شعر خوانی

دیدی دیدی درس مسلمانی را اقبال بلند زن ایرانی را یک جاذبه کافی است تا ترک کند دربار شکوهمند ساسانی را میخواست چراغ راه مردم باشد دریا دریا پر از تلاطم باشد تا مادر نه ستاره ی دین خدا دردانه یزد گرد سوم باشد دیدی دیدی درس مسلمانی را محمد ابراهیم شایان

دریا شده ای مادر گوهر باشی زر بانویی فراتر از زر باشی در قلب حسین شهربانو شده ای تا محبوب دل پیمبر باشی در حق طلبی شبیه سلمانی تو آیینه ترین مادر بارانی تو دردانه عروس و شهربانوی حسین ارزنده ترین دختر ایرانی تو شهربانویی فخر عجم و یار حسین آفتاب آینه ای درخور دیدار حسین ماه رویی که ندید آینه ای رویش را چشمی آگاه نشد سلسله مویش را چشمه ای پاک تر از آب و فراتر از نور پای تا سر همه آیینه ی لب ریز حضور گلی از باغچه ی سلسله ساسانی سرو بانویی با رایحه ایرانی شاهدختی که پی حق طلبی حق را جست تشنه او شد و سرچشمه مطلق را جست در حقیقت طلبی همسفر سلمان شد مادر نه فلک روشن جاویدان شد بست پیمان وفا با گل بستان بتول گشت خوشبخت عروس حرم آل رسول دریا شده ای مادر گوهر باشی محمدرضا کاکایی

ای مادر مولای عرب ها و عجم ها سخت است که از تو بنگارند قلم ها سخت است که بر معرفتت دست رسانند صد سال اگر سوی تو آیند قدم ها شهزاده ایرانی و در کشور اسلام باید که بسازند برای تو حرم ها تو مادر نه نور خدایی و عجب نیست گر هست شود از نگهت کل عدم ها تو همسر خورشیدی و در عرش نوشتند در طالع سعد تو خدم ها و هشم ها بر تخت کرم گر بنشینی به تصدع محتاج کرامات تو اند اهل کرم ها ای مادریه ی ذریه طیبه از تو بر بام شرف از تو بکوبد علم ها از حجب تو معلوم شده مردم ایران در امر حجاب اند و حیا پیش قدم ها هر کس به کسی نازد و ما هم به تو نازیم ای جان به فدایت که تویی فخر عجم ها ای مادر مولای عرب ها و عجم ها محمدرضا مسعودی

به گرمی غنچه ها را می نوازد مثل فرزندش یقین از نور و باران آفرید او را خداوندش هوای خانه پاکیزه است در این شهر آلوده هوای خانه را پاکیزه کرده دود اسپندش کبوتر هایی از نخ جان گرفته با گره هایش گلیمی بافته از آسمان دست هنرمندش خدایا کاش مادر بی خبر از درد هایم بود که با هر اتفاق تلخ بالا میرود دوباره پنجره یخ بسته می کوبد به در طوفان خزان پشت در است و همچنان سبز است لبخندش صداقت را نشانم داده از آیینه ها بهتر که قولش قول و حرفش حرفو سوگند است سوگندش گذشت از اشتباهاتم شبیه جویبار از سنگ اگر گاهی نبود اخلاقم و رفتارم خوشایندش به من گفته مبادا مرگ بیدارت کند از خواب به یاد چشم خواب آلود من مانده است این پندش به گرمی غنچه ها را مینوازد شهاب مهری

دم غروب آفتاب در کنار جاده بود شکسته بال و خسته روی کوه ایستاده بود اگر چه سیب آفتاب سرخ و نوبرانه شد چه بی رمق به شانه درخت تکیه داد به سوی روستای انتهای جاده خیره شد نگاه بی گناه ده چقدر صاف و ساده بود نسیم سیب سرخ را به رودخانه پرت کرد چه شد که گام های رود تند و بی اراده بود چه بود در نگاه سبز روستا که آفتاب فقط به یک نگاه صاف و ساده دل نداده بود به روستا رسید و دید آن نگاه باصفا چهل چراغ سبز و روشن امامزاده بود هزار قاصدک دوید سوی دامن بهار در آسمان چقدر نامه های سر گشاده بود دم غروب آفتاب کنار جاده بود شهاب مهری

