گلچین مداحی شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) | ایام فاطمیه

آه نکش... نفساتو فاطمه اینقده کوتاه نکش راه نرو... با نفس نفس زدن به هم نریز خونه رو کاش بگی... مگه آخه کم و کسری داره این زندگی کار نکن... فضه سفره رو میزاره اینقد اصرار نکن زهرا سادات... ظرف غذا می افته از دستات زهرا سادات... تو رو خدا تکون نخور از جات زهرا سادات خدا نیاره زن جوون بمیره مادر نباشه پدر دیگه اسیره خدا تقاصِ،گلم رو پس میگیره خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر جانِ مِن... بشکِسته دستِ جا مه داغِ سه دل نزن پر نکش... اگه خوانی راه بوری لینگه زمین سر نکش پیر بـَیی... مگه چند سال تی سِنّه که زمینگیر بـَیی حرص نخِر... یاد نیار ته رِه چِتی بَزونه اون چِل نفِر جانِ زهرا... دستِ جا کِنّی حسِنِ پیدا جانِ زهرا... تی سِره رِه سازه بزو اسماء جانِ زهرا خوانی بوری بور اگه نِدارنی چاره خوانی بوری بور کسی نَینه ته جاره خوانی بوری بور ولی دار شِه هِواره خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر دیلبریم... در و دیوار آراسِندا یِخِلان یاوریم کوثریم سـَن اولـَنَّن یارالی طاقتی یوخ دیزلَریم فاطیمَه... کوچَدَه دشمَـنِمِـیز یاندی مَنیم حالیمَه فاطیمَه... گِجَه لَر حَسَن دوتوپدی یوخودا واهیمه عُمرُوم زهرا... باشیمَه گُور دُلانِری دُنیا عمروم زهرا... بالالاریـن دیولَّه وا امـّاه عمروم زهرا سَنی وُرانـلار، قاپِمِ یاندِرانـلار مَنَه گولولَر ، غروری می سِندِرانلار او باغِبانم ، گورُبدی یاسیم آزار خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر دانلود نماهنگ جان زهرا روح الله رحیمیان

الهی بمیرم برای اونایی که مادر ندارن اما اونی که داری امشب نمیگم همین الان همین رسیدی گره کور داری اوضاع احوال خراب داری چه میدونم هر دردی داری آرامش نداری خودتو برسون تا دیدی خوابه برو نمیزارن مادرا تا دیر نشده این کار رو بکن ابی عبدالله صورت گذاشت مادرش جون نداشت وگرنه مگه زهرا میذاشت حسین صورت بزاره میگه مادر صورتتو کف پای من نذار یه روز میاد ... صورت گذاشتن کف پای مادر حیدر خمسه

من حاضرم خار بره تو چِشَم ولی نره تو پای مادرم من آخرش یه روزی توی روضه جون می‌دم برای مادرم کاش من بودم سیلی می‌خوردم اون روزتو کوچه جای مادرم روضه‌ی فاطمه شروع شد وا علیا وا محمدا این روزا خیلی تسلیت بگین به بچه سیدا از ته دل بلند بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر آه مادر، آه مادر، آه مادر خیلی برام مادر من زحمت کشیدگریه کنه تو بار بیام سعی می‌کنم با گریه‌هام هرجوری هست تو روضه‌هات به کار بیام من تا ابد نمیتونم با روضه‌ی دیوار و در کنار بیام معجزه‌ی خونه‌ی وحی اگه دریا می‌سوخت تو آتیش با اینکه زهرا پشت در بود ولی مولا می‌سوخت تو آتیش تو هم شبیه من بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر از ته دل بلند بگو، آه مادر روضه‌ی فاطمه شروع شد حسن عطایی

از کوچه شد شروع مصیبت کلام سوخت شعرم شرر گرفت و قلم پا به پام سوخت در شور جهنم و شر شراره‌ها در یورش ستم در دارالسلام سوخت آن چادری که پیش خدا احترام داشت پیش نگاه مردم بی احترام سوخت با تل هیزمی که در آن کوچه جمع شد آتش گرفت خانه و تا پشت و بام سوخت آتش گرفت آن در و بعدش لگد که خورد با میخ داغ زندگی یک امام سوخت شاعر حیا کن از علی و بیشتر نگو اما بگو که محسن علیه السلام سوخت لعنت به آن کسی که لگد زد به برگ یاس جان علی ز ضربه‌ی آن بی مرام سوخت آن حیدری که ذکر نجات خلیل بود با غم نظاره کرد و گلستان تمام سوخت از کوچه شد شروع مصیبت صابر خراسانی

