واحد

یادش بخیر یه روزی بود جوابی داشت سلام حیدر تموم شهر بلند می شد فقط به احترام حیدر یادش بخیر اون روزا که تو خونمون برو بیا بود زائر خونوادمون خود پیمبر خدا بود حالا همون کسایی که غدای سفرمونو خوردن حرمتمو شکستنو به خونمون هجون آوردن دری که بی اذن علی روح الامین بازش نمی کرد همون درو آتیش زده یه عده بی حیای نامرد تو این نبرد نا برابر طبق وصیت پیمبر بسته شده دستای حیدر آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه چادر به دور کمرت بستی زدی گره به معجر رفتی به جنگ دشمنان تا که بشی فدای حیدر سینه سپر کردی برام تا بدونم تنها نبودم ولی یهو گیر افتادی پشت در یاس کبودم یادش بخیر یه روزی بود جوابی داشت سلام حیدر تموم شهر بلند می شد فقط به احترام حیدر یادش بخیر اون روزا که تو خونمون برو بیا بود زائر خونوادمون خود پیمبر خدا بود حالا همون کسایی که غدای سفرمونو خوردن حرمتمو شکستنو به خونمون هجون آوردن دری که بی اذن علی روح الامین بازش نمی کرد همون درو آتیش زده یه عده بی حیای نامرد تو این نبرد نا برابر طبق وصیت پیمبر بسته شده دستای حیدر آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه آخ که چقدر علی غریبه چادر به دور کمرت بستی زدی گره به معجر رفتی به جنگ دشمنان تا که بشی فدای حیدر سینه سپر کردی برام تا بدونم تنها نبودم ولی یهو گیر افتادی پشت در یاس کبودم یادش بخیر حسین عینی فرد

ثارالله منتی الآمال من ثارالله با خبری از کار من ثارالله دار و ندارم مال تو ثارالله یه کربلا هم مال من کربلا دینمه دین و آیینمه مرقدت قلبمو ضریحت سینمه قلبه عالمه شش گوشه حسین من مسلمون شدم توی بین الحرمین ثارالله یا حسین ثارالله یا حسین ثارالله بی تو زمان تعظیل میشه میمیرم چون ضربان تعظیل میشه عوالم با روضه میشه اداره بی روضت کار جهان تعطیل میشه بشنو ای گوش کر تا بشی با خبر ایران شد بیمه محرم و صفر میشم با روضه مست بنده حق پرست دنیا تعطیل بشه بازم این روضه هست ثارالله یا حسین ثارالله یا حسین یا زینب برا تو مردن می ارزه یا زینب عشق تو بی حد و مرزه یا زینب یه کاری کردی تو قبر هنوزم تنه امیه می لرزه هستی مثل علی نوح طوفان شکن خطبه های تو شد دندان شکن سرزنده زینبه پایند زینبه سرباز حیدریم پاینده زینبه سرباز حیدریم فرمانده زینبه ثارالله منتی الآمال من ثارالله با خبری از کار من ثارالله دار و ندارم مال تو ثارالله یه کربلا هم مال من منتهی الآمال من حسین عینی فرد

نفس تویی راحت جانم حسین یا حسین تاب و توانم ضربانم حسین یا حسین نغمه شورم تویی شور و شعورم تویی اسمته شیرینی و نقل دهن از صدقه سرت شدم سینه زن ای پسر ابو تراب برات کربلامو امضا بزن جانم حسین ای جانم حسین نشسته روی لب ملائک حسین یا حسین روحی و قلبی به فدائک حسین یا حسین سفینه النجاتی حیاطی و مماتی قبله قلبم شده کرببلات ایل و تبارم همه یک جا همه فدات وقت نماز تو عاشورا گفتی انی احب الصلاه جانم حسین ای جانم حسین قدیم الاحسانی و کریمی حسین یا حسین ضامن رزق نوکریمی حسین یا حسین ضامن رزق نوکریمی حسین یا حسین حب تو آبرومه کربلات آرزومه حب تو آبرومه کربلات آرزومه سایه تو روی سرم مستدام از تو فقط خودت رو آقا میخوام رو قاب دل امام حسن نوشته یا حسین علیه السلام نفس تویی راحت جانم حسن عطایی