منور شد جهان از دیدن جاه و جلال تو چهار و پنج اختر تابناک است از جمال تو جهان بانو تو از ساسانیان کاخ کسرایی همه عالم شکوفا شد جهان شاه از کمال تو مبارک بادت این پیوند با فرزند مولایم نشان افتخار ماست بانوجان وصال تو که سجاد تو آمد در جهان و شور بر پا شد همه دنیا به وجد آمد از الطاف نهان تو منور شد جهان از دیدن جاه و جلال طاها امینی

پر رنگ تر بود ز من اینجا خیال هم از من برون‌تر است در این گوشه خال هم دستی شکست و دست دگر بار آن کشید شرمنده‌ام ز نقص و خجل از کمال هم من پشت در نشد که نسوزم عزیز من هر چیز بود سوخت در آنجا مجال هم مویی که شد سپید به جوهر سیه نشد ساکن نشد غمم به اذان بلال هم پیراهن حسین مرا سخت خسته کرد… روضه جانسوز دستی شکست محمد سهرابی

گاهی کنار تربت مخفی مادرت بر خاک آشنای خودت گریه می کنی یک شب زائر پنجره فولاد می شوی با حاجت و دعای خودت گریه می کنی شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی با یاد کربلای خودت گریه می کنی مادرت مریضه ها... آقا ممنونم مارو محرم دونستی برای عزای مادرت دعوت کردی مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن برای مادر خودت برای خانواده خودمون برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه بیاد تو خونه به تو بگه مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده صداشو بلند کرده تو صورت مادر مگه میشه... نه برای کی میگی برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته از بچیگت باهات بزرگ شده یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده چرا اینقدر به هم ریخته‌ای میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو کی بهش بی احترامی کرد میخواهی چی بگه... میخوام بگم یابن الحسن آقا... ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی ممنونیم دور همدیگه جمع کردی تا برامون روضه بخونی مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی

ای عزیز فاطمه دادی بزن آخر ای مظلوم فریادی بزن یا ز دست قاتلت خنجر بگیر یا ره گودال بر مادر ببند جان در بدن نداشت که گیرد ز دست شمر آری کریم بود ولیکن توان نداشت ای عزیز فاطمه محمد سهرابی

از شدت شوق عاشق ديوانه جان داد وقتي برايم پرچمت دستي تكان داد پرواز كفترهاي تو در شهر مشهد رنگ و لعاب ديگري بر آسمان داد از اولش هم لال مادر زاد بودم اين پنجره فولاد تو من را زبان داد من با همه گفتم گداي شاه طوسم روزي من را اين امام مهربان داد رو كرد حتي كعبه سمت گنبد تو وقتي موذن زاده در صحن ات اذان داد پرسيدم از قبله نما از قبله روزي چرخي زد و ايوان طلايت را نشان داد اينجا اجل هم تحت فرمان تو باشد بر هر كسي كه امر فرمودي زمان داد بابا خودش هم نان خور اين آستان بود با ما غلط گفتند بابا آب و نان داد شعرخوانی پنجره فولاد صابر خراسانی

خنده دشوار را بیمار می فهمد فقط حال من را مرد دختردار می فهمد فقط حنجرم در آتش خیمه پس از تو سوخته حرف من را عمه از رفتار می فهمد فقط چشم کم سو و زمین افتادنم را زیر پا هرکسی که رفته در انظار می فهمد فقط سختی کار مرا باآستین پاره ام آنکسی که رد شد از بازار می فهمد فقط طعنه ها و خنده های شمر و خولی یکطرف زجر از حرف حساب، آزار می فهمد فقط سینهء تنگ مرا با مُشت محکم خُرد کرد درد پهلوی مرا دیوار میفهمد فقط زخم بازوی مرا شلاق و کعب نیزه ها تاول پای مرا هم خار میفهمد فقط لکنتم زیر سر آن سرخ موی مست بود علتش را آن جنایتکار میفهمد فقط آمدی باسر دوباره بوسه بارانم کنی چشم تار من همین مقدار می فهمد فقط روضه بابا حسین صابر خراسانی علی پورکاوه

اونقدر میاد زیر خاک میخوابیم حسرت یه لحظه یه یا حسین گفتن اینطوری میان دور هم جمع میشن میگیم حسین جان چی میشد ما هم میومدیم یه بار دیگه میتونستیم بگیم یه بار دیگه گریه بکنیم تا قیامت اگر گریه کنیم حق داغش ادا نخواهد شد کار آن کس که شاه هر دو سراست لنگ امثال ما نخواهد شد ما برای حسین می‌میریم مرد حرفش دوتا نخواد شد ما برای حسین میمیریم محمدحسن فیضی

می شود دست از عدم برداشتن بالا تا بالا قدم برداشتن باز کن این دست و پای بسته را از قنوتت ربنای بسته را ایزد اینگونه گره وا می کند چهارده تا پنجره وا می کند چهارده پرواز اوج جبرئیل چهارده ارکان خلقت را دلیل چهارده توحید را تکثیر نور چهارده آفاق را رمز عبور چهارده فواره ی معراج دار چهارده شاه و گدای محتاجدار چهارده استوره ی دنیا آمده چهارده دریا به دریا سرزده چهارده ماه مناجات خدا چهارده شرط قبول هر دعا چهارده آوازه ی عزوجل چهارده حی علی خیرالعمل چهارده دست نوازش چون نسیم چهارده ابن الکریم ابن الکریم چهارده عصمت طهارت پاکی اند چهارده خاکی ولی افلاکی اند چهارده جنگاور شمشیر دار چهارده لاسیف الا ذوالفقار چهارده آئینه ی روشن ضمیر چهارده بر شیعیان نعم الامیر چهارده سر نهفته در وجود چهارده مولای دائم در سجود چهارده بی انتهای ناتمام چهارده ، پایان ندارد والسلام چهارده پرواز اوج جبرائیل صابر خراسانی

امیرُالحق، امیرُالعشق، امیرُالمومنینی تو خدایی یا بشر؟ حیدر! نه آنی تو، نه اینی تو تو را خواندند بی‌همتا و رقصیدند در آتش علی! تقصیر اینان چیست؟ وقتی این‌چنینی تو زبان شاعرانت می‌شوم، می‌پرسم از خالق: چگونه آفریدت؟ کاین‌چنین شورآفرینی تو گواهی می‌دهد خاتم، که خاتم‌بخشِ عشّاقی الا یا ایها السّاقی! سخاوت را نگینی تو من از میلاد تو در کعبه، از معراج، دانستم: علیِ آسمان‌‌ها اوست، اعلای زمینی تو تو را نفسِ نبی خواندند و حیرانم، غدیر خم امیر است او؟ امیری تو؟ امین است او؟ امینی تو؟ در ایمان و نبرد و هر فضیلت، اولین هستی فقط در بازگشت از جنگ، حیدر! آخرینی تو فقط بر «لافتی الا علی» باید پناه آورد چو با «لاسیف الا ذوالفقار»ت در کمینی تو چه جای حیرت؟ او باید که شیر کربلا باشد اگر استاد پیکار یل ام‌البنینی تو من از گمراهی بعضی به حیرت آمدم، آخر گواهی داد حتی دشمنت، که بهترینی تو یمین را می‌شمارم، تا صد و ده می‌رسم، یعنی: که معنای یمین، مولای اصحاب‌الیمینی تو تو فاروقی، تو فرقانی، تو میثاقی، تو میزانی صراط‌المستقیمی تو، امام‌‌المتّقینی تو قسیمُ النّار و الجنّت، امیر هیبت و غیرت امانی تو، امینی تو، علی! حِصن حصینی تو تو شیر حق، تو کراری، ولی‌‌الله و قهاری درِ علم نبی و نفس ختم‌المرسلینی تو یداللهی و سیف‌الله، روح‌الله و سرّالله امین‌اللهی و یعسوبی و حبل‌المتینی تو مع‌الحقی و وجه‌الله، نورالله و عین‌الله چه می‌ماند دگر از حق؟ همین است او، همینی تو همه یک سو، تویی ساقی، تو در عین‌البقا، باقی علی! عین‌الحیاتی تو، علی! عین‌الیقینی تو خراب آباد شعر من کجا؟ ناز قدمهایت؟ چرا اینگونه شاها! با گدایان می‌نشینی تو؟ امیرالحق صابر خراسانی

آسمان رنگ و بوی عشق گرفت تا سکوت تو در زمین پیچید چشم‌هایت بهار شد گل داد عطر سیب از نگاه تو بارید چون‌که پیچید بوی خوب خدا عطر یک عاشقانه ازلی پنجره رو به گل تبسم کرد تا تو را دید در نگاه علی سیب سرخ گلاب را بو کرد گل سرخ محمدی گل داد یک گلستان کنار شهر خدا روی لبهای احمدی گل داد عرش خندید رو به لبخندش چه بگویم که عشق عاشق شد جبرییل از بهشت گل می‌ریخت بعد از آن روز بود لایق شد خواند جبریل سوره قدری که پر از آیه های کوثر بود تا رسول خدا به خود آمد دست زهرا به دست حیدر بود چشمه در چشمه سلسبیل اینجاست آیه در آیه 'هل أتی' دارد جام‌های بهشت در دستش مرد این قصه تا تو را دارد دل به غیر از تو می‌دهدهرگز نفس او به جان تو بند است خشت‌های معطر دل اوست اینکه در آسمان تو بند است چشم در چشم هم شدید آنجا آینه روبروی آیینه و جهان تا همیشه خواهد ماند محو در گفت‌وگوی آیینه آسمان رنگ و بوی عشق گرفت صابر خراسانی

ای حیدر شهسوار وقت مدد است ای زبده‌ی هشت و چار وقت مدد است من عاجزم از جهان و دشمن بسیار ای صاحب ذوالفقار وقت مدد است یا امیرالمؤمنین یا ذالکرم یا ذالنعم یا امام المتقین اننا جئناک فی حاجاتنا لاتخیبنا و قل فیها نعم ای حیدر شهسوار وقت مدد است محمد سهرابی

والارض علی والسماء علی والشمس علی والقمر علی والشجر علی والثمر علی والنجم علی والکوکب علی ونبوت القلب تنادی علی علی علی علی والسماوات علی والارضین علی والثمار علی والاشجار علی والانجم علی والاقمار علی والشموس علی والکواکب علی وابواب الجنه عندما تفتح تنادی علی علی علی علی و آدم علی و نوح علی و ابراهیم علی و اسماعیل علی و یعقوب علی و یوسف تلمیذ به جمال حضرت مولانا علی و موسی علی و عیسی علی والنبی علی والحیدر علی والفاطمه علی والحسن علی والحسین علی والسجاد علی والباقر علی والصادق علی والکاظم علی والرضا علی والجواد علی والهادی علی والعسگری علی والحجت علی وطاووس اهل الجنه علی والارض علی والسماء علی محمدحسین محسنی

چه می شد از شب تنهایی من نور رد می شد مسیر خانه ام از کوچه سرشور رد می شد چه می شد بودم آن روزی که مولایم ز نیشابور رد می شد به اینها زیر باران فکر می کردم خیابان در خیابان فکر می کردم دلم رفت و دلم برگشت دلم با هر قدم برگشت در این حال و هوا ناگاه سرم سمت حرم برگشت به من باب الجواد آغوش بازش را نشان می داد و گنبد روی دوش پنجره فولاد دستش را تکان می داد حرم لبریز زائرها مجاورها مسافرها گروهی آذری ها و گروهی از شمالی ها یکی از پای قالی و یکی از بین شالی ها یکی در آفتاب داغ شالی کار می کرده یکی یک سال پای دار قالی کار می کرده و حالا هرکدام آرام زبان وا کرده در این ازدحام ببین این دست پینه بسته را آقا ببین این شانه های خسته را آقا به بیخوابی دوچشم خویش رامجبور کردم من به زحمت پول مشهد آمدن را جور کردم من نشستم تا بگیرم دامن ایوان طلایی را به سمتت باز کردم دست خالی گدایی را یکی درد دلش را با امام مهربان می گفت یکی بالای گلدسته اذان میگفت صدا پیچید در صحن و حرم، گویا درو دیوار با انصاریان میگفت: اللهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی یکی بغض میان آه را میگفت یکی هم خستگی راه را میگفت جوان زائری در گریه هایش آمدم ای شاه را میگفت چه می شد از شب تنهایی من محمدحسین محسنی

خوش به حالم که اهل ایرانم خادم بارگاه سلطانم از مکان‌های دیدنی جهان بیشتر عاشق خراسانم راه و رسم گدا شدن بلدم حاجتم گاه مستجاب تر است دم باب الجواد فهمیدم این پدر سخت عاشق پسر است باز بی اختیار میگویم یا جوادالائمه ادرکنی تا دم احتضار میگویم یک کبوتر رسیده است از قم حامل یک پیام تبریک است گرچه از مشهدالرضا دوریم حرم خواهرش که نزدیک است خوش به حالم که اهل ایرانم مجید تال

نه از خیابان های تهران مینویسم نه از هوای خیس باران مینویسم من شاعر مولا امیرالمومنینم با افتخار از شاه مردان مینویسم از شمعدانی های اطراف ضریحش از گنبد و از صحن و ایوان مینویسم تکلیفم را اینگونه یادم داده استاد هر شب صد و ده تا علی جان مینویسم هر وقت شعرم بند می آید زبانش با چشم هایم متن سلطان مینویسم از شوق او انقدر مستم در این شعر امضای خود را کلب دربان مینویسم نه از خیابان های تهران مینویسم مجید تال

جایی که کوه خضر به زحمت بایستد شاعر چگونه پیش تو راحت بایستد نزدیک می‌شوم به تو چیزی نمانده است قلبم از اشتیاق زیارت بایستد بانو سلام کاش زمان با همین سلام در آستانه در ساعت بایستد و گردش نگاه تو در بین زائران روی من – این فتاده به لکنت – بایستد تا فارغ از تمام جهان روح خسته‌ام در محضر شما دو سه رکعت بایستد بانو اجازه هست که بار گناه من در کنج صحن این شب خلوت بایستد؟ در این حرم هزار هزار آیه عذاب هم وزن با یک آیه رحمت بایستد باید قنوت حاجت بی‌انتهای ما زیر رواق‌های کرامت بایستد شیعه به شوق مرقد زهرا به قم رسید طاقت نداشت تا به قیامت بایستد آنکس که جای فاطمه در قم نشسته است در روز حشر هم به شفاعت بایستد تو خواهر امام غریبی و این غزل با بیت‌هاش در صف بیعت بایستد من واژه واژه عطر تو را پخش می‌کنم حتی اگر نسیم ز حرکت بایستد این شعر مست تکیه زده بر ضریح تو مستی که روی پاش به زحمت بایستد جایی که کوه خضر به زحمت بایستد محمدحسن فیضی

کریمه سفره ی نان را بدست تو دادند همیشه روزی مان را بدست تو دادند چگونه دل نگران قیامتم باشم دل منِ نگران را بدست تو دادند کلید قفل حرم را بدست ما دادند کلید قفل جنان را بدست تو دادند قلمروی تو خلاصه نمی­شود در قم همه زمین و زمان را به دست تو دادند نجات مردم قم دست "میرزای قمی" است نجات هر دو جهان را بدست تو دادند نکرده است کسی غیر حق تماشایت ز بس که خالق تو آفریده بالایت تو ازدواج نکردی به خاطر اینکه نبود هیچ کسی هم طراز و همتایت کنار جلوه ی تو می­شود خدا را دید تو کوه طوری و بابای توست موسایت تمام مردم دنیا به پات می­میرند فقط همینکه بگوید: فدات بابایت کریمه سفره نان را به دست تو دادند محمدحسن فیضی

خدا در اوج شادی گاه غم بخشید انسان را در آغوش بهار انداخت سرمای زمستان را یقین در تار و پود پیله ها پروانه خواهد شد تحمل میکند هر کس مصیبت های زندان را به حکم البلاء للولاء عشق تن داده اگر شهزاده ای بر تن کند رخت کنیزان را تو را در خواب زهرا خاستگاری کرده از مریم که حق پیوند داد است از ازل  انجیل و قرآن را عروس خاندان عصمتی آنگونه که خالق گزیده از میان سوره های خویش رحمان را تو راضیه تو مرضیه تو نرگس هستی و بی شک گرفتی از خود زهرا کرامات فراوان را سه شنبه عطر تو در جمکران می پیچید و جمعه تحمل میکنی مانند ما اندوه هجران را شبی از راه می آید سوار سبز پوش تو کویر تشنه میفهمد از آن پس طعم باران را بر سینه ما قرار بر می گردد حال خوش روزگار بر می گردد از خواب زمستانی خود برخیزید با آمدنش بهار بر می گردد خدا در اوج شادی عباس جواهری

متن ای گره خورده به نام تو بهاری بودن ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی ای گره خورده به نام تو بهاری بودن ای برازنده عنوان تو جاری بودن ای در اندازه ماه شب تاری بودن پس مسلمان شدن و پیش نثاری بودن جامه ای بود که برقامت تو دوخته شد در دلت آتشی از عشق بر افروخته شد غبطه هر چه فرشته شده بود آن جامع ای که منعوته تورا خوانده تو را زیارت نامه نگران بود نگاهت وسط هنگامه نور شد چشم تو از دیدن متن نامه مژه هایش عربی بود ولی فهمیدی خواب بود آنچه از این پیش به چشمت دیدی شد نصیب تو رقم خوردن تقدیری خوش بست قاب دلت از سامره تصویری خوش بود در آیه ی چشمان تو تفسیری خوش خواب های تو گره خورد به تعبیری خوش یازده مرتبه با آینه جانت آمیخت ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی عطر گل بود که از بردن نامت میریخت دستی انگار تو را راهی ساحل میکرد با طبق های پر از نور مقابل می کرد قبله قنچه وگل را به تو مایل میکرد آسمان را به تو و عطر تو نائل می کرد دستی آنگونه که بوی نم باران می داد تب آشفتگی ات را سر و سامان می داد اسم گل ها همه از نام تو برداشته شد یاد تو در نفس باغچه ها کاشته شد از تو فکر غزل و مثنوی انباشته شد با سوا پرچم وصف تو برافراشته شد دست در دست نسیم است شمیمت هر صبح چشم دارد به تو و دست کریمت هر صبح خواهد آمد کسی از راه و تویی مادر او میرسد چشم پر از مستی و سکر آور او آفتابیست سراپا ز پا تا سر او جز فرج نیست در اندازه بال و پر او باورم هست مسیحا نفسی می آید باورم هست که از راه کسی می آید ای گره خورده به نام تو بهاری بودن امیر رسولی

شب به شب با موی من در خواب بازی میکند کودکی های خیالش تاب بازی میکند گرد گیری میکند یا که مرور خاطرات بازی است این ها که اسباب بازی میکند داخل سفره غذا کافیست کم باشد مدام جای صرف شام با بشقاب بازی میکند مادر است آن ناجی پرشور دریای خیال لحظه ای که کودکش با آب بازی میکند مادر از قلاب بافی نانمان می داد و ما فکر می کردیم با قلاب بازی میکند مادر است آن ناجی پرشور دریای خیال زهرا صالحی