گلچین مداحی شهادت امام حسین (ع) | شب عاشورا

چشات قبلمه تو لیلای لیلا بگیر دستمو نگاه کن تو برما ندای لب مجانین همینه سلام علی حبیبی حسینا صدو بیست و هشت بار فدای تو میمیرم من تو کربلای برای تو همه عالم شده گدای تو زیبا حسین لیلا حسین امیر دل حسین نوا حسین

در شهادت امیرالمومنین در مسجد کوفه وقتی امام حسن مجتبی آمد بعد از دفن پدر سخنرانی بکنه خطبه بخونه دیدن آقا لباس مشکی به تن کرده زن‌ها بعد از کربلا لباس مشکی به تن کردن تا یک سال لباس عزای خودشون در نیاوردن همین الان اگر ما قائل به این بشیم آقا اصلاً عزاداری عرفیه یه عزاداری عرفیه دیگه الان شما حالا قدیم بود شب‌ها اینجا می‌آمدن نجفی‌ها رسم دارن دیدید یه علمی میارن که روش مثلاً مشعله این نشانه سابقه ای داره در نجف در هند مثلاً روی خاکستر می‌دوند به نشانه عزا در لرستان خودمون یه نشانه‌ای دارند به نام خره گیری یعنی همین گل ریختن به خودشون نشانه عزاداریه هنوزم این عزاداری رو دارن و خیلی هم عجیبه مرحوم آیت الله عظمی بروجردی که دچار درد چشم شده بود دچار درد چشم شد بر اثر کثرت مطالعه به خاطر احترام به این عالم مردم بروجرد در روز عاشورا با همین گلی که داشتند به سر و صورت و تن کشیده بودند در قالب دسته عزا آمدن تو حیاط خانه این عالم تو همون پیچ دالان خونش من رفتم اونجا رو دیدم ایشون وایساده بود که خیر مقدم بگه و گریه می‌کرد از شانه یکی از این عزادارها یه مقداری از این گل برمی‌داره به سر و صورت چشمان خودش می‌کشه که ایشون می‌فرماید من دیگه تا آخر عمر نه دچار سوی کم چشم شدم نه دچار درد چشم شدم هرکسی عزاداری عرفیه درسته عزاداری عرفیه اما واقعاً در عرف شما لباس مشکی نشانه عزا نیست حتی خارج از کشور ما هم در بین برخی از ادیان دیگه هم لباس مشکی لباس حزنه نشانه حزنه در ماه محرم و عزای امام حسین هم همین اتفاق می‌افته همه محزونن نشانه حزن که این لباس یک دسته باید در ماه محرم محور رو پیدا کرد محور وجود نازنین اباعبدالله الحسین علیه السلامه خود امام حسین محوره اصلاً حضرت زهرا سلام الله علیها فرمودند آقا بعد از پیغمبر محور رو گم نکنید شروع شد که بعد از پیغمبر مردم دور کسی که باید می‌چرخیدن نچرخیدن محور را گم نکنید هادی الیاسی

منو یاد خاطره ها و چشمای ترم چی میشه به شیش گوشه باز بخوره گذرم الهی بگیره نفس یه شبی تو حرم حرم حرم حرم حرم حرم آرزومه هنوز عکسی که گرفتم تو کربلا رو به رومه بدون حسین بمونم تو دنیا کارم تمومه حرم حرم حرم آرزومه به اشکای جاریِ این چشام دلمو رو دست می گیرم میام به همه رفیقای هیئتیم گفتم اربعین دیگه کربلام دلی رو میخوام که فقط باشه تنگ حسین چه خوبه گرفته کارام همه رنگ حسین دل از همه میبره اسم قشنگ حسین حسین حسین حسین حسین زندگیمه همه خاطرات شرینی من از بچگیمه رفیق روزای زمان خستگیمه حسین زندگیمه در خونش عمریه نوکرم آقایی که سایه اش روی سرم مگه کسی هست که ندونه من سگ خونواده ی حیدرم رسیده همیشه بهم خیر کرببلا یه عمره که درسه برام سیر کرببلا من از همه دل میکنم غیر کرببلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا دعامه یه بغض از زیارت اولم هنوز تو صدامه یه عکس از حرم خریدم همش جلو رو چشامه کربلا کربلا کربلا دعامه همیشه پناهمه کربلا آره تکیه گاهمه کربلا شروع نفس پای روضه بود عاقبت راهمه کربلا منو یاد خاطره ها و چشمای ترم حسن عطایی