حلالم کن این همه درد و طاقت آوردی به خاطر علی زمین خوردی می بینمت به هم می ریزم اگه زهرا عجل وفاتی رو نمی خوندی اگه یه چند روز دیگه می موندی نوزده سالت می شد عزیزم من تنها من مظلوم ازت می خواهم بمون خانم حلالم کن محمدحسین حدادیان

زخم دلم بهتر نمی‌شه این حیدر اون حیدر نمی‌شه زخم دلم هر چی که باشه زخم میخ در نمی‌شه زخم پهلوی زن پا به ماه این همه روز نشد روبه راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی پناه کشتنش اما می‌گفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت حتما تو خونش ای وای من، ای وای من زهرا زخم دلم بهتر نمیشه وحید شکری

چند وقت پیش کاشون بودم یه جوونه مثلاً سی و چهار پنج ساله گفت سید من دیگه با این امام حسین شما کاری ندارم گفتم چرا خیلی خرج امام حسین می‌کردم گفتم خب بابام کرونا گرفت من خیلی بابامو دوست داشتم هرچی به امام حسین گفتم آقا من نوکرتم من هر سال خرج می‌کنم برات بابام نذار بره بابام بره من اذیت میشم من خیلی بابامو دوست دارم امام حسین سید حرف منو گوش نداد بابامو گرفت امام حسینی که برای من کاری نمیکنه من برای چی کار کنم گفتم جوان میشه یه حرف بزنم این امام حسینی که من و تو براش سینه میزنیم پنج سالش بود شش سالش بود مادر شو بین در و دیوار کشتن تو دنبال کدام امام حسینی باباش شصت سالت مرده ناراحتی اصلا تو میدونی زندگی یعنی چی حکمت یعنی چی خدای مهربان‌تر از ما به خودمون یعنی چی شش سالش بود مادرشو کشتن این مادری که الان فاطمیه دور هم جمع شدیم پنج سالش بود مادرش رفت هیجده سالش بود باباش رفت تو هیجده سالگی خودشو کشتن رفت کی می‌فهمد یه مادر هیجده ساله که بچه دو سه ساله رو باید بگذاره بره برا چی گذاشته کجامیری کی میفهمه خدا وقتی با رسولش اینجوری کرده با امیرالمومنین اینجوری کرده با حضرت زهرا با امام حسن با امام حسین با زینب کبری خدا رو نمیشناسیم بابا خود آقا رو نگاه کن باباشو کشتن مادرشو کشتن بچه‌هاشو کشتن برادرهاشو کشتن جگر گوشه هاشو کشتن آخر خودشم تیکه تیکه کردن دنبال کدوم دینی کدوم خدا جوونی که از امام حسین دل برید استاد دارستانی

گاهی کنار تربت مخفی مادرت بر خاک آشنای خودت گریه می کنی یک شب زائر پنجره فولاد می شوی با حاجت و دعای خودت گریه می کنی شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی با یاد کربلای خودت گریه می کنی مادرت مریضه ها... آقا ممنونم مارو محرم دونستی برای عزای مادرت دعوت کردی مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن برای مادر خودت برای خانواده خودمون برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه بیاد تو خونه به تو بگه مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده صداشو بلند کرده تو صورت مادر مگه میشه... نه برای کی میگی برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته از بچیگت باهات بزرگ شده یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده چرا اینقدر به هم ریخته‌ای میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو کی بهش بی احترامی کرد میخواهی چی بگه... میخوام بگم یابن الحسن آقا... ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی ممنونیم دور همدیگه جمع کردی تا برامون روضه بخونی مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی

گفته نبی که تا بشنود این دنیا یا روحی اللتی بین جنبی زهرا میگن اهل آسمونا کوثر به فاطمه جبرئیل شبانه روز میزد سر به فاطمه اوج ایمان و محبت و وقار است و حیا علت علاقه ی پیغمبر به فاطمه دختره پیغمبره گوهره پیغمبره بضعه منی یعنی دلبره پیغمبره آبروداره دم محشره پیغمبره اصلاً از اول بگو مادره پیغمبره مادرم یا زهرا گفته نبی که تا بشنود این دنیا وحید شکری

