دانلود گلچین نوحه و مداحی شهادت حضرت رقیه (س)

میخواستم عروسک بخرم واست بیارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم مردم اگه قبلش تو بیا سر مزارم ای دار و ندارم ای دار و ندارم ما زنده باشیمو دور تو خلوت شه ای وای اگه بازم حرف اسارت شه گرد و غبار حرم شما مقدسه یبار دلت شکست برا تموم ما بسه الهی عمرمون تموم بشه اگه یه روز ما زنده باشیم و بگن رقیه بی کسه

بابا با من بیا میترسن شامیا از ناموس خدا رقیه من کابوس شبم یا اباالفضل رو لبم گردان زینبم رقیه اگه من نفرین کنم همه‌ی اعضاتو میریزم رو سرشون همه‌ی شاماتو مادرم نفرین نکرد ستونا لرزیدن بزارین نفرین کنم همشون جون میدن حرف از خدا زد‌ تیغ بکا زد دختر تو سیلی تو گوش یزیدیا زد تا کوچه ها زد به اون سه تا زد سیلی رو به افتخار عموش مجتبی زد بابا با کوششم با اشک رو چِشم من شمشیر میکشم تو خرابه با اشک هر شبی میجنگم زینبی من الگوم اشک بی بی ربابه نفسای دخترت نفس مولا شد پای زهرا مادرت به خرابه وا شد داره میگه فاطمه باریکلا خانوم زده مهر یاعلی مددو رو بازوم الله اکبر ای قوم کافر بشنوید فضائل پدربزرگم‌ حیدر دائم رو منبر گفته پیمبر این لقب مال علیه صدیق اکبر

حیدر اباالفضل زهرا رقیه عمر عمو و بابا رقیه باب الحوائِجِ همه دنیا رقیه دردونه‌ی اباعبدالله رونق دادی به خونه‌ی اباعبدالله چقدر ذوق میکنه عموت اباالفضل وقتی که میشینی روی شونه‌ی اباعبدالله نفس میگیریم با تو نفس میگیریم بر میگردیم و دوباره کارو دست میگیریم به دستای بریده‌ی عمو عباست به زودی حرمو دوباره پس میگیریم مثل عقیله محشر رقیه با گریه رفته منبر رقیه آرامش دل علی اکبر رقیه ای کوثر اباعبدالله سیب دو نیم مادر اباعبدالله همه‌ی شام و با عمه هات به هم میریزی ای مخدرات لشکر اباعبدالله آی اُبُهَت داره آره اُبُهَت داره تو نگاهت رو همه اثر میذاره باید لرزه به کاخ اُموی بندازه تو که پدر بزرگت حیدر کراره

اشکامونو که می‌خره ما رو کربلا می‌بره می‌گم اسمشو یه کلام بابایی‌ترین دختره زندگیم همه فدای اسم زیبای رقیّه توی این دنیا نمیاد هیچ‌ کسی جای رقیّه اصلا ارزشی نداره، دنیا منهای رقیّه خدای احساس رقیّه زیباس رقیّه دلگرمیِ ناتموم عبّاس رقیّه اُمِّ‌ابیهاس رقیّه حِلماس رقیّه چادر که می‌پوشه مثل زهراس رقیّه یا بنت الحسین  یا بنت الحسین

کرده خدا مشکلمو حل به رقیه سلطنتش میون هر قلبه رقیه هرکی بدش میاد میتونه نگه اما من افتخارم اینه شدم کلب رقیه خاتون رقیه زیباترین نوای محزون رقیه خانم یه شب وقتی تو روضه‌ ات میشینم زنده دیگه برم نگردون رقیه زهرای شامات خاتون سادات کاخ یزید می‌لرزه زیر قدم‌هات باب کرامت، بانوی رحمت لعنت به منکرت تا روز قیامت غم رو فلک داده مفصل به رقیه اشاره داره نص مقتل به رقیه یادم داده خواجه نصیر الدین طوسی که اسمم رو بذارم فقط کلب رقیه احساس رقیه ای زینت شونه‌ی عباس رقیه کی گفته صحنت دیگه زائر نداره تو زائرت حضرت زهراست رقیه علیا رقیه حورا رقیه رو دستت تو میچرخه دنیا رقیه خورشید مستور نور علی نور از اسم تو یزید میلرزه توی گور