در حجره را بست گفت کنیزا بیان هلهله کنن کف بزنن دف بزنن صداش نیاد بیرون از حجره دیدن یه کنیز با یه قدح اومد جلو پر آب آب چیته مگه نمیشنوی داره از تشنگی دست و پا میزنه صداش میاد پسر زهراس زد زیر کاسه آب به تو ربطی نداره دوست دارم صداش نیاد اصلا بزار دست و پا بزنه هلال میگه سپرمو پر آب کردم گرفتم جلو شمر داشت بالا میومد دست و پاش میلرزید گفت آب برا  چیته گفتم دیدم داره دست و پا میزنه لباش مثل چوب خشک به هم میخوره دیدم شمر دامن عربی رو کنار زد یه چیزی رو آورد بالا از موهای حسین گرفتم همه منتظرن ، مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه رگاتو میبوسم تو رو خدا دست و پا نزن داره از تشنگی دست و پا میزنه امین قدیم 

حسین جانم حسین جانم حسین جانم حسین جانم آرومم پناه امن نوکری و برای آغوش تو مجنونم هر شب بازم تو روضه‌های تو شبیه ابر بارونم ای جانم بهم اجازه دادی که بیام به زیر این پرچما ممنونم ای خیر کثیرو به لطف زهرا مادر تو مدیونم حسین جانم حسین جانم دادوندی نوشه ور

بردی‌ تو‌ خلائقو به‌ زیر دین‌ امام‌ حسین لیلی‌ لیلا های‌ عالمین‌ امام‌ حسین منمو شبای‌ بین‌ الحرمین‌ امام‌حسین عمر یعقوب‌ مگه‌ دارم‌ من صبر ایوب‌ مگه‌ دارم‌ من غیر تو یااباعبدالله یار محبوب‌ مگه‌ دارم‌ من پدرم‌ پدرم‌ پدرم حسین‌ مولا حسین‌ آقا حسین‌ بابا السلام‌ علیک‌ ای‌ عزیز الله به‌ قربون شهنشاها سلطان‌ سلاطین‌ اباعبدالله طاق‌ ابروی‌ تو شد قبله‌ نما ای‌ صنما تو رو قرآن‌ یه‌ دفعه‌ رخ‌ بنما ای‌صنما تو بخواه‌ دل‌ ز همه‌ میکنما ای‌ صنما روبه‌ تمثال‌ نشستیم‌ آقا دل‌ خود را‌ شکستیم‌ آقا ما حقیقت‌ رو عنوان‌ کردیم ما اباالفضل‌ پرستیم‌ آقا قمر قمر قمر قمر العشق قمر الحق قمر النور السلام‌ علیک‌ ای‌ مه‌ کامل گفته‌ زینب ای‌ عزیزم ای‌ تعصب‌ کش‌ ما‌ ابوفاضل بردی‌ تو‌ خلائقو به‌ زیر دین‌ امیرحسین حضرتی

