صفر

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من یه روزی میاد آقاجون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم چشمامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم آقا من خودم میدونم لایق این حرفا نیستم اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم اما از شما چه پنهان از اهل زمونه خستم دل من عاشق میمونه دائم از شما میخونه منو میشناسی آقا جون من همونم اون دیوونه منو می شناسی آقا جون من همون همون دیوونه تموم مردم دنیا مارو میخونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه آره ما دیوانه هستیم بی خیال این زمونه تا وقتی عشق به تو باشه اینا حرف و بهونه واسه عشق تو هلاکم این خطم ، اینم نشونه واسه عشق تو هلاکم این خط و اینم نشونه حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم کربلا تو تا نبینم آروم و قرار ندارم کربلاتو تا نبینم آروم و قرار ندارم یل کربلا اباالفضل قربون اون قد و بالات فدای خشکی لبهات فدای خشکی لبهات قطع برق در کربلا حسین طاهری

دل زدن به جاده ها لشکر پیاده ها حرف اربعین شده بین خونواده ها تو مسیر عاشقی محکمه اراده ها از مرد و زن زائر میاد پیر مرد روی ویلچر میاد هم ناله با جابر میاد منم اومدم سلام آقا منو هم ببین می خوام که با تو بیعت کنم تو جمع زوار اربعین آه ارباب لبیک یا غریب نینوا دل زدن به جاده ها لشکر پیاده ها حرف اربعین شده بین خونواده ها تو مسیر عاشقی محکمه اراده ها از مرد و زن زائر میاد پیر مرد روی ویلچر میاد هم ناله با جابر میاد منم اومدم سلام آقا منو هم ببین می خوام که با تو بیعت کنم تو جمع زوار اربعین آه ارباب لبیک یا غریب نینوا لشکر پیاده ها محمدرضا ناصری

یا لیتنا کنا معک شاه سلام علیک صل الله علی الباکین علی الحسین اشکامه مثل بارون صل الله علی المظلوم بکربلا از داغت شدم دل خون عشق بی تکراری ، ای غم بی پایان از قدیمم با تو ، یا قدیم الاحسان هستم، هر نفس با تو، هیشکی الا تو تو دلم نیست نیستم آدم سابق خونه عاشق جز حرم نیست حی علی البکا همه جا گریه می کنم با نام سیدالشهدا گریه می کنم خیلی گذشته از سفر آخرم حسین با خاطرات کرب و بلا گریه می کنم حسین مولانا حسین مولانا من غلام قمرم ، غیر قمر هیچ مگو جز اباالفضل علمدار دگر هیج مگو حسین مولانا حسین مولانا آسمون روی سرم آوار شد دوباره فاطمیه تکرار شد خواهرت تو قتلگاه می خونه هرچه شد بین در و دیوار شد صل الله علی الباکین علی الحسین اشکامه مثل بارون صل الله علی المظلوم بکربلا از داغت شدم دل خون حسن مولانا حسین مولانا دسته روز اربعین محمدحسین پویانفر

الان این جا نشسته بودم سرم رو آوردم بالا بالا رو نگاه کنید ببین اومدی اربعین زیر خیمه تو این کربلا یه خیمه نبود آتیش نگیره فکر نکنی هر جا خیمه زدن همین آرامش هست دم غروب دیدن زینب داره میدوئه اومد پیش امام سجاد آقا بچه هام دارن میمیرن دارن خیمه ها رو میسوزونن صدا زد عمه علیکن باالفرار بگو برن خودمون شب میریم دنبالشون یه دونه از این خیمه سوخته ها افتاد دامن یه دختر آتش گرفت میگن کسی که آتش گرفت نباید بدوئه آتیش بالا میره این خانم میدوید آخ آتیش بالا گرفت آخ موهاش سوخت حسین زیر خیمه حیدر خمسه