فخرم اینه تو دنیا كه دلم با رقیه است سبب خلقت من گفتن یا رقیه است انا کلب رقیه انا کلب رقیه دل دیوونه من جز تو طالب نداره بذا پات رو چشمام نگن صاحب نداره اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره نباشه هرکی میخواد تو رو از من بگیره انا کلب رقیه انا کلب رقیه دوسش دارم ی عالمه دختر پادشاهمه گدایی در خونش کار هزار تا حاتمه هزار تا حاتم هم کمه کار تمومه عالمه انا کلب رقیه انا کلب رقیه

رو ناقه شروع کرد گریه کردن شروع کرد گریه کردن به یاد اون زمان که با باباش ابی عبدالله چه روز و روزگاری داشت صدا گریه‌ش یه کم بلند شد مقتل میگه زجر صداشو بلند کرد گفت گریه نکن گریه ات اعصابمو هم میریزه کنیزک صدا گریه‌ اش بیشتر شد گفت بابا تو رو اون جوری کشتند حالا به من میگن کنیز گفت مگه نگفتم گریه نکن یه جوری با لگد زد بچه از رو شتر افتاد پایین غش کرد نفسش دیگه بابا دختر از اون ارتفاع بیفته نفسش بند میاد

نمک بچه شیرین زبونیشه با نمک بودن به بچه‌ات نیومده آخه شیرین زبونه اسباب وسایل میخواد شیرین زبونی زبون خوشگل میخواد بچه ناز کنه دلبری کنه با باباش حرف بزنه یه جوری زده بودنش به هق هق افتاده بود نمی‌تونست برا بابا شیرین زبونی کنه بابا زدنم حالا گیریم هق هقم نمیکرد حالا گیریم لکنتم پیدا نکرده بود یه جوری زده بودن تو دهنش دندون برا بچه نذاشته بودن بابا زدنم

پاهام میسوزه بابا نمیبینه چشام نمیدونم العان شبه یا روزه بابا نگاهم تاره بابا گوشامو غرق خون کردن فقط واسه دوتا گوشواره بابا سنان خنده ش گرفته تا دخترت بلند میشه بازم یهو روی خاکا میفته ببین دستامو بستن یه لبخندم نمیزنم آخه دندون شیریمو شکستن هرکی لجش بگیره منو میزنه فک میکنه دلیره منو میزنه بهش میگم مگر که مقصر منم شتر که راه نمیره منو میزنه دیدی طاقت آوردم سرتو بوی نون میده ولی من چن شبه غذا نخوردم شاید اینجا اضافه م خاکستر رو سرم ریختن موهام سوخته نمیتونم ببافم چرا پیشم نبودی که گوشواره هامو برا نوه ش برده یه پیرمرد یهودی میگن رقیه افتاد ولی کسی نمیگه یکی از رو ناقه نیمه شب هلش داد هرکی منو میبینه ، منو میزنه زجر پلید با کینه ، منو میزنه صبح جلو عمه زینب، من و میکِشه شب جلوی سکینه ، من و میزنه بریم از این خرابه کبوده دور دستم این جای النگو نیست جای طنابه یه عده مردم آزار به ما خندیدن اون لحظه که عمه رو کشوندن توی بازار ببین رنگم پریده اگه لکنت گرفتم یادگار مجلس نحس یزیده چه قد ترسیده بودم منی که تا حالا رقاصه و بزم شراب ندیده بودم هر کی به هر بهانه منو میزنه خولی با تازیانه منو میزنه کافیه که بگم من بابامو میخوام سنان چه وحشیانه منو میزنه

اینا ناموس سرشون نمیشه خوش به حالش چه آروم باباش بغلش کرد آروم برد اون وسط نشوند خیالش راحت بود بین اینا همه مرد اصلا نترسید گفت اینا عموهامن اینا مردن اینا غیرت دارن سه ساله رو بردن بین یه مشت اراذل چه مشت اراذلی اراذلی که عقل هم ندارن عقل زائل شده از خود بیخود شدن