اگه پیر شدم و توون نوکری نداشتم اگه آخر عمر یه حال بهتری نداشتم منو رد نکن آقا منو رد نکن آقا اگه پیر شدم جوهره صدام ضعیف شد اگه ضریحتو تار دیدم و چشمام ضعیف شد منو رد نکن آقا منو رد نکن آقا با عصا میام فقط بذار کربلا بیام یادته آقا کرب و بلایه جوونیام میشناسی منو من همونم پیر شدم حسین پای عشق تو دیدی زمین گیر شدم حسین حسین وای اگه توون نداشتم که برات علم بگیرم اگه پیر شدم و نشد برای تو بمیرم منو رد نکن آقا منو رد نکن آقا اگه پیر شدم و نشد ببینم کربلاتو اگه نشد که جارو بزنم فرش عزاتو منو رد نکن آقا منو رد نکن آقا رو سفید بشم چی میشه واست شهید بشم این محاله من از کرمت نا امید بشم من فدای تو فدای پایین پای تو میشه خاک بشم یه گوشه از کربلای تو حسین وای منو ردم نکن آقا محمدحسین پویانفر

بازم دلشوره افتاده به قلبم داره از راه میاد ماه محرم منی که عاشق صحن و سراشم الهی تا محرم زنده باشم حسین جانم حسین جانم حسین جان منو دل کندن از دلبر محاله سپردم قلبم رو دست سه ساله ندارم غیر این من دیگه حاجت شب سوم بمیرم توی روضت حسین جانم حسین جانم حسین جان الهی زیر این بیرق بمیرم به یاد روز هفتم دم بگیرم گلایه زیر لب از تیر دارم بیا پایین ز نیزه شیر دارم حسینیا حاجتشون اینه که با دعای حضرت زهرا سیاه بپوشن برا اربابو زنده باشن تا شب عاشورا بازم دلشوره افتاده به قلبم امیرحسین حضرتی

چه جوری این خواهر رو از برادر جدا کردند گفت حسین مرا خیال جدایی نبود هیچ به سر اگر جدا شدم از تن دویدم از پی سر به زخم قلب عزادار من نمک زده اند حسین چشم تو روشن مرا کتک زده اند مرا خیال جدایی نبود علی کرمی

سلام الله علی یا اباعبدالله تویی جان جهان ای شه دل آرا یا رفیق من لا رفیق له یارا یارا یارا حسین مولانا اسیر و مبتلاتم تویی راه نجاتم برا من افتخاره سگ کرببلاتم ای سر و سامونم دوا درمونم به تو مدیونم اباعبدالله ای غم بی پایان تمام قرآن بیا جان بستان سلام الله علی یا اباعبدالله امیرحسین حضرتی

گرچه پستیم و کوچک و ناچیز ما خریده شدیم گریه کنیم خنده اصلا به ما نمی آید آفریده شدیم گریه کنیم ما برای حسین میمیریم مرد حرفش دوتا نخواهد شد ما نباشیم دیگران هستند خلوت این روضه ها نخواهد شد خنده اصلا به ما نمی آید علی کرمی

من این شبا دل پریشونم من این شبا ابر بهارم کسی ندونه تو میدونی پناهی غیر تو ندارم من خواهشم اینه به حرم آقا برسونم به خدا فراقِ تو مرگه محاله که زنده بمونم تنها یه نگاهت واسه دل من میشه مرهم بدم آقا اما شنیدم خوب و بدو میخری درهم مجنونِ تو منم آقایِ کربلا در سر دارم همش رویایِ کربلا بیزار از زندگی منهایِ کربلا ای جونم یاحسین ای جونم یاحسین اگه به من باشه آقاجون میام حرم برنمیگردم جایی مثه کرببلا نیست تموم دنیا رو بگردم خوشبخته کسی که میگیره ضریحو تو آغوش اگه غمی باشه تو سینش میگه به شما پایِ شیش گوش بیچاره کسی که دوره و ندیده شما رو با دلِ شکسته و اشکاش میگذرونه روز و شبارو قلبِ ویرونه رو سامونه کربلا رو زخمِ عاشقا درمونه کربلا مهمونه جنته مهمونه کربلا ای جونم یاحسین ای جونم یاحسین میگن طبیبِ همه درداست مثه پناهِ واسه سائل اگه گره داری به کارت بگو مدد یاابوفاضل مردِ همه مرداست روزیه دو عالمو میده داده دلش و شده عاشق علمشو هرکسی دیده خوشحالم از اینکه شاهِ و منم یه فقیرم یه آرزو دارم الهی تو حرمِ ساقی بمیرم بازم با هر نفس میخونم یاقمر قنده رویِ لبام ذکرِ مولاقمر میگیره دستمو روزِ عقبی قمر ای جونم یا قمر ای جونم یا قمر من خواهشم اینه به حرم آقا برسونم جواد مقدم

