رجب

برگشتم مدینه بشیر اومد گفت آقا میشه اجازه بدی یه ساعتی پشت دروازه مدینه بمونیم من برم به اهل مدینه بگم شما تشریف آوردید مهیا باشه حضرت فرمود از عمه جانم زینب بپرسم اومد خدمت عمه صدا زد عمه جان بشیر میگه میشه دم دروازه منتظر باشیم تا برن به اهل مدینه خبر بدن عمه سادات گریه کرد چی شد عمه جان صدا زد عزیز دلم میمونم ولی خسته شدم از بس پشت دروازه ها معظل شدم پشت دروازه شام حمید علیمی

حضرت ساقی کوثر نایب شخص پیمبر ما باید خدا بشیم تا که بفهمیم کیه حیدر شاه لو کشفه ، شهن شهه نجفه ، محبتش هدفه ، یا اسد الله مقتدای منه ، ذکر لبای منه ، علی بابای منه یا اسد الله مولا مولا مولا علی مولا (4) بند دوم . حیدری خطبه میخونه حافظ پرچم و مکتب تا تموم اهل کوفه خوب بفهمن کیه زینب تیغ صیقلیه ، حقیقتا علیه ، نور منجلیه قبله حاجات ظاهرا یه زنه ، خواهر حسنه ، عمه جانه منه عمه ی سادات جانم جانم جانم مدد زینب (4) بند سوم . ذوالفقار دسته حیدر پهلوونه اشجع الناس گوش بدید بگم براتون تا بدونید کیه عباس حافظه علمه ، محافظه حرمه ، سایه سرمه جانم ابالفضل قمر حرمه ، آب آور حرمه ، بالا سر حرمه جانم ابالفضل جانم جانم جانم ابوفاضل (4) حیدری خطبه میخونه علی پورکاوه

چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی چشم از سر بر نمی دارد که سرداری کند تا حسین بن علی را یک تنه یاری کند کاری از دست کسی که بر نمی آید مگر او به لطف خطبه های محکمش کاری کند چادر خونین خود را وا نکرده از سرش تا که از تندیس عصمت پرده برداری کند قدرت آل علی اینبار در بازوی اوست تا به جای حضرت سقا علمداری کند دست او از مکه کوتاه است اما درعوض می تواند  کعبه  را در شام معماری کند می تواند مثل حیدر فاتح خیبر شود یا شبیه مادرش زهرا فداکاری کند آخر این قصه جایی گوشه ی ویرانه ها باید از یک دختر تنها پرستاری کند چشم از سربرنمیدارد کلامی زنجانی

تا که افتاد به این کوچه گذارش محتاج پر شد از لطف کسی کوله بارش محتاج جمع کرد آبروی ریخته ای را با لطف آبرو داد سر داد و هوارش محتاج  شرط بستم سر این دل که بیاید ببرد عاشق آنست که باشد به قمارش محتاج پوزه مالیدن من رزق برایم دارد هرکسی هست بهر حال به کارش محتاج من خودم میبرمش سمت جهنم فردا صورتی را که نباشد به غبارش محتاج انبیا هم به نماز شب او محتاجند خانوم نافله ها هست هزارش محتاج سر بازار مرا متهم عشق کنید کس به اندازه ی من نیست به دارش محتاج دستگیری تمامی عوامل با اوست عرش هم برود هست کنارش محتاج شانه اش کوه رشیدی است که حتی میشد شیر سرخ عربستان به وقارش محتاج تا قیامت به پریشانی مویش سوگند کربلا هست به الطاف مزارش محتاج متوسل شده یکدگرند این دو حرم نشده که نشود یار به یارش محتاج تا که افتاد حسن حسینخانی

چهل شب است که با کودکان نخوابیدم چهل شب است که از خیزران نخوابیدم چهل شب است نه انگار چهارصد سال است... ...هنوز پیکر تو در میان گودال است هنوز گرد تنت ازدحام میبینم به سمت خیمه نگاه حرام میبینم هر آنچه بود کشیده ز پیکرت بردند مرا ببخش که دیر آمدم سرت بردند مرا ببخش نبودم سر تو غارت شد چهل شب است مازیار طاولی کنار مادرم انگشتر تو غارت شد اگرچه پای فراق تو پیرتر گشتم مرا ببخش عزیزم که زنده برگشتم شبیه شعله شمعی اسیر سو سو یم  رسیده ام سر خاکت ولی به زانویم بیا که هر دو بگرییم جای یکدیگر برای روضه مان در عزای یکدیگر من از گلوی تو نالم... تو هم ز چشم ترم من از جبین تو گریم ...تو هم به زخم سرم من از اصابت آن سنگهای بی احساس  تو از نگاه یتیمت به نیزه عباس بر آن صدای ضعیفت بر این نفس زدنم برای چاک لبانت به جای جای تنم من از شکستن آن ابروی جدا از هم  تو از جسارت آن دستهای نامحرم به زخم کاری نیزه که بازی ات میداد به نقش های کبودی که بر تنم افتاد همین بس است بگویم که زخم تسکین است و گوش های من از ضرب دست سنگین است چهل شب است مازیار طاولی