اگه دستامو گرفتم رو لب دیگه دندونی نمونده واسم ندیده حتی عموم عباسم بین ما دوتا بمونه لطفا سر زده اومدی و از ذوقم کاشکی گوشواره ای بود مینداختم راستش اولش تو رو نشناختم بین ما دو تا بمونه لطفا لباسم پاره لباست پاره الان گوشوارم کدوم بازاره

پناهی تو تکیه لعنت الله، امیه عزیز حسینی رقیه رقیه سر بند سرمه رقیه هم بال و پرمه رقیه ان شاء الله کرم ابالفضل ما میریم حرم رقیه ای پناه رو سیاها گنبد تو مثل طلاها قلادم از جنس طلاست چون کلب اینجام خونه شاها

نزدیکای زباله بود اومد دو تا سوار دیدن حضرت بهشون یه نگاهی کرد کجا میری گفت کوفه از کوفه چه خبر اون یکی به اون یکی گفت حضرت داره سوال میکنه گفت بگو چه خبر گفت آقا از کوفه همین خبر که سر مسلمو به دروازه زدند پیکرشم به قناره قصابا تو بازار زده بودن بعد میگه حضرت یه نگاهی کرد گریه کرد گریه کرد فبکا بکاء عالیا گریه گریه گفت عباس جان گفت بله همینجا خیمه‌ها رو برپا کن خیمه‌ها رو که برپا کرد گفت عباس جان گفت جانم سیدی گفت بگو حمیده دختر مسلمو بیارن با احترام یه جوری بیارید هول نکنه بچه حمیده رو آوردن حسین بغلش کرد هی دست می‌کشید لای موهاش هی صورتشو دست می‌کشید می‌گفت از این به بعد هر کاری داشتی به من بگیا از اینورم خانم کوچولوها همه قد کشیده بودن بابا داره یه جوری حمیده رو ناز می‌کنه انگار یتیم شده خواهر بزرگه گفت آره رسمم همینه دیگه کسی بابا نداره نازش میکنن جان علی جلو نرید دیگه آره دیگه رسم یتیم بشه کسی نازش میکنن چه نازی کردن چه نازی کردن دختر تو خدایا رفیقام نمیرن مومو نکش خودم میام همه تنم سیاهه بس که زدی همه تنم سیاهه

امام سجاد علیه السلام فرمود همه ما روبه یه طناب بسته بودن بزرگتر هایی که قدشون بلندتر بود طناب به بازوشون گره خورده بود به بچه ها که میرسید برای اینکه سطح طناب یکسان باشه به گردن بچه ها گره زده بودند آی رقیه طناب رو میکشیدن بچه ها از گردن کشیده میشدن وارد مجلس اون نانجیب شدن یه چند تا از این بانوان روی زمین افتادن نفر آخر امام باقر علیه السلام یه مرتبه امام سجاد علیه السلام به عمه اش کلثوم سلام الله علیها صدا زد عمه جان محمدم رو دریاب صورت امام باقر علیه السلام کبود شد طناب دور گردن سفت شد حالا تو بچه ها رو نگاه کن سه ساله چی کشید ای حسین روضه طناب محمود کریمی

میگم خونه نشسته بودم دیدم دخترم اومد روپام نشست بابا امسال لباس سیاه منو نخریدی میگفت دخترم تا گفت دست کشیدم به سرش گفت بابا تازه خرید کردیم برات لباس گرفتیم گفت نه مشکی محرم مو میگم بابا دیدم برا خودت لباس خریدی منو بازار میبری یا نه صدا زد بابا به جای تو شمر مرا به بازار برد بابا منو بازار میبری امین قدیم

