جمعه امام زمانی

ما ساده گرفته‌ایم آمدنت را... ما همین به ظاهر شیعیان تو ساده گرفته‌ایم آمدنت را و همینطور ساده گرفته‌ایم انتظار آمدنت را و اِلا چرا این همه سرد، چرا این همه ساده؟ تو نرفته‌ای که بازگردی... این مائیم که باید برگردیم... برگردیم از این همه تغافل و گناه... خاموشیم، سکوت می‌کنیم که نه، لالیـم کران و کورانیم، گنگیم که تمسک سکوت طوفانی علی(ع) را به خیال خام می‌بریم سال‌هاست فریادهامان را با دست خود در گلو خشکاندیم غریب ماندن را هم شاید، راه و رسمی است که باید آموخت اما چرا این همه درد و دریغِ دروغ؟ هنوز طلوع خورشید را ندیده‌ایم، چرا غروب؟ یابن الحسن! ببخش ببخش این تجاهل و تغافل را.... ساده گرفتیم وحید جلیلوند

ای خدا، روزهای دشواریست غم‌گرفته تمام دنیا را ما به سویت پناه‌آوردیم جان مهدی، نگاه کن ما را سربه‌زیر آمدیم و شرمنده ناله و اشک و آه آوردیم ای طبیب همه مریضی‌ها سرطان گناه آوردیم بین آشفتگی این عالم خواستی تا که امتحان بشویم ما ولی آمدیم این‌جا تا بیمه‌ی صاحب‌الزمان بشویم اوّلین آرزوی ما، فرج است کاشکی صاحب‌الزمان برسد دست و پا می‌زنیم بین گناه کاش «مهدی» به دادمان برسد یک بلا آمده‌ست و این نوکر دیگر آن یار غیرتی تو نیست! آه، آقا! ببخش، هیچ‌کسی نگران سلامتی تو نیست ما سر وعده آمدیم عزیز پس شما هم ثواب کن آقا روز خوب قرار، روز ظهور روی ما هم حساب کن آقا هیچ‌کس فکر گریه‌های تو نیست به خدا کم گذاشتیم، ببخش قدر یک کاسه آب هم حتّی احتیاجت نداشتیم، ببخش ای خدا روز های دشواری است مجید تال ای به قربان جدّ تشنه‌لبت سفری آرزوی ما شده است راه را بسته‌اند، کاری کن دلمان تنگ کربلا شده است یادمان رفته است انگاری هرچه داریم از حرم داریم به خدا از حسین، دور شدیم که بلادیده‌ایم و غم داریم کاش زوّار کربلا امشب بر تن در حصیر، گریه کنند جای ماها که از حرم دوریم تا خود صبح، سیر گریه کنند دلم از روزگار خسته شده هر دری باز بود، بسته شده پاشدم بی‌اراده افتادم هرچه پل ساختم، شکسته شده بی تو عمری عذاب، سهم من است غصّه و اضطراب، سهم من است به در بسته می‌خورم هربار تشنه هستم، سراب سهم من است پسر فاطمه ببخش ولی تو خودت از خدا تمنّا کن ما بعید است، مرد راه شویم راه برگشت را خودت وا کن پسر مهزیار می‌داند ماجراهای غربتت کم نیست بین ما مردمی که میبینی سیصدوسیزده نفر هم نیست تو امام جهان شیعه که نه بلکه آقا، امام دنیایی همه از ماه، نور می‌گیرند تو برای تمام دنیایی روز برگشتن تو، دیدنی است به خدا روز خوش، رسیدنی است و به قدر هزاروسیصد سال حرف‌های دلت شنیدنی است ای خدا روز های دشواری است مجید تال

روزای بی تو چه غمگینه شبای بی تو چه سنگینه هر چی فراغه تو دلگیره خیال وصل تو شیرینه یه روز میرسه که دامنت رو بگیرم که دامنت رو بگیرم خدا نکنه تو رو ندیده بمیرم دوباره باز تنگه غروب هوای تو کرده دلم قدم رو چشام بزارو بشین پای درد دلم یا ابا الصالح تو انتظار تو دنیامه رسیدن به تو رویامه تو انتظار تو دنیامه رسیدن به تو فردامه تو شهرمون همه میدونن که زندگیم ماله اقامه سفر یه روزی باید به اخر برسه میترسم اقا که عمر من سر برسه هنوز دل عاشق تو اگه میای جون میگیره زمین اشفته ما دوباره سامون میگیره یا ابا الصالح تو خیمه ها یکی بی تابه تو گهواره یکی بی خوابه تو القمه یکی گریونه مشک عمو دیگه بی ابه رباب میدونه چشم انتظاری چه بده بدون عمو بابا به خیمه اومده وااای علی لای لای روزهای بی تو محمدحسین پویانفر

عاشقی دردسری بود نمی دانستم حاصلش خون جگری بود نمیدانستیم  پرگرفتیم ولی باز به دام افتادیم شرط ، بی بال و پری بود نمیدانستیم  آسمان از تو خبر داشت ولی ما از تو سهممان بی خبری بود نمیدانستیم  آب و جاروی در خانه ما شاهد بود از تو بر ما گذری بود نمیدانستیم  اینهمه چشم به راهی نگرانم کرده عاشقی دردسری بود نمیدانستیم تا ظهورت چقدر فاصله داریم آقا؟ آه از جمعه ی بی تو گله داریم آقا رفته بودی که بیایی چقدر طول کشید؟ عرض کردیم نبودی و سحر طول کشید ما برای خودمان اینهمه گفتیم بیا؟ نذر کردیم به پای تو بیفتیم بیا تو طبیب دل غمدیده ی مایی آقا ما که مردیم بیا پس تو کجایی آقا مگر اینکه تو بیایی و حیاتم بدهی مگر اینکه تو از این وضع نجاتم بدهی از به خود آمدن این قافله را گم کردیم وای بر ما پسر فاطمه را گم کردیم دست برداری از این غیبت طولانی اگر من به پای تو بریزم طلبی جامی دگر از تو دنبال تو بودن نکند سهم من است؟ فقط از هجر سرودن نکند سهم من است؟ من شب جمعه قرار تو دلم میخواهد صبح فرداش کنار تو دلم میخواهد بخدا منتظر آمدنت میمانیم پای این عشق اویس قرنت میمانیم تو دلت بیشتر از ما تب هجران دارد سحر وصل همیشه شب هجران دارد تا به اندازه ی شمعی که ز سر میسوزد پر پروانه به امید سحر میسوزد خیر از جمعه ندیدیم به ولعصر قسم بی تو ما طعنه شنیدیم به ولعص قسم دانلود عاشقی دردسری بود نمیدانستیم صابر خراسانی

چرا میگن جمعه ها دلگیره غروبش یه حس مبهمی داره موقع غروبا آدم فکر میکنه دنیا انگاری روی تکراره غروبای جمعه میفهمم که خورشید از رفت و آمد بی زاره وقتی خیلی دلت تنگش میگیره سر رو شونه های کی میزاره یه نفر منتظر ما مونده که برای فرجش دعا کنیم ولی با این زبون پر از گناه چه جوری براش خدا خدا کنیم کاشکی ساعت اونقدر جلو بره تا که صاحب الزمونم برسه امونم بریده دیگه ای خدا کاشکی که خط امونم برسه خط امون محسن عراقی

از تو يک عمر شنيديم و نديديم تو را به وصالت نرسيديم و نديديم تو را روزي ما فقرا شربت وصل تو نبود زهر هجر تو چشيديم و نديديم تو را شايد ايام کهن سالي ما جلوه کني در جواني که دويديم و نديديم تو را چه قدَر چلّه نشستيم و عزادار شديم چه قدَر شمع خريديم و نديديم تو را گاهي اندازه ي يک پرده فقط فاصله بود پرده را نيز کشيديم و نديديم تو را سعي کرديم شبي خواب ببينيم تو را سحر از خواب پريديم و نديديم تو را مدتي در پي تو رند و نظر باز شديم همه را غير تو ديديم و نديديم تو را فکر کرديم که مشکل سر دلبستگي است از همه جز تو بريديم و نديديم تو را لا اقل کاش دم خيمه ي تو جان بدهيم تا بگوييم : رسيديم و نديديم تو را از تو یک عمر شنیدیم و ندیدیم تو را صابر خراسانی

اِلهى عَظُمَ الْبَلاءُ خدای من بلا و مصائب ما بزرگ شد وَ بَرِحَ الْخَفآءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطآءُ وَ انْقَطَعَ الرَّجآءُ و بیچارگی ما بسی روشن و پرده برداشته شد و امید ناامید شد وَ ضاقَتِ الاَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمآءُ و زمین(با همه ی پهناوری‌اش) تنگ آمد و رحمت آسمان منع گردید وَ اَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَ اِلَیْکَ الْمُشْتَکى و توئی یاور و معین ما و شکایت به جانبِ توست وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّهِ وَ الرَّخآءِ و اعتماد و تکیه چه در سختى و چه در آسانى بر تو است اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ الِ مُحَمَّد خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد اُولِى الاَمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى فَفَرِّجْ عَنّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اى محمد اى على اى على اى محمد اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ مرا کفایت کنید که شمایید کفایت کننده‌ام وَ انْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ و مرا یارى کنید که شمایید یاور من یا مَوْلانا یا صاحِب الزَّمانِ ى سرور ما اى صاحب الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ فریاد، فریاد، فریاد اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى دریاب مرا، دریاب مرا، دریاب مرا السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ همین ساعت، همین ساعت، هم اکنون الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ زود، زود، زود یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ اى مهربان‌ترینِ مهربانان بِحَقِّ مُحَمَّد وَ الِهِ الطّاهِرینَ به حق محمد و آل پاکیزه‌اش

یکی از خوبان الان زنده است نمیخوام کامل اسمشو بیارم یه آقا سید حسینی هست تو اطراف اصفهان یکی از شهر های اطراف اصفهان آدم بسیار پاک کشاورزه باغداره آدم بسیار پاک وافعا آدم متدین حلال خور یه ادم اینچنینی ایشون تشرفاتی خدمت حضرت ولی عصر تو خواب و بیداری داشته هیج سر و صدایی و ادعایی هم نداره خیلی کم کسانی هستند که میشناسن ایشون میگفت خیلی سال ها قبل من از جهت مالی خیلی وضعم خراب شد خیلی خراب شد قرض داشتم قسط داشتم مشکلات داشتم خونم احتیاج به تعمیر داشت درا پوسیده بود سقف یکم از کچاش ریخته بود احتیاج به تعمیر داشت پول نداشتم دیگه کارد به استخونم رسیده بود چندین بارم توسل کردم به امام زمان علیه السلام پولی گیرم نیومد که بخوام خونمو تعمیر کنم و... دانلود داستان گله از امام زمان استاد عالی

اِلهى عَظُمَ الْبَلاءُ خدای من بلا و مصائب ما بزرگ شد وَ بَرِحَ الْخَفآءُ وَ انْکَشَفَ الْغِطآءُ وَ انْقَطَعَ الرَّجآءُ و بیچارگی ما بسی روشن و پرده برداشته شد و امید ناامید شد وَ ضاقَتِ الاَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمآءُ و زمین(با همه ی پهناوری‌اش) تنگ آمد و رحمت آسمان منع گردید وَ اَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَ اِلَیْکَ الْمُشْتَکى و توئی یاور و معین ما و شکایت به جانبِ توست وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّهِ وَ الرَّخآءِ و اعتماد و تکیه چه در سختى و چه در آسانى بر تو است اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ الِ مُحَمَّد خدایا درود فرست بر محمد و آل محمد اُولِى الاَمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَ عَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ زمامدارانى که پیرویشان را بر ما واجب کردى و بدین سبب مقام و منزلتشان را به ما شناساندى فَفَرِّجْ عَنّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً به حق ایشان به ما گشایشى ده فورى و نزدیک کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ مانند چشم بر هم زدن یا نزدیکتر یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اى محمد اى على اى على اى محمد اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ مرا کفایت کنید که شمایید کفایت کننده‌ام وَ انْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ و مرا یارى کنید که شمایید یاور من یا مَوْلانا یا صاحِب الزَّمانِ ى سرور ما اى صاحب الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ فریاد، فریاد، فریاد اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى دریاب مرا، دریاب مرا، دریاب مرا السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ همین ساعت، همین ساعت، هم اکنون الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ زود، زود، زود یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ اى مهربان‌ترینِ مهربانان بِحَقِّ مُحَمَّد وَ الِهِ الطّاهِرینَ به حق محمد و آل پاکیزه‌اش العجل صابر خراسانی

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی عمر من رفت صابر خراسانی

رنگ از چهره پریده است، خودت می‌دانی عرق شرم چکیده است، خودت می‌دانی پشت این خانه گدا آمده و با گریه دست یاری طلبیده است، خودت می‌دانی تو بزرگی و مرام تو نبخشیدن نیست از شما قهر بعید است؛ خودت می‌دانی مهربانی و به جز لطف تو این قدر کسی بار ما را نخریده است، خودت می‌دانی هر کجا گفت زلیخا پی یوسف هستم طعنه و خنده شنیده است، خودت می‌دانی به غریبی تو سوگند، دل در به درم از همه جز تو بریده است، خودت می‌دانی عمر من رفت، فقط چند صباحی مانده آخر کار رسیده است، خودت می‌دانی سگ دربار خراسان شده‌ام تا شاید بر سر من بکشی دست، خودت می‌دانی مجلس روضه به پا گشته، بیا که بانی مادری زار و خمیده است، خودت می‌دانی یابن الحسن صابر خراسانی

این روزها که زمزمه ی یار می کنم خیلی هوای دیدن دلدار می کنم در ماه مغفرت نشد آقا ببینمت بر بی لیاقتی خود اقرار می کنم یک بار هم نشد بنشینم کنار تو از بس که بر معاصی ام اصرار می کنم این نفس سر کش از چه رهایم نمی کند؟! این چه گناهی است که تکرار می کنم؟! بار خطا کمیت مرا لنگ می کند طیّ طریق را ز چه دشوار می کنم؟! این «تحبس الدّعا» شدنم بی سبب که نیست از بس که رو به سفره ی اغیار می کنم گفتم به خود که حداقل ای کریم شهر یک شب کنار سفره ات افطار می کنم فهمیده ای به درد تو آقا نمی خورم زیرا خلاف امر تو رفتار می کنم من نوکر تو هستم و محتاج لطف تو خود را به تو همیشه بدهکار می کنم دل را که حجم معصیت آن را گرفته است با اشک های روضه سبک بار می کنم خون جگر ز دیده سرازیر می شود وقتی که یاد کوچه و دیوار می کنم سیلی ز روی پوشیه دردش چگونه است؟! این درد را به جان خود اظهار می کنم زمزمه یار صابر خراسانی