گلچین مداحی چاووش محرم

آقا سید حسین ما این همه راه اومدیم مشهد روضه بگیریم من اومدم و رفیقام اومدیم رزق گریه محرممون رو بگیریم معلوم نیست شب سوم باشیم یانه برای ما بگو سر عمه سه سالت چی آوردن تا حالا دیدید یه دختر زمین میخوره او رو بزننش یه دختر شهید میارن کنار جنازه بابا زیر بغلاشو میگیرن قبلنا تو این حرم سه ساله یه قفسه ای بوده توش اسباب بازی میذاشتن با زبان بی زبانی میخوام بگم نا مرد مردم شام اگه یه دختر بهانه بگیره او رو با اسباب بازی سرگرم می کنند نه با سر بریده رزق محرم پورکاوه مومنی

من یادمه اون روزی رو که دلمو اسمت برد من ممنونم از اونی که منو به روضت آورد دلواپسم برای دیدن محرمت دلواپسم برای نوکری زیر پرچمت وای بی تابم وای اربابم خدا نیاره کم بشه سایت از سرم خدا نیاره که اربعین نرم حرم با پدر و با مادرم خدا نیاره آقام آقام حسین کوچه ها شد مشکی پوش بارون نم نم اومد آه چه روزای دلگیری تو دلامون غم اومد یک سال من پریشون عزای اربابم یک سال من روضه خون عزای اربابم وای گریونم وای مجنونم خدا نیاره منو بی سرپناه کنی خدا نیاره که سفرمو جدا کنی دست منو رها کنی خدا نیاره آقام آقام حسین دلواپسم سیدامیر میرعظیمی

وقتی رقیه بانی روضست تموم مانعا بی تاثیره ببین شبیه سال قبل امسال محرمو رقیه میگیره از حالا میگم یادشون باشه دم محرم ما طبق شیوه نامه های دختر حسینیم وقتی اباالفضل وزیر کشور حسینه تابع دستور وزیر کشور حسینیم رقیه بخواد راهم هموار میشه دستگیر دست من دست علمدار میشه رقیه بخواد روزیم پر بار میشه دستگیر دست من دست علمدار میشه یا بنت الحسین اونی که شامو زیر و رو کرده زیر و رو میکنه جهانو هم یه روز میاد که همه دنیا تازه میفهمن کی بوده کم کم یه روز همه میفهمن آرامش زندگیشون به برکت همین صدای طبل و سنج روضست این همه تحقیق و پژوهش آخرش میفهمن داروی این مریضی یک دونه برنج روضست رقیه بخواد دنیا غوغا میشه راه کرببلا با دستای بی بی وا میشه رقیه بخواد هیئت بر پا میشه دوباره روضه های خونگی احیا میشه رقیه بانی روضه مهدی رعنایی

از بچگی شادی فروختم غم خریدم با پول تو جیبی هام برات پرچم خریدم یاد قدیم افتادمو دلم شکسته دعوا سر پرچم گرفتن توی دسته گفتم محرم که بیاد واست قیامت میکنم گفتم که هر جا که باشم اونجا رو هیئت میکنم من همه خونوادمو نذر رقیت میکنم میشه ازم راضی باشی درد به جونم تا زنده باشم از تو و روضه ات میخونم خواهم رضای تو جانم فدای تو دلم میخواد که باشم با تو خسته ام از دنیا از این دورنگی ها دلم میخواد که باشم با تو آرامش آغوشتو کم داره قلبم کاشکی میشد دستم تو دستت باشه محکم من تو نگاه اول عاشقت شدم رفت وقتی نگاهم خورد به گنبد و به پرچم بذار که امسال حرمو ببینم اربعین حسین دق میکنم اگه نرم اشک منو ببین حسین بیا و جون مادرت رومو نزن زمین حسین بذار بیامو تو حرم دورت بگردم راه حرم باز شه میام بر نمی گردم یار دلم تویی کس و کار دلم فقط تو رو داره دلم من دوست دارم ای همه دار و ندارم ای همه کس و کارم ای دل و دلبر و یارم حسین آقا جان حسین آقا جان از بچگی محمدحسین پویانفر

کار دنیا رو ببین یه روزی این مردم افتخارشون این سیاهی بود به هم میرسن میگه مشکی پوشیدی نه راه دور میخوای بری همین رفیقات میگه سر کار محل کار هی دست میگیرن سیاهیمو تو ماشین میزارم میگه بعد از ظهر که میام مشکی رو می پوشم میگه هی توهین میکنند هی آقا رو مسخره می کنند خاک به سرم الهی قربون قربتت برم یه روزی این بچه ها از ده روز به محرم با ذوق پیرهن مشکیشونو محیا میکردن پیرهن مشکی حیدر خمسه