آه ریان پشت اسمش بنویس عطشان آه ریان جد ما به خاک و خون غلتان آه ریان، بگو برگه برگه شد قرآن شیب گودال و شاه بی‌ردا وا محمدا وا محمدا عمه جان رو به مدینه زد صدا وا محمدا وا محمدا آه ریان ناله می‌زنم براش از جان آه ریان حتی از شریعه خورد حیوان آه ریان جلو چشمامه همین الان میزنه شمر جدا سنان جدا وا محمدا وا محمدا برسه اگه صدایی به صدا وا محمدا وا محمدا شیب گودال و شاه بی‌ردا وا محمدا وا محمدا عمه جان رو به مدینه زد صدا وا محمدا وا محمدا آه ریان کشته ی فتاده در میدان آه ریان حق دارن بهش بگن عریان آه ریان جلو چشمامه همین الان لااقل صیدتو رو به قبله کن شمر حوصله کن شمر حوصله کن اولش بکش و بعد هلهله کن شمر حوصله کن شمر حوصله کن شیب گودال و شاه بی‌ردا وا محمدا وا محمدا عمه جان رو به مدینه زد صدا وا محمدا وا محمدا آه ریان پشت اسمش بنویس عطشان آه ریان جد ما به خاک و خون غلتان آه ریان، بگو برگه برگه شد قرآن نماهنگ آه ریان محمدحسین پویانفر

ما زیارت مخصوص وقتی میرسیم حرم امام رضا همین دم در حرم میرسیم اولین حرفی که میزنیم میگیم یا امام رضا محرم ما رو بساز ما از این حرم دلشوره محرم داریم یا امام رضا سپردی دست خادم ها سیاهی های پرچم را تمام حاجتم این است باشم این محرم را دم فواره ها از مشک سقا آب می نوشم لباس مشکی ماه عزا را با تو می پوشم همین که ناله یابن الشبیبت راه می افتاد تصور می کنم از روی مرکب شاه می افتاد نوک سر نیزه با دندان او برخورد خواهد کرد سم مرکب تمام پیکرش را خرد خواهد کرد حسین جان ما رو به محرم برسون یا رضا ما را به محرم برسان محمدحسین پویانفر