حسین جان بلند شو ببین زینب از کوفه و شام رسیده ز بسکه غم و غصه دیده نفسهاش بریده واویلا حسین جان چهل روزه کم شده سایت از رو سر من نبودی چه حرفا شنیدم یا مظلوم خوشی از زمونه ندیدم یا مظلوم بادستای بسته می رفتم رو ناقه غمت رو رو دوشم کشیدم یا مظلوم حسین جان روی دست و پا هام ببین رد زنجیر نشسته سرم زخمی آخه تو کوفه سر شکسته واویلا حسین جان حسین جان نگم از جسارت به زن ها یا مظلوم شکست حرمت تک تک ما یا مظلوم روی نیزه بودی و دیدی حالم رو شدم بعد تو صید غم ها یا مظلوم حسین جان حسین جان خبر داری که اهل بیت تو ازدحام رفت خبر داری که زینبت به بزم حرام رفت حسین جان حسین جان به پیش نگاهم میزد خیزرون رو به لب هات جلو چشم ما می میریخت روی رگ هات غمت قلب زینب سوزونده یا مظلوم حسین جان بیا نریمان پناهی

تو رفتی و دنیا روی سر من خراب شد این پیراهن چقدر می ارزه به یاد گودال تنم میلرزه دیدم که پیراهنت رو دریدن من زنده بودن سرت رو بریدن اتیش به چادر نمازم کشیدن تو رفتی و نیزت قاتل من و رباب شد تو رفتی و گردنبند خواهرت طناب شد تو رفتی و دنیا  روی سر من خراب شد ************** من میدونم به یادم هستی تو اون ویرونه به ما پیوستی قبل از من اونی که حاجت روا شد یک شب تو ویرونه از ما جدا شد از دوری تو رقیه فدا شد تو رفتی و دلم برای دخترت کباب شد تو رفتی و نگفتم که چی تو مجلس شراب شد تو رفتی و دنیا روی سر من خراب شد به یاد گودال محمود کریمی

یه اربعین دوری وای من مگه میشه چهل شبانه روزه زندگیم تو آتیشه شنیدم آخر بود بی کفن تن پاکت پاشو ببین زینب اومده سر خاکت تمومه کار من گریه شده شبانه روز غم نبودنت نمیشه باورم هنوز آه غم بی کسی نشسته تو دلم میبینم تو رو همش مقابلم میبینی منو این پیرزنو عزیزم حسین عزیزم عزیزم حسین یه عالمه گزیه کردم از غم دوریت منو جدا کردن از تو عاقبت زوری هنوز بوی خونت مونده توی این وادی همین جا بودش که روی خاکا افتادی همین جا دیدمت لب تشنه دست و پا زدی همین حوالی بود تکیه به نیزه ها زدی آه توی گوشم صدای ناله هات نشد آخرش منم بشم فدات ای تاب و تبم ای تشنه لبم عزیزم حسین عزیزم عزیزم حسین یه اربعین دوری نریمان پناهی

پاشو که زینبت از سفر رسید یه روز خوش دیگه بعد تو ندید آنقده بلا و غم کشیده که موهای سرت همه شده سفید رفتی و میباره اشک از چشمام تمومی نداره درد و غم هام پیکرم شده کبود و زخمی جای زنجیره روی دست و پاهات وای من ای وای من حسین رو تنم نشسته رد صلصله زینبت کجا و سوت و هلهله دختراتو میزدن تو هر مسیر گله دارم از سنان و حرمله میزنن ما رو همه روی بام عده ای همش میدادن دشنام ما رو خارجی صدا میکردند حرمت منو شکستن تو شام وای من ای وای من حسین پاشو که زینبت از سفر رسید یه روز خوش دیگه بعد تو ندید آنقده بلا و غم کشیده که موهای سرت همه شده سفید زینبت از سفر رسید نریمان پناهی