اَلا اِی‌چاه، یارم را گرفتند گُلم، باغم، بهارم را گرفتند میان کوچه‌ها با ضَربِ سیلی همه دار و ندارم را گرفتند الا ای چاه یارم را گرفتن حسن عطایی

داد‌ میزنه‌ به سر خواهرم می‌لزره‌ هی‌ تن‌ برادرم‌ بابامونو‌ میبرن و‌ دارن‌ میره‌ برا‌ زدن‌ مادرم چیه گناه‌ مادر من چه بی‌ پناهه مادر من‌ نزنش‌ انقدر که‌ میشی دچار‌ آه مادره‌ من‌ آه مادر مادر... تیر‌ میکشه‌ جگر‌ مادرم افتاده‌ در رو سر‌ مادرم‌ انقدر نزن‌ لگد‌ به‌ پهلوهاش‌ دیگه‌ شکست‌ کمر‌ مادرم‌ جلوی‌ دشمنا‌ یه تنه وایساده نیم نگاش به منه کی‌ دیده‌ کسی‌ یه زنو جلوی‌ شوهرش‌ بزنن آه مادر مادر... چیه گناه‌ مادر من حسن عطایی

ما را گدای حضرت زهرا نوشتند گدایان زهرا غلامان مولا اهل بهشتند اهل بهشتند جز او کسی حرف پیمبر را نفهمید جز او مدینه قدر حیدر را نفهمید میزند پیغمبر ما بوسه بر دستان زهرا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها زهرا فقط زهراست مثلش در بشر نیست جز او کسی پای علی اهل خطر نیست خرید عشق او را خریدی که غیر از سودِ دوسر نیست سودِ دوسر نیست عصاره ی وصیت زهرا همین است مولا فقط حیدر امیرالمومنین است گفت پیمبر کیست زهرا سرور زنهای دنیا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها وقتی گل ابناء آدم را سرشتند حسن عطایی

بهشتم اونجاست که جای پاته بهشتم خاک چادرته تویی که سفرت همیشه پهنه همه عالم روزی خورته پناه مادرونت محبت مدامه نگاه مهربون تو همونه که میخوامه دعای نیمه شبهات تجلی مرامه اراده ی خداست که سایه ی تو مستدامه اسم تو زیر لب میبرم از همه سختیا میگذرم مادرم مادرم مادرم بهشتم خاک چادرته حسن عطایی

متن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام سرتاسر محله‌مان غرق ماتم است حرف از حسین و زینب و ماه محرم است دیدم میان کوچه جوانی پر از شعور حی علی الْعزا به لبش بود، غرق شور می‌گفت: نذر خون خدا جان مادرم دم از حسین می‌‌زنم و اشک می‌‌خرم با روی خوش رساند به مجلس غریبه‌ای با هم زدند سر در هیئت کتیبه‌ای دیدم کسی عجیب پی کار دلبر است بی تاب و عاشقانه، گرفتار دلبر است هر کار سخت بود، خودش گفت می‌‌کند کفش هر آنکه آمده را جفت می‌‌کند رندی کنار در به همه چای تازه داد چایش به قلب سنگی من هم گدازه داد با ذکر یا حسین و وضو طبق عادتش قاطی چای، ریخت کمی خاک تربتش با گریه فاطمه به تماشا نشسته بود یک بچه، باز قلک خود را شکسته بود می‌گفت زیر لب: کم من را قبول کن از من دوباره سینه‌زدن را قبول کن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد فرزند خویش را سوی هیئت می‌آورد از عشق و شور فاطمه جانش لبالب است با چادرش مدافع فرهنگ زینب است دیدم کنار دیگ نشسته است با ادب لات محله بود ولی گفت زیر لب: زهرا مرا به پای حسینش مرید کرد دیگ سیاه روضه، مرا رو سپید کرد آمد به سوی من پدری پیر و محترم می‌گفت: گوش کن به من و این نصیحتم اینجا هر آنچه خرج کنی سود می‌‌کنی خود را عزیز خانۀ معبود می‌‌کنی جانم فدای نوکر و دربان هیئتش جانم فدای پیرغلامان هیئتش هر کس به قدر معرفتش کار می‌‌کند با اشتیاق صحبت از یار می‌‌کند در اوج کار که پر از اخلاص می‌‌شدند گریان برای حضرت عباس می‌‌شدند مجلس شروع شد، همه با آه و زمزمه هر یک گرفته‌اند اجازه ز فاطمه خدام درگهش همه بی ادعا شدند با اینکه خسته‌اند، ولی یک صدا شدند دیدم دم از رفاقت دیرینه می‌‌زنند محکم‌تر از همه به سر و سینه می‌‌زنند چون شیر پاک خورده همه گریه می‌‌کنند مانند بچه مرده همه گریه می‌‌کنند گفتند: بی پناه به یک نیزه تکیه داد در بند یک سپاه به یک نیزه تکیه داد گفتند: عاقبت به لبش هم نخورد آب گفتند: مانده بود تنش زیر آفتاب گفتند: تشنه کام سرش را بریده‌اند گفتند: روی سینۀ آقا دویده‌اند گفتند: این غریب، میان وطن نبود جز یک حصیر پاره برایش کفن نبود رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام

علی جان آقایون رفقا بزرگان اینی که ما در مقام انس و الفت که شعره میگیم خانوم فرمود علی جان این شعره ها زبان حاله اصلا اینطور نبوده هیچگاه نشد امیرالمومنین رو بدون کنیه و لقب صدا کنه حدیث شریف کسا رو ببینید فقلت و علیک السلام یا اباالحسن و یا امیرالمومنین اینجور صدا میکرده یک بار امیرالمومنین رو با اسم صدا کرد اونم ناچار بود وقتی گیر افتاد بین در و دیوار یهو داد زد یا علی روضه جانسوز بین در و دیوار محمد سهرابی

رفتی و پژمردنمو ندیدی رفتی زمین خوردنمو ندیدی تو كوچه ها راه منو میبندن همه دارن به شوهرت میخندن یه فكری هم به حال بچه ها كن یه سر بیا زندگیمو نیگا كن اگه بیای با دلم بی غم میریم اصلا از این مدینه با هم بریم بازم بمونو دست به پهلو بگیر عیبى نداره از على رو بگیر كارم شده یه گوشه ای ببارم بچه هاتو سرِ خاكت بیارم دلِ من از همه كنار میگیره حالا علی دست به دیوار میگیره میشه بیای دوقطره زمزم بدی یه ظرف آب بیاری دستم بدی چه مادری از دخترم گرفتند خوابو از چشمای ترم گرفتند این چادر پاره منو میكشه خونِ رو گوشواره منو میكشه رفتی و پژمردنمو ندیدی مهدی رعنایی

زخم دلم بهتر نمیشه این حیدر اون حیدر نمیشه زخم سرم هر چی که باشه زخم میخ در نمیشه زخم پهلوی زن پا به ماه نکنه هنوز نشد رو به راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی گناه کشتنش اما میگفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت لابد تو خونش ای وای من ای وای من زهرا ... از بعد تو گفتم همیشه این خونه اون خونه نمیشه سی ساله شاید بعد دستاش محاسنم شونه نمیشه روضه میخوندی همش با حسین بگو من غریب ترم یا حسین زنده بودم پیش چشمای من زنمو زدن اما حسین زینبو اهل حرم دل نگرانند حسین تا هست زن ها در امانند حسین تا هست خیمه روبراهه غم ناموس بعد از قتلگاهه سید مظلوم حسین جانم ... زخم دلم بهتر نمیشه سید محمدرضا نوشه ور

جلوات حی تعالی ای ستون عرش معلی قدّیسه‌ی عالم والا یا زهرا تو دو عالم، تو سرور کل زنانی مادر مهربون صاحب الزمانی با نگاهت جهان رو پر از برکات کن سر ما رو نذر غبار قدمات کن شمشیر ذولفقار علی ای یار علی پای کار علی تنها شدی پناه علی همراه علی تکیه‌گاه علی امید لحظه‌های علی با وفای علی ای عصای علی تو لحظه‌های سخت علی بودی پای علی ای طلای علی یا زهرا تو نداری مثل و همانند همسایته عرش خداوند انبیا الهی خاک مقدم تو برکت داره چقدر عمر کم تو در خونت حضرت جبرییل خالق می‌کنه اقتدا به تو کل حواله خورشید رفته زیر حجاب هستی گوهر ناب نور روز حساب طوبی له و حُسن مأب روح و رکن ثواب هستی مادر آب ای مقتدا و رهبر ما سایه سر ما دُر و گوهر ما شاهد روز محشر ما بوده باور ما هستی مادر ما یا زهرا جلوات حی تعالی محمد فیروزی

