شعبان

چقدر پنجره را بی بهار بگذاری و یا نیایی و چشم انتظار بگذاری مگر قرار نشد شیشه ای از آن میِ ناب برای روز مبادا کنار بگذاری؟ بیا که روز مبادای ما رسید از راه که گفته است که ما را خمار بگذاری؟ در این مسیر و بیابان بی سوار، خوشا به یادگار خطی از غبار بگذاری گمان کنم تو هم ای گل بدت نمی آید همیشه سر به سر روزگار بگذاری نیایی و همه ی سر رسیدهامان را مدام چشم به راهِ بهار بگذاری جواب منتظران را بگو چه خواهی داد همین بس است که چشم انتظار بگذاری؟ به پای بوس تو خون دانه می کنیم و رواست که نام دیگر ما را انار بگذاری گمان کنم وسط کوچه ی دوازدهم قرار بود که با ما قرار بگذاری چراغ بر کف و روشن بیا، مگر داغی به جان این شب دنباله دار بگذاری چقدر پنجره را صابر خراسانی

صَباحاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین مَسائاً اَتَنَفَسُ بِحُبِ الحُسَین بِحُبِ الحُسَین به عشق تو نفس میزنم به عشق تو نفس میکشم به نیت ضریحت آقا رو پرچم تو دست میکشم گریه صبح و شام من مستی مستدام من تربت توبه کام من عشق علیه السلام من ای غم نا تمام من زخم من التیام من السلام ای امام من عشق علیه السلام من صباحا اتنفس بحب الحسین ملامحمد فصولی

دنیا طلبان دل نگرانی دارند ترس از خطر جنگ جهانی دارند مهدی طلبان کفن بپوشند همه چون غیرت صاحب الزمانی دارند العجل العجل العجل هرچه کردم بنویسم ز تو مدح و سخنی تا بگویم ز مقام تو که یابن الحسنی این قلم یار نبود و فقط این جمله نوشت پسر حیدر کرار تو ارباب منی العجل العجل العجل دنیا طلبان کربلایی وحید شکری

پا شدم آبله پیدا کردم از خودم فاصله پیدا کردم سعی کردم به تو مشغول شوم حیف شد مشغله پیدا کردم من، سر اینکه به تو دل دادم با همه مسأله پیدا کردم در نمازم خم ابروی تو را در قنوتم، گله پیدا کردم انتظار این همه انصاف نیست مردم فیصله پیدا کردم از خودم دور شدم کاری کن گم شدم، گور شدم کاری کن آفتاب شب یلدای همه گریه ی پشت تمنای همه هیچ کس فکر تنهایی تو نیست گریه کن جای خودت، جای همه بی تو دارند همه می میرند زود برگرد مسیحای همه همه شهر به چاه افتادند مددی یوسف زهرای همه بنشین تا بنشانی همه را دربیار از نگرانی همه را کاش می شد ز سفر برگردی با همان چند نفر برگردی چله ی اشک گرفتیم برات به امیدی که سحر برگردی مادرم گفت همین جا بشین بنشینم دم در برگردی سیزده قرن نشستند نشد بنشینم چقدر برگردی نور چشمان همه می رفتی قول دادی به نظر برگردی خشکسالیم کویریم بیا قبل از آنی که بمیریم بیا پاشدم آبله پیدا کردم صابر خراسانی

من همان روز ولادت که ز مادر زادم بود زخمت به جگر نعمت مادر زادم بوده ام هیچ و همه بودم و نبودم از توست آن زمانی که نبودم ، به غمت دل دادم به سر کوی تو ای کعبه آمال دلم باد می آوردم گر چه دهی بر بادم قصه عشق تو درسی نه که در سینه بود این حدیثی است که دادند از اول یادم .... سالها بود که در بند تعلق بودم از زمانی که اسیر تو شدم آزادم خواستم تا که برآرم سر از این هفت سپهر صورت خویش به خاک قدمت بنهادم نافه آوی صحرای غمت کاری کرد کز خطا رستم در ملک ختا افتادم هر چه دارم همه از پاکی مادر دارم رحمت حق به روانش که حسینی زادم پیش از آنی که پدر جانب مکتب بردم الف قامت عباس تو شد استادم از همان روز ولادت محمدحسین پویانفر

لحظه ها را متوسل به دعاییم بیا سالیانی ست که دل تنگ شماییم بیا وسعتت در دل این ظرف  نشد جا ماندیم تشنه از حسرت رویت لب دریا ماندیم چشممان خشک شد از وسعت این بی آبی و  نداریم دگر طاقت این بی آبی در قنوت دلمان خواهش باران داریم ندبه خوانیم و تمنای بهاران داریم پس ببار ای پسر حضرت باران  بر ما که ترک خورده زمین از عطش این گرما دامن دشت شده سفره ی  راز دل ما داغ الاله نشانی ز نیاز دل ما ما که در راه تو عمریست تمامی گردیم گردبادیم و به دنبال شما می گردیم چند جمعه دلمان را سر راهت آریم تا بدانی که تمنای وصالت  داریم متوسل به دعاییم بیا صابر خراسانی