یه‌ روز‌ بعد‌ِ مرگم‌‌ انگار اصلا‌ً نداشتم‌ وجود میخوام‌ یه‌ چیزی‌ اگه عُمر‌م‌ به‌ دنیا نبود آهای‌ رفیق‌ بِجای‌ِ من بزن‌ تو‌ زیرِ گریه به خاطرِ رقیه یه‌ روز‌ اگه‌ شدی‌‌ تو تو زائر‌ِ رقیه ضریح‌ِ رقیه رو‌ دیدی‌ کن‌ یادم بِخر عروسک‌ چون به‌ بی‌بی‌ قول‌ دادم قربون تاریکی های حرمت برم خانوم خانوما یکی نیست به اینا بگه چراغا رو روشن کنید این خانوم از تاریکی میترسه این خانوم خیلی غریب و مظلوم بوده این خانوم یه روز تو خرابه های شام تو تاریکی ها مونده این خانوم یه روز از بالای ناقه تو صحرا تو تاریکی مونده بسشه نماهنگ یه روز بعد مرگم مرتضی خادمی

ای‌ امام‌ زمان‌ الامان ای‌جان‌ جهان‌،جهان‌ جان زتـلألـوء نـورظهــور خیزم‌ به‌ حضور ازدل‌گور تو سوار براق برسی‌ زعراق به‌دلم‌مده‌داغ فراق به‌ علی‌ ببین‌ صفاتش به‌ اباالفضل‌ کشیده‌ معجزاتش بکشاند‌ ابن‌خطاب‌ وقحافه‌ رابه‌ آتش عمه‌جان‌ امام‌ زمان قربان‌ سنه‌جان‌ رقيه‌جان آگلمزسنه‌ دنيا ده‌ تای آی‌ باشواد ولانیم‌ من‌ بای آغلارام‌ ای‌جان‌ آدووا قربان‌ دردیمه‌ درمان ای‌جان تو خودت‌ بگو‌ که‌ هستی نه‌ سه‌ساله‌ که‌ رقیه‌ ازاَلستی تو همان‌‌ غمِ‌ عظیمی‌ که‌ سر مرا شکستی بخرم‌ ببرم‌ به حرم ز کرم ای‌جانم‌‌ اذان گوی‌ حرم باید از همه‌ جزتو گذشت یاصاحبِ صبح‌ روز‌هشت به‌ فراق مدام دهم‌عرض‌ سلام به‌ زقاق‌ِ مقام و خدام به‌ غم‌ دلت‌ صبورم نبرم‌ زیرلحد‌ زمال‌ وزورم همه‌ زخم‌های‌ هشتم‌ببرم‌  میان‌گورم ای‌ امام‌ زمان‌ الامان احسان لطفی

امام رضا نگاه کرد خواهرم معصومه جوادم رو بگیر بچه دستاش رو طوری دور گردن من حلقه زدن اشک میریزن من از شما سوال می کنم جواد الائمه تشنه بود جواد الائمه گرسنه بود نه به قرآن نه نه نه جواد الائمه ترسیده بود نه نه نه همچین که از بغل امام رضا اومد عمه ها یا امام رضا دخترهای موسی ابن جعفر جواد رو دست به دست میدادن میبوسیدن قربون اون دختری برم که دید دستش رو گردن باباش کرد هم گرسنه بود هم تشنه بود یه کاری کرد بابا رو نشوند رو خاکا و جلس علی التراب نشست رو خاکا دستاشو گردن ابی عبداالله کرد دست بابا رو گرفت گفت بابا دستا تو بیار موهامو لمس کن ابی عبدالله بنا کرد موهاشو لمس کردن چه فایده ای لمس کردن این مو ها گفت بابا فردا این موها پریشانه بغل بابا محمد نوروزی

پاشو ببینم پاشو بیا اینجا بیا قربونت برم دست بابا رو گرفت گفت بابا دستاتو بیار موهامو لمس کن ابی عبدالله بنا کرد موهاشو لمس کردن گفت بابا چه فایده این لمس کردن این موها گفت بابا فردا این موها پریشانه دست هاشو که تو موهاش کرد گفت بابا یادته دختر مسلم رو بوسیدی میشه یه بوسه هم... همچین که لباشو گذاشت روی گونه هاش اون دختری که له له یه بوسه داشت صدا زد بابا صورتم سوخت لبت را بردار چقدر لبات داغه بابا بابا موهامو لمس کن محمد نوروزی