امیرالمومنینی که جنگ احد پیغمبر پرستار مسیحی رو فرستاد گفت برو زخماشو ببند یه پارچه ای مثل فیتیله درست کرده بود لای زخم‌های امیرالمومنین گذاشته بود اومد بیرون پرستار مسیحی با آستینش اشکاشو پاک می‌کرد پیغمبر فرمود چه شد آقا این کیه در دفاع از شما به این وضع افتاده حضرت فرمود اینجوریه گفت کار من نیست هر زخمی رو باز می‌کنم توش دو تا زخم خورده مثل پروانه در جنگ احد دور پیغمبر می‌چرخید تک و تنها نود زخم کاری به بدنش شبی که غسلش دادن شب بیست ویک ماه رمضان میگه شمردم الفجراها نزدیک هزار جای زخم کوچک و بزرگ به بدنش بود در دفاع از پیغمبر دختر پیغمبرم  همه رو جبران کردا تو اگه برا بابای من این همه زخم خوردی در سن هیجده سالگی همه رو جبران کرد همه زخم‌ها رو جبران کرد سیدعلی صادقی

نوای یا فاطمه، پُر کرده عالَمِینو می‌گیره آخر دستِ، مُحِبّای حسینو اللّهُمَّ صَلِّ عَلیٰ، فاطِمَةَ و ابیها و بَعلِها، و اُمّها و بَنیها قلبم زیر دِینت، گریه‌مه حُنینت چه قدم‌هایی داره حسنِ نور عینت مرهون تو هستم، تا به روز محشر ممنونم مَنو سپردی به دست حسینِت نوای یا فاطمه روح الله رحیمیان

جز غم کسی به خانه ما سر نمی زند اینجا که مرغ شوق دگر پر نمی زند در شهر خود غریبم و با درد آشنا در خانه‌ی غریب کسی در نمی زند من بضعه‌ی پیمبر و یک تن از این همه دَم از سفارشات پیمبر نمی زند جز من که بر دفاع علی سینه اش شکست حرفی کسی ز غربت حیدر نمی زند آتش زدند خانه ما را که هیچ کس آتش به آشیان کبوتر نمی زند در پشت در، شهادت من شد شروع و حال غیر از اجل به گِرد سرم پر نمی زند میزد مرا مغیره و یک تن به او نگفت زن را کسی مقابل شوهر نمی زند بیش از همه به حالت زینب دلم بسوخت مادر کسی برابر دختر نمی زند کردیم امتحان (موید) که هیچگاه جز آستان ما، در دیگر نمی زند دانلود روضه میزد مرا مغیره مهدی رعنایی

دنیای من و دنیای نوکرها الگویی، برا امروز مادرها ای جانم، به استاد پیغمبرها یا زهرا تا محشر، قیامِت بی‌بی پابرجا تا آخر، تو ایستادی پای مولا مثل تو، نخواهد آمد در دنیا وا اُمّاه وا اُمّاه... امُّ‌الحسَنِین، امُّ‌الزّینَبِین امُّ‌الشُّهداء، امُّ‌النُّجَبا مادر زمین، مادر زمان ای منتقم صاحبَ‌الزَّمان وا اُمّاه... مدیون توام در دنیا در عقبا مجنونم، همه خونواده‌ت لیلا جان من، فدات یا امِّ ابیها یا زهرا روزی‌مو، می‌گیرم از دستت وَالله تو رزقِ زمینو می‌دی ای‌وَالله بر دستِ توئه چشمان عینُ‌الله یا زهرا وا اُمّاه... مادر حسن، مادر حسین نور نیّرِین، ماه عالَمِین بی‌مثل و بدل، بودی از ازل ذکر نوکرات، مهدی اَلعَجَل وا اُمّاه... دنیای من و دنیای نوکرها روح الله رحیمیان

