گلچین مداحی شهادت امام صادق (ع)

ابن الربیع ولد الزنا سوار بر اسب بود آقا رو میکشید دنبالش همون روی اسب با لگد میزد حضرت رو گاه بر دیوار خورد گاهم بر خاک خورد ابن الربیع ولد الزنا سوار بر اسب بود آقا رو میکشید دنبالش همون روی اسب با لگد میزد حضرت رو گاه بر دیوار خورد گاهم بر خاک خورد آقا رو میکشید علی آینه چی

تا زد زیر پای امام صادق زمین خورد چشم ها را باز کرد و دید دنبال علی آن که او را میکشد در شعله بانو را کشید چشم ها را باز کرد و دختری را باز دید میدود دستی ولی از دور گیسو دلم آغوش گرم تو رو میخواد خرابه سرده و دارم میلرزم هوا سرده ولی عیبی نداره من از تاریکیا خیلی میترسم از کسی که سر تورو رو نیزه بست بدم میاد از اون که دندون تورو با سنگ شکست بدم میاد دلم آغوش گرم تو رو میخواد خرابه سرده و دارم میلرزم هوا سرده ولی عیبی نداره من از تاریکیا خیلی میترسم از کسی که سر تورو رو نیزه بست بدم میاد از اون که دندون تورو با سنگ شکست بدم میاد در شعله علی آینه چی

حضرت سر سجاده بود نامرد اومد ریسمانو انداخت گردن امام صادق این جور که نشسته بود ولد الزنا یه لگد زد به حضرت ریسمانی به گردن بسته شده تا پشت در او را کشید پیرمرد از آتش در رد شد اما داد زد حتم دارم که در بد جور پهلو را کشید ریسمان علی آینه چی

اشک غربت به چشم های فلک رخت ماتم به قامت دنیا بوی شهر مدینه پیچیده بین هر کوچه از بهشت خدا ** بوی غربت همیشه می آید از سر قبر بی چراغ کسی دل تنگ مدینه میسوزد از تب شعله های داغ کسی ** جان عالم فدای قبری که غیر خورشید سایه بانش نیست نه ضریحی نه سقف آینه ای بر سرش غیر آسمانش نیست ** دل من باز روضه میخواند روضه ی غربت شقایق را روضه ی حرمت و شکستن آن روضه ی گریه های صادق را ** روضه ای را که باز میخواهند پر پروانه را بسوزانند اصلا انگار عادت آنهاست نیمه شب خانه را بسوزانند ** ای امام غریب من آن شب دشمنت داشت خنده سر میداد با طنابی که بست دست تو را تا کشیدند عمامه ات افتاد ** نه عبایی به روی دوشت بود پا برهنه ز خانه ات بردند ای محاسن سفید شهر رسول خون دل اهل خانه ات خوردند ** بین آن کوچه ای که باریک است چه غم گریه آوری داری از زمین خوردن تو فهمیدم بی کسی ارث مادری داری ** ارث آن مادری که در کوچه صورتش در هجوم سیلی بود بعد از آن ضربه سخت وا میشد پلک هایی که شد سیاه و کبود ** ولی آقا خیالتان راحت بین آن کوچه ظلم باطل شد معجر مادر زمین خورده بین صورت و دست حائل شد ** گرچه بردند وحشیانه تو را تازیانه نخورد همسر تو خانه ات را اگرچه سوزاندند زخم خاری ندید دختر تو ** گرچه بردند وحشیانه تو را خواهرت بین شهر دیده نشد از عقب بی هوا به پنجه ی باد موی طفلت دگر کشیده نشد اشک غربت صابر خراسانی ای بهار همیشه های خدا ای که از آسمان شدی جاری از چه این روزها شکسته شدی بغض داری ولی نمی باری ** لا اقل صبر کن مسافر شب گریه کن گریه در معابر شب صبح صادق به جز تو کیست بگو کیست جز تو امام بیداری ** گاه گاهی که حرف هم داری شهر در خواب میرود انگار آه آقا چه میکشی با این استخوانی که در گلو داری ** تو بگو از کدام طائفه ای که همیشه خدای عاطفه ای لطف ها میکنی برای کسی که برایت نمیکند کاری ** پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری ** پس کجایند نافله خوان ها که دل قافله به درد آمد کی به درد میخورد پس کِی این نمازی که هست تکراری ** کوچه ای در مدینه منتظر است تا که روضه بخوانی از دیوار تا تو هم مثل مادرت آنجا حس کنی بین درب و دیواری ** تا که کوچه به کوچه پخش شود هم صدائی غربتت با او تا بفهمند فاطمی هستی مثل مادر به غم گرفتاری ** تا که دست تو را بندند و هی به یاد علی بخندند و نکشندت پیاده اینگونه هی به قصد امام آزاری نج اين روضه مرا سوزانده كه لعيني دل تو لرزانده خانه اي را كه ملك در آن است دشمنت با شرري سوزانده آن چنان سخت هجوم آوردند كه دهان همگي وا مانده بسكه بي رحم تو را مي بردند كفشهايت دم در جا مانده به جفا كاري و حرمت شكني دشمنت كينه به دل مي رانده بخدا سخت تر از اين غم نيست كه عدو چشم تو را گريانده بارالها تو نيار آن روزي كه شود حجت حق درمانده دل من هم به تسلاي غمت پشت ديوار بقيع جامانده اشک غربت صابر خراسانی

شیعه مذهب حقه ی حضرت جعفرم عبد سرای حیدرم حیدرم می شه به زودی صحنت بنا گنبد و حرمی از طلا آخر از تو بقیع راهی میشیم تا کربلا شیعه مذهب حق حسین عینی فرد

الحمد لله شدم مست این روضه هات شیعه راه تو نوکر نوکرات خادم مکتبم تا ابد عاشقم غصه دار غم حضرت صادقم اشک چشمام از تو دارم واست آقا چه بی قرارم بخدا پای مذهب تو همه ی هستیمو میزارم ای آقا آقام امام صادق پیش چشم همه شعله بالا کشید بین آتیش و  دود دخترت می دوید بی عبا بی عصا میکشیدن تو رو زیر میزدی هی صدا مادرو میدویدی به پشت مرکب گریه کردی بیاد زینب غصه های تو بی شماره کاش بمیرم برای تو امشب شیعه راه تو حسین عینی فرد

ای جلوه جمال و جلال خدا علی یا مظهر العجائب و یا مرتضی علی از شهریار پیر زمین گیر دستگیر ای دستگیر مردم بی دست و پا علی جز یک نسب که از تو به خود بسته نیستم من آن چنان که آل علی است نیستم اما مرا هم ای علی از خود مران که من تا چشم داشتم به حسینت گریستم یا مرتضی علی مدد حیدر حدیث امام صادق علی سعیدیان

دوباره غم بی کسی و دوباره طناب و اسارت دوباره یه آقا رو بردن غریبونه و با جسارت شده تازه داغ غم مادری میخونه با قلب و دل مضطری امون از غریبی و بی یاوری واویلا غم بی کسی حسین سیب سرخی

السلام ای حجت حق بر زمین حضرت صادق امام المومنین یا ولی الله یا کهف الوراء فانیا لله ای مرد خدا ما خدا را با تو پیدا میکنیم دیده با یاد تو دریا می کنیم با تو احیا شد قیام اهل بیت با تو رونق یافت نام اهل بیت ای فقیه بی بدیل روزگار تیغ گفتارت شبیه ذو الفقار هر که در راه شما پابند شد خوش بر احوالش سعادتمند شد ای گل زهرا امام غم نصیب ای غریب بن غریب بن غریب ای فدای تربت ویران تو خاک قبرِ با زمین یکسان تو زائر تو روزها شد آفتاب نیمۀ شب روضه خوانت ماهتاب هرکه از خاک مزارت بوسه چید طعم داغیِ بیابان را چشید آفتابیُ به رنگ مغربی آخرین مرد غریب یثربی من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند میزدی ناله منم پور خلیل کم ببند آتش به پای من دخیل پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا بُردی تو نام مادرت بی عمامه بی عبا صورت کبود پیر مرد شیعه و مرد یهود دست بسته چون امیر المومنین پیش اهل خانه می خوردی زمین رسیمان دست عدو افتاده بود جای پنجه بر گلو افتاده بود باز در بین محاسن پنجه خورد ریسمان را دورِ گردن می فِشُرد کس نداند با چه وضعی آن پلید جسم تو از خانه بیرون می کشید صورت تو لطمه ها بسیار خورد چند باری گوشۀ دیوار خورد تیزی سنگی به پهلویت گرفت حُرمِ آتش گوشۀ مویت گرفت دستهایت بست و بر مرکب نشست حرمت موی سپیدت را شسکت بی ادب بود و دهانش باز شد دید تنهایم زبانش باز شد زیره چشمی کرد سوی تو نگاه حرف های زشت میزد گاه گاه تو میان شعله ها در اضطراب لیک اصحابِ تو در خانه به خواب امام المومنین حسین سیب سرخی

یه آه سردو زدن دعا میکردو زدن ما گریه میکنیم آخه یه پیر مرد و زدن غریب آل زهرایی مروج العاشورایی روضه میخونی تنهایی واویلا جدمو میزدن گوشه قتلگاه فرقه بالسیوف و فرقه بالرماح ***** خسته ی تاب و تبی پشت سر مرکبی تو کوچه خوردی زمین تازه مثه زینبی نفس بریده بی حالی تو هم رو خاکا پامالی ولی به یاد گودالی واویلا جدمو میزدن کوفیا بی هوا فرقه بالسیوف و فرقه بالعصا ***** بین یه مشت نا نجیب اگر چه بودی غریب نشد تنت غارتو نبودی شیب الخضیب غریب و بی یاور موندی دلای ما رو سوزوندی با گریه روضه میخوندی واویلا جدمو میزدن بی کس و بی سپر فرقه بالسنان فرقه بالحجر دعا می کردو زدند سیب سرخی

مدد جویم من از لطف خدای حضرت صادق که آرم بر زبان مدح رسای حضرت صادق نبی گفته علی گفته خداوند جلی گفته به دفترخانه ی خلقت ثنای حضرت صادق بهشت جاودان جایش، به قصر نور ماوایش هر آنکس کاو بود تحت لوای حضرت صادق خدا را بنده ی والا، بشر را رهبر و مولا رسولان مبین مدحت سرای حضرت صادق کتاب حق کتاب او، حساب حق حساب او رضای حق بود همچون رضای حضرت صادق همه مشتاق نعمای بهشت و کوثر و جنّت بهشت و کوثر و جنّت فدای حضرت صادق همه مشتاق دیدار بهشتی طلعتان امّا بهشتی طلعتان محو لقای حضرت صادق هزاران مشکل پیچیده از هم باز گردیده ز دستور کلام دلربای حضرت صادق لطف خدای حضرت صادق علی اصغر انصاریان

در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله ****** در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله رئیس مذهب علی اصغر انصاریان

وقتی عبای تو سوخته دل غلام تو سوخته همون گدا که عشقت رو به کل دنبا نفروخته میاد اوتروز اقا از حرم شما وامیشه پایه ما به مشهد الرضا کبوترت میشم دونه خورت میشم میرم سوی نجف میرم تا کربلا وقتی عبای تو سوخته حسن عطایی

به چه جراتی به تو گویم سخن امام صادق که بود فزون ز فهم و  خردم امام صادق که بود فزون ز فهم و  خردم امام صادق فلک و آستانش ملک است و پاسبانش خنک است آن دلی که نوشد قدحی امام صادق پسر امام باقر پدر همام کاظم به عموم شیعه لازم بود احترام صادق سخن امام صادق حسین عینی فرد