گلچین مولودی ولادت امام رضا (ع)

چه شور و حالیه خدا تو قلب مشهد الرضا دلا همه منجلیه شب شب ذکر علیه سلسله گیسو اومده ضامنه آهو اومده دلم خوشه ولایی ام تو این شبا هوایی ام به خدا به خدا تا ابد امام رضایی ام دل من جای آقامه مست و شیدای آقامه طوطیای چشام خاک کف پا های آقامه آقام آقام رضا جانم ضامن آهو اومده سعید قانع

شکر خدا مشهد خونمه دست سلطان آب و دونمه اربعین عرفه کربلا چند ساله با آقا جونمه سلطانم تویی قرآنم همه ایمانم سر و سامانم ای جانم بچه محله ی سلطانم ای جانم پشت پنجره بیمارمو تو صحنا خادم زوارمو دور ضریح تو میزنم باز حرف های لهجه دارمو ای جونوم نکنی بیرونوم برات مهمونوم ازت ممنونوم شکر خدا مشهد خونمه مشهد خونمه سعید قانع

یه سلمونی بود پیر بود بچه هاش تو نیشابور داشتن میرفتن گفت کجا داری میری از کار افتادی گفتن آقا امام رضا داره وارد میشه میخواییم بریم آقامون ببینیم بچه هاش رفتن تک وتنها موند دلش شکست یه عمر منتظر بودم ببینمت حالم که اومدی من از پا افتادم کاش میشد ببینمت هنوز حرفش تموم نشده بود دید پرده حجره کنار رفت آقا وارد شد ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده امام رضا حکایت مرد سلمونی حمید علیمی

شب میلاد صحن چراغونیه این شبا تو حرم جشن و مهمونیه چقدر مهمون اومده سرزده بین این مهمونا مادرت اومده این غلام سیاهت و بین مهمونا ببین دل دادم برای تو یا امام رضا ببین هر چی که ازم دیدی رسم بی وفایی بود هر چی که ازت دیدم یا رضا آقایی بود اگه یه روزم نیام تا حرم دل تنگ میشم اینه ارزوم دم اخرم باشی پیشم دوست دارم یا رضا دوست دارم صدا اومد بانگ نقاره ها باز رو به گنبدت دست بی چاره ها حرم هر کس دست خالی بیاد تو میدی بیشتر از حاجتی که میخواد هر کسی به تو رسید غصه هاش و میخری درد هاش رو بهت میگه با زبون مادری هر کسی به من میگه راه کربلا کجاست من میگم شروعش از مشهد امام رضاست صحن چراغونیه حمید علیمی

کدوم آقا اینقدر حاجت میده کدوم سلطان اینقدر رعیت داره کدوم عشقی این همه شیرین هست کدوم صحنی اینقدر زائر داره دستم بشکنه اگه در خونه دیگه گدایی کنم دوست دارم یه روزیم دنیا رو هم امام رضایی کنم السلطان امام رضا کدوم گنبد اینقدر زیبا میشه کدوم مقصد اینقدر عازم داره کدوم دربار اینقدر خادم داره کدوم سلطان حمید علیمی

حرم امن تو کافی است هراسان شده را مثل شه راه بده آهوی گریان شده را دل سپردیم به آن معجزه ی چشمانت تا که آباد کنی خانه ی ویران شده را مِهر تو باعث خاموشی آتشـدان است خارج از دست خلیل است ، گلستان شده را گندم ری به تنور کرمت پخته شود از تو داریم پس این مزرعه ی نان شده را هرچه شد خرج حرم ارزش او بیشتر است از طلا حرف نزن، نقره ی ایوان شده را به در خانه ی تو بسته و وابسته شدیم چه نیازی است به جنّت سگ دربان شده را گر قرار است جبینش به قدومت نرسد کافرش بیش نخوانیم مسلمان شده را در محلّه خبر لطف تو   بهتر پیچید پخش کردند اگر قصه مهمان شده را شدنی نیست کرم داشته باشی ، امّا دستگیری نکنی دست به دامان شده را پنجره ساخته ای دور ضریح کرمت تا ببندند به آن زلف پریشان شده را ما فقط ظاهری از اوج تو را می بینیم گذری نیست به معراج ِ تو حیران شده را جلوه ای کردی و زهرای پر از جذبه ی تو تا قم آورد دل شاه خراسان شده را حرم امن تو وحید یوسفی