اگه اجازه بدین اربعین بیام آقا از نجف تا خود کرببلا برات میبارم راهی کن منو آقا رو سیاه و داغونم آبرومو باز بیا و بخر آبرو ندارم منتظر میشینم باز کنار جاده شیرینه زیارت با پای پیاده حسین دلتنگ صداتم مست کربلاتم چه کنم عمریه گداتم قدم قدم دل من جاده ها رو میشناسه پا به پای همه ی زائرا زبون میگیرم آرزوم اینه امسال مثل دختر نازت این سفر بیام و از غم تو برات بمیرم قلب این پرنده تو قفس اسیره این قفس رو بشکن تا که پر بگیره حسین بهترین پناهی من گدا تو شاهی بمیرم پای تو الهی قدم قدم دل من امیر حسینی

شب های جمعه می گیرم هواتو اشک غریبی می ریزم براتو بیچاره اون که حرم رو ندیده بیچاره تر اون که دید کربلاتو آه امون از غریبی، صبوری آه چه جوری بسازم با دوری شاه کرامت کجا تو کجا من؟ این کربلایت چه ها کرده با من اشکای زهرا تو صحرا برا تو شب های جمعه صبوری برا من بیچاره اون که حرم رو ندیده بیچاره تر اون که دید کربلاتو آه حرم باز پر از بوی سیبه آه خدایا حسینم غریبه شب های جمعه امیر عباسی

با مادرم، ایشالا اربعین میام حرم سلام بدم، به محضر شما قدم قدم صدات زدم، با دست خالی اینجا اومدم “حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام” به این امید، شاید آقا منِ بَدم خرید ولم نکن، بَدَم نگا به این دلم نکن یه خواهشی، دارم ازت که ضامنم بشی “حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام” یه عمریه، شده پناه من حسینیه ای آشنا، منِ حقیر کجا شما کجا شه وفا، گره به کارمه گره‌گشا “حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام” با ناله‌هام، میگم که من فداییِ شمام با گریه‌هام، میگم که من فقط تورو میخوام با نوحه‌هام، میگم که من گدای کربلام “حسین آقام، همه میرن تو میمونی برام” اربعین میام حرم امیر عباسی

وَاعتَصِموا بِحَبلِ اللَّهِ جَميعًا وَلا تَفَرَّقوا ۚ وَاذكُروا نِعمَتَ اللَّهِ عَلَيكُم إِذ كُنتُم أَعداءً فَأَلَّفَ بَينَ قُلوبِكُم فَأَصبَحتُم بِنِعمَتِهِ إِخوانًا وَكُنتُم عَلىٰ شَفا حُفرَةٍ مِنَ النّارِ فَأَنقَذَكُم مِنها ۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُم آياتِهِ لَعَلَّكُم تَهتَدونَ﴿۱۰۳﴾ و همگی به ریسمان خدا [= قرآن و اسلام، و هرگونه وسیله وحدت‌]، چنگ زنید، و پراکنده نشوید! و نعمت (بزرگِ) خدا را بر خود، به یاد آرید که چگونه دشمن یکدیگر بودید، و او میان دلهای شما، الفت ایجاد کرد، و به برکتِ نعمتِ او، برادر شدید! و شما بر لبِ حفره‌ای از آتش بودید، خدا شما را از آن نجات داد؛ این چنین، خداوند آیات خود را برای شما آشکار می‌سازد؛ شاید پذیرای هدایت شوید. اربعین هادی احمدی

یکی از موکب دار ها میگفت من راستش از ایرانی ها زیاد خوشم نمیومد حتی میومدن زیارت حرم ابی عبدالله الحسین ارتباط و تماسی نداشتیم میدیدم از دور از اتوبوس پیاده میشن میرن زیارت میکنن بازار یه چرخی میزنن دوست داشتم ولی حالا دیگه اونقدر عاشق نبودم بالاخره میگفنم اینا هم زائر اباعبدالله حسین اند از دور یه احترامی میگذاشتن از اون وقتی که ایرانی ها اومدن مثل ما پای برهنه یه چایی عراقی نشستن روی خاک عاشقشون شدم داستان موکب دار استاد پناهیان

ممکنه امام حسن عسگری دعوت کنه بیایید اربعین بعد پسرشون مهدی فاطمه نیان دیگه الان داره یه جوری میشه یه کمی روزا گرمه اکثرا شبا پیاده روی میکنن با این هوایی که الان مطبوعم شده تو این نیمه شب ها دیدم اشک میریزن و راه میرن یابن الحسن میشه تو این نیمه شب ها شونه من روی شونه شما اصابت کنه میشه امام صادق فرموده باشن پیاده بیایید برای زیارت حسین اما یابن الحسن شما پیاده نیای دعوت اربعین استاد پناهیان

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده و هر چه خاطره دارم از آن محل دارم به یاد چای شیرین کربلاییها لبم حلاوت احلی من العسل دارد بگو چه شد که من انقدر دوستت دارم بگو محبت ما ریشه در ازل دارد بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم بگو محبت ما ریشه در ازل دارد غلامتان به من آموخت در میانه ی خون که رو سیاهی ما نیز راه حل دارد به یاد چای شیرین کربلاییها محمدحسین پویانفر

کاری بکن برام ارباب تا اربعین بیام ارباب من هم بگم مث جابر سلام ارباب سلام ارباب پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد مورم تویی سلیمانم من نوکر و تو سلطانم حسین جانم حسین جانم پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد کاری بکن برام ارباب محمدحسین پویانفر

بی تو عمرمو من حیف می کنم تو اربابمی من کیف می کنم کریم آل الله به تو سلام الله جانشین بر حق علی ولی الله قلب مردمو احیا می کنی کربلامونو امضا می کنی کریم آل الله به تو سلام الله کریم آل الله به تو سلام الله جانشین برحق علی ولی الله مولانا حسن مولانا حسن بی تو عمرمو من حیف می کنم تو اربابمی من کیف می کنم کریم آل الله به تو سلام الله جانشین بر حق علی ولی الله قلب مردمو احیا می کنی کربلامونو امضا می کنی کریم آل الله به تو سلام الله کریم آل الله به تو سلام الله جانشین برحق علی ولی الله مولانا حسن مولانا حسن کریم آل الله حسن عطایی

یا حسن یا حسن ای به فدایت پدر و مادرم سایه احسان تو روی سرم معنی بخشندگی و رحمت و لطف وکرم شاه بدون حرم، آئینه حیران شده از پاکیت جان دو عالم به فدای حرم خاکیت بر سر عرش خدا گنبد افلاکیت آه بهاری که برایت نماند یاور ویاری که برایت نماند برده دل عاشق ما را همان سنگ مزاری که برایت نماند یا غریب، یا غریب حضرت زهرا غریب هم خود پیغمبر و هم خود مولا غریب آه بمیرم حسین رفته به گودال خون بی کس و تنها غریب در وسط معرکۀ شام بلا زینب کبری غریب هیچکس اما نشد مثل تو آقا غریب پیش قدم های تو هیچ کسی پا نشد حسن جانم، حسن جانم..... یا حسن یا حسن اول و پایان غریبی حسن آه چه مردانه غریبی حسن نیست کسی مثل تو در وسط خانه غریبی حسن آه که این شهر مرامی نداشت آه که این روضه تمامی نداشت قاتل تو زهر هلاهل که نیست زهر در واقعه قاتل که نیست سوخته بودی پرت افتاده بود بر سر شانه سرت اقتاده بود رفت توان پیکرت افتاده بود مثل همان لحظه که مادرت افتاد بود وای غریب ای حسن وای شهید ای حسن گیسویت از داغ همون کوچه ها گشته سفید ای حسن غریب آقا حسن جانم تک و تنها حسن جانم شهید کوچۀ غم ها حسن جانم غم بی اختیاری تو امام بی مزاری تو بمیرم که یک زائر هم نداری تو حسن جانم، حسن جانم..... یا حسن مجید بنی فاطمه

غریب اون کسی نیستش که زائر نداره غریب اون کسی نیستش که حرم نداره غریب اون کسی که جلو چشمش مادرشو بزنن نتونه کاری کنه گفت عبدالزهرا چه جور روضه منو میخونی آقا جان بار ها روضه تون رو خوندم شما رو زهرا دادن پاره های جگرت بالا اومد خواهرت زینب رسید به سر و صورت زد فرمود نه هر وقت خواستی روضه ما رو بخونی اینطور روضه بخون سن و سالی نداشتم دستم به دست مادرم بود وسطای کوچه یه نامرد جلوی مادرم رو گرفت هی جلو جلو اومد مادرم عقب عقب اومد دست نحسش رو بالا برد یه طور سیلی به مادرم زد یه وقت دیدم مادرم رو زمین افتاد غریب مجید بنی فاطمه

تو این خرابه ها تنهای تنهام سیر از این دنیام همراه عمه گریون بابام مونده توی سینم آهی سوزان غمهای بی پایان تو رفتی و شد یاست ارغوان بابا جان حسین بابا جان **** رفتی و دخترت مونده آواره با گوشی پاره معجری سوخته بی گوشواره قربون زخمای روی سرت چشمای ترت بمیره واسه لبهای خونیت دخترت حسین بابا جان **** بابا خبر داری بهم خندیدن مومو کشیدن گوشواره های منو دزدیدن دور و برمو تار میبینم آزار میبینم سر نیزه ها رو مسمار میبینم غمگینم حسین بابا جان **** دنیا بدون تو پره عذابه حالم خرابه افتادم روی خاک خرابه غنچه یاستو غم کرد پرپر بعد از تو آخر بابای خوبم ای پاره پیکر ای بی سر حسین بابا جان **** ما بین شعله ها بال و پرم سوخت تا معجرم سوخت مثل موی تو موی سرم سوخت داغ دوری تو کرده پیرم از دنیا سیرم سرت رو روی دامن میگیرم میمیرم حسین بابا جان تو این خرابه ها نریمان پناهی

نفسی که میکشم مقدسه که امام رضا دارم برام بسه به خدا هر جا به مشکل میخورم اول از همه به دادم میرسه تو دلم مرادتو دوست دارم صحن گوهرشادت دوست دارم تو خودت آقا میدونی چقدر پسرت جوادتو دوست دارم نفسی که میکشم مقدسه که امام رضا دارم برام بسه به خدا هر جا به مشکل میخورم اول از همه به دادم میرسه امام رضا اونی که میخرتم امام رضا میدونم به زودی از تو حرمش کربلا می برتم امام رضا گریه و حال غمو دوست دارم شب جمعه حرمو دوست دارم رنگ سرخ پرچم دوست دارم توی روضه اشکمو دوست دارم تو همه عکسای زندگیم عکستو با خودمو دوست دارم خوشبختی یعنی تو زندگیت امام رضا داری یه عکس گنبد طلا داری خوشحالی سایه ی بالا سرم امام رضا اونی که میخرتم امام رضا داری میدونم به زودی از تو حرمت کربلا میبرتم امام رضا امام رضا سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه سلطان قلبم یاد حرم هواییم میکنه هرروز هفته خدا امام رضاییم میکنه عطر ضریحت دوباره کربلاییم میکنه هواتو کرم چی میشه خوب کنی حال منو شکسته بالم میشه شفا بدی بال منو امدم اقا که بدی روزی سال منو یه امام رضا امیر برومند