اَلا به قربون وفات وقت وفاتم چشم به رات خیلی دلم تنگه برات لنگه براتم به نگات جونم بند جونت بابا آی قربونت این اسمِ به محزونت رقیه رقیه رقیه علی‌اکبر خیلی میخوادش من هرجا دختربچه دیدم ذوقشو کردم افتادم یادش وعده داده بودم به دلم بیام پیشت واسه میلادت نشد دیگه، ولی هستم یادت اللهمّ الرزقنا مرقد رقیه حال خوش اباالفضل حالم بَده رقیه نوره اگه دمشقت آخر ببین از عشقت جون میدم یه روز تو روضه‌ الا به قربون وفات احسان لطفی

اگه خاطراتم‌ ز‌ یادم‌ رود اگر‌ آشنایی غریبه شود یقین‌ دارم‌ این‌ نام پایدار‌بود رقیه‌مدد... کسی چه‌میدونه بمیرم‌ امشب‌ شاید برای‌ دردونه کسی‌نمیدونه حرف‌ دلم‌ رو‌تنها‌ رقیه‌میدونه اگه‌مردی‌واسش‌نمیره‌نامرده رنگ‌سفید‍ِ‌گنبد‌دیوونم‌کرده هدف‌ِخلقت‌‌خلق‌لحظه‌ای‌بود‌که ابوفاضل‌‌دوره‌رقیه‌میگرده نماهنگ اگه خاطراتم ز یادم زود مرتضی خادمی

پیمبر غریب در صحرای من امام حسین بچگیم آقای من بزار بهت بگم کیه دنیای من دنیا دنیا دنیا دنیای من رقیه ساداته دیروز و امروز و فردای من رقیه ساداته آبروی دل رسوای من رقیه ساداته دارم من سر تعظیم به نام رقیه نمیگنجه عقلی در مقام رقیه اباالفضل به هم میزد زمین و زمان را که دنیا فقط باشه به کام رقیه دنیای من رقیه ساداته احسان لطفی

شیخ جواد آورده میگه گم شده داره گریه میکنه بابا این الان زود پیدا میشه آقا یه بچه اینجا گمشده بغل آقا شیخ جواد نوری پدر و مادرش این بچه داره دق می کنه پسره وا  پسر هم میگه بابا من بابامو میخوام گفتم با … حواست به منه یا  تو هم دلت شوره این بچه رو میزنه نترس اینجا کسی گم نمیشه اینا چشمشون بعده رقیه ترسیده نمیزارن کسی گم بشه جوری زد غش کنم چون میخواست خواهشم گم شدن کودک در بین الحرمین علی پورکاوه

دیدی بچه ها بعضی موقع ها یه شعر قدیمی میشه خب دوباره بعد یه اتفاق زنده میشه بچه ها من حرم رقیه اینطور شد یه بند یادم اومد یه روز عاشورا به حسینش گفت اما دوباره این شبا با حسینش داره حرف میزنه چی میگه سایه روی سرم چه کنم با آتیش جگرم چه کنم یه زن تنها با حرم چه کنم یه روز تو کربلا حرم تنها موند میدونی رقیه چی گفت گفت بابا بابا امون از آتیش حرم آتیش گرفت موی سرم بابا گوشواره هام دزیدن سایه روی سرم چه کنم سیدرضا تحویلدار

به نام رقیه نوامه رقیه دمه بی‌نظیر و مرام رقیه رو حرز اباالفضل زده نام زیباش به بازوی عباس قوامه رقیه ته حسن و جلاله بانوترینه سنگ عشقش رو ارباب میزد به سینه عمو عکسش رو توی قلبش زده قاب من دورت بگردم زیبای ارباب رقیه رقیه ای سجده ی واجبم تنها تویی صاحبم میون عشقا فقط رقیه طالبم رقیه رقیه ای حجت و آیه ام ای نوحه و گریه ام مهر و موم شد به دلم کلب رقیه ام شهبانو یا رقیه شهبانو یا رقیه به نام رقیه حسین ایزدخواه