فضه میگه شب آخر دیدم بی بی یه دستشو گرفته بالا یه دستشو صدا می‌زند به حق اونایی که از انبیا انتخاب کردی خدایا اون دل شکسته بدن مجروح ببین چه جور داره  لحظات آخر عمر دعا میکنه بی بی چی میخوای حالا قسما رو داری میدی آخرش فرمود علی دوستای گناهکار ما رو ببخش و به بکاء علی به گریه‌های علی بعد از من و به بکاء الحسن به گریه‌های حسن رسید به امام حسین کلمه بکا رو عوض کرد دیگه نفرمود به بکاء الحسین فرمود... خدایا به کابه های حسین بکا با کابه فرقش چیه بکا همین است که الان شما اشک میریزید همین که همتون دیدید اما کابه پسر  بچه های هفت هشت ساله رو دیدید هی هی صداش اینطوری اینو عرب میگه کابه فرمود و بکابه الحسین المظلوم الشهید اربابتون نفس کم می‌آورد در گریه کردن اونم آستین تو دهنش باشه اونم دستور باشه آرام آرام گریه کن ببین دیگه چه جور میشه آی رحمت خدا به این ناله‌ها به جای اربابتون اونایی که دوست دارید بلند بلند گریه کنید شما که نفست میاد شما که منع نشدی از گریه کردن وصیت هاشو کرد صدا زد  علی جان اگه بچه‌هامو آوردی سر قبر من مبادا بزاری حسین گریه بکنه فقال علی علیه السلام لمه یا حبیبت قلبی چرا بی بی فرمود می‌ترسم بیاد سر قبر من گریه بکنه اونم اونطور یه وقت خواهرا بهتر می‌فهمن من از کفن پاره کنم با موی پریشان از قبر بلند شم آره پسرتو نیاورد کنار قبرت گریه کنه اما انقدر پسرت کربلا گریه کرد کنار بدن علی اکبر میزد رو زمین صدا میزد ولدی علی ولدی علی این دستتو بگیر بالا به خدا فاطمه زهرا یه پلک بزنه کارت درسته امر خدا که از کلمح البصر تویی پلکی بزن بزن که شود کار ما درست هرکی کار داره این دامنشو بگیره دیگه نه لقلقه زبون نه شکل کار که یه چیزی بگیرید دستتو بگیر بالا این دست گدایی تو از پرده دل صدا بزن یا حسین فرق بکا و کابه سیدعلی صادقی

درد و دوا فاطمه مشکل گشا فاطمه تو دل همه سختی های دنیا فرو الی فاطمه رمز بقا فاطمه ذکر دعا فاطمه سر در بهشت خدا شده حک صل علی فاطمه برنده تر از تیغ ذوالفقار هیبت این بانوی باوقار وقتی که پیشش باشه فاطمه خوب حیدر دیگه زره میخواد چیکار مادر آبه روح حجابه فاطمه که لشکر ابوترابه نور میبینه نبض زمینه لرزه انداخته به مسجد مدینه امنا یازهرا روح بهار فاطمه ای با وقار فاطمه ای پیش خدا از همه تو بیشتر آبرو دار فاطمه والا تبار فاطمه با اعتبار فاطمه فردای قیامت همه پیادن دو تا سوار فاطمه با چادرش معنی شده عفاف دورش ملائکه گرد طواف با تن زخمی در راه علی رفته توی کوچه ها به مصاف خیر کثیره چه بینظیره دنیا از گوشه نگاش روزی میگیره با احترامه ختم کلامه یه تنه سپاه حامی امامه امنا یازهرا با چادرش معنی شده عفاف امیر برومند

شیعه تا فاطمیه باشد هست فاطمه علت ادامه ماست ما همه بچه های زهراییم فاطمیه شناسنامه ماست منه بچه شیعه وقتی که یه جا بشینم بهم بگن که مادرت کیه بگو ببینم سرمو بالا میگیرم افتخارم اینه پسر سیدة نساء العالمینم شجره نامه برگه اییه که همیشه همرامه شجره نامه بهترین دلیل واسه تبرامه شجره نامه ثابت میکنه که علی بابامه حرف حق علی اگر باشد کفن ما همیشه جامه ما ست ما همه بچه های زهراییم فاطمیه شناسنامه ماست مادر ما صاحب کنگره های عرشه زیر پاش بال ملائکه همیشه فرشه خدا کل عرشو صف میکنه دست به سینه کافیه فقط یه لحظه لب زهرا تر شه افتخاریه شغل مادر ما خونه داریه افتخاریه خطبه خوندنش چه ذوالفقاریه افتخاریه تو رگای ما عشق تو جاریه لطف زهراست این که نام علی در اذان ها و در اقامه ماست ما همه بچه های زهراییم فاطمیه شناسنامه ماست هر کی ایمان به ولایت علی نیاره تو شناسنامه دیگه اسم پدر نداره مادر ما سایه اش هم حتی کسی ندیده ولی مادر اینا همون شتر سواره مادر ما بود که عشق خداوند تعالی بود مادر ما بود اون که انسیه زهرا بود مادر ما بود اون که اولین اهل تبری بود فاطمیه شناسنامه ماست حسن عطایی