شاعر

آمدُم که بُگُم گدا نِمِخی؟ یا که اصلاً غلام سیا نمخی؟ یک دفم به زبون ما تو بگو: نوکرم! راستی کربلا نمخی؟ دورم از کربلا، بابام مگه که نکنه از امام رضا نمخی! مو مریض خود خود خودتم نسخه بنویس، بگو شفا نمخی؟ کار دیگه که از مو بر نمی یه روضه خون بی دست و پا نمخی؟ مِخی از بوی سیب بِرت بخوانم؟ بره شیب الخضیب برت بخوانم؟ نکنه ما رِ انتخاب نکنی یا بِخی نوکرم حساب نکنی به همه پُز دادم که همسایه تُم خودمانم، ما رِ خراب نکنی جون هر که که دوس دری، بامرام! ای دفه آمدم، جواب نکنی زبونم لال شکایت ماها رِ به باباتان ابوتراب نکنی هی درم از تو دور مُرُم به خدا پدر و مادرم فدات مهدیار خراسانی

الحمدلله رب العالمین الحمدلله الذی جعلنا من المتمسکین به ولایت سلطان اولیا سخن گذار منبر سلونی سرورمطلبی ابن عم نبی در هل عطا مهر برج انما شه سوار لا فتی پیشوای انبیاء عروت الوثقا کلمه الحسنا سید الاوصیا عماد الاصویا رکن الاولیا آیت الله العظمی خیر المومنین امام المتقین اول عابدین ازهد الزاهدین زین الموحدین حب الله المتین لنگر آسمون و زمین وجه الله عین الله نور الله سر الله اذن الله روح الله باب الله سیف الله عبدالله اسد الله الغالب الحمدلله رب العالمین مهدیار خراسانی

هر چه آمد به وجود از علی آمد به وجود آمد از آمدنش جمله ی بی حد به وجود نور حیدر به وجود آمد و حق یاهو گفت آمد از جلوه ی آن نور محمد به وجود آن زمانی که نبوده ست کسی،حیدر بود آمده حیدر کرار مجدد به وجود صد و ده بار فلک دور سر حیدر گشت بعد از آن چرخ زدن آمده ابجد به وجود جام از دست نبی در نجف افتاد زمین اینچنین بود اگر آمده گنبد به وجود پدر خاک گل حضرت آدم که سرشت او اَنا رَبُّکم اَعلی روی آن خاک نوشت آفریده ست به دستان خودش شمس و قمر آفریده ست ز لبخند خودش باغ بهشت کعبه بوده ست بنام حق و بر کام علی پس مسلمان علی کعبه شده خشت به خشت بی علی فرق ندارد به خداوند قسم مسجد و بتکده و میکده و دیر و کنشت بردن نام علی سجده ی واجب دارد سجده بر غیر علی را بنوسید چه زشت ها علی و بشر و کیف بشر یعنی چه اینکه او هست بر این خاک پدر یعنی چه آگه از سر نهان است و خودش هم سر است به نبی داده ز معراج خبر یعنی چه یک شبی پیش خدا بود و چهل جای دگر محضر حق و چهل جای دگر یعنی چه اوست ابلاغ گر وحی به جبرئیل امین اینکه هر جاست از او رد و اثر یعنی چه لشگری ریخت به هم تا که به میدان آمد به کمر بستن آن تیغ دوسر یعنی چه نور حیدر محسن صرامی عقل در ذره ای از فضل علی راه نداشت آسمان بی گل لبخند علی ماه نداشت همه ی عمر به خلوت به خودم میگفتم کاشکی دلبر ما این همه بدخواه نداشت اگر عالم همگی سجده بر او میکردند عالم خاکی ما آدم گمراه نداشت حق چه میکرد اگر حیدر کرار نبود جلوه ای به رخ او حضرت الله نداشت حق به حق دار در این عالم امکان نرسید بی سبب نیست که در سینه به جز آه نداشت نور حیدر محسن صرامی اختیارات همه ارض و سما دست علی ست شک نداریم فقط خلقت ما دست علی ست اُزُن الله علی بوده و عین الله است بارها گفت نبی دست خدا دست علی ست حاجت از غیر علی هر که بخواهد ضرر است به هدف خوردن هر تیر دعا دست علی ست جابجا کردن خورشید برایش هیچ است ابر و باد و مه و خوشید و قضا دست علی ست از عبادات خلایق نفسی از او سر اوست میزان و ترازوی خدا دست علی ست شدم از گفتن اوصاف علی یکسر گیج هر شرابی شده از دیدن این ساغر گیج تا در آورد در قلعه و بر دست گرفت مرحب از کار علی گیج شد و خیبر گیج گاه مشغول عبادت شده و گاه خدا شده از کار علی در دو جهان قنبر گیج بسکه از مدح علی گفت،امینی آخر همه دیدند که شد مستمع و منبر گیج من مصمم شده ام سمت علی سجده کنم اوست ممسوس خدایش،شده ام دیگر گیج نور حیدر محسن صرامی

اگر نسیم بر آن زلف پیچ و تاب دهد به باد خاک دعاهای مستجاب دهد زیان و سود علی را به ما مبند چه باک اگر حساب کشد یا که بی حساب دهد به غیر خانه اش آباد نشنود دشمن اگر به بنده ی خود خانه ی خراب دهد زکات سایه به روز سیاه واجب نیست اگر که خمس شبش را به آفتاب دهد حرام گشته به آتش به آبروی علی اگرکه شیعه ی او دسته گل به آب دهد به شیخ کعبه شود قسمت و به بنده نجف به هر که در خور شان خودش ثواب دهد به قبر شیعه نظر کن همان شب اول ملک سوال کند مرتضی جواب دهد به آسمان رود و کار آفتاب کند به ذره جلوه اگر کودک رباب دهد به ذوالفقار شبیه است احمد بابایی

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر که قبل از قصۀ ‌»قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا! زنی از خاک حمیدرضا برقعی مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید! تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده… . زنی از خاک حمیدرضا برقعی

شنیده می‌شود از آسمان صدایی که … کشیده شعر مرا باز هم به جایی که … نبوده هیچ‌کسی جز خدا، خدایی که … نوشت نام تو را، نام آشنایی که … پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد نوشت فاطمه، هفت آسمان مزین شد نوشت فاطمه، تکلیف نور روشن شد دلیل خلق زمین و زمان معین شد نوشت فاطمه یعنی خدا غزل گفته است غزل ـ قصیده نابی که در ازل گفته است نوشت فاطمه تعریف دیگری دارد ز درک خاک مقام فراتری دارد خوشا به حال پیمبر! چه مادری دارد! درون خانه بهشت معطری دارد پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت برای وصف تو از عرش واژه بر می‌داشت چراکه روی زمین واژه وزینی نیست و شأن وصف تو اوصاف اینچنینی نیست و جای صحبت این شاعر زمینی نیست و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی خدا فراتر از این واژه‌ها کشیده تو را گمان کنم که تو را، اصلاً آفریده تو را که گرد چادر تو آسمان طواف کند و زیر سایه آن کعبه اعتکاف کند ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند که این شکوه جهان را پر از عفاف کند کتاب زندگی‌ات را مرور باید کرد مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود و وصف مردمش الهیکم التکاثر بود درون خانه تو نان فقر آجر بود شبیه شعب ابی‌طالب از خدا پر بود بهشت عالم بالا برایت آماده است حصیر خانه مولا به پایت افتاده است به حکم عشق بنا شد در آسمان علی علی از آن تو باشد تو هم از آن علی چه عاشقانه همه عمر مهربان علی! به نان خشک علی ساختی، به نان علی از آسمان نگاهت ستاره می‌خواهم اگر اجازه دهی با اشاره می‌خواهم به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم شکسته آمده‌ام تا شکسته بنویسم و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم به شعر از نفس افتاده جان تازه بده و مادری کن و این بار هم اجازه بده به افتخار بگوییم از تبار توایم هنوز هم که هنوز است بی‌قرار توایم اگرچه ما همه در حسرت مزار توایم کنار حضرت معصومه در کنار توایم فضای سینه پر از عشق بی‌کرانه توست «کرم نما و فرود آ که خانه، خانه توست» شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی

تمام راه ظهور تو با گنه بستم دروغ گفته ام آقا که منتظر هستم کسی به فکر شما نیست راست می گویم دعا برای تو بازیست راست می گویم اگرچه شهر برای شما چراغان است برای کشتن تو نیزه هم فراوان است من از سرودن شعر ظهور می ترسم دوباره بیعت و بعدش عبور می ترسم تمام راه ظهور بستم امیرحسین میرحسینی