محمد حسن فیضی

بعد شهادت بی بی اصبغ ابن نباته یار با وفای امیرالمومنین هر جا رفت رفت همونجا خونه گرفت کنار امیرالمومنین کوفه ، مدینه اصبغ میگه نیمه های شب من هی میدیدم چقدر وقت میگذره آروم گریه میکنن بچه های مولا خود مولا صدا گریشون میومد همسایه بودن بعد دیگه کم کم آروم میشن و میخوابن یه شب دیدم که نه صدا گریه تموم شدنی نیست هی داره زیاد تر میشه هی داره بیشتر میشه بعد شهادت بی بی اومدم همسرمو صدا زدم گفتم امشب من راضیم برت میدارم میبرمت خونه مولا چهار تا یتیمیشو دور خودت بگیر آقام یه ذره استراحت کنه امشب صدای بچه ها قطع نمیشه جگر منو سوزوندن میگفت با همسرم رفتیم در خونه آقام … دانلود روضه خونه بی فاطمه محمدحسن فیضی

چادرت را بتکان روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر من از خاک پای تو سر بر ندارم مگر لحظه ای که دگر سر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم چادرت را بتکان  روزی ما را بفرست ای که روزی دو عالم همه از چادر تو است ای مادر  ای مادر بگیر از سر لطف جان مرا هم ببخشا اگر جان دیگر ندارم بخوانم به فرزندیت که امیدی به غیر از دعاهای مادر ندارم مگیر از سرم سایۀ چادرت را پناهی از این خیمه بهتر ندارم دانلود روضه پول تو جیبی محمدحسن فیضی

تو را درخواب دیدم شانه کردم گیسوانت را نهان از چشم مردم باز بوسیدم دهانت را وداعت با علی اکبر مرا حسرت به دل کرده است بچرخان اندکی گرد لب من هم دهانت را به طعم تلخ سیلی تلخ شد شیرین زبانی هم بپرس از من کجا گم کرده ای طرز بیانت را چرا ناباورانه از میان تشت می گریی مگر تا حال بی معجر ندیدی دخترانت را خیلی نشست بر در خیمه نیامدی محمدحسن فیضی

به شیوه ی غزل اما سپید می آید صدای جوشش شعری جدید می آید چه آتشی غم تو باز زیرسر دارد که باغ شعرٍ تر از آن پدید می آید دوباره سبز شده خاک سرزمین دلم مگر زخطّه ی چشمت شهید می آید؟ نفس نفس به امید تو عمر می گذرد امید می رود آری ، امید می آید برای درد دل تو مفید نیست کسی وگرنه نامه برای مفید می آید مردّدم که تو با عید می رسی از راه و یا به یُمن قدوم تو عید می آید کلیدداری کعبه نشانه ی حق نیست کسی است حق که در آن بی کلید می آید و حاجیان همه یک روز صبح می گویند: چقدر بر تن کعبه سفید می آید به شیوه غزل اما سپید می آید محمدحسن فیضی

نه اعتنا به می و نه خمار می کردند علی نبود، خلایق چه کار می کردند؟ علی اگر که نمی بود، شاعران در شعر چه استفاده ای از ذوالفقار می کردند؟ به دار باقی مولا شتافتند آنان کز عشق یار تمنای دار می کردند ز هیبت سخنش، پایه های منبر نیز زمان خطبه، سکوت اختیار می کردند به دست حیدری اش بوسه زد در خیبر و اهل کوفه به این افتخار می کردند برای علم علی تازگی ندارد، هر حقیقتی که بر او آشکار می کردند همه مناظر کوفه ز خویش می رفتند اگر نگاهی از آن رخ شکار می کردند بگو به منکر مولا که در شب هجرت خلیفه های دروغین چه کار می کردند؟ در آن زمان که علی ذوالفقار می چرخاند ز معرکه دو خلیفه فرار می کردند! پیمان طالبی علی نبود خلایق چه کار میکردند محمدحسن فیضی

امشب بر آن سرم بکشم انتظار را وا میکنم به خانه خود پای یار را ویرانه جای خواب عزیز خدا نبود بر که کنم شکایت این روزگار را حالا به لطف زخم و کبودی پیکرم مکتب نرفته میشرم تا هزار را ویرانه جای عزیز خدا نبود محمدحسن فیضی

گریه ها می کردد تا امت شود بیدار… حیف از صدای گریه اش امت فقط بی خواب شد پشت در آمد بگوید، گوش عالم بشنود ارث دریا بود آنچه قسمت مرداب شدتا پدر بود آمدن در خانه اش آداب داشت به گواه شعله ها این کار بی آداب شدبشکند دستی که پای شعله را اینجا کشاند باب را آتش کشید آتش کشیدن باب شدحضرت صدیقه از گستاخی مسمار نه از طناب دور دستان علی بیتاب شدما نمی دانیم، نَعلُ السیف* می داند چرا «مرتضایم را نبر» « فضه مرا دریاب» شدکربلا مسمار در با انشعاب بیشتر با شتاب اینبار سمت تشنه ای پرتاب شدبعد مادر علت مرگ تمام عاشقان آتش و مسمار و سیلی و صدای آب شد… روضه مسمار محمدحسن فیضی

ز داغ تو آتش به خلقت کشیدم در این دشت بسیار محنت کشیدم منی که جهان میکشد منتم را از این مردم پست منت کشیدم زدند و بریدند با خود نگفتند برای تو شش ماه زحمت کشیدم این یکی مانده مرا یار و همه هست من است نگه مادر او یکسره بر دست من است طاقت طقل گذشته است ز حد میمیرد به لبش آب رسد یا نرسد میمیرد جز خداوند به عمرم رو نزدم هر چه آمد به سرم دست به زانو نزدم مانده مرا یار محمدحسن فیضی

پیری زمین گیرم… صبوری ناخوش احوال یادم نرفته گیر کردی بین گودال…. از کربلایت زخمی و بی بال رفتم با چشم هایی تار از گودال رفتم از حال و روزم بی خبر بودم برادر با شمر و خولی همسفر بودم برادر با دست خالی جنگ آن اغیار رفتم با چادر خاکی سر بازار رفتم زخم زبان از شهر پر نیرنگ خوردم در کوفه از شاگردهایم سنگ خوردم از ازدحام کوچه ها ترسید زینب از هم محلی کم محلی دید زینب همسایه ای داغ دلم را تازه میکرد چادر نمازم را سرش اندازه میکرد خاکستر غم بر سر من ریخت کوفه خورشید را از شاخه ای آویخت کوفه رفتم برای ماندن اسلام رفتم با آستینی پاره شهر شام رفتم از شعله ها خاکسترت را پس گرفتم از خیزران آخر سرت را پس گرفتم از راه های سخت و بی برگشت رفتم با دست هایی بسته با دستای بسته محمدحسن فیضی

اومد گفتش یا امام رضا به علی ابن موسی الرضا عرضه داشت آقا زندگیم نمیچرخه اوضاعم خرابه امام رضا به ریان ابن شبیب فرمود حتی اگه زندگیتم نمیگذره هر چی خواستی گریه کنی ان کنت باکیا لشی فابک للحسین برا ابی عبدالله گریه کن به خاطر این که اون آقا احتیاجی نداره منتهی تا آخرین لحظه حتی میگفته شمر تو سر منو نبر اونقده داره خون از این بدن میره احتیاجی نداره به موندن فابک للحسین محمدحسن فیضی

این هایی که تعزیه میرن مخصوصا اونایی که مخالف خونن چه شمر و میخونن نقش حرمله اینا خیلی مظلومند اینا هم دارن خدمت میکنن به ابی عبدالله هم مثلا یهویی تو خیابون میبینن میگن طرف شمره فحشش هم میدن شاید کتکم بخورن ولی میگه برا امام حسینه قربون کتک خور هات برم حسین جان یه سیلی نخوردیم برا ابی عبدالله ادعا هم داریم منتهی میگفتش که یکی از اینا رفته بود برا پسرش خواستگاری تو خواستگاری که نشسته بودند یه مرتبه پدر دختر میگه که ببخشید شما نقش شمرو که بازی میکنید چند ساله الان در و همسایه دیدید دیگه حرفای اضافه میزنن میگن که دخترت عروس شمر شده ما نمی تونیم این کارو بکنیم یه مرتبه گفتم که مردم این همه از من بدشون میاد حسین تو مادرت فاطمه چقدر از من بدتون میاد دلم شکست پا شدم رفتم گفتم عیب نداره .... تعزیه خوان امام حسین محمدحسن فیضی

به گردون ابرش ازرحمت برآمد از دل دریا که دریا شد از آن صحرا که صحرا شد از آن دریا غبار از دشت پیدا شد چو ترکان بخارایی زتیر ترکشش خیزد سر خـار از بُن خـارا علیِّ عالیِ اعلا، ولیِ والی والا وصی سیدِ بطحا به حکمش جمله مـا فیها حدیثی خاطرم آمد که می‌فرمود پیغمبر به اصحابش شب معراج سرّ لیلة الاسرا بطاق آسمان چارمی دیدم من از رحمت هزاران مسجدی اندر درون مسجد اقصی بهر مسجد هزاران طاق، بر هر طاق محرابی بهر محراب صد منبر، به هر منبر علی پیدا چو بشنیدند اصحاب این سخن گفتند که دیشب با علی بودیم جمله جمع در یک جا اباذر گفت با سلمان به روح پاک پیغمبر دانلود سر لیله الاسرار محمدحسن فیضی نشسته بودم اندر خدمتش در گوشه ای تنها تبسم کرد سلمان، این سخن گفتا به پیغمبر ندیدم غیر خود من هیچکس را  نزد آن مولا بگوش فاطمه خورد این سخن گفتا علی دیشب برون از خانه پا ننهاد از شب تا سحر اصلا که ناگه جبر ئیل از حق ندا آورد بر احمد که ای مسند نشین بارگاه قرب او ادنی اگر چه بر همه با صورتی ظاهر شدم اما وصیت از همه بگذشت ، با ما بود در بالا جنابش خالقی باشد که بر خلقش دو صد عالم به هر عالم دو صد آدم به هر آدم دو صد حوا به حکمش صد هزاران کوه بر هر کوه صد دامن به هر دامن هزاران  دشت بر هر دشت صد سینا به هر سینا هزاران طور بر هر طور صد  موسی به هر موسی هزاران بیضه اندر بیضه صد عیسا نه وصفش این چنین باشد که می‌گویند در عالم زخندق جست و مرحب کشت اندر بیشه‌ی هیجا علی سریست در وحدت که باشد سِر بی همتا علی خلقی است در خلقت که باشد خلقتش یکتا دانلود سر لیله الاسرار محمدحسن فیضی

پاییز شد به حرمت مادر بهار ما اصلا ًفدای فضه ی او روزگار ما خرجیِّ عیدمان همه اش خرج روضه شد نذر عزای فاطمه دار و ندار ما مردم اگر به جامه ی نو فخر میکنند پیراهن سیاه عزا افتخار ما اعضای خانواده ی مان را می آوریم باشد سیاه لشگر بزم اش تبار ما امروز اگر ب مجلس صدیقه سر زنیم سر میزند به خانه ی قبر و مزار ما پیگیر کار روضه ی زهرا اگر شویم پیش خدا پیش رَوَد کار و بار ما اینجا برای سینه زدن جایمان کم است محشر میان حجره ی زهرا قرار ما وقتی برای مادرمان سینه میزنیم فوراً گرفته میشود از دل غبار ما ما داغ دیده ایم که فریاد میزنیم خرده نگیر بر غم و داد و هوار ما گریه کنید مادر ما بی گناه بود ناله کنید مادر ما پا به ماه بود… روضه خصوصی محمدحسن فیضی

ای سایه ات فتاده به روی سرم حسین معنای واقعی اصول الکرم حسین یک یاحسین گفتم و دیدم غمی نماند تسکین دردهای دل مضطرم حسین یادم نمیرود که همه عزتم تویی من پای سفره تو شدم محترم حسین لطفی که کرده ای تو به من مادرم نکرد ای مهربان تراز پدرومادرم حسین من سالهاست دربه در روضه توام داغ تو را به جان ودلم میخرم حسین در کوچه های سینه زنی سالیان سال در حسرت هوای حرم می پرم حسین کابوس من شده غم دوری کربلا در خواب هم ذکر لب من حرم حسین تا گفتم اسم کرب و بلا را دلم گرفت مانند خواهری که صدا زد دلم حسین اینجا کجاست؟ خواهرت افتاد از نفس رحمی نما به سینه شعله ورم حسین اینجا عجیب بوی فراق تو میرسد یک دم نگاه کن تو به چشم ترم حسین زینب کجا و مجلس نامحرمان کجا یک ذره حق بده نشود باورم حسین مجموع حرف های من اینجا خلاصه شد در یک کلام ای همه باورم حسین سایه فتاده به روی سرم محمدحسن فیضی

اومدن محضر امام سجاد گفتند آقا چشمت روشن مختار عروج کرده قتله کربلا رو کشته آقا فرمودن از حرمله چه خبر گفت آقا حرمله ام به درک واصل شد حالا چرا حرمله آقا این همه بودن آقا صدا زد گفت نمیدونی حرمله چه خونی به دل ما کرد حرمله جگر بابامو سوزوند یه کاری کرد که بابام به چکنم چکنم افتاد جند قدم میرفت سمت خیمه میدید رباب دستاشو وا کرده می گفت آقا آبش دادی برمیگشت سمت میدون همچین که برمیگشت سمت میدون لشکر هو می کردند آقا رو حرمله محمدحسن فیضی

از شهر شام بدم میاد چکمه سیاه بدم میاد از اونی که آتیش زده به خیمه ه بدم میاد یارالی رقیه از شهر شام بدم میاد چکمه سیاه بدم میاد از اونی که آتیش زده به خیمه ه بدم میاد یارالی رقیه از شهر شام محمدحسن فیضی