یه روز خوش ندیده زینب بدون تو بریده زینب چقدر بلا کشیدی زینب چهل روزه با دست و پای بسته زینب به شام و کوفه رفته زینب امان از دل زینب چشمت روشن کوچه و شامم بردن چشمت روشن بزم حرامم بردن امان از دل عمه امان از دل عمه چهل روزه که هر چی داشتیمو دزدیدند به اشک چشم ما خندیدند به دور نیزه ها رقصیدند چهل روزه هزار دفعه برا تو مردم بدون تو حسین پژمردم خبر داری که من سنگ خوردم امان از دل زینب امان از دل زینب امان از دل زینب امان از دل زینب یه روز خوش ندیده زینب بدون تو بریده زینب چقدر بلا کشیدی زینب چهل روزه با دست و پای بسته زینب به شام و کوفه رفته زینب امان از دل زینب چشمت روشن کوچه و شامم بردن یه روز خوش ندیده نریمان پناهی

به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی به شب میان بیابان نرفته بودم و رفتم به جستجوی یتیمان نرفته بودم ورفتم نخفته بودم و خفتم به روی خشت خرابه به کوفه گوشۀ زندان نرفته بودم ورفتم هزاررنگ پریده ندیده بودم ودیدم شفق به ماه چکیده ندیده بودم ودیدم ندیده بودم و دیدم محاسنت در خون به داس یاس بریده ندیده بودم ودیدم به کوفه جای به زندان نکرده بودم وکردم به شام، خانه به ویران نکرده بودم و کردم نگفته بودی و گفتی اذان زمأذنۀ نی به نیزه گوش به قرآن نکرده بودم وکردم برگ خزون حسن حسینخانی

چهل شبِ چشم انتظارم چهل شبِ که خواب ندارم چهل شبِ میخوام برادر رو خاکِ قبرت سَر بزارم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، دورِت بگردم .. ای کاش زانو هام رمق داشت، داداش .. ای کاش بدنم یه ذره جون داشت .. میدونید اینکه میگن ، از رویِ ناقه ها خودشونو انداختن نرسیده به قبر ... شاید دیده باشید زائرای اربعین ،۱۴۰۰تا عمود ... می آمدن ، می آمدن ... دیگه از عمود ۱۰۰ به بعد اونهایی پیاده رفتن میدونن، دیگه پاهات مالِ خودت نیست .. دیگه این ۱۰۰ تا عمودِ آخر پاهاتُ میکِشی رویِ زمین ... هی به رفیقت میگی : صبر کن ، بِشین یه ذرّه استراحت کن ، میگه دیگه طاقت ندارم ، بزار برسیم .. بهش میگی : ده دقیقه ..، یه ذرّه آب بخور ، یه ذرّه جون بگیر ... میگه نه ... تا نِگام به حرم نیوفته نمیشینم .. این هزار و چهارصد .. همچین که نگاهش به حرم میافته شاید دیده باشی تا میرسیدن از دور ، گنبد و گلدسته را میدیدن ، همه با صورت می افتادن .. همه داد میزدن .. حسین .. حسین .. هنوز صدایِ خواهرش میآد ... ای تشنه لب ... جانِ زینب ... حسین .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد چِلّه نشینِ دردم این همه راه رو اومدم ،دورِت بِگردَم آه .. چِلّه نشینِ داغَم .. چِلِّه نشینِ دردَم .. این همه راه رو اومَدم ، که برنگردم .. کاشکی همینجا سَرمو بزارم رو خاکِ تربتت، دیگه سَرَمو بلند نَکُنم.. داداش ، مدینه اَزَم بپرسهِ حسینتُ چرا نیاوردی ..؟ چی جواب بِدَم .. افتادم از نَفَس اگر چه با نامِ تو نَفَس گرفتم هر جوری بود از دستِ نیزهِ سَرِت رو آخر پس گرفتم ... آه .. از سَفرِ اسارت .. از سَفرِ جسارت.. سوغات آوردم پیرهَنِ رفته به غارت .. با اینکه هر چی بود تو خیمه .. دشمنِ ما از کینه برده .. راحت بخواب ، عزیزِ زینب معجرِ خواهر ، دست نخورده آه .. خواهرتُ توانِ گفتَنِشُ نداره خودت بِخون، حرفهامُو از چادرِ پاره اینم داداش .. هرجا اومدن بچه ها تُ بزنن خودم یک نفری ، سِپَر شدم .. چادرم زیرِ دست و پا ، پاره شد .. امّا نگذاشتم لباسِ بچه هاتُ پاره کُنَن .. چهل شبه چشم انتظارم مهدی میرداماد

