شعر خوانی

زلف شب را به سراپای سحر می ریزم تا خود صبح به راه تو قمر می ریزم ساحل چشم من از شوق به دریا زده است چشم بسته به سرش شوق تماشا زده است جمعه را سرمه کشیدیم مگر برگردی با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی زندگی نیست و ممات است تو را کم دارد دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد از دل تنگ من آیا خبری هم داری آشنا پشت سرت مختصری هم داری منتی بر سر ما بگذاری بد نیست آه کم چشم براهم بگذاری بد نیست نکند منتظر مردن مایی آقا منتظر هات بمیرن می آیی آقا به نظر میرسد این فاصله کم شدنی نیست غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست دارد از جاده صدای جرسی می آید مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید منجی ما به خداوند قسم آمدنی ست یوسف گمشده ای اهل حرم آمدنی ست از دل تنگ من صابر خراسانی

حیدر شدی تا پشت در هی در بکوبند! جای ملائک نیست بال و پر بکوبند زهرا دلش می‌خواست ذکر «یاعلی» را روی عقیق سرخ پیغمبر(ص) بکوبند سنگ علی را فاطمه بر سینه کوبید باید که بر دُرِّ نجف حیدر بکوبند نام تو اسم اعظم پروردگار است این مُهر را باید به هر منبر بکوبند معراج تازه ابتدایت بود، باید نام تو را از این مقرّب تر بکوبند هرکس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد حیدر شدی تا پشت در هی در بکوبند! جای ملائک نیست بال و پر بکوبند زهرا دلش می‌خواست ذکر «یاعلی» را روی عقیق سرخ پیغمبر(ص) بکوبند سنگ علی را فاطمه بر سینه کوبید باید که بر دُرِّ نجف حیدر بکوبند نام تو اسم اعظم پروردگار است این مُهر را باید به هر منبر بکوبند معراج تازه ابتدایت بود، باید نام تو را از این مقرّب تر بکوبند هرکس تو را دارد چرا باید بترسد مثل تو تنها از خدا باید بترسد جای ملائک نیست صابر خراسانی

علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است شفای مریض صابر خراسانی

عمریست که دم به دم علی می گویم در حال نشاط و غم علی می گویم یک عمر علی گفتم و اانشاءالله تا آخر عمر هم علی می گویم هر که دارد علی خدا دارد روی سر سایه هما دارد هر که دارد علی خدا با اوست با علی داشتن خدا دارد به علی هر که شد ارادتمند دلی آکنده از صفا دارد آشنای علی کسی باشد که نشانی ز آشنا دارد آشنای علی ستمگر نیست دلش از نور حق جلا دارد هر که شاگرد مکتب او شد کی به مردم ستم روا دارد نرند او گره به کار کسی دستهایی گره گشا دارد کیست غیر از علی که فرزندی همچو سرباز کربلا دارد علی میگویم محمد فصولی

ديد ساقي ايستاده پاي خم باخدايش عشق بازي مي كند صحبت ازافشاي رازي مي كند كيست اين ساقي رسول خاتم است صاحب تفسيراسم اعظم است دورتادورسرش خيل ملك درطواف او تمام نه فلك جبريل اين بار جور ديگري است بحث اتمام ره پيغمبري است وقت تكميل رسالت آمده گاه تنزيل ولايت آمده تالب پيك الهي باز شد شرح صدر مصطفي آغاز شد در كناربركه بار انداختند منبربالابلندي ساختند با جلال وعزت پيغمبري باشكوه واقتدارديگري رفت تاپايان رساندراه را سازد آگه بنده ی گمراه را ير جهاز اشتران قد راست كرد خطبه اش رااين چنين آغازكرد ايها الناس اي مسلمانان خموش وحي منزل را فرا داريد گوش ايها الحجاج حج كامل کنید روي برحق پشت برباطل كنيد ايهالناس اين منم ختم رسل صاحب نور رسالت عقل كل من رسول ا... اعظم احمدم تاج مخلوقات حي سرمدم آمدم تا خير را نازل كنم راه كل انبياء كامل كنم اينكه دستش روي دستان من است نفس قدسي من وجان من است اين علي با شد امام المتقين شيرميدان ها، بوارالكافرين دست بوس محضرش روح الامين دست پنهان خدا در آستين مظهرعين اليقين حق اليقين بهترين مخلوق رب العالمين اين علي فاروق حق و باطل است هركه رو گرداند از او جاهل است ایستاده ساقی پای خم محمد فصولی

به سمت او گشوده ام پنجره‌ی خیال را که محو آسمان کند من شکسته بال را اگر دمی نشان دهد شکوه آن جمال را طلوع بی بدیل را، عروج بی مثال را به عالمی نمی دهم خاطره‌ی وصال را خوشا به حال آن کسی که پیر را شناخته میان ظلمت جهان مسیر را شناخته از آستان چشم او غدیر را شناخته کسی که ذره ای فقط امیر را شناخته شناخته بدون شک خدای ذوالجلال را به من نگاه می کند و آفتاب می شوم اگر چه در حضور او ز شرم آب می شوم هنوز غرق ظلمتم که نور ناب می شوم همین که مست باده‌ی ابوتراب می شوم به شور درمی آورم زبان شعر لال را همین که میخورد گره به چشم او نگاه ها فرار می کنند از برابرش سپاه ها ولی مجال می دهد به خیل روسیاه ها منم منم که سال ها، منم منم ماه ها به شوق او شمرده ام گذشت ماه و سال را دل از زمین بریده و به عشق او هوایی ام دو روز کاظمینی ام، سه روز کربلایی ام اگرچه ساکن قمم، گدای سامرایی ام در تب و تاب مشهدم، مرددم کجایی ام چگونه بازگو کنم جواب این سوال را من از بقیع غربتش به آسمان رسیده ام صفا و مروه دیده ام، گرد حرم دویده ام هیچ کجا برای من که از همه بریده ام مثل نجف نمی شود که بارها چشیده ام در آستان قدسی اش باده‌ی لایزال را پنجره خیال شایان مصلح

حاجت به شرح آن نیست،دردی که خود عیان است این اشک شور گونه، شیرین ترین بیان است از عشق یوسف مصر یک دل فقط جوان شد در خیمه ی حسینی، دلها همه جوان است بالاترین عبادت، شادی قلب زهراست شادی قلب زهرا، ذکر حسین جان است زهرا تمام ما را با اسم می شناسد نزدیک درب هیئت چشم انتظارمان است این سرخی بدن ها، یا این به سرزدن ها از جهل سینه زن نیست، از عشق بی کران است "اینجا گناه بخشند، کوهی به کاه بخشند" وقتی که پیرمردی، با عشق روضه خوان است آهی کشید خواهر در ماتم برادر این آه تا قیامت در سینه ها نهان است مثل لب برادر، خون شد جبین خواهر گویا که چوب محمل همدست خیزران است حاجت به شرح آن نیست،دردی که خود عیان است این اشک شور گونه، شیرین ترین بیان است از عشق یوسف مصر یک دل فقط جوان شد در خیمه ی حسینی، دلها همه جوان است بالاترین عبادت، شادی قلب زهراست شادی قلب زهرا، ذکر حسین جان است زهرا تمام ما را با اسم می شناسد نزدیک درب هیئت چشم انتظارمان است این سرخی بدن ها، یا این به سرزدن ها از جهل سینه زن نیست، از عشق بی کران است "اینجا گناه بخشند، کوهی به کاه بخشند" وقتی که پیرمردی، با عشق روضه خوان است آهی کشید خواهر در ماتم برادر این آه تا قیامت در سینه ها نهان است مثل لب برادر، خون شد جبین خواهر گویا که چوب محمل همدست خیزران است شیرین ترین بیان علی اکبری

شانه می‌ زد تا به گیسوی علی ، بنت اسد می‌ شنید از هر سرِ مو : قل هو الله احد مست شد از عطر جاری در هوای خانه‌ اش به چه عطری ! خوش به حال شانه و دندانه‌ اش مانده سر در آوریم از کار این گیسو ، هنوز از هزاران نکته‌ ی باریک تر از مو ، هنوز پیچ و تاب راه عشق ، از پیچ و تاب زلف توست ﻟﻴﻠﺔ القدر ، آن هزارش ، با حسابِ زلف توست آن صراطی را که گفت احمد ، زِ مو نازک تر است در معاد عاشقان ، یک تار موی قنبر است تیغِ کج ، شد عاشقانت را صراطَ المستقیم یک دعا داریم ، آن هم: “یا علی و یا عظیم” ساقیِ بزمِ “سَقاهُم رَبُّهُم” هستی ، علی‌ ! از همان روزی که پیمان ، پایِ خُم بستی ، علی ! می‌ کشاند باز ما را عاشقی ، سوی جنون در هوایت ، می‌شویم “السّابقونَ السّابقون” می‌شویم السابقون ، در عشقِ تو مولا ! به صف می‌شویم السابقون ، از شوقِ ایوان نجف گیسوی علی محسن عراقی

میثم شدم که سر بدهم پای دلبرم هر جا علیست، دار خودم را میاورم میثم شدم که هو بکشم روی دارها خونم حلالِ قاطبه ی ذوالفقارها میثم شدم که جان بدهم بی معطّلی یک روز کار دستِ دلم میدهد علی دیوانه ام، بگو که جهان را خبر کنند از این به بعد با منِ دیوانه سر کنند دینم علیست، قبله ی دیرینه ام علیست قلبی که میطپد وسطِ سینه ام علیست آب و گلم سرشته شده با ولای او اصلاً من آمدم که شوم خاک پای او نان آورِ دو دست فقیرم فقط علیست فریاد میزنم که امیرم فقط علیست مست همیشه تشنه ی میخانه اش منم فریاد میزنم که سگِ خانه اش منم هر کس غلام اوست مقامش معظم است قنبر غلام نیست، شهنشاه عالم است وقفِ امیر عشق جوانی و پیری ام عالم سقیفه ای بشود من غدیری ام در شیعه ی غدیر نشان از سقیفه نیست غیر از علی در عالم امکان خلیفه نیست جز او کدام شاه به ظاهر فقیر بود؟ شاه زمانه بود و به روی حصیر بود سلطان دهر، شاه زمان، فخر عالمین شیر احد، دلاور خندق، یل حنین خیبر شکن،دلیرترین پهلوان دشت او رفت و از مصاف، کسی زنده برنگشت در جای جایِ معرکه تکبیر میکشد می آید از مقابل و شمشیر میکشد از نعره های تیغ دو دم بین کارزار تا چند روز گوشِ عدو تیر میکشد دینم علیست محمدحسین حدادیان

ﺩﺭ ﮔـﺮﯾـﻪ ﺧﺮﯾـﺪﺍﺭ ﺗـﺒـﺴـﻢ ﺷـﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻧﻤﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﻓﺘﻮﺍﯼ ﺷﯿﻮﺥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺩﻩ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻣﺴﺖ ﺗـﺮﯾـﻦ ﻣﺸﺘـﺮﯼ ﺧﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺯﺍﺋﺮ ﻣﺸﻬﺪ ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ ﯾﮑـﺒﺎﺭﻩ ﭘﯿـﺎﺩﻩ ﻭﺳﻂ ﻗـﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺩﺭ ﺣﯿﻦ ﻧـﻤـﺎﺯﻡ ﻭﺳﻂ ﺭﮐـﻌـﺖ ﻫﺸﺘﻢ ﺳﻤﺖ ﺣﺮﻡ ﻗﺒﻠﻪ ﻫﻔﺘﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﻪ ﺗﺎ ﺣﻮﺽ ﺣﺮﻡ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﺑـﺎ ﮔــﺮﺩ ﺣـﺮﻡ ﮔــﺮﻡ ﺗـﯿـﻤـﻢ ﺷـﺪﻡ ﺍﺯ ﻋـﻤـﺪ ﺩﯾــﺪﻡ ﺣـﺮﻣـﺖ ﭘـﺮﺷـﺪﻩ ﺍﺯ ﺑـﭽـﻪ ﮐـﺒـﻮﺗــﺮ ﻣﻦ ﺑﭽﻪ ﺷﺪﻩ ﻃﺎﻟﺐ ﮔﻨﺪﻡ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﭼـﻪ ﺩﻟـﻬـﺮﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑـﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺮﻡ ﻗﺪﺳﯽ ﺗﻮ ﮔﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺑــﺎ ﺍﯾـﻨــﮑـﻪ ﺗـﻮﺍﻧـﺎﯾـﯽ ﺍﻭﻝ ﺷـﺪﻧـﻢ ﺑــﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﮕﺮﻩ ﺷﻌﺮ ﺗﻮ ﻫﺸﺘﻢ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﻋﻤﺪ زائر مشهد محسن صرامی

فكر حيدر به سرش بود هدف شكل گرفت نام حيدر به لبش بود شرف شكل گرفت خواست مافوق جنان را سحري خلق كند اينچنين بود كه ايوان نجف شكل گرفت كعبه را ساخت ولاتگه حيدر باشد صحبت از در نجف شد و صدف شكل گرفت حضرت حق به علي زل زد و حيدر به خدا عشق اينگونه به قلب دوطرف شكل گرفت ياعلي گفت خدا هر دوجهان عاشق شد عالم خاكي ما هيچ جنان عاشق شد پير ايراني ما حضرت سلمان وقتي اشهد وان علي گفت اذان عاشق شد كوه دل سنگ ترين است همه جا به مثل كوه هم نام علي گفت و درآن عاشق شد تيغ ابروي علي كشته فراوان دارد قوس ابروي علي ديد و كمان عاشق شد بادم حيدر كرار بشر ساخته شد پدري كرد براين خاك و پسر ساخته شد برق لبخند علي كرد جهان را روشن و از آن برق زدن شمس و قمر ساخته شد لافتي شاهد اين مصرع مجنون من است محض جنگيدن او تيغ دوسر ساخته شد فکر حیدر محسن صرامی

دل بسته ام مرا زسر خویش وا مکن از من مرا جدا کن و از خود جدا مکن هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر گویم گرفته ای زعنایت رها مکن در من اگر سعادت ترک خطا نبود در تو کرامت است تو ترک عطا مکن خواهی اگر زلطف بمن اعتنا کنی دیگر به کثرت گنهم اعتنا مکن نزد کریم فرق ندارند خوب و بد یکجا قبول کن همگان را سوا مکن دل بسته ام حمید علیمی

پایتخت رفیع سلطنتَت بنده کرده دو صد سلیمان را تا نقاب از رُخت کنار زدی شیعه کردی تمام ایران را ناقه ات تا رسید نیشابور سجده کردند جام سلطان را مرد سلمانی ِشما دارد همه ی رتبه های سلمان را نجف و کربلای ما گشته جنت مشهد خراسان را به حرم پر زدم خدا را شکر زائر مشهدم خدا را شکر ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دام ِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام آقا جان ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُزامی ، غلام ، همسفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم جز کبوتر شدن چه می خواهم شیعه کردی ایران را حمید علیمی

شوق پرواز تا خدا دادی دست من نیست چشم بارانی به نگاهم بهانه ها دادی از کرامات دست تو این است بیش از اندازه به گدا دادی جامه اش را تبرکی بردند هر مریضی که تو شفا دادی در دل زائرینت امید است گنبدت آرزوی خورشید است ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است مدح امام رضا سعید قانع

دختر فاطمه هستی و من نوکرتان اهل بیتم به فدای پدر و مادرتان نگذارید که دل بسته ی جایی بشویم بگذاربد بمانیم به دور و برتان کاش که می شد در صحن تو کبوتر باشیم تا که هر روز بگردیم به دور سرتان از طفولیت خود عالمه بودی بانو فیض بردند بزرگان همه در محضرتان چون علی دگری خلق نشد هیچ کسی منم نوکرتان مهدی مختاری

حرم امن تو کافی است هراسان شده را مثل شه راه بده آهوی گریان شده را دل سپردیم به آن معجزه ی چشمانت تا که آباد کنی خانه ی ویران شده را مِهر تو باعث خاموشی آتشـدان است خارج از دست خلیل است ، گلستان شده را گندم ری به تنور کرمت پخته شود از تو داریم پس این مزرعه ی نان شده را هرچه شد خرج حرم ارزش او بیشتر است از طلا حرف نزن، نقره ی ایوان شده را به در خانه ی تو بسته و وابسته شدیم چه نیازی است به جنّت سگ دربان شده را گر قرار است جبینش به قدومت نرسد کافرش بیش نخوانیم مسلمان شده را در محلّه خبر لطف تو   بهتر پیچید پخش کردند اگر قصه مهمان شده را شدنی نیست کرم داشته باشی ، امّا دستگیری نکنی دست به دامان شده را پنجره ساخته ای دور ضریح کرمت تا ببندند به آن زلف پریشان شده را ما فقط ظاهری از اوج تو را می بینیم گذری نیست به معراج ِ تو حیران شده را جلوه ای کردی و زهرای پر از جذبه ی تو تا قم آورد دل شاه خراسان شده را حرم امن تو وحید یوسفی

آمد به جهان ستاره آل الله هم دختر آفتاب و هم خواهر ماه سلطان خراسان رخ او دید و گفت لا حول ولا قوه الا بالله جایی که کوه خضر به زحمت بایستد زائر چگونه پیش تو راحت بایستد نزدیک می شوم به تو چیزی نماندس قلبم ز اشتیاق زیارت بایستد دختر آفتاب حسن خلج

تمام راه ظهور تو با گنه بستم دروغ گفته ام آقا که منتظر هستم کسی به فکر شما نیست راست می گویم دعا برای تو بازیست راست می گویم اگرچه شهر برای شما چراغان است برای کشتن تو نیزه هم فراوان است من از سرودن شعر ظهور می ترسم دوباره بیعت و بعدش عبور می ترسم تمام راه ظهور بستم امیرحسین میرحسینی

لطفی که کرده ای تو به دنیا مشخص است هر کس که بی علی است پریشان یک یا علی برای دو دنیایم بس است این خانواده فضه شان هم مقدس است باید برای بردن نامت وضو گرفت گفتیم یا علی دهان رنگ و بو گرفت هرکس که شد غلام تو عالیجناب شد لطفی که کردی حسین سیب سرخی

و بدانید که تا زنده ام و جان دارم به خدای علی و فاطمه ایمان دارم علوی ام سر ناموس خدا حساسم من مرید پسر حضرت حق عباسم لب به آبشخور کفتار نخواهد زد شیر آب خوردن فقط از چشمه ی جوشان غدیر از خدا خواسته ام اهل برائت باشم نَه که با عامه دنبال رفاقت باشم مانده حرف پدرم تا به ابد در گوشم غیرتم را به دو مثقال طلا نفروشم سایه اش تا به ابد از سر من کم نشود گردنم پیش کسی غیر علی خم نشود اگر چه مادرمان فاطمه نظر کرده به دانه دانه برنجی که داخل ظرف است برای خوردن نذری نمیروم هیئت سر شکستۀ من خود گواه این حرف است چقدر طعنه و دشنام و حرف نامربوط چقدر تهمت اینکه شما ریا کارید به جز خدا احدی لایق قضاوت نیست دو ماه از سر ما کاش دست بردارید زنده ای صفحه صفحه در تاریخ ای شهید سه ساله ی اسلام بی وجودند منکران تو که از وجود تو خرده میگیرند من به هر کس که طعنه زد گفتم گیرم اصلاً که دلبرم مُرده خوش به حال تمام آنها که حاجت از قبر مُرده میگیرند من از این مردمی که میگویند دین فقط حُب توست بیزارم بی تفاوت به حرفشان با بغض لعن آل اُمیه می گویم بی وفاتر زِ من مگر داری من کجا و سگ در تو کجا دست بالا گرفته ام خود را أنا کلب الرقیه می گویم به صوت معذنه ای در دمشق مدیونم رقیه ای شدنم را به عشق مدیونم أنا کلب الرقیه ، أنا کلب الرقیه دوسش دارم یه عالمه ، دختر پادشاهمه گدایی در شما کار هزارتا حاتمه هزارتا حاتم هم کمه کار تموم عالمه شهید سه ساله شایان مصلح

اگر شبی ز جمالش نقاب بردارد فلک نگاه خود از آفتاب بردارد اگر که قطره ای از آب مشک او برسد خدا ز اهل جهنم عذاب بردارد به غیر نام ابالفضل هیچ نامی نیست که اینچنین ز دلم اضطراب بردارد کسی که نقش نگینش حسین شد بی شک ز خاک علقمه باید رکاب بردارد به سنگفرش حریمش هر آنکه معتقد است اگر که آب بریزد،گلاب بردارد قلم شده است دو بازوی او که در محشر بیاید و ز محبان حساب بردارد ** زمان زیاد نمانده برای شش ماهه خدا کند بتواند که آب بردارد برای بوسه ز چشمان ساقی سرمست ببین سه شعبه چگونه شتاب بردارد شاعر : محسن عرب خالقی به غیر نام اباالفضل حسین سیب سرخی

رودخونه هرچی باشه دریا نمیشه هیچ کسی به خوبی زهرا نمیشه دوست دارم که من غلام زهرا باشم کسی مثل فاطمه پیدا نمیشه طاووس با همه رنگش یک تار موش نمیشه زهرا رو نمیبینه حتما که روش نمیشه زهرا نور دوعینه زهرا عشق حسینه هیچکسی به خوبی زهرا نمیشه علی اکبری

بیستم ماه جمادی جلوه گاه کوثر است روز میلاد سعید دختر پیغمبر است دیگران را روز مادر بی سند باشد ولی با سند سادات را آن روز ،روز مادر است در رتبه زانبیاء مقدم زهراست همتای علی مرد دو عالم زهراست برگوی به آنکه اسم اعظم جوید شاید که تمام اسم اعظم زهراست * * بر چرخ عفاف نور سرمد زهراست محبوبه حق دختر احمد زهراست خاتون قیامت است و بانوی بهشت سر سلسله نسل محمد زهراست عالم صدف است وفاطمه گوهر اوست گیتی عرض است این گوهر جوهر اوست در قدر و شرافتش همین بس که زخلق احمد پدر است مرتضی همسر اوست یا فاطمه روز حشر ستاری کن دل سوختگان را زکرم یاری کن ما با همه گفتیم که با زهرائیم لیکن تو بیا و آبروداری کن * * یارب اگر من گناه بی حد دارم افعال قبیح و کرده بد دارم خشنود از این که درجزا شافعه ای چون فاطمه دخت پیمبر دارم کتاب فضل فاطمه هرگز تمام نتوان کرد اگر مداد شود ابحر و قلم اشجار کسی که دم زند از فضل بی‌نهایت او دیدم که به عرش بزم عیشی برپاست برپا کن این بزم شعف ذات خداست گفتم به خرد چه اتفاق افتاده گفتا که عروسی علی و زهراست بیستم ماه جمادی محسن طاهری زهرا که عنایتش به دنیا برسد باشد که به فریاد دل ما برسد یارب سببی ساز که در روز جزا پرونده ما به دست زهرا برسد یافاطمه جان دست من و دامانت ای چشم امید همه بر احسانت بادا بفدایت پدر و مادر من ای گفته محمد: پدرت قربانت من آن یاس سفید گلبن بی خار دادارم که فرموده نبی آزار زهرا هست آزارم اگر چه بیمارم ولی بی پرده می گویم دل من بیشتر سوزد بر احوال پرستارم * * افسوس که انوار جلی را کشتند ناموس خدای ازلی را کشتند با میخ در خانه نوشته است چنین با کشتن فاطمه ،علی را کشتند طایر پر بسته پریدنی نیست غنچه نورسته که چیدنی نیست بآن دو گلچین ستمگر بگو یاس کتک خورده که دیدنی نیست نخلی که شکسته ثمرش را نزنید مرغی که زمین خورده پرش را نزنید دیدید اگر که دست مردی بسته است در پیش رخش همسر او را نزنید بر سوخته باغ ما دگر سر نزنید این خانه آتش زده را در نزنید از ما که گذشت مادری را دیگر در خانه به پیش چشم دختر نزنید مادر بیا که شامم بی تو سحر ندارد جز گریه از فراقت کاری پدر ندارد باخون سینه تو بنوشته روی دیوار حاجت به در زدن نیست این خانه در ندارد چه جرات داشت آتش باغ مولا را بسوزاند اگر آهی کشد حیدر ثریا را بسوزاند خدا را مصلحت این بود در راه علی، زهرا بماند پشت در داغش دل ما را بسوزاند من آن گلم که دیده ز گلزار بسته ام از بسکه دیده ام ستم از خار خسته ام بنشسته گر بخوانم از این پس نماز خویش یا رب مرا ببخش که پهلو شکسته ام دگر پروانه بال وپر ندارد نه بال وپر که خاکستر ندارد مفسر ها شما با خون نویسید که قرآن علی کوثر ندارد بیستم ماه جمادی محسن طاهری

مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! آخر گناه این سندِ پاره پاره چیست؟ بعد از پدربزرگ، محل سوت و کور شد مادر دلیل قهر بلال از مناره چیست؟ جای رکوع و سجده چرا پلک می زنی!؟ حُکم وجوب نافله ی با اشاره چیست؟ زحمت نده به دستِ ورم کرده، جانِ من! راز حسین و پیرهن نیمه کاره چیست؟ هرشب خودم به گُل پسرت آب می دهم آسوده باش! علت آه دوباره چیست؟ از خورجین برای پدر حرف می زدی منظورت از شلوغی دارالعماره چیست؟ شاعر : وحید قاسمی مادر دلم گرفته، بگو راه چاره چیست؟ مفهوم سرخ بودن ابر بهاره چیست؟ کابوس هر شبِ حسنت می کشد مرا! این ماجرای گم شدن گوشواره چیست؟ لعنت به هرکه گفته تو شاهد بیاوری! مراسم دهه فاطمیه صابر خراسانی

برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان صابر خراسانی