تا خداوندی خدا برجاست پرچم شاه کربلا برپاست یا حسین یا حسین عاشقی می‌کنیم باز مثل همون قدیما نمیزاریم بگیرن امام حسین رو از ما محال کربلا من رو صدا نکنه به عهد هرساله ما وفا نکنه من و فراق اربعین خدا نکنه یا حسین نحن بحماک یا حسین حلت بفنائک عاشقی می کنیم محمدحسین پویانفر

سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور سینه زنا مع امام منصور حی علی کرببلا انشاالله زمین نه مونه این علم و این پرچم حسین حسین میگن یه روز همه عالم بهترین اربابی لطف تو بی منت نقش باب القبلت ادخلو فی الجنت گریه کنا مع امام منصور مع امام منصور محمدحسین پویانفر

کرده ام نذر که عمری ز غمت گریه کنم آه از دل کشم و از علمت گریه کنم گر دلم سوخته است لطف به من کرده خدا بهر آن است که سوزم ز غمت گریه کنم گاه در ماتم تو بر سر و بر سینه زنم گاه بنشینم و زیر علمت گریه کنم منم آن سائل درمانده که با دست تهی در دل شب به امید کرمت گریه کنم به غبار حرم کرببلایت سوگند دوست دارم که شبی در حرمت گریه کنم کاش آیی دم مردن به سر بالینم تا نهم صورت خود بر قدمت گریه کنم کرده ام نذر که عمری ز غمت گریه کنم آه از دل کشم و از علمت گریه کنم گر دلم سوخته است لطف به من کرده خدا بهر آن است که سوزم ز غمت گریه کنم گاه در ماتم تو بر سر و بر سینه زنم گاه بنشینم و زیر علمت گریه کنم منم آن سائل درمانده که با دست تهی در دل شب به امید کرمت گریه کنم به غبار حرم کرببلایت سوگند دوست دارم که شبی در حرمت گریه کنم کاش آیی دم مردن به سر بالینم تا نهم صورت خود بر قدمت گریه کنم حسین غریب محمدحسین پویانفر

برا یه شب روضه ما خیلیا زحمت میکشن وقتی که ما گریه کنیم نفس راحت میکشن اونا که پرچم میزنن اونا که مشکی می کوبن اونا که کفش جفت کننو چشم به رامون از غروبن یکی پای بساط چایی یکی پای اجق عزاس یکی کارش تو سینه زنی آب دادن به تشنه لباس دعای نوکرا همه اجر شما با فاطمه فدای نوجوونی که این روزا با طبل عزا محرمو قبل همه میاره توی کوچه ها فدای پیرمردی که سلام به پرچم میکنه پس انداز یه سالشو خرج محرم میکنه برا یه شب روضه ما خیلیا زحمت میکشن وقتی که ما گریه کنیم نفس راحت میکشن اونا که پرچم میزنن اونا که مشکی می کوبن اونا که کفش جفت کننو چشم به رامون از غروبن یکی پای بساط چایی یکی پای اجق عزاس یکی کارش تو سینه زنی آب دادن به تشنه لباس دعای نوکرا همه اجر شما با فاطمه فدای نوجوونی که این روزا با طبل عزا محرمو قبل همه میاره توی کوچه ها فدای پیرمردی که سلام به پرچم میکنه پس انداز یه سالشو خرج محرم میکنه خیلیا زحمت میکشن امیر حسینی

از بچگی شادی فروختم غم خریدم با پول تو جیبی هام برات پرچم خریدم یاد قدیم افتادمو دلم شکسته دعوا سر پرچم گرفته تو دسته بزار محرم برسه برات قیامت می کنم من شب سوم جونم نذر رقیت می کنم یه روزی کل عالمو براتو هیئت می کنم من شب سوم جونم نذر رقیت می کنم آرامشِ آغوشِ تو کم داره قلبم دلواپسم خیلی آقا واسه محرم من تو نگاه اولی عاشق شدم وقتی نگاهم خورد به گنبد و به پرچم بزار محرم برسه، بزار ببینم علمو بجادرت نشون بده خیسی پلک ترمو دل حره دارم اربعین بیاد نبینم حرمو بزار محرم برسه دورت می گردم راه حرم باز شه بیام برنمیگردم از بچگی امیر حسینی