پاشو پاشو برادر مسافرت رسیده بعد تو خواهر تو یه روز خوش ندیده میخوام پیشت بمونم روضه برات بخونم حسرت گریه کردن رو قلب ما گذاشتن خواستم عزا بگیرم برای تو نذاشتن حالا عزا میگیرم خودم برات میمیرم با گریه روی قبرت آب فرات می‌پاشم رمق نداره زانوم نمی تونم که پاشم جونم رسیده بر لب برس به داد زینب کسی وصالی مثل وصال ما ندیده بیاد یه قد خمیده دیدن سر بریده یادته تا رسیدم حنجرت و بوسیدم مگو که با خجالت خواهر چرا می‌نالی شد گریه کردن آزاد جای رقیه خالی من چاره‌ای نداشتم بچه تو جا گذاشتم پاشو بگو برادر چی سر ما آوردن هر جوری که تونستن آبرومون و بردن دستم و تا که بستم غرورم و شکستن شکایتم ز شام و محلۀ یهوده به جون تو تمام پیکر ما کبوده چه صحنه‌ها که دیدم حسین دیگه بریدم پاشو پاشو برادر مهدی میرداماد

زندگی بعد تو عذابه رو دست من جای طنابه تموم گل هات و اوردم اما یکی موند تو خرابه این نشونی که رو چشامه سوغاتی کوفه و شامه چادر خاکی رقیه ببین داداش شال عزامه هر کاری کردم که بمونه اما نشد نمیره زیر تازیونه اما نشد همسفرم شه تا مدینه اما نشد خواستم سر تو رو نبینه اما نشد شده تنم پر از کبودی هر جا که بردنم تو بودی سر تو رو بالای نیزه چه سنگی زد زن یهودی غارت شده انگشتر تو غارت شده رو سری من حتی زن یزید دلش سوخت برای بی معجری من خواستم که تو قران نخونی اما نشد خواستم نشه لب تو خونی اما نشد زندگی بعد تو عذابه مهدی میرداماد

من دیده ام به مقتل خون پیکر تو را بوسیده زخم های تن بی سر تو را شستم ز اشک دیده رگ حنجر تو را گشتم سپر به روی بدن دختر تو را در محضر رسول خدا جد اطهرت خواندم حدیث ذبح تو را بهر مادرت سر بریده مرا هم عنان شدی با چشم نیمه باز به می ساربان شدی تا شام غم چراغ راه کاروان شدی چون شد بین راه ز چشمم نهان شدی گفتم ز دست خصم ستمگر بگیرمت دستم نمیرسید که در بر بگیرمت حسین وای حسین وای مقتل خون مهدی میرداماد

حسین جان بلند شو ببین زینب از کوفه و شام رسیده ز بسکه غم و غصه دیده نفسهاش بریده واویلا حسین جان چهل روزه کم شده سایت از رو سر من نبودی چه حرفا شنیدم یا مظلوم خوشی از زمونه ندیدم یا مظلوم بادستای بسته می رفتم رو ناقه غمت رو رو دوشم کشیدم یا مظلوم حسین جان روی دست و پا هام ببین رد زنجیر نشسته سرم زخمی آخه تو کوفه سر شکسته واویلا حسین جان حسین جان نگم از جسارت به زن ها یا مظلوم شکست حرمت تک تک ما یا مظلوم روی نیزه بودی و دیدی حالم رو شدم بعد تو صید غم ها یا مظلوم حسین جان حسین جان خبر داری که اهل بیت تو ازدحام رفت خبر داری که زینبت به بزم حرام رفت حسین جان حسین جان به پیش نگاهم میزد خیزرون رو به لب هات جلو چشم ما می میریخت روی رگ هات غمت قلب زینب سوزونده یا مظلوم حسین جان بلند شو نریمان پناهی

نه مهلت که پیراهن تو ببویم نه فرصت که در ماتم تو بگریم حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت  گل زهرا حسین من تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت گشته روی نیزه اعدا حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم نه مهلت که پیراهن تو ببویم نه فرصت که در ماتم تو بگریم حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت  گل زهرا حسین من تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت گشته روی نیزه اعدا حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم پیراهن تو ببویم نریمان پناهی

