رجب

در بین سینه زن ها مست طهورم هر شب بشسته نغمه های اسم شما روی لب آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است جانم فدای ارباب جانم فدای زینب ای جانم بر صولت و هیبت تو عالم مات این حجب و عفت تو دنیا شد نوحه گرت عالم تحت نظرت سربند علی مدد بستی به دور سرت کوفه شده ویران عالم شده حیران یا زینب یا زینب در بین سینه زن ها امیر برومند

خنده بر پاره گریبانی مان می کردند خنده بر بی سر و سامانی مان می کردند . پشت دروازه ی ساعات معطل بودیم خوب آماده ی مهمانی مان می کردند . از سر کوچه ی بی عاطفه تا ویرانه سنگ را راهی پیشانی مان می کردند . هر چه ما آیه و قرآن و دعا می خواندیم بیشتر شک به مسلمانی مان می کردند . شرم دارم که بگویم به چه شکلی آن جا وارد بزم طرب خوانی مان می کردند . بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند . هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند پشت دروازه ساعات نریمان پناهی

زینب عفیفه ایست که در راه عفتش عباس میدهد نخ معجر نمیدهد جبرائیل میکائیل اسرافیل عزرائیل این چهار ملک مقرب وقت نماز صبح و ظهر و هر شب تعظیم میکنن به عمه زینب علی علی علی علی ای اهل شام اسکوتو همه من زینبم دخت فاطمه حامی حسن یاور حسین خواهر معظم شاه علقمه عمه علی اکبر هستم دختر جناب حیدر هستم زلزله به پا کنم با خطبه چون من یک تنه یک لشکر هستم من زینبم دخت فاطمه امیر برومند

انگار اومد بر قلب من فرود خنجری که سرت رو از پیکرت ربود اونی که سر از تنت برید فکری به حال دل زینب نکرده بود گلوتو می بوسم رگاتو می بوسم، تو رو خدا دست و پا نزن نذار که ببینه، اینقده مادرو صدا نزن… غریب مادر.. — خواهر تو شد نصفه جون تو میرسه بر مشامم بوی خون تو چیزی نمونده از تنت ولی رو به قبله میگذارم استخون تو مرکبا رسیدن، هند جگرخوارِ اومده دوباره به یادم، خاطره ی مسمار اومده غریب مادر… — قلبمو از جا داره می کنه انگاری چکمه هاش روی سینه ی منه سر از قفا می برید ولی کسی نبود بگه چه طرز بریدنه کدوم بی مروت، سر تو رو رو نیزه زده لال بشه اونی که، حرفی ز نعل تازه زده غریب مادر — پشت آن در مادر افتاده به روی او یه در افتاده مادر افتاده پسر افتاده ته گودال پیکر افتاده پیکری که بی سر افتاده پسر افتاده خواهر افتاده پدر افتاده مادر افتاده خنجر افتاده حنجر افتاده از روی نیزه یه سر افتاده اصغر افتاده اکبر افتاده از روی ناقه دختر افتاده عمه افتاده گلوتو می بوسم نریمان پناهی

از طعنه و ازار از مردم بی عار از مجلس اغیار به هم می ریزم من از دمه دروازه از نگاه مردم از کوچه و بازار به هم می ریزم من من به جای سر تو سنگ خردم لابه لای سر تو سنگ خردم دنبالت کوچه به کوچه داداش پا به پای سر تو سنگ خردم وای من وای من ای حسین وقتی می بینم که رقیه رو داره می دوه روی خار به هم می ریزم من وقتی که جمع می شن دور و بر زینب اراذل و اشرار به هم می ریزم من شده از غصه ی تو زینب پیر شده بسته دست من با زنجیر می دیدم از روی تل که داداش شده با حنجرت خنجر در گیر وای من وای من ای حسین وقتی می ریزه سنگ به سر ما داداش از درو از دیوار به هم می ریزم من به خاطر تفریح می زنه نیزه دار نیزه به تو هر بار به هم می ریزم من خنده های شمر نمی ره یادم ماجرای شمر نمی ره یادم قربونه صورته خاکیه تو جای پای شمر نمی ره یادم وای من وای من ای حسین از طعنه و آزار نریمان پناهی

تا تو شدی کشته ما بی سر و سامان شدیم یکسره سرگشته ی کوه و بیابان شدیم خیمه و خرگاه ما رفت به باد فنا به لجه ی غم اسیر دچار طوفان شدیم از فلک عزّ و جاه به روی خاک سیاه به چاه غم سرنگون چو ماه کنعان شدیم زکعبه ی کوی تو به حسرت روی تو به حلقه ی فرقه ای زبت پرستان شدیم ای سر تو بر سنان شمع ره کاروان به مهر روی تو ما شهره ی دوران شدیم زجور خونخوارگان تو سر بلندی و ما زدست نظّارگان سر به گریبان شدیم پرده گیان تو را حجاب عزّت درید تا که تماشاگه پرده نشینان شدیم گاه به زندان غم حلقه ی ماتم زده به کنج ویرانه گاه چو گنج شایان شدیم چو ساربان عزا نواخت بانگ رحیل سر تو شد روی نی گمشدگان را دلیل یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی جلوه ی روی تو بود طور مناجات ما کعبه ی کو ی تو بود قبله ی حاجات ما شربت دیدار تو آب حیات همه صحبت این ناکسان مرگ مفاجات ما خرمن عمر عزیز رفت به باد ستیز زآتش بیداد سوخت حاصل اوقات ما از تو نگشتیم جدا در همه جا وز قضا تا به قیامت فتاد دید و ملاقات ما بی تو اگر می روم چاره ندارم ولی این همه دوری نبود شرط مکافات ما وعده ی ما و تو در بزم یزید پلید تا کنی از طشت زر جلوه به میقات ما راه درازی به پیش همسفران کینه کش همتی از پیش بیش بهر مهمٌات ما شمع صفت می روم سوخته و اشک ریز ای سر نورانی ات شاهد حالات ما بی تو نشاید که ما بار به منزل بریم یا که به سختی مگر بار غم دل بریم یا اباعبدالله الحسین نریمان پناهی

اونی که معنی عشق مجسمه زینب زینب زینب فیهم فاهمه دختر فاطمه زینب زینب زینب مرد میدونی و مرد آفرینی تو ملیکه و ام المصائبی زینب ما رایت گفتی و همه فهمیدن تو خودت مظهر العجائبی زینب کلام میلرزه صدام میلرزه تو قدم میزنی شهر شام میلرزه اسم تو داره سجده واجب تویی ناموس علی ابن ابی طالب یا زینب یا زینب علیمه عالمه عقیله العرب زینب زینب زینب شریف فاضله اصیل و با نسب زینب زینب زینب وقتی شریکه الحسینه پس هیچ کس لایق بردن اسم شریفش نیست اونی که معنی عشق مجسمه حسین ستوده

دختر فاطمه ، بازار ، خدارحم کند چادر پاره و انظار خدا رحم کند ما که از کوچه فقط خاطره بد داریم شود این حادثه تکرار خدارحم کند یک و زن و قافله و خنده نامحرم ها بر اسیران گرفتار خدا رحم کند یک شبه پیر شدی یا زتنور آمده ای یک سر و این همه آزار خدا رحم کند نیزه داران همه مستند نیفتی پایین حنجرت خوب نگه دار خدا رحم کند گیسویت کم شده و این جگرم میسوزد بر من و زلف خم یار خدا رحم کند ظرفِ خاکستر یک عده هنوز آتش داشت شعله افتاد به گلزار خدا رحم کند دست انداخت یکی پرده محمل را کَند جلویِ چشم علمدار خدا رحم کند راهمان از گذرِ برده فروشان افتاد این همه چشمِ خریدار خدا رحم کند زنی از بام صدا زد که کدام است حسین نوبت من شده این بار خدارحم کند یک نفر گفت اگر بغض علی را داری سنگ با حوصله بردار خدا رحم کند دختر فاطمه و بازار نریمان پناهی

عیسی که مرده زنده کرد ،گاهی خودش می شد مریض با ذکر یا زینب مدد ، عیسی مداوا می شود موسی چو اندازد عصا صد اژدها آید پدید زینب عصا اندازد و موسی هویدا می شود ای مستمند بی نوا حلال مشکل هاست او با یک نگاه زینبی صد ها گره وا می شود این مطلب گم کرده ره از حضرت یعقوب پرس با اذن زینب یوسف گمگشته پیدا می شود روز قیامت ناگهان در حشر غوغا می شود زینب اشارت می کند ، باب الحسین وا می شود ذکر یا زینب مدد برومند عراقی

چادر و میبنده دور کمرش خطبه میخونه مانند پدرش دلیر و مردانه عجب شجاعانه بهم زد تاج و تخت ابن مرجانه قیام کربلا ز نطق او شده احیا به دست خود رقم زد دوباره عاشورا قیام کربلا ز نطق او شده احیا به دست خود رقم زد دوباره عاشورا ناموس حی سرمد جبل الصبر عمه جان رقیه بی بی زینب شصت و نه بین ابجد جبل الصبر یا زینب دلیر و مردانه محسن عراقی

به وقت خطبه خوانی مثل حیدر می شود زینب به هفده معجزه بر نی پیمبر می شود زینب من از نامش که زینت برعلی گشته ست فهمیدم زمانی زینت الله اکبر می شود زینب زمین باید بگردد تا ابد دور چنین بیتی که درآن مادرش زهرا و دختر می شود زینب سه تا آیه سه دفعه مادری پیش سه تا حجت به علم جَفْر، اینجا شرح کوثر می شود زینب حباب دور مصباح الهدی چون می شود عباس به کشتی نجات خلق لنگر می‌ شود زینب خودش یک لشکر است از کربلا تا شام،دروقتش؛ دل آور، جنگ آور، آب آور می شود زینب به این نکته توجه کن اگر که در وفاداری؛ برادر می شود عباس، خواهر می شود زینب پس از حیدر اگر بابا، پس از زهرا اگر مادر پس از عباس هم قطعا برادر می شود زینب همانگونه که از اول به یادش مانده از کوچه دم آخر میان خیمه مادر می شود زینب دوتا روح است دریک جسم وقت بوسه از حنجر که یک آن فاطمه یک آن دیگر می شود زینب به وقت خطبه خوانی محسن عراقی

شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند شرم دارم که بگویم به چه شکلی ما را وارد بزم طرب خوانی مان می کردند بدترین خاطره آن بود که در آن مدت مردم روم نگهبانی مان می کردند هیچ جا امن تر از نیزه ی عباس نبود تا نظر بر دل حیرانی مان می کردند بدترین خاطره نریمان پناهی

پشت دروازه عجب غوغا شده کاری بکن ای برادر خواهرت تنها شده کاری بکن گفتم از اینجا نبر مارا ولی لج کرد و برد روی خیلی ها برویم‌ وا شده کاری بکن خم شدم بردارم این سر را مرا محکم زدند قامتم زیر لگدها تا شده کاری بکن دختری را که سر بازار گم کردم حسین در کنار نیزه ات پیدا شده کاری بکن کوچه گردی با لباس پاره خیلی مشکل است دیدنم سرگرمی زنها شده کاری بکن سنگ آن بدکاره از ایوان سر من را شکست خون این سر غصه سقا شده کاری بکن با‌ کنیزم سمت بازار کنیزان میروم فضه میفهمد چه ها بر ما شده کاری‌ بکن من سر یک روسری صدبار سیلی خورده ام تازه میفهمم چه بر زهرا شده کاری بکن دور زنها یک تماشاخانه راه انداختند میهمانی ذوی القربا شده کاری بکن خیزرانش بیشتر از تازیانه درد داشت که رباب از شدت آن پا شده کاری بکن پشت دروازه حسین سیب سرخی

علت عبادتم بندگی رقیست کربلا عرصه رزمندگی رقیست فتح دنیا میکنی وقتی که روی شونه عمو میخندی تو با گریه هات بانو جانم دست شام و کوفه رو میبندی صورتم نذر غمای زینب سرمم میدم برای زینب اومدم قربونیه حرم بشم خونمو بریز به پای زینب نور زینبه شور زینبه اون که نرفت زیر بار زور زینبه کشنده ی یزید مغرور زینبه معنی لفظ امپراطور زینبه ای امپراطور نور علی نور گوهر مستور به صبر مشهور همینه منظور تو بده دستور برات میمیرم بین همین شور زینب زینب زینب عمه جان نوکر دربست توام همیشه تو روضه ها مست توام اگه امروز حسینی هستم من حسینی شده ی دست توام عشق زینبه دین زینبه بنت امیرالمؤمنین زینبه عشق یل ام البنین زینبه سلطان همه سلاطین زینبه ای شه و سلطان متون قرآن حقیقت محض عشق حسین جان تو بده فرمان جان سنه گوربان زینب گفتم شدم مسلمان زینب زینب زینب فتح دنیا میکنی محسن عراقی

ذکر لبم یا زینب سلام الله نون شبم یا زینب سلام الله بدون هر چی هتاک حروم زادست که مذهبم یا زینب سلام الله زینب سلام الله ای آیه عصمت روح کلام الله ای عمه جان حرم کوه زنان حرم زینب زینب تاب و توان حرم ای کهشان حرم زینب زینب نور نشان حرم ای نوحه خوان حرم زینب زنیب عالمه بلا معلمه پرچم تو بالاتر ازهمه ذکر لبم یا زینب روح الله رحیمیان

در علقمه با میر و علمدار بگوئید ۲ دستی که به میدان ز تن افتاد بجویید تنها شده زینب ۲ بر خیز ز جا ای پسر ساقی کوثر ۲ آبی برسان بر لب خشک علی اصغر تنها شده زینب ۲ ای شعله به جان ستم از آتش خشمت ۲ دردا که زدند از ره کین تیر به چشمت تنها شده زینب ۲ ای کار تو در لشکر اسلام امیری ۲ مگذار رود دختر زهرا به اسیری تنها شده زینب ۲ ای ام البنین ماه تو ماه شهدا شد ۲ عباس تو در جبهه اسلام فدا شد تنها شده زینب در علقمه با میر و علمدار بگوئید ۲ دستی که به میدان ز تن افتاد بجویید تنها شده زینب ۲ بر خیز ز جا ای پسر ساقی کوثر ۲ آبی برسان بر لب خشک علی اصغر تنها شده زینب ۲ ای شعله به جان ستم از آتش خشمت ۲ دردا که زدند از ره کین تیر به چشمت تنها شده زینب ۲ ای کار تو در لشکر اسلام امیری ۲ مگذار رود دختر زهرا به اسیری تنها شده زینب ۲ ای ام البنین ماه تو ماه شهدا شد ۲ عباس تو در جبهه اسلام فدا شد تنها شده زینب تنها شده زینب محمدحسین پویانفر

قهرمان زنان زینب کبری بود مظهر صبر حق دختر زهرا بود دیده در قتلگه جسم بر راس شه واحسینا خواهر اطهرت به کوفه مهمان شده سر نورانی ات قاری قر آن شده شد چراغ هدی راس خون خدا واحسینا قهرمان زنان زینب کبری بود دختر حیدر و کوثر زهرا بود روح شرم و حیا حافظ کربلا واحسینا **** قهرمان زنان زینب کبری بود مظهر صبر حق دختر زهرا بود دیده در قتلگه جسم بر راس شه واحسینا خواهر اطهرت به کوفه مهمان شده سر نورانی ات قاری قر آن شده شد چراغ هدی راس خون خدا واحسینا قهرمان زنان زینب کبری بود دختر حیدر و کوثر زهرا بود روح شرم و حیا حافظ کربلا واحسینا قهرمان زنان محمدحسین پویانفر

بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه. ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری بنا به بعضی از اقوال بی بی این چند وقته شام بوده،حالا تبعید کردن،یا عبدالله آورده، چی میدونیم چه به سرش آوردن،هنوز نمی دونیم چه به سرش آوردن،باور کن اینقدر روضه خوند تو مدینه من بعید نمیدونم مسمومش کرده باشن،چون حکومت تبعید که میخواست بکنه. آری مثل فردا معروفه میگن گفت: عبدالله،نفسا آخرمه،حلالم کن،بگو کنیزا بسترم رو ببرند، زیر آفتاب پهن کنند،کنیزا اشاره کردن اقا نه! عبدالله گفت:من نوکر زینبم، از اولم همین بوده،شوهر چیه،هرچی خانم بگه،فقط گفت:چرا بی بی جان؟ فرمود عبدالله تو میدونی،من  حسینیم یادم نمیره، دیدم داداشم آروم پنچه هاش رو خاک میکشه.   ایوب این قدر صبر کرد، همه سختی ها را تحمل کرد تا اونجا که حرف ناموس وسط اومد، گفت خدایا، دیگه نمی تونم صبر کنم. حرف زینب که می شه حرف ناموسیه، نمی شه واردش شد، فقط تصور کن یه خانم، نه عباسی نه قاسمی نه علی اکبری مصیبت زینب محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است ***** هفتاد و دو شهید به صحراى زینب است پایین نامه همه امضاى زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قارى من صدات مسیحاى زینب است از سربلندى تو سرافراز می شوم بالاى نیزه ها سرت آقاى زینب است جاى مرا گرفته اى و پس نمی دهى جاى تو نیست بر سر نى، جاى زینب است امروز که مشاهده کردى مرا زدند عین همین مشاهده، فرداى زینب است در طول زندگانى پنجاه ساله ام این اولین نماز فراداى زینب است این جلوه هاى مختلف روى نیزه ات از “مارایت الا جمیلا”ى زینب است طورى قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدمهاى زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرماى نخلها جلوى پاى زینب است هرچه زدند سنگ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشاى زینب است صدقه پرت میکنند محمدحسین پویانفر

هفتاد و دو شهید به صحرای زینب است پایین نامه ی همه امضای زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قاری من صدات مسیحای زینب است . از سربلندی تو سرافراز می شوم بالای نیزه ها سرت آقای زینب است . جای مرا گرفته ای و پس نمی دهی جای تو نیست بر سر نی ، جای زینب است . امروز که مشاهده کردی مرا زدند عین همین مشاهده ، فردای زینب است . در طول زندگانی پنجاه ساله ام این اولین نماز فرادای زینب است . این جلوه های مختلف روی نیزه ات از ” ما رایت الا جمیلا ” ی زینب است . طوری قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدم های زینب است . دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرمای نخل ها جلوی پای زینب است . هرچه زدند سنگ ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشای زینب است امضای زینب محمدحسین پویانفر

نه مهلت که پیراهن تو ببویم نه فرصت که در ماتم تو بگریم حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم برادر جان بی تو در دل صحرا شده تنها خواهرت  گل زهرا حسین من تنت بی سر مانده در دل صحرا سرت گشته روی نیزه اعدا حسین من خدا حافظ ای جوانی زینب سلام ای قد کمانی زینب خدا را از این غم چه چاره کنم خداحافظ جوانی زینب نریمان پناهی

به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من سر تو رو بردند، دیر رسیدم من عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر عزیز خواهر   غریب مادر به سمت گودال نریمان پناهی

سپردمت به خدا و به ریگهای بیابان سپردمت به غبار به خارهای مغیلان سپردمت به وحوش،به شیرهای درنده به مردمان دهات و به آهوان پریشان به باد گفتم اگر شد مرتبت بکند که تا خمیده نگردد دوباره مادر جانبه گوش خاک سپردم تنت بپوشاند بدست اینکه ببیند کسی تو را عریان سپردمت به هر آنکس که بود ، اما تو سپردیم به که رفتی!؟ به دلقکان به کنیزان؟! سپردیم به دو صد چشم پست نامحرم؟ به شمر و خولی و اخنس به حرمله به سنان؟ سپردمت به خدا نریمان پناهی

حالا سر قرار رسیده زینب حرم تا قتلگاه دویده زینب سرت رو می برن سرم پائینه خدا میدونه که بریده زینب وای ، مادرت همش دعا میکنه کِی عدو تورو رها میکنه وای وای وای خونه مادری یادت هست که میذاشتم شبا آب بالا سرت اینو بهم گفت مادرت حالا نمونده قطره آبی تو حرم داره میسوزه جگرت میسوزه قلب خواهرت مثه روزای بچه گی خیره به خواهر شدی آرومی حسین همیشه مظلومی حسین آروم آروم رگات و می بُرّه برات نمونده حلقومی حسین همیشه مظلومی حسین خون گلوتو پس نزن میمیرم نفس نفس نفس نزن میمیرم مثه کبوتری که گیر افتاده خودتو به قفس نزن میمیرم وای ، زخم رو زخم داری بروی تنت من فدای دست و پا زدنت آدرس کربلا رو داد کنار گودال با دلم قرار گذاشت باز آروم و قرار نداشت شبای جمعه مادر از خواب میپرید میگفت همش خواب میبینم گلم و بیتاب میبینم بین دو نهر آب تنش رو به زیره تیغ یه آفتاب میبینم گلم و بیتاب میبینم دویده زینب محمدحسین پویانفر

برادر جان سلیمان زمانی چرا انگشت و انگشتر نداری چرا بر تن برادر سر نداری بمیرم من مگر مادر نداری خودم دیدم حیسن را سربریدن خودم دیدم که در خونش کشیدن خودم دیدم گلوی اصغرم را خودم در برکشیدم اکبرم را وای حسین – وای حسین تموم زندگی مال حسینه دلم همواره دنبال حسینه مگه هر کی بد شد دل نداره مگه عشقت برام حاصل نداره برادر جان نریمان پناهی