تو ای شور نهان در رقص پرچم ها تبت سوزان ترین تب ها غمت شیرین ترین غم ها تو را می‌خواهد این شب ها تو را می‌خواند این دم ها تو ای احرام مشکی پوش ها ماه محرم ها الا ای اشکریزت چشم ابراهیم و عیسی و نوح و آدم ها مصیباتت فراتر از لهوف و از مقرّم ها تو ای ماه محرم ها... *** لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا دینی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد تو ای شور نهان هادی جانفدا

اگرم اجل ندهد امان به محرمت برسم حسین تا امان بده که به روضه ی تو نفسم حسین به سیاهی علمت قسم به شلوغی حرمت قسم تو همه کسم به خودت قسم نسپاریم همه کسم حسین نه چو می شفا نه چو زر جلا نه چو سگ وفا به تو کرده ام تو کس منی تو بس منی همه شب دعا به تو کرده ام اگرم سیه اگرم کریم اگرم ز وصل تو بی نصیب نه که دشمنم که ز غفلتم بوده هر جفا به تو کرده ام سحرم تویی قمرم تویی ثمر دو چشم ترم تویی به جهنمت برم اگر به خدا قسم سپرم تویی دو برس به این من ناخلف که به ادعا شده گفته ام پدرم تویی غریب ارباب اگرم اجل ندهد امان محمدحسین پویانفر

وقتی که همه دورمو خالی کردن تو بودی که نزاشتی تو غربت باشم حالا که همه روضتو خالی کردن این منم که باید تو روضت باشم حتی یه نفر نمونه دورت من میمونمو روضه برات میگیرم حتی همینم خود تو خواستی واسم اینو مادرت نوشته تو تقدیرم نمیدونم عمل کردم یا فقط ادعا کردم سر من رو بزار رو پات تا بپرسم وفا کردم آرزومه منم روی زانوت بگم اوفیت تو بخندی و از لب خندون تو به غمای گذشته بخندم وقتی همه دورمو خالی کردن مهدی رعنایی

دم همتون گرم وقتی کسی روضه نمیاد شما اومدید روضه وقتی همه دورشو خالی کردن شما اومدید روضه آقا ما که هنوز نمردیم وقتی امام حسین چراغا رو تو خیمه خاموش کرد گفت برید هر کی دلش میخواد بره نوشتن از جلو در خیمه از جلو امام حسین رد نمیشدن همین جا همین خیمه رو میزدن بالا از زیر می رفتن تنها حر ف جون که میشه معلوم میشه کی چه کاره است اومدی تو روضه امام حسین گفتی مردم میگن میری تو روضه مریض میشی میمیری من اومدم اینجا بمیرم اصلا یه عمر صابون به دلم زدم گفتم من که لیاقت ندارم کربلات بمیرم کاشکی قسمت بشه تو روضت جون بدم حسین جون دادن تو روضه مهدی رعنایی

رحمت خدا حسین دستمو رها نکن جون مادرت منو از خودم رها نکن حسین آقام همه میرن فقط تو میمونی برام فقط تو میمونی و اشک و گریه هام بدم ولی خدا رو شکر تویی آقام حسین آقام حسین آقام رو کنم سمت حرم رحمت خدا حسین دستمو رها نکن جون مادرت منو از خودم رها نکن حسین آقام همه میرن فقط تو میمونی برام فقط تو میمونی و اشک و گریه هام بدم ولی خدا رو شکر تویی آقام حسین آقام حسین آقام رو کنم سمت حرم دستمو رها نکن محمد معتمدی

بوی محرمش میاد خیمه و پرچمش میاد فرشته ازتو آسمون برای ماتمش میاد بوی محرمش میاد خیمه وپرچمش میاد فرشته ازتو آسمون برای ماتمش میاد رقیه دخترش میاد صدای مادرش میاد تشنگی بالبش میاد حسین با زینبش میاد شاهزاده ای جوون میاد عباس پهلوون میاد یه طفل زیبایی میاد صدای لالایی میاد مسافرای کربلا دارن میرن به مهمونی دلو بزن به قافله اگه میخوای جانمونی نمونی نمونی بعد چراغو پرچمو اسبابای محرمو بگیر رو دوشت علمو دیوونه کن یه عالمو توی سف زنجیر زنا آقاتماشات میکنه اگه یه دست عاشقی وصله به دریات میکنه آقا تماشات میکنه کنار هر سقاخونه به تشنه ها آب بنوشون بچه های کوچولورو لباس سقا بپوشون به تشنه ها آب بنوشون بوی محرمش میاد خیمه و پرچمش میاد فرشته ازتو آسمون برای ماتمش میاد بوی محرمش میاد خیمه وپرچمش میاد فرشته ازتو آسمون برای ماتمش میاد رقیه دخترش میاد صدای مادرش میاد تشنگی بالبش میاد حسین بازینبش میاد شاهزاده ای جوون میاد عباس پهلوون میاد یه طفل زیبایی میاد صدای لالایی میاد صدای لالایی میاد بوی محرمش میاد سیدرضا تحویلدار