یکی از خطبای خوب ایران میگفت میگفت سید من شهر میبد یزد منبر رفتم ده شب شب عاشورا تموم شد از منبر اومدم پایین یه پیرمرد هشتاد و خورده ای سال رعشه هم داشت سخت راه میرفت اومد سمت من دست گذاشت رو شونه من گفت سید این ده شب حرفای خوبی بالا منبر زدی آیا به این حرفایی که زدی خودت قائلی قبول داری گفتم آره همه رو قبول میکنم من هرچی بالا منبر بگم قبول دارم حالا که قبول داری میخوام برات یه قصه بگم من کارم قبر کنی بود تو این شهر میبد اما تو شهرمون مرده خاک نمیکردم چون مردم از قبر کن اینا خیلی ارتباط نمیگیرن دختر نمیدن دختر نمیگیرن من تو روستای اطراف کسی میمرد میرفتم خاکش میکردن پول میگرفتم بیست و هفت هشت سالم بود یه پیرمرد یکی از این دهاتا میبد از دنیا رفت رفتم جنازه رو تحویل گرفتم شستم غسل دادم کفن کردم پیرمرد تابوت رو برداشتم اومدم کنار قبر قبر رو کندم رفتم تو قبر ساعت ها طول کشید غسلش دادیم تشییع کردیم آوردم تو قبر خودم گذاشتمش کف قبر تلقین رو خوندم اعمال قبر رو انجام دادم شروع کردم به چیدن این سنگ لحد که آخرین سنگ بود اومدم خم کنم بذارم خم کردم از این لای سنگ یه بوی عطری خورد تو مشام من خدایا این چه بوی عطری بود انقدر دلنشین اینقدر معطر این که بوی مرده میداد این پیرمرد بوی سدر و کافور میداد این عطر از کجا یه خورده از بغل نگاه کردم دیدم هیشکی تو قبر نیست نه جنازه تو قبره حتی کفنی هم که روی جنازه بسته بودیم نیست قبر خالیه خالیه به این بالایی ها بگم نه بابا ولش کن دعوا میشه سنگ رو خوابوندم گلو ریختم خاک رو ریختیم اومدیم خونه اون کسی از دنیا رفته به بزرگ ده بغلش نشستم به این کدخدای ده گفتم بنده خدایی که من غسلش دادم خاکش کردم چه کاره است بیچاره فکر کرد حق منو ندادن حق قبر کنی و غسل رو ندادن میخوام دنبال یکی میگردم که پول گفت پولت رو ندادن گفتم نه بابا چند برابر هم دادن این پیرمردی که من غسلش دادم خاکش کردم شغلش چیه گفت برا چی گفتم آخه خیلی چهره ماه و نورانی داشت یه کشاورز بود آدم مومنی بود مسلمون بود حق ناحق نمی کرد ظلم نمی کرد گفتم نه به چی معروف بود گفت آهان این چایی ریز هیئت امام حسین روستا بود تمام عمرش چایی هیئت رو این دم میکرد چایی می ریخت استکان میچید میاورد چایی رو پخش میکرد گفتم همینه نوکر رو هنوز خاکش نکردن ارباب اومده بردتش نوکری بلد نیستیم ما نوکری رو یاد بگیریم ارباب اربابش رو بلده میدونه من توان شب اول قبر ندارم من توان تنگی قبر رو فشار قبر ندارم من اصلا حوصله نکیر و منکر هم ندارم لال میشم از من بپرسن من ربک من نبیک من امامک چی بگم نوکری بلد نیستیم استاد دارستانی

غم‌ غم باب‌ السدره وعده‌مون‌ هشت‌محرم باب‌ السدره توی‌ قبرم‌ بذارین‌ تربت‌ و تمثالی که‌خودم‌ خریدم‌ از دم باب‌السدره حال‌ جهان‌ زاره ولی‌ چه‌ غم‌ داره من‌سگ‌‌‌ باب‌ السدرم نه‌ کلب‌ آواره ای‌ حسین حسین‌حسین ای دل‌ دیوونه باز هواتو کرده که‌ دلم‌خونه دل‌ سرگردون تو رو جون‌جوونت‌ ما رو برگردون غم غم‌ باب‌ السدره وعده‌مون‌ هشت‌محرم باب‌ السدره توی‌ قبرم‌ بذارین‌ تربت‌ و تمثالی که‌خودم‌ خریدم‌ از دم باب‌السدره غم‌ باب‌ السدره احسان لطفی