دستان بی‌ملاحظه طوفان تاریخ را ورق زده در باران چشمم شبیه هر ورقش خونین خونم چنان قصیده‌ی من جوشان بی طاقت از تخلص و از تشبیب برداشتم مقدمه را از آن داغ کتابخانه‌ی بغدادیم از ما نه سطر مانده و نه عنوان چرمینه جلدهای کتابم شد زین قشون و چکمه مزدوران هر قطعه از عراق عجم زنجیر هر گوشه از عراق عرب زندان همدستی خلیفه‌ي عباسی با نطفه‌ي هلاک هلاکو خان سرگشتگی فاطمیان مصر آوارگی قرمطی گیلان فریاد غربت جبل العامل واویلتای تا ابدِ لبنان حله، نجف، مزار شریف و ری از هم جدا شدیم چقدر آسان با ما چه کرده اند بپرس اول از شیعیان خسته‌ي پاکستان از آن همه حماسه‌ي بغض آلود از نعره‌های حیدری آنانتحت الحنک به گردن آنان، دار دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی وقت قنوت در کف ایشان، جان این زخم‌های کهنه اگر تازه است خورده است دم به دم نمک از دوران آغاز شد حکایت ما با زخم با زخم فتنه بر جگر ایمان‌ از حجة الوداع که آمد گفت باید بگیرم از همگان پیمان تا روز روشنم نشود تاریک تا آفتابِ من نشود کتمان اما دریغ و درد زبانم لال بستند بر امین خدا هذیان انداختند شعله به حنانه آتش گرفت رایحه‌ي ریحان روزی که سوخت فاطمه از آن روز دنیا شده است بر سر ما ویران باید چگونه گفت چه‌ها کرده است؟ یا فضةُ خزینی او با جان فضه بیا که خرد شد آیینه فضه بیا که آینه شد حیران فضه بیا که چادر زهرا سوخت برخیز و شعله های مرا بنشان تابوت را که دید تبسم کرد آهسته لب گشود به الرحمن چشم علی به سوره‌ي کوثر خورد تابوت رحل و فاطمه اش قرآن تسلیم حکم عهد ازل مولاست کاری نداشته است به این و آن ممسوس ذات اقدس حق مولاست می‌گیرد از خدای خودش فرمان ارکان شانه هاش پر از زخم است خلقت بنا شده است بر این ارکان مردی که لقمه لقمه نهاد آرام با دست خود به کام جذامی نان حیدر چنین شده است چنین حیدر انسان چنین شده است چنین انسان مولا که اجتماع نقیضین است دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی گاهی نسیم و گاه دگر طوفان وقتی ابوتراب به رزم آید باخاک می‌کند همه را یکسان وقتی حدید هست به انگشتش وقتی که ذوالفقار دهد جولان دشمن به کارزار نخواهد داشت چمچاره ای جز اینکه شود عریان برداده است رنج علی آری تمار بوده حاصل نخلستان ایوان بی ثبات مدائن ریخت برپاست تا ابد به نجف ایوان معلوم می‌شود که مسلمان کیست روزی که هست حب علی میزان میراث دار روزم و روزم را حاشا که در تقیه کنم پنهان مارا شکسته اید ولی هرگز خالی نمانده از من و ما میدان در پیچ و تاب راه نیفتاده است این رودخانه از نفس از جریان آری قسم به خون شهیدانم خون همیشه جاری بی پایان آری به پشتوانه‌ي شاه طوس آری به دولتیِ سر سلطان در اشتهای گندم ری ابلیس این‌بار اگر که تیز کند دندان دندان به آرواره نخواهد دید تا سق زند به لقمه ای از آن نان آن پنبه را درآورد و برگوش این چند جمله را کند آویزان مارا علی سپرده به فرزندش هستیم دور سفره‌ی او مهمان حب الحسین یجمعنا یعنی ایران عراق بود و عراق ایران ما اربعین «وَ اعْتَصِمُوا...» هستیم دریای ماست معجزه‌ی دوران دریای ماست قطره ای از موعود موعود ماست خاتمه‌ی هجران تا صبح دولتش بدمد آن روز می‌گیرد این زمانه سر و سامان ما عهد بسته ایم جد اندر جد هیهات اگر که بشکند این پیمان تا مانده است نام علی جاوید تا هست نام فاطمه جاویدان دستان بی ملاحظه حمیدرضا برقعی

آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمید رضا برقعی آشنا بود صدا لهجه زیبایی داشت گله از فاصله از غربت و تنهایی داشت هم نفس با من ازآهنگ فراقم میخواند داشت از گوشه ایران به عراقم میخواند جمکران بدرقه در بدرقه تسبیح به دست صحن آغوش گشودست مفاتیح به دست رایحه رایحه با بوی خودش میخواند خانه دوست مرا سوی خودش میخواند آشنا بود صدا حمیدرضا برقعی

به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد به عالم خالق سبحان ندا داد خلایق را به وحی خود صلا داد نبوت را خدا بر مصطفی داد ولایت را به شاه لا فتی داد شفاعت را به ان خیر النسا داد صبوری را به قلب مجتبی داد شهادت را به شاه کربلا داد مهدی ارباب ما محمد فصولی

دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده اونیکه تو قنوتم اسمش میبرم اومده دلبرم اومده اونیکه دست به سینه میگم نوکرم اومده اباصالح اباصالح  اباصالح خوش اومدی یوسف زهرا وارث ذوالفقار مولا جشن ظهورت میگیرم یه روز تو کربلا ان شاءالله هر ساله داره دنیا می بینه آماده باش این لشکر اربعین الحمدالله عاشق زیاده پشت سرت میرن با پای پیاده دلبرم اومده محمد فصولی

منم و آسمانِ زیبایی کهکشانی همه تماشایی منم و روح های روحانی صاحبان دَم مسیحایی منم و خانواده ای که خدا خلقشان کرده است رویایی من غلام قبیله ای هستم که غلامیش ، باشد آقایی هرکدامی که نامشان ببری قبله هستند خود به تنهایی پسرانِ قبیله مادری اند دختران قبيله بابايي  دخترانش اگر چه لیلایند همه مجنونِ عشق زهرایند شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی همه آبها که دریا نیست همه رنگها که زیبا نیست آسمان گرچه هست بالا لیک هرکجایی که عرش اعلا نیست گرچه مجنون زیاد هست اما هرکه معشوق شد که لیلا نیست گرچه از نسل فاطمه اما هرکسی که شبیه زهرانیست  ای شکوهِ مثالی زهرا چون تو کس نیست تالی زهرا پدرت باز شوق دختر داشت در سر خود هوای کوثر داشت سخت دلتنگ روی مادر بود دلی عاشق چنان کبوتر داشت در قنوتی تمام بارانی تاکه سر را برآسمان بر داشت تو رسیدی و بعد از آن بابا در کنارش دوباره مادر داشت از سر شوقِِِ ِدیدنت ارباب یکسره دیده سوی خواهر داشت  که رسیده است مادر سادات خواهرم نذر مقدمش صلوات تا خدا سایه گستر دنیاست سایه ی تو همیشه برسر ماست شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی تو عنایت شدی اگر بر خاک از عنایات عالم بالاست چشمه ای از کرامتت خورشید قطره ای ازمحبتت دریاست مادر تو طلیعه ي نور است پدر تو امام عاشوراست همه ی عشق ِحضرت ارباب از لبانت شنیدن باباست روز اول تورا خدای حسین آفریده فقط برای حسین  پلکهایت اگر شده سنگین خوش بخواب ای حقیقت شیرین چشم خود را ببند و در رویا خواب مادربزرگِ خویش ببین بین رویا به روی زانویِ جدّ والا مقام خود بنشین بی تو شیرین زبانِ شهر دمشق بی نمک هست سفره ي رنگین بی تو در سفره ازگلوی عمو نرود هیچ آب خوش پایین من دعا میکنم بیا امشب این دعای مرا بگو آمین  ای خدا جان دختر جانان فرج صاحب الزمان برسان ای همه عشق حضرت باری شب ز نیمه گذشته بیداری کاروان میرود بخواب آرام که در آغوش ِعمه جا داری تاکه دوش عموست لازم نیست بر زمین پای خویش بگذاری ترس دارم خدای نا کرده به گل پای تو رود خاری یاکه آیینه ی رخ زهرا به تو سنگی رساند آزاری  تو کجا درخرابه خانه کجا؟ توکجا ضرب تازیانه کجا؟ شکوه مثالی زهرا حاج امیر کرمانشاهی

عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق داره کامل میشه عرش سفره دل میشه ماه اومده از راهو ماه داره کامل میشه سرور تو دلبر تو آیینه محشر تو ای جانم منجی دو عالم تو جانم تو همنام پیمبر تو ای جانم عشق کامل میشه امیر کرمانشاهی