دوباره اومده ماه عزای تو الهی که بشم یه روز فدای تو من عاشق دسته ها و سینه زناتم من عاشق زائرا و گریه کناتم عشق منی عمر که اینو به همه میگم من عاشق اربعین تو کرببلاتم حسین حسین آقام حسین دوباره شدم مست بوی محرم آقام حسین علیرضا خدایی دوباره اومده ماه عزای تو الهی که بشم یه روز فدای تو من عاشق دسته ها و سینه زناتم من عاشق زائرا و گریه کناتم عشق منی عمر که اینو به همه میگم من عاشق اربعین تو کرببلاتم حسین حسین آقام حسین دوباره شدم مست بوی محرم آقام حسین علیرضا خدایی

آه سلمان قبول داری که حق ما این همه عذاب نبود بازویم نمی شکست اگر دور دست علی طناب نبود آقاجون تو محرم غم غدیر گرفتتمون كم مانده بود عالم از این داغ جان دهد ای مادرِ شهید خدا صبرتان دهد! می‌دانم از دل تو شكوفید این امید آقا سرش سلامت، اگر طفل شد شهید! امّا كسی نمانده به آقا توان دهد! یا رب مباد از پسِ این داغ جان دهد! حالا به پشتِ خیمه پدر ایستاده است مشغولِ دفنِ پیكر خورشید‌زاده است لبریز ابر می‌شود و تار، آسمان در خاك دفن می‌شود انگار، آسمان بهتر كه دفن بود تن طفل تو رباب بوسه نزد سه روز بر این پیكر آفتاب بهتر كه دفن بود و پی بوریا نرفت این پاره تن به زیر سُم اسب‌ها نرفت بهتر كه دفن بود و چو رازی كتوم شد این نامه، محرمانه شد و مُهر و موم شد... لختی بیا به سایهٔ این نخل‌ها رباب! سخت است بی‌قرار نشستن در آفتاب! از خاطر تو آن غم شیرین نرفته است آب خوش از گلوی تو پایین نرفته است! زمزم به چشم و زمزمه در سینه تا به کی؟! آه از جدایی دل و آیینه تا به کی؟! تا کی کتاب خاطره‌ها را ورق زدن؟! در هر غروب، باده ز جام شفق زدن؟! کمتر ببین به خواب، دل و جان خسته را کابوس‌های ماهی و تُنگ شکسته را بس کن رباب! شعله به جان‌ها گذاشتی قدری خیال کن که علی را نداشتی! بس کن رباب! پشت زمین و زمان شکست با ناله‌های تو، دلِ هفت‌آسمان شکست بس کن در آسمان، دلِ دیدن نمانده است در هیچ ذره تابِ شنیدن نمانده است بس کن که سوخت در تب و داغِ تو آفتاب از هُرم لحظه‌های تو آتش گرفت آب بگذار از این حکایت خون‌بار بگذریم نفرین به هر چه حرمله! بگذار بگذریم امّا ازین گذشته تماشا کن ای رباب حالا حسین مانده و این خیل بی‌حساب! تنها به سمت معرکه باید سفر کند زینب کجاست دختر او را خبر کند؟ این لاله لاله باغ مگر وانهادنی‌ست؟ این شرحه شرحه داغ مگر شرح دادنی‌ست؟ آه ای رباب، جان من این دل، دلِ تو نیست؟ این جان كه هست در كفِ قاتل، دلِ تو نیست؟ این باغ لاله چیست به گودال قتلگاه؟ آیا حسین بود؟ نكردیم اشتباه؟ آه ای رباب، قاتلِ خودسر چه می‌كند؟ با جای بوسه‌های پیمبر چه می‌كند؟! حالا چه عاشقانه محاسن كند خضاب سبط رسول، تشنه میان دو نهر آب! كم‌كم سکوت، ساحلِ فریاد می‌شود آبِ فرات بر همه آزاد می‌شود آبی ولی منوش كه غیر از سراب نیست! زَهْر است این به كام تو، باور كن آب نیست! این آب، شیر می‌شود و سنگ می‌شود یعنی دلت برای علی، تنگ می‌شود! آن وقت هی به سینهٔ خود چنگ می‌زنی یا زخمه زخمه شعله در آهنگ می‌زنی آن وقت باز طفل تو فانوس می‌شود در شعله‌زار داغِ تو، ققنوس می‌شود این پرده‌های سوختهٔ حَنجر رباب! نی در نواست، ناله زنید از پی جواب! لختی بیا به سایهٔ این نخل‌ها رباب! سخت است بی‌قرار نشستن در آفتاب! مهمانِ سفره‌های فراهم نمی‌شوی؟ عیسی شده‌ست طفل تو، مریم نمی‌شوی؟ غمگین مباش، آخر این ماجرا خوش است پایان شب به میمنت «والضّحی» خوش است آید به انتقام کسی از تبارتان «عَجّل عَلی ظُهورکَ یا صاحبَ الزمان»