مجلس مامون نشسته امام رضا یهو اباصلت میگه دیدم آقا دست پاچه بلند خارج شد چند لحظه بعد برگشت بهش گفتم آقا کجا رفتی فرمود یه قولی به سلمونی نیشابور داده بودم رفتم بالاسرش موقع جون دادن پیکر آقا رو غریبونه داشتن میبردن تنها داشتن میبردن عروسی بود ظاهرا رسیدن زن های نوغان پرسیدن اینجاچه خبره این پیکر کیه اینقدر غریبونه میگفتن علی ابن موسی الرضا باریک الله به این زن ها آمدن پیش شوهراشون مهرمون حلال تا آخر عمرم کنیزی تون میکنم اجازه بدید بریم تشییع جنازه علی ابن موسی الرضا آقا را غریب نبرن آقا هرچی گل برا عروسی آورده بودن ریختن رو تابوت امام رضا تابوت زیر گل ها مدفون شد نمی دونم اینجا کدام طرفی برم یه دلم میگه به این مردم بگو یه پیکریم تو قتلگاه زیر سنگا مدفون شد آقا خودت فرمودی ان کنت باکین لشی فابک للحسین به هرچی خواستی گریه کنی رو پیکر شما گل ریختن رو پیکر جد شما سنگ ریختن آقا از گل تا سنگ شیخ مهدی حسن آبادی

قال مولانا الرضا مهیج الاحزان کربلا إنَّ یَومَ الحُسَینِ أقرَحَ جُفُونَنا أسبَلَ دُمُوعَنا ریان ابن شبیب تو کربلا پیچیده بود بوی سیب فاطمه می‌گفت حسین غریب ریان ابن شبیب افتاده بود گیر یه مشت نانجیب عمه‌ ی ما می‌خوند امن یجیب ریان ابن شبیب جد ما رو غریب گیر آوردن ریان ابن شبیب آب و واسه حبیب دیر آورردن تو شیب گودال سرازیر شد حسین پیر شد حسین پیر شد قال مولانا الرضا محمدرضا نوشه ور

دو جا تا دعوت نشیم نمی تونیم بریم یکی خیمه ی امام حسینه یکی حرم امام حسین یکی خیمه امام رضا یکی حرم امام رضاست تا دعوتت نکنن که نمی تونی بری میکده حمام نیست که هر بی سر و پایی پاشه بیاد ما ها گاهی بچه ها در مقابله با امام اینجوریم در مقابله با امام کاسبیم حواسمون نیست هی میگیم آقا یادت نره آقا شب اول قبر بیا آقا لحظه جون دادن بیا آقا برزخ بیا آقا قیامت بیا من سوالم اینه نوکر باید به ارباب بگه چیکار کنه یا ارباب خودش میدونه ما که درس اربابی نباید به ارباب بدیم که ما نوکریم بچه ها محرم داره میاد یه جوری محکم پای امام حسین وایسیم از اول محرم تا آخر صفر که آخر صفر امام زمان خواست به نوکراش تو این کره خاکی نمره بده تو نوکر اول باشی نوکر دوم به درد نمیخوره محکم پای امام حسین وایسیم استاد دارستانی

عزیزان من یه چیزی یاد بگیریم از این خیمه میریم بیرون یه چیزی اضافه بشه به داشته هامون برای محرم هنوز معلوم نیست به محرم برسیما خیلی ها به محرم نمیرسن بچه ها خیلیا قراره امشب بمیرن خیلیا قراره فردا بمیرن خیلیا قراره فردا شب بمیرن تا محرم خیلی وقت هست من پارسال شب اول محرم گفتم حسین جان ممنونتیم که شب اول محرم ما رو رسوندی بعد گفتم بچه ها ممکنه به شب دوم نرسیما یکی از رفقای ما چهل سالش بود صبح اول محرم تو نماز صبح سنگکوب کرد از دنیا رفت به شب دوم نرسید شب اول اومد به شب دوم نرسید بچه ها این حرفا رو جدی بگیریم معلوم نیست به محرم برسیم استاد دارستانی