پر شد همه جا زمزمه این زینبه یا فاطمه عقیله بنی هاشمه زینب زینب زینب کسی مثلش یار برادر نیست هیچ زنی با زینب برابر نیست اونقدر مثل حیدره میگن فرقی بین زینب و حیدر نیست تک و تنها هوادار حسینه همه میگن تکرار حسینه علم عباسو گرفته دستش بعد عباس علمدار حسینه جبل الصبر مدد یا زینب اسوه صبر و وقاره برا حسین افتخاره شیر زن علوی تباره زینب زینب زینب حافظ دین و حافظ مذهب سرشم میده پای این مکتب تو سپاه حسین دو تا شیره یکیش عباسو اون یکیش زینب حافظ امام زین العابدینه برتربن بانوی اهل زمینه بایدم بترسن از زینب آخه دختر شاه امیر المومنینه عقیله بنی هاشم حسن عطایی

آنقدر چكمه به پهلوش زدن نامردا نيزه و تير به بازوش زدن نامردا با عصا بر لب و ابروش زدن نامردا پنجه در طُره ی گيسوش زدن نامردا مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد هر چه كه دور و برش بود به غارت بردن شال سبزی كمرش بود به غارت بردن حتی عمامه سرش بود به غارت بردن آنطرف تر سپرش بود به غارت بردن مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد وفرياد كشيد پبش زينب سر او را به سنان زد سنان با لگد بر دهنش خنده كنان زد سنان سيلی بر زينب غمديده چنان زد سنان غل و زنجير و طناب دست زنان سنان مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد بر سر پيكر عريان حسين خنديدن بر نواميس مسلمان حسين خنديدن همه بر اشك يتيمان حسين خنديدن لحظه خواندن قرآن حسين خنديدن مادرش از نفس افتاد زبس داد كشيد خواهرش رو به مدينه شد و فرياد كشيد ناله مادر او بين هياهو گم شد معجر خواهر او بين هياهو گم شد دزد انگشتر او بين هياهو گم شد به خدا دختر او بين هياهو گم شد بمیره خواهرت سیدرضا تحویلدار

مقتل نوشته یه جوری خانوم اومد این جوده حرامی لرز افتاد تو تنش هی به امام حسن می گفت یه جا بزار من برم زینب داره میاد لحظه ای که اومد بالا سرش هول کرد چرا رنگت پریده هی می بوسیدش آروم باش الان خوب میشی بار ها به این آقا زهر داده بودن زهرو چند بار بالا می آورد رو به راه میشد خانوم هی دست می کشید رو سرش الان خوب میشی آرام باش انقدر پاتو رو زمین نکش اما دیدن یه وقت زینب از حال رفت این بار زهرو بالا نیاورد نگاه کرد دید این بار پاره پاره های جگر اومد از حال رفت خانوم جان این جا تشت دیدی پاره های جگر دیدی اما حسن جلوت دراز کشیده بود سر روی بدن بود رنگ و رو بود زخمی نبود یا اباعبدالله پاره های جگر حیدر خمسه

افضل الاذکاره مظهر ایثاره زینب تکرار حیدر کراره زینب تکرار حیدر کراره از عزل تا ابد هرچی زینبیه عشقه قبله دل من روبه گنبد دمشقه اسوه شجاعت بانوی با کرامت بطلب ما رو یه شب زینبیه زیارت عمه جان سادات بانوی با کمالات سجده بر پای شما افضل بر عبادات عقیله العرب زینب کفیله السجاد تو بندتم آزاد با تو آبادم زینب عمریه که لوح دلم مزین به نوره السلام علی قلب زینب صبوره با وقاره زینب هم تا نداره زینب زن نگو مرد آفرین روزگار زینب عالمه علیمه فاضله و جلیله یه بنی هاشمه و یه حضرت عقیله علی علی علی زینب تکرار حیدر حسن عطایی

برای کشتی نجات لنگر هستی برای اهل خیمه ها سنگر هستی هیچکی تو دنیا مثل حیدر نیست که تو رو منبر شبیه حیدر هستی کلام تو عین روایت زینب صبرو رسوندی به نهایت زینب شریک الحسینی و با صبرت اسلامو بردی زیر سایت زینب با خطبه میره به فتح کوفه و شام حیدر بی هدف تا خیبر نمیره یا زینب یا زینب تو قبیله عرب شهرت داره مثل باباش حیدره و هیبت داره کسی حریف خطبه برانش نیست کلام او با ذوالفقار نسبت داره ادامه راه علی و زهرا پرچم کربلا رو برده بالا به استواری قدم هاش سوگند کاخ یزید و ریخته به هم تنها چادر نه پرده کعبه رو سرشه عصمت ارثیه او از مادرشه امرش رو زمین نمیمونه ابدا سقا دست به سینه وقتی محضرشه برای کشتی نجات حسن عطایی