دخترِ بارون دخترِ دریا همدم زینب همدم بابا یه بابا ، که چشاش موج دریا داره یه مادر ، که دلش عرش اعلا داره کسی که صورتش مثل زهرا باشه خدایی میبره دل تماشا داره من اهل حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … کربلا وطنم پاره ی بدنم بی رقیه قید زندگیمو میزنم بندِ دل ارباب یک تار موشه حضرتِ جبرائیل مست سبوشه گهواره ی خوابش دست عموشه ای دل عاشق شو ، باز هوایی شو با رقیه باز ، کربلایی شو قامتِ ، دخترَش تا ثریا رفته انگاری ، که رو دوش سقا رفته میبره ، دل بابا رو با لبخندش تو خونه ، دختری که به زهرا رفته من با شوق دلبرم شادم من رو خاک عشقش اُفتادم من عمری به پای عشقش ،‌دلدادم .. من اهلِ حسین آبادم من مجنون مادر زادم من عمری به عشقت آقا ، دل دادم .. مولاتی یا رقیه ، سیدتی یا رقیه … دختر بارون مهدی میرداماد

ورد زبونم سوره تبارک رقیه جان تولدت مبارک امسال شدی سه ساله

بوی گل در همه ارض وسما پیچیده بازهم باغ جنان جامه نو پوشیده دست مولاست به این سفره نمک پاشیده در کویر دل من باز گلی روئیده بروی خاک ملائک همه گل می بارند همگی بر لبشان سوره کوثر دارند خبر آمد که شب هجر سحر خواهد شد انتظار دل عشاق به سر خواهد شد ماه رخساره ای از پرده بِدَر خواهد شد باز هم حضرت ارباب پدر خواهد شد عطر بانوی مدینه همه جا منتشر است بیشتر از همه ساقی حرم منتظر است گریه طفل بگوش آمد وشد غوغایی عمه زینب به خودش گفت عجب زهرایی عشق باباست عجب نیست شود بابایی! گفت عباس که به به چه شب زیبایی گفته بودند که او جلوه زهرا دارد واقعاً بوسه به دستش بزنم جادارد در اصالت به نبی رفته به مولارفته صورتش هاله نور است به بابا رفته در شهامت به خود زینب کبری رفته همه تأیید نمودند به زهرا رفته آنقدر بر سر دستان عمو زیبا بود عمه می گفت فقط”بترکد چشم حسود” چه شبی بود شه علقمه زهرارادید دور گهواره او ام ابیهارادید دیده واکرد رقیه رخ سقارادید لب خندان علی اکبر لیلا رادید ماه وخورشید وستاره همه زیبابودند همه شان منتظر خواندن لالا بودند آمده تا حرمش قبله حاجات شود آمده نسل معاویه خرافات شود آمده حرمله با گریه مجازات شود شک نکن آمده که عمه سادات شود گرچه ارباب علی داشت پیمبرهم داشت شب میلاد رقیه شدومادر هم داشت لب اگر باز کند قندوشکر می ریزد چادرش باز شود درو گهر می ریزد چشم او اشک مناجات سحر می ریزد سائلش باش که در دست تو زر می ریزد هیچ کس اینقدر احساس ندارد دارد؟ چون رقیه عمو عباس ندارد دارد؟ جای دارد که همه خلق به او رو بزنند در برش ماه وستاره همه سوسو بزنند تازبان باز کند چنگ به گیسو بزنند در حضورش شه و سائل همه زانو بزنند گاه زهرا وگهی زینب کبری می شد تا می آمد عمو عباس زجا پامی شد یک تنه او به دوصد شام حریف است حریف چه کسی گفته که این طفل ضعیف است ضعیف کاش بر خاک نیافتد که ظریف است ظریف صورتش مثل گل یاس لطیف است لطیف کاش ضربه نخورد چونکه پرش می شکند کاشکی داغ نبیند کمرش می شکند همه گویند رقیه به پدر حساس است یک نفر نیست بگوید که به سر حساس است؟ کاش از ناقه نیافتد چقدر حساس است نوه فاطمه به درد کمر حساس است خواب بود وپدرش رفت به میدان نبرد ماند بیدار شبی و پدرش را آورد بوی گل محمد ترکان

شب مهتاب اومده آره شب مهتاب اومده خودمونی که بگم ام ابیها اومده خود زهرا اومده آره خود زهرا اومده از مستی داغه سرم میخونست یا که حرم ارباب زاده نوکرم ارباب زاده نوکرم امشب شب نوکریه امشب شب دلبریه بابا میگن دختریه الهی که قربونت برم من الهی که قربونت برم من شب مهتاب اومده آره شب مهتاب اومده خودمونی که بگم ام ابیها اومده خود زهرا اومده آره خود زهرا اومده از مستی داغه سرم میخونست یا که حرم ارباب زاده نوکرم ارباب زاده نوکرم امشب شب نوکریه امشب شب دلبریه بابا میگن دختریه الهی که قربونت برم من الهی که قربونت برم من شب مهتاب محمدحسین حدادیان