زندگی چیز دیگری شده است، تا به نامت رسیده‌ایم حسین! عشق سوغات کربلاست، اگر مزه‌اش را چشیده‌ایم حسین! هر دلی را به دلبری دادند، هر سری را به سروری دادند ما که هر وقت گفته‌ایم خدا، از خدایت شنیده‌ایم: حسین از خدایت شنیده‌ایم که ‌گفت: نقش‌ها ما کشیده‌ایم اما «اَحسنُ الخالِقین» از آن روییم که تو را آفریده‌ایم حسین! این علم‌ها و این علامت‌ها اینچنین بی دلیل خم نشدند همه‌ی ما شریک غم‌های خواهری قد خمیده‌ایم حسین! زینت شانه‌های پیغمبر! تا شنیدیم ساعت آخر: دل چگونه بریدی از اکبر، دل از عالم بریده‌ایم حسین! تن بی دست مانده‌ی سقا دیده‌ای، وای از دلت آقا ! در عوض ما کنار هر آبی عکس دستی کشیده‌ایم حسین! بین شرم نگاه عباس و آن دل نازک شما چه گذشت؟ از حرم تا حرم نفهمیدیم ما که هر چه دویده‌ایم حسین! روضه‌های مدینه می‌خوانیم اول کربلا و می‌دانیم از دعاهای مادرت بوده که به اینجا رسیده‌ایم حسین! شاعری با نگاه پاییزی به دو چشم بهاری‌ام خندید چه بگویم که اشک ما از چیست؟ چه بگویم چه دیده‌ایم حسین! عشق سوغات کربلا نجم الدین شریعتی

منو بزن ولی نزن حرف سال بی محرمو بگو بمیر ولی نگیر ازم اشک و خیمه غمو دلگیرم حسین به سیاهیای پرچمت دلگیرم حسین به پرای رو علمت دلگیرم حسین منو بزن ولی نزن حرف سال بی محرمو بگو بمیر ولی نگیر ازم اشک و خیمه غمو دلگیرم حسین به سیاهیای پرچمت دلگیرم حسین به پرای رو علمت دلگیرم حسین سال بی محرم علیرضا عسگری

میزنه قلبم داره میاد دوباره باز بوی محرم دورش بگردم دور اون ضریحی که هوا شو کردم خودت میدونی که فقط خود تویی دوای دردم دورت بگردم آرزو دارم حتی شد جنازمو حرم بیارن آروم می گیرم سر مو پایینه پات اگه بزارن رویامه رویامه رویامه کربلا آخر دنیامه حسین ابن علی آقامه عشق کربلا بی چارم کرد توی هیئتا آوارم کرد می زنه قلبم محمدرضا ناصری

چیزی از کرامتت کم نشده یه نخ تو پرچمت کم نشده تو دلم یه ذره از حرارته آتیشت محرمت کم نشده روضه ها بر پاس من نمی بینم مگه میشه از دلا بره محبتت پرچمت بالاس من نمیبینم بیشتر از همیشه روضه ها گرم هیئته بی تو بی سامونم از عشقت می خونم هردری بسته شود جز در پر فیض حسین این در خانه عشق هست که باز است هنوز ابا عبدالله پرچمت بالاست حسین ستوده