مسلم چهار تا پسر داشت یه دختر و همسر همه رو قربونی امام حسین کرد چهار تا پسر داشت محمد و ابراهیم که دو طفلان مسلم معروفند اینا یک سال بعد از کربلا به دست حارث تو کوفه زنده زنده سر از بدنشون جدا کردن دو تا پسر میمونه عبدالله و عبیدالله اینا بیست و هفت و بیست و هشت ساله بودن کربلا اینا هم روز عاشورا شهید شدن یعنی مسلم چهار تا پسر داشت چهار تا پسر رو فدای امام حسین کرد دخترش هم حمیده خاتون عصر عاشورا در حمله ی سپاه دشمن به خیمه زن ها این دختر بچه زیر سم اسب ها لگدمال شد و شهید شد یعنی مسلم نسلش کربلا قطع شد یعنی روز قیامت مسلم میتونه جلوی امام حسین بایسته عباشو بتکونه و بگه آقا هرچی داشتم خرج شما کردم حتی نسل من قطع شد به خاطر سیدالشهدا خودش هم که مسلم تو کوفه زنده زنده سر از بدنش جدا کردند موند ازش یه زن این زن هم از کربلا تا شام بلا تا مدینه سه کلمه بیشتر نمیگفت واحسینا واعطشا واقتیلا وای حسینو کشتن با لب تشنه و سر از بدنش جدا کردند یک بار تو این سفر نگفت پسرم نگفت شوهرم وقتی هم رسیدن مدینه اولین زنی که در مدینه دق کرد و مرد که عرب میگه ماتت کمدا دق کرد زن حضرت مسلم پنج ماه حدودا چند روز بعد کربلا تو مدینه دق کرد و مرد مسلم هرچی داشت خرج امام حسین کرد مسلم هرچی داشت خرج امام حسین کرد استاد دارستانی 

امام رضا تو لحظه های آخر غصه پیراهن نداشتی آی امام رضا تو جوون قطعه قطعه ندیده بودی آی امام رضا تو بچت رو دست نگرفته بودی آی امام رضا کسی لحظه ی جان دادنت خنده نمیکرد ته گودال حسین زبونم لال حسین یه نفر گفت بهت باخنده کیف احوال حسین پدرت ساقی کوثرت بهت آب بده تشنه ایی بگو مادرت بیاد بهت آب بده نوشتن حسین هی زبان میگردان هی خاک وارد دهنش میشد یا اباعبدالله تا دلت بخواد نیزه هست حسین دیدی آخر دل خواهرت شکست تو بگو مظلوم حسین غریب گودال امین قدیم

دنبال تو می‌گردم حسینم وای از دل پر دردم اینقدر بدنت زخمه آروم بغلت کردم یادمه می‌خوابوندمت روی شونم دردت به جونم به یاد اون روزا لالایی تو گودال واست می‌خونم تنها کشتنت لب تشنه رو‌خاک صحرا کشتنت وقت مغرب پیش زهرا کشتنت آخر اومدم توی قتلگاهت با سر اومدم زیر دست و پای لشکر اومدم آخر اومدم دنبال تو می گردم حسینم احسان لطفی

چشمام خیره سمت آسمونه من زخمی شدم ازاین زمونه دنیا میگذره ولی حسینه اون عشقی که واقعا می مونه موندگاره و همیشگی عشق روزای بچه گی وقتی حسین کنارته زندگی میشه زندگی نبض هر ضربان ای بزرگ جهان من میگم حسین حسین تو میگی فاطمه جان زدی ماروصدا محشری بخدا من فدا محبتت یا سیدالشهدا از تو دست بکشم ابدابدا ، عاشق تو می شن عشق و عاشقی بلدا ای الهه ی ناز ذکر بعده نماز السلام علیک یا سیدالشهدا نماهنگ عشق همیشگی سید علی مومنی

رب ما سوا حسین ای شاهنشها حسین جونم رو بگیر آقا ای آه مقدس اباعبدالله مقدس همه عالم قربون اسمت ذکرته دلخواه مقدس الله حسین پناه حسین منم سگ سیاه حسین رب ما سوا حسین علی پورکاوه