کربلایی سعید قانع

شکر خدا مشهد خونمه دست سلطان آب و دونمه اربعین عرفه کربلا چند ساله با آقا جونمه سلطانم تویی قرآنم همه ایمانم سر و سامانم ای جانم بچه محله ی سلطانم ای جانم پشت پنجره بیمارمو تو صحنا خادم زوارمو دور ضریح تو میزنم باز حرف های لهجه دارمو ای جونوم نکنی بیرونوم برات مهمونوم ازت ممنونوم شکر خدا مشهد خونمه مشهد خونمه سعید قانع

من از تاریکی شب های این ویرانه می ترسم تو را آورده ام خورشید تابان خودم باشی فراقت گرچه نابینام کرده باز می ارزد که یوسف باشی و در راه کنعان خودم باشی پدرنزدیک بود امشب کنیز خانه ای باشم به توحق می دهم پاره گریبان خودم باشی اگرچه عمه دلتنگ است اما عمه هم راضی ست که تواین چند ساعت را به دامان خودم باشی از این پنجاه سال توسه سالش قسمت ما شد یک امشب را نمیخواهی پدرجان خودم باشی سرت افتاد و دستی ازمحاسن ها بلندت کرد بیا خب میهمان کنج ویران خودم باشی سرت را وقت قرآن خواندنت برطشت کوبیدند توبایدبعد از این قاری قرآن خودم باشی کنار تو که از انگشتر و خلخال صحبت کردم فقط می خواستم امشب پریشان خودم باشی اگرچه این لبی که ریخته بوسیدنش سخت است تقلامی کنم یک بوسه مهمان خودم باشی تاریکی این ویرانه سعید قانع

ذکر مستانه رضا ، شمع کاشانه رضا آرامش قلب منه ایوان رضا نگار هشتمین به عرش حق نگین حریم باصفای تو اربابم بهشت رو زمین تویی تو حج ما تویی آقاجون امید آخرین آرامش قلب منه ایوان رضا مستم آقا به هوات محتاج نیمه نگات مرغ دل پر می زنه تا صحن و سرات منی که نوکرم گدای این درم به دور گنبد طلایی آقا مث کبوترم فقط برای یه بار راهیم کن منو سوی حرم آرامش قلبِ منِ ایوان رضا ایوان رضا سعید قانع