشعری شرح فضایل علوی را نوشته اند حسکانی و سیوطی و شیخ زمخشری حقی که از خدا به علی واگذار شد هرگز نمیرسد به فلانی و دیگری فریاد شقشقیه ی مولا اثر نداشت بر قوم کور دل شده ی شهره در کری من حق پرست هستم و حق حضرت علی ست از این طریق شهره شهرم به کافری بی شک برای حضرت مرضیه هیچ کس غیر از علی نبود سزاوار همسری عقد علی و فاطمه بی شبهه در ازل در پیشگاه حضرت حق گشته محضری ما خاک پای فاطمه هستیم تا ابد در خاندان ما همه هستند حیدری نه اشتباه گفتم و باید چنین نوشت ما نوکریم و شهرت ما هست قنبری ما را هوای سلطنت ملک دیگری است تا روز حشر سلطنت ماست نوکری ما را به خاک چادر مادر امید هاست چون خاندان فاطمه هستند مادری عالم فدای‌فضه کنیزش که بوده‌است کوچک ترین کرامت او کیمیاگری وقتی قسیم دوزخ و جنت فقط علی است باشد امید ما به کرم حداکثری با اشرف خلایق عالم که مصطفی است تنها علی رسیده به فیض برادری دلبسته کسی نشدم چون کسی نبود غیر از علی و آل علی باب دلبری خوشبخت آن فقیر که در آستان او این فقر را عوض نکند با توانگری سنجیدن عیار قصاید به دست کیست وقتی که شعر گوهر و مولا ست گوهری جان ها فدای ماه ترین یادگار او عالم فدای قامت فرزند عسکری این بیت آخر است و دو زانو نشسته ایم چشم انتظار آمدن ماه آخری شاعر احمد حسین پور علوی

برای گفتن تبریک آمده باران به پای بوسی اش آمد نسیم وقت اذان چه شوکتی چه جلالی وان یکاد بخوان چه تند میزند این جای قصه نبض زمان عروس آینه آمد به خانه قرآن ترانه های زمین و زمان شنیدنی است چقدر هلهله عرشیان شنیدنی است سکوت تازه عروس جوان شنیدنی است صدای قلب علی بی گمان شنیدنی است مبارک است وصال دو روضه رضوان ستاره ریخته بر سفره های این خانه چقدر معجزه دارد خدای این خانه ذسیده ایم کجا با دعای این خانه همیشه آیه رسیده برای این خانه جهان فدای تو ای شان سوره انسان

دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز فدای پیرهن چاک ماه رویان باد هزار جامه تقوی و خرقه پرهیز خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت که در مقام رضا باش و از قضا مگریز میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

تو نامت عشق کلامت عشق تمام خلق وخویت عشق منم مخلوق منم بی تاب لذّتها منم جامانده ازاین عشق تو آن آیینه ای هستی که چشم از روی تو بستم و تو با مهر والایت مرا بخشیدی و خواندی

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است مدح حضرت زهرا صابر خراسانی