دانلود مداحی های کربلایی محمدحسین پویانفر | صوتی و تصویری

اگرم اجل ندهد امان به محرمت برسم حسین تا امان بده که به روضه ی تو نفسم حسین به سیاهی علمت قسم به شلوغی حرمت قسم تو همه کسم به خودت قسم نسپاریم همه کسم حسین نه چو می شفا نه چو زر جلا نه چو سگ وفا به تو کرده ام تو کس منی تو بس منی همه شب دعا به تو کرده ام اگرم سیه اگرم کریم اگرم ز وصل تو بی نصیب نه که دشمنم که ز غفلتم بوده هر جفا به تو کرده ام سحرم تویی قمرم تویی ثمر دو چشم ترم تویی به جهنمت برم اگر به خدا قسم سپرم تویی دو برس به این من ناخلف که به ادعا شده گفته ام پدرم تویی غریب ارباب اگرم اجل ندهد امان محمدحسین پویانفر

ساقی مِی ای بده که مرا زیر و رو کند بویش ز دور، کارِ هزاران سبو کند داند خدا که خوردن این می چه می کند جامیکه مست می شود، آن کس که بو کند جامی بده به یادِ رخ مرتضی علی جامیکه زخمهای نهان را رفو کند خندد خرد به عقل کسیکاین چنین می ای بگذارد و شراب بهشت آرزو کند زین مِی نخورده، پاک نگشت و نمی شود صدبار دل به زمزم اگر شستشو کند دنیا علی نداشت اگر آبرو نداشت دنیا مدام شُکر چنین آبرو کند خلقت به روی دست، علی را گرفت و گفت دست کسی نظیرش اگر هست رو کند با کوثرم چه کار! مرا ساقی اش بس است دل با چه رو از او طلب غیر از او کند با زاهدیکه خواهشِ کوثر کند، بگو بگذارد این تیمّم و قصد وضو کند دنیا اگر علی نداشت محمدحسین پویانفر

ای که چون من هزارها داری آسمانی پُر از دعا داری دست هایم دخیلتان هستند بس که دستِ گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دلِ مرا داری هر چه بیمار هم بیاید باز تو برایِ همه دوا داری هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر دل شکسته کسی به من می گفت : خوش به حالت امام رضا داری درِ این خانه را زدم عشق است کفتر جلدِ مشهدم عشق است ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دامِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام همسایه ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُذامی ، غلام ، هم سفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی ، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم ؟ جز کبوتر شدن چه می خواهم ؟ هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر باز دارم به سر هوای ضریح دل من تنگ شد برای ضریح دوست دارم رها شوم از خود در میان سر و صدای ضریح دست هایِ پر از تمنایی می خورد رویِ حلقه های ضریح می شود خوب تر خدا را دید در همان یا رضا رضای ضریح واجب است به هر عاشق سجده ی شکر پیش پای ضریح حرم ثامن الحجج رفتم میلیون مرتبه به حج رفتم اشک با من سرود غم با تو نوحه ی گریه دار و دَم با تو گفتن شعرِ روضه ها با من جلوه دادن به محتشم با تو ناله از دل زدن بُوَد با من کربلا کردن دلم با تو گذری کن شبی به روضه ی ما چشم با این گدا ، قدم با تو دست با من ، به سر زدن با من زدنِ خیمه و علم با تو روضه خواندن برای تو با من گریه های مُحَرمم با تو روضه خواندی تو ای امام غریب جَدِّ ما تشنه بود یَابنَ شبیب جَدِّ ما را سوارها کشتند بین گودال بارها کشتند جَدِّ ما یک نفر ولی او را لشگری از هزارها کشتند نعل ها گرد و خاک می کردند جَدِّ ما را غبارها کشتند خواهرش را پس از بریدن سر خنده ی نیزه دارها کشتند وای از عصرِ روزِ دهم وای از ضربه ی دوازدهم هوای تو به سردارم محمدحسین پویانفر

به لحظه ی بریدن سرت آه می کشم برای پاره های پیکرت آه می کشم به اشک و ناله های خواهرت آه می کشم برای ضجه های مادرت آه می کشم از گودال صدا میاد شمر داره کجا میاد خولی داره واسه چی سمت قتلگاه میاد حسین آه آه آه برای بریدن سر از قفا آه میکشم وقتی که میزدی تو دست و پا آه میکشم برای صدای آه بچه هات آه میکشم برای طفل پشت خیمه ها آه میکشم برا بریدن سرت آه میکشم محمدحسین پویانفر

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش که آب زندگیم در نظر نمی‌آید قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید مگر به روی دلارای یار ما ور نی به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید بسم حکایت دل هست با نسیم سحر ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید نفس بر آمد محمدحسین پویانفر

خوشا دردی!که درمانش تو باشی خوشا راهی! که پایانش تو باشی خوشا چشمی!که رخسار تو بیند خوشا ملکی! که سلطانش تو باشی خوشا آن دل! که دلدارش تو گردی خوشا جانی! که جانانش تو باشی خوشی و خرمی و کامرانی کسی دارد که خواهانش تو باشی چه خوش باشد دل امیدواری که امید دل و جانش تو باشی! همه شادی و عشرت باشد، ای دوست در آن خانه که مهمانش تو باشی گل و گلزار خوش آید کسی را که گلزار و گلستانش تو باشی چه باک آید ز کس؟ آن را که او را نگهدار و نگهبانش تو باشی مپرس از کفر و ایمان بی‌دلی را که هم کفر و هم ایمانش تو باشی مشو پنهان از آن عاشق که پیوست همه پیدا و پنهانش تو باشی برای آن به ترک جان بگوید دل بیچاره، تا جانش تو باشی عراقی طالب درد است دایم به بوی آنکه درمانش تو باشی دین و ایمانم محمدحسین پویانفر

آقا سلام دوای دردامی آرامش همه ی دنیامی ای سایه ی سرم عزیزم من کجا برم عزیزم غیر این حرم عزیزم آقا به داد من رسیدی اشک چششممو که دیدی التماسمو شنیدی حسین آقای منی دلیل نفس های منی تو امید فردای منی همه دین و دنیای منی از خونه ی تو جای دیگه آقا نمیرم یه روزی از عشقت میمیرم برات شهادت میگیرم آقا لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد ای مهربان تر از پدر و مادرم حسین آقا سلام محمدحسین پویانفر

اَلسَّلامُ عَلَيک يااَمينَ اللَّهِ فى‏ اَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلى‏ عِبادِهِ، اَلسَّلامُ عَلَيک يا اَميرَ الْمُؤْمِنينَ، اَشْهَدُ اَنَّک جاهَدْتَ فِى اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ، وَعَمِلْتَ بِکتابِهِ، وَاتَّبَعْتَ سُنَنَ نَبِيهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيهِ وَآلِهِ، حَتّى‏ دَعاک اللَّهُ اِلى‏ جِوارِهِ، فَقَبَضَک اِلَيهِ بِاخْتِيارِهِ، وَاَ لْزَمَ اَعْدائَک الْحُجَّةَ مَعَ مالَک مِنَ الْحُجَجِ‏ الْبالِغَةِ عَلى‏ جَميعِ خَلْقِهِ اَللّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسى‏ مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِک‏ راضِيةً بِقَضآئِک، مُولَعَةً بِذِکرِک وَدُعآئِک، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ اَوْلِيآئِک، مَحْبُوبَةً فى‏ اَرْضِک وَسَمآئِک، صابِرَةً عَلى‏ نُزُولِ بَلائِک، شاکرَةً لِفَواضِلِ نَعْمآئِک، ذاکرَةً لِسَوابِغِ آلآئِک، مُشْتاقَةً اِلى‏ فَرْحَةِ لِقآئِک، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوى‏ لِيوْمِ جَزآئِک، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ اَوْلِيآئِک، مُفارِقَةً لِأَخْلاقِ اَعْدائِک، مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيا بِحَمْدِک وَثَنآئِک، پس پهلوى‏ روى مبارک خود را برقبر گذاشت وگفت: اَللّهُمَّ اِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ اِلَيک والِهَةٌ، وَسُبُلَ الرَّاغِبينَ اِلَيک شارِعَةٌ، وَاَعْلامَ الْقاصِدينَ اِلَيک واضِحَةٌ، وَاَفْئِدَةَ الْعارِفينَ مِنْک فازِعَةٌ، وَاَصْواتَ الدَّاعينَ اِلَيک صاعِدَةٌ، وَاَبْوابَ الْإِجابَةِ لَهُمْ مُفَتَّحَةٌ، وَدَعْوَةَ مَنْ ناجاک مُسْتَجابَةٌ، وَتَوْبَةَ مَنْ‏ اَنابَ اِلَيک مَقْبُولَةٌ، وَعَبْرَةَ مَنْ بَکى‏ مِنْ خَوْفِک مَرْحُومَةٌ، وَالْإِغاثَةَ لِمَنِ اسْتَغاثَ بِک مَوْجُودَةٌ، وَالْإِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِک مَبْذُولَةٌ، وَعِداتِک لِعِبادِک مُنْجَزَةٌ، وَزَلَلَ مَنِ اسْتَقالَک مُقالَةٌ، وَاَعْمالَ‏ الْعامِلينَ لَدَيک مَحْفُوظَةٌ، وَاَرْزاقَک اِلَى الْخَلائِقِ مِنْ لَدُنْک نازِلَةٌ، وَعَوآئِدَ الْمَزيدِ اِلَيهِمْ واصِلَةٌ، وَذُنُوبَ الْمُسْتَغْفِرينَ مَغْفُورَةٌ، وَحَوآئِجَ خَلْقِک عِنْدَک مَقْضِيةٌ، وَجَوآئِزَ السَّآئِلينَ عِنْدَک مُوَفَّرَةٌ، وَ عَوآئِدَ الْمَزيدِ مُتَواتِرَةٌ، وَمَوآئِدَ الْمُسْتَطْعِمينَ مُعَدَّةٌ، وَمَناهِلَ الظِّمآءِ مُتْرَعَةٌ، اَللّهُمَّ فَاسْتَجِبْ دُعآئى‏، وَاقْبَلْ ثَنآئى‏، وَاجْمَعْ بَينى‏ وَبَينَ‏ اَوْلِيآئى‏، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَعَلِىٍّ وَفاطِمَةَ، وَالْحَسَنِ وَالْحُسَينِ، اِنَّک وَلِىُ‏ نَعْمآئى‏، وَمُنْتَهى‏ مُناىَ، وَغايةُ رَجائى‏ فى‏ مُنْقَلَبى‏ وَمَثْواىَ و در کامل‏ الزِّيارة بعد از اين زيارت اين فقرات نيز مسطور است اَنْتَ اِلهى‏ وَسَيدى‏ وَمَوْلاىَ، اِغْفِرْ لِأَوْلِيآئِنا، وَکفَّ عَنَّا اَعْدآئَنا، وَاشْغَلْهُمْ عَنْ اَذانا، وَاَظْهِرْ کلِمَةَالْحَقِّ وَاجْعَلْهَا الْعُلْيا، وَاَدْحِضْ کلِمَةَ الْباطِلِ وَاجْعَلْهَا السُّفْلى‏، اِنَّک عَلى‏ کلِّشَى‏ءٍ قَديرٌ. زیارت امین الله محمدحسین پویانفر

من اومدم آشتی کنم درو به روم وا میکنی توی کویر غفلتم چشامو دریا میکنی من اومدم آشتی کنم درو به روم وا میکنی توی کویر غفلتم چشامو دریا میکنی دوباره بشنو درد و دلامو میخوام باهات حرف بزنم بشنو صدامو الهی العفو الهی العفو با بدی و گناه من مثل همیشه راه میای هر چی خودت میخوای بده تو که برام بد نمی خوای من اومدم آشتی کنم محمدحسین پویانفر

نیاوری اصلاً بدیمُ به روم نزاشتی که هیچ جا بره آبروم تو تنها نزاشتی دلِ خستم گرفتی توی غصّه‌ها دستم با اینکه می‌دونی گنهکارم دوستم داری، دوست دارم ندیدم من از تو به جز خوبی در آرم از دل آشوبی چه شب‌ها که دلتنگ یک حسرتم می‌خوام کربلا باز بشه قسمتم نمی‌خوام به غیر از حرم از خدا نمی‌خوام به جز اربعین کربلا دلتنگ یک حسرتم محمدحسین پویانفر

خیال روی تو در هر طریق همره ماست نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست به رغم مدعیانی که منع عشق کنند جمال چهره تو حجت موجه ماست ببین که سیب زنخدان تو چه می‌گوید هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد گناه بخت پریشان و دست کوته ماست به حاجب در خلوت سرای خاص بگو فلان ز گوشه نشینان خاک درگه ماست به صورت از نظر ما اگر چه محجوب است همیشه در نظر خاطر مرفه ماست اگر به سالی حافظ دری زند بگشای که سال‌هاست که مشتاق روی چون مه ماست خیال روی تو محمدحسین پویانفر

بازآ بازآ هر آنچه هستی بازآ گر کافر و گبر و بت پرستی بازآ این درگه ما درگه نومیدی نیست صد بار اگر توبه شکستی بازآ ای واقف اسرار ضمیر همه کس در حالت عجز، دستگیر همه کس یارب تو مرا توبه ده و عذر پذیر ای توبه‌ده و عذرپذیر همه کس جز وصل تو دل به هرچه بستم، توبه بی‌یاد تو هرجا که نشستم، توبه در حضرت تو، توبه شکستم صدبار زین توبه که صد بار شکستم، توبه یک دقیقه مناجات محمدحسین پویانفر

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده و هر چه خاطره دارم از آن محل دارم به یاد چای شیرین کربلاییها لبم حلاوت احلی من العلسل دارد بگو چه شد که من انقدر دوستت دارم؟! بگو محبت ما ریشه در ازل دارد بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم بگو محبت ما ریشه در ازل دارد غلامتان به من آموخت در میانه ی خون که رو سیاهی ما نیز راه حل دارد خاطرات حرم محمد حسین پویانفر

به نام نامی فاطمه ، به اذن شاه کربلا به نام ماه علقمه ، به اذن حضرت مرتضی سینه زن سینه سپرِ سینه زن زیر عَلَم فاطمه است سینه زن جون به کفِ و سینه زن سینه اش حرم فاطمه است یا علی تا قیامت ، با علی تا شهادت سلام ما بر ساحت پاره ی تن مصطفی به تیغ بُرّان علی به ذوالفقار مرتضی چادر رایهُ الهُدی است چادرِ رو سر همه نوکراست چادرِ مثلِ عَلَمِ ، چادر محور حدیث کساست از دعات دارم عزت ، زندگیم داره برکت یا علی تا قیامت ، با علی تا شهادت به نام نامی فاطمه ، به اذن شاه کربلا به نام ماه علقمه ، به اذن حضرت مرتضی سینه زن سینه سپرِ سینه زن زیر عَلَم فاطمه است سینه زن جون به کفِ و سینه زن سینه اش حرم فاطمه است یا علی تا قیامت ، با علی تا شهادت به نام نامی فاطمه محمدحسین پویانفر

عزیزم حسین چقد خوبه که برای تو اشک میریزم حسین پناهم حسین نجاتم بده میدونی که رو سیاهم  حسین بهشتم حسین میخواستم که مشق لیلی کنم نوشتم حسین رفیقم حسین نوشتم به روی انگشتر عقیقم حسین بهارم حسین به اندازهء تو هیشکی و دوست ندارم حسین امیرم حسین تویی اونیکه تو دنیا براش میمیرم حسین صدام کن صدام خودت میدونی چقد خاطرت عزیزه برام چقد محشری من روسیاه درمونده رم حرم میبری توی بی کسی تویی اونی که تو دنیا به داد من میرسی ازم دلخوری تویی اونی که قیامت بدرد من میخوری میخوامت تو رو بدردت نخوردم اما بهم نگفتی برو غلامت شدم یه عمره که من اسیر همین مرامت شدم عزیزم حسین چقد خوبه که برای تو اشک میریزم حسین پناهم حسین نجاتم بده میدونی که رو سیاهم  حسین رفیقم حسین محمدحسین پویانفر

مورم تویی سلیمانم من نوکر و تو سلطانم حسین جانم حسین جانم پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد کاری بکن برام ارباب تا اربعین بیام ارباب من هم بگم مث جابر سلام ارباب سلام ارباب پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد مورم تویی سلیمانم من نوکر و تو سلطانم حسین جانم حسین جانم پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد کاری بکن برام ارباب تا اربعین بیام ارباب من هم بگم مث جابر سلام ارباب سلام ارباب پیراهنت که پرچم شد عرش خدا پر از غم شد محرم شد محرم شد تویی سلیمانم محمدحسین پویانفر

زهرا اگر نبود خدا مظهری نداشت توحید انعکاس نمایانتری نداشت جز در مقام عالی زهرا فنا شدن ملک وجود فلسفه دیگری نداشت زهرا اگر در اول خلقت ظهور داشت دیگر خدا نیاز به پیغمبری نداشت فرموده اند در برکات وجود او زهرا اگر نبود علی همسری نداشت محشر بدون مهریه ی همسر علی سوگند می خوریم شفاعتگری نداشت حتی بهشت با همه نهرهای خود چنگی به دل نمی زد اگر کوثری نداشت دیروز اگر به فاطمه سیلی نمی زدند دنیا ادامه داشت، دگر محشری نداشت زهرا اگر نبود محمدحسین پویانفر

همین آرزومه همینه مسیرم حسینی بمونم حسینی بمیرم هوایی شدم آقا هوایی تو الهی بشم روزی فدایی تو کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا امیرم حسینه مسیرم حسینه همونی که واسش میمیرم حسینه بذار تا ابد از تو بخونم حسین غلام در خونت بمونم حسین کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا همین آرزومه همینه مسیرم حسینی بمونم حسینی بمیرم هوایی شدم آقا هوایی تو الهی بشم روزی فدایی تو کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا امیرم حسینه مسیرم حسینه همونی که واسش میمیرم حسینه بذار تا ابد از تو بخونم حسین غلام در خونت بمونم حسین کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا همین آرزومه همینه مسیرم حسینی بمونم حسینی بمیرم هوایی شدم آقا هوایی تو الهی بشم روزی فدایی تو کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا امیرم حسینه مسیرم حسینه همونی که واسش میمیرم حسینه بذار تا ابد از تو بخونم حسین غلام در خونت بمونم حسین کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا کربلا همین آرزومه محمدحسین پویانفر

ای عشق اول و آخر من ای مهربان تر از مادر من یا واهب العطایا یا منتهی الرجایا یا دافع البلایا ارباب تشنه سر جدا خون بهایت خدا السلام علی ساکن کربلا یا حبیبی حسین یا حبیبی حسین ای عشق اول و آخر من ای مهربانتر از مادر من یا واهب العطایا یا منتهی الرجایا یا دافع البلایا ارباب تشنه سر جدا خون بهایت خدا السلام علی ساکن کربلا یا حبیبی حسین یا حبیبی حسین ای سایه ات به روی سر من شد مادرت حسین مادر من دستم جدا شد از پیکر من ادرکنی یابن زهرا از پا نشسته سقا بین سپاه اعلی آقا در دل من محَن نا ندارم به تن از تو شرمنده ام پاره شد مشک من یا اخی یا حسین ای عشق اول و آخر ای مهربان تر از مادر من یا واهب العطایا یا منتهی الرجایا لبیک یابن زهرا ارباب تشنه سر جدا خون بهایت خدا السلام علی ساکن کربلا یا حبیبی حسین یا حبیبی حسین مهربان تر از مادرم محمدحسین پویانفر

به پشت در خانه ات آمدم مادر أتیت ملتجئاً بباب بیتک یا اماه به اذن حسین و حسن در زدم مادر طرقت بابک طالباً لإذن من الحسن و الحسین بگیرم دوباره پر چادرت را اسمحی لی أن أتمسک بطرف عبائتک بمیرم برای غریبی مولا أموت حسرةً لأجل غربة المولی حیدر سلام ای یار حیدر سلام ای یاس پرپر السلام علیک یا حبیبة الحیدر ، السلام علیک یا زهرة الیاسمین المتناثرة سلام مادر ، سلام مادر السلام علیک یا اماه سیدة النساء یا زهرا ملیکة السماء یا زهرا علی بابک القلب بالحزن جاء... أمی یناجیک و اللحن صوت البکاء.... أمی أنینی ...حنینی ...لکسر الضلوع و آهی شتاء لحرِّ الدموع سلام دمع عینی ... علی أم الحسین أیا زهرا سیدة النساء ، یا زهرا ملیکة السماء ، یا زهرا به پشت در خانه ات آمدم مادر أتیت ملتجئاً بباب بیتک یا اماه به اذن حسین و حسن در زدم مادر طرقت بابک طالباً لإذن من الحسن و الحسین در خانه ات آمدم محمدحسین پویانفر

وای منو وای منو ، وای من و وای من من بودم و میخ در و ، سینه زهرای من… محکم لگد زدن به در ، با این که می دونستن برای وا کردن در ، فاطمه رفت جای من نه این که تنها یک نفر زمین خورد مادر زمین خورد و پسر زمین خورد فضه برا کمک رسید و حیدر دو سه قدم مونده به در زمین خورد (ام ابیها حضرت زهرا) وای من میخ درو سینه زهرای من محمدحسین پویانفر

ای تکیه گاه علی تکیه به دیوار نکن با این بازوی کبود جان علی کار نکن خانمم به رفتن اسرار نکن جلو چشم حسنت گریه نکن سر قبر محسنت گریه نکن نود و پنج روزه که دلم میسوزه صدای خنده زهرا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه دستای شکسته بالا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه محسنم دیگه به دنیا نمیاد نود و پنج روزه که دلم میسوزه صدای خنده زهرا نمیاد دانلود مداحی ای تکیه گاه علی محمدحسین پویانفر

نمردم آخر سر تو رو رو نیزه دیدم پی تو روی خار دویدم چیا از حرمله شنیدم رگاتو دیدم یه عده نابلد بُریدن چرا سرت رو بد بریدن سنان که نیزه زد بریدن زیر مرکب افتادی پیش زینب افتادی بی عبا و عمامه نامرتب افتادی ای حسینم واویلا ، ای حسینم واویلا یکی تنت رو با نیزه از زمین بلند کرد جلو چشام بگو بخند کرد به حلقومت یه نیزه پر کرد تو اون شلوغی ، چطور لباس تو در اومد دیدم که شمر کافر اومد با چکمه روی منبر اومد با خدا توی مقتل سوز و سازت رو دیدم وقتی سر جدا میشد چشم بازت و میدیدم ای حسینم واویلا، ای حسینم واویلا مگه نگفتم به دست نکن انگشترت رو محکم بپوشون پیکرت رو ببین تو حال خواهرت رو تا ابن اشعث رسید تو اون برو بیا زد به پیکر تو با عصا زد برا رضایت خدا زد هر کی هرچی دستش بود بر جنازه ای میزد بر چهل تا پای اسب نعل تازه ای می زد اجتمع الناس تورو قربة الی الله کُشتن حسین وای ، وای ، وای ، حسین ، وای، وای ، وای نمردم آخر سر تو رو نیزه دیدم محمدحسین پویانفر