چقدر اشک بریزم ز جدایی آقا من دلم تنگ شده تنگ، کجایی آقا همه دارند به تنهایی من می خندند به همه گفته ام این جمعه می آیی آقا وقت و بی وقت هوای همه کردم جز تو کاش می خورد دلم با تو هوایی آقا بیشتر از همه دنبال من و کار منی من کیم دربدِر بی سر و پایی آقا به خدا معترفم نوکر بد یعنی من آمدم بر درت ای شاه گدایی آقا تو فقط ناز بکش، اخم کنی میمیرم یار و غمخوار من زار شمایی آقا امتحان کردی و شرمنده شدم پیش حسین من ندارم بخدا خرده حیایی آقا مادرت واسطه باشد همه را می بخشند قبل آنکه ببری کرببلایی آقا چقدر اشک بریزم زجدایی محمدحسین پویانفر

به پشت در خانه ات آمدم مادر أتیت ملتجئاً بباب بیتک یا اماه به اذن حسین و حسن در زدم مادر طرقت بابک طالباً لإذن من الحسن و الحسین بگیرم دوباره پر چادرت را اسمحی لی أن أتمسک بطرف عبائتک بمیرم برای غریبی مولا أموت حسرهً لأجل غربه المولی حیدر سلام ای یار حیدر سلام ای یاس پرپر السلام علیک یا حبیبه الحیدر ، السلام علیک یا زهره الیاسمین المتناثره سلام مادر ، سلام مادر السلام علیک یا اماه سیده النساء یا زهرا ملیکه السماء یا زهرا علی بابک القلب بالحزن جاء… أمی یناجیک و اللحن صوت البکاء…. أمی أنینی …حنینی …لکسر الضلوع و آهی شتاء لحرِّ الدموع سلام دمع عینی … علی أم الحسین أیا زهرا سیده النساء ، یا زهرا ملیکه السماء ، یا زهرا به پشت در خانه ات آمدم مادر أتیت ملتجئاً بباب بیتک یا اماه به اذن حسین و حسن در زدم مادر طرقت بابک طالباً لإذن من الحسن و الحسین پشت درخانه ات آمدم محمدحسین پویانفر

اگه از سنگ دلم و چه دل تنگ دلم اسم زیبای تو ارباب شده آهنگ دلم نبینم کرب و بلات این میشه ننگ دلم که چقدر تنگ دلم حسین لبیک حسین باز دوباره تک و تنها خارج از نگاه دنیا چشامو می بیندم آقا دلو می زنم به دریا از همین جا پر می گیرم رو به شهر اول و آخر دنیا و چه زیبا دل تنها در طواف صحن آقا این طرف حضرت مولا اون طرف حریم سقا چه شکوهی چه جلالی چه کمالی و چه وقاری چه نگاری چه بهاری و حسین جان برایم همه دار و نداری دوباره تیشه به دستم عاشقانه تر ز فرهاد می کنم عکس یه شیش گوشه زیبا پشت پلکم تا بتونم همیشه تو رو ببینم اگه از سنگ دلم پیام کیانی باز دوباره دل تنگم به هوای تو دچاره دوباره چشام می باره که آقام محل بزاره که شاید بازم دوباره توی اون شهری که همتایی نداره منو با زنجیر عشقش پای شش گوشه بیاره لاقل شاید بتونم کنار مرقد عباس میون حریم احساس کنار دست گل یاس کنار مقام اصغر و همون غنچه حساس جونمو قربونی صورت ماهش کنم و تنم پیشکش راهش کنم سرمو نذر نگاهش کنم و جلوی پای عاشقاش تو خون سرخ تنم بتونم که دست و پایی بزنم آرزوم اینه دم مرگ یه سلام بدم به آقا بنوشم جام وصل و به سلامتی آقا موقع جون دادن من من رو به کربلا بگردونید روضه حضرت عباس بخونید و دور من سینه زنید من دیوونه کنید و تربتی زیر زبونم بزارید رو تنم لباس مشکی حسین بکشید واسه روضه عطش اشک بریزید اشکاتون رو تن من بپاشید هروله رو سینه من بکنید استخون زیر پا بشکنید تا که این غلام سیاهم یه جو آبرو بگیره واسه من کفن زیاده که کسی به اربابم کفن نداده ثارالله ثارالله اگه از سنگ دلم پیام کیانی