چه عزتی توی راه کربلا داری حسین این همه برو بیا داری حسین تو به نوکرت وفا داری حسین من اربعینت امسال میخونم ان شاء الله کنار باب القبله اَ اَدخُلُ یا الله سلام اربابم امید قلب بی تابم سلام اربابم دلم گرفته دریابم سلام اربابم بیا یه بار توی خوابم ازت ممنونم تو ی روضه ی تو مهمونم زیر بارونم درست کنار ایوونم دارم میخونم سلام عزیز تر از جونم حسین جونم چه عزتی توی راه کربلا داری حسین موکبای با صفا داری حسین عاشقای بی ریا داری حسین این همه زواری که تا کربلا تو راهه لشکر میلیونی علی ولی اللهِ هواییم کرده هوای سرزمین تو دلم رو برده نوای دل نشین تو بگو که زندم تا روز اربعین تو تو عزت دادی بهم اهمیت دادی لیاقت دادی تو حسن عاقبت دادی تو حاجتهامو توی حسینیه ات دادی حسین جونم چه عزتی حسین طاهری

جای نوازش و محبت ناسزا تسکین رقیه تا گفت بابا تو دهنی خورد شین میزنه سین رقیه دندونی در دهن نداره قدرت اومدن نداره نکش مو هاشو بی حیا که بچه یتیم زدن نداره یتیم گیر آوردنش با کعب نی میزدنش با تازیانه های زجر کبود شده کل تنش یتیم گیر آوردنش با هر چی شد زدنش بچه یتیم زدن نداره مهدی اکبری

کربلا تاب و طاقتم برده کودکانه بهانه میگیرم از حرم عاشقانه میخوانم پرچمت را نشانه میگیرم اربعین میهمان نمیخواهی بسته ام بار این سفر آقا به همه گفته ام حرم هستم آبروی مرا بخر آقا آقای من دلیل گریه های من من واسه تو توأم شدی برای من بارونیه برا غمت چشای من ای سر جدا سلام غریب آشنا دور از وطن شد وطنم کرب و بلا گریه برات چراغ راه شهدا آقای من حسین حسین حسین حسین سلام آقا من از خدا فقط تو رو میخوام آقا همه میرن تو میمونی برام آقا سلام آقا برای من دعایی کن، نمیگیره دعای من بذار بپیچه تو حرم صدای من صدای من اربعین مهمان نمیخواهی طاهری اسداللهی

بالای ناقه موی مرا باد میکشید پائین ناقه چکمه سرم داد میکشید بالای ناقه غصه ی روبنده داشتم پائین ناقه عمه ی شرمنده داشتم بالای ناقه زلف گره خورده داشتم پائین ناقه چادر آزرده داشتم بالای ناقه اشک علمدار دیده ام پائین ناقه دشت پر از خار دیده ام بالای ناقه غربت گودال دیده ام پائین ناقه گریه ی خلخال دیده ام بالای ناقه مقنعه ی پاره داشتم پائین ناقه تاول آواره داشتم بالای ناقه کار به تحقیر میکشید پائین ناقه پهلوی من تیر میکشید بالای ناقه گرد سرت شاپرک شدم پائین ناقه نقشه ی راه فدک شدم بالای ناقه بخت بد آورده داشتم پائین ناقه چشم ورم کرده داشتم بالای ناقه خون جگری بود و کعب نی پائین ناقه در به دری بود و کعب نی بالای ناقه بال و پری بسته داشتم پائین ناقه سلسله ی خسته داشتم بالای ناقه خم شدم از بار غم پدر پائین ناقه نیمه شبی گم شدم پدر بالای ناقه سنگ سرم را شکست و رفت پائین ناقه زجر پرم را شکست و رفت بالای ناقه کوچه و بازار دیده ام پائین ناقه غارت اغیار دیده ام بالای ناقه شام بلا بود و عمه ام پائین ناقه طشت طلا بود و عمه ام بالای ناقه حرمله با سنگ زد مرا پائین ناقه دختر او چنگ زد مرا بالای ناقه بی هدفم پرت کرده اند پائین ناقه نان طرفم پرت کرده اند بالای ناقه نیزه تو بد بیار بود پائین نیزه صحبت شرط و غمار بود