تو هم تا نفس داشتی سوختی تو هم پشت در پا به پام اومدی ولی آرزو داشتم لااقل میموندی و مادر صدام میزدی نزاشتن که حتی به دنیا بیای نزاشتن ولی تو مسیح منی نشد آخرش هم ببینم که تو شبیه علی یا شبیه منی واویلا یا محسن چه قدر زینبم آرزو داشت که داداش محسنش رو ببینه نشد میدونی حسینم چه قدر دوست داشت پا گهواره تو بشینه نشد تو بی هم نشونی مث مادرت نه قدرت واسه هیچکی معلوم نیس اینم حکمت با علی بودن ِ تا نفس داشتی سوختی علی اکبر حائری

دل که با حال و هوای تو هوایی باشد مقصد راه قرار است رهایی باشد دوستت دارم و سلمان به همه ثابت کرد عاشقت فرق ندارد که کجایی باشد از تمنای وصال تو فقط باید گفت راوی شعر اگر شیخ بهایی باشد من به نادانی خود معترفم میدانم محفل انس تو باید علمایی باشد از بد حادثه اینجا به پناه آمده¬ام تا کجا بین من و دوست جدایی باشد من فقط چشم به راهم که ببینم روزی گنبد همسرتان نیز طلایی باشد ای به الطاف تو اصحاب کرم وابسته شده یک عمر به مدح تو قلم وابسته وسط این همه وابستگی بی حاصل شکر بسیار که هستم به حرم وابسته هر غریبی که به ایوان نجف می¬آید لب ساقی کوثر حسین ستوده

عباس علی روشنی عرش خدایی از روز ازل منتظر کرببلایی می ساخت خدا کرببلا را میگفت عباس تو فرماندهی کل قوایی لب تشنه ز علقمه گذشتی آری دریا که به رود خانه ها رو نزند ساقی ما چه شرابی چه سبویی دارد بنویسید رقیه چه عمویی دارد صحبت از مردی تو کار بنی هاشم بود نام تو در دل میدان رجز قاسم بود زور بازوی علی ریخته در بازویت ذوالفقاری نبود تیزتر از ابرویت تیغ چرخانده‌ای و پیش تو طوفان هیچ است لشگری پیشت اگر آمده میدان، هیچ است وسط جنگ زمین را به زمان دوخته‌ای فن شمشیر زنی را ز که آموخته‌ای؟! ای جوان! پیر رهت کیست از آن شاه بگو؟ أشهد أن علیاً ولی الله بگو او علمدار حسین است ببخشید مرا مدح او کار حسین است ببخشید مرا لب تشنه علی پورکاوه

سلام ای سلطان خراسان ، نگاهی کن سوی گدایان حریمت قبله گاه ایران ، رضا جان بهشت ما صحن و سرایت ، فدای ایوان طلایت تو آقایی و ما گدایت ، رضا جان یا سلطان ، علمدار زهرا تو در ایرانی تو مشگل گشای گرفتارانی ، ز بس مهربانی دخیلک یا مولا ابالجواد روزی ما را زهرا دست تو داد چه منتی بر ایرانیاین نهاد یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان راه خود مکرر ، زمین میخوردی مثل مادر لبانت خاکی گشته آخر ، رضا جان مکش روی خاک این عبایت ، گرفته خون راه صدایت چرا می‌لرزد دست و پایت ، رضا جان واویلا ، شده صورتت همچون زهرا کشیدی به روی زمین پایت را تو داری تماشا میان حجره کم دست و پا بزن چکیده خون ها از گوشه ی دهن کمی بگو از دیوار و در سخن یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان حجره پا کشیدی ، در اوج غربت که خمیدی به سینه یک چکمه ندیدی ، رضا جان لگد به پهلویت نخورده ، کف پا بر رویت نخورده دگر پنجه مویت نخورده ، رضا جان کربلا ، تنی با نوک نیزه زیر و رو شد یکی نیزه اش در دهان فرو شد ، پر از خون گلو شد به روی پیکر با خنده پا گذاشت پاشنه ی پا بر آن سینه جا گذاشت سر بریده بر نیزه‌ها گذاشت یابن الزهرا سلطان ابالحسن سلطان خراسان علی پورکاوه

دنیا ببین به چشم خودت جان عشق را این یکه تاز عرصه میدان عشق را احرام را ببند و به دورش طواف کن در دل ببین تو جلوه جولان عشق را در دل ببین تو جلوه جولان عشق را شکر خدا که نسل به نسلیم نوکرت ما رعیتیم حضرت سلطان عشق را دنیا ببین به چشم خودت جان عشق را این یکه تاز عرصه میدان عشق را احرام را ببند و به دورش طواف کن در دل ببین تو جلوه جولان عشق را در دل ببین تو جلوه جولان عشق را شکر خدا که نسل به نسلیم نوکرت ما رعیتیم حضرت سلطان عشق را دادیم تا سلام به او دل گرفته شد عرصه میدان عشق عبدالرضا هلالی

سرم بالاست دلم قرصه تا غمت حالم رو میپرسه گرفتارم به این پرچم دلم رو میکنی از جا کنارم باش کنارم باش اگه باشی خوشه حالم گرفتارم به این پرچم بارون میشم اگه ترکم کنی آقا داغون میشم به تو دل دادم نباشی دلخون میشم پریشون میشم باور داره دل من واسش آقا سرور داره کدوم اربابی این قدر نوکر داره برادر داره جانم ارباب جانم حسین جان به عشق تو بدهکارم دوسم داری دوست دارم تویی ارباب منم نوکر ظهیرت عشق جنادت عشق تموم خانوادت عشق همه آقان تو آقا تر عادت داری به کرامت تو روضه قدمت داری مثه پرچم مشکی آقا سرم بالاست جواد مقدم

به والله زِ غمت نیست غمی بالاتر به والله زِ شما کسی نیست کسی آقاتر شما هر جا که باشی بهشت هم اونجاست به والله زِ حرم نیست بهشت زیباتر رو به توئه روی نیازم حسین خونه خرابتم بسازم حسین دست منو جون جوونت بگیر عمرمو بیهوده نبازم حسین جلوه ی ذات ابی عبدالله جونم فدات ابی عبدالله شکر خدا شده موهام سفید تو روضه هات ابی عبدالله ... یا سیدی ، یا مولا حسین ... هزارتا مثه عابس هلاکت هستند هزارتا مثه یوسف بهت دل بستند تو محدوده ی عشقت ماها کی باشیم تا امثال وهب ها از عشقت مَستند خوب جایی در زدم اسیرت شدم عمریه که خرجی بگیرت شدم کاش در این خونه مثه حبیبت پیر بشم و بگم که پیرت شدم شاه کرم ابی عبدالله ای دلبرم ابی عبدالله از تو جدا نشم حتی اگه بره سرم ابی عبدالله ... یا سیدی ، یا مولا حسین ... تو روضت دل نوکر صفا میگیره شما واسطه باشی دعا میگیره یه مادر روی دستاش مریض آورده امید داره که اینجا شفا میگیره روضه های خونگیمون یادته ذکر توسلی که امدادته بابام میگه یه بخشی از خرجیمون نذر عزای تو و اولادته جون و تنم ابی عبدالله سینه زنم ابی عبدالله آرزومه تو بیای لحظه ی جون کندنم ابی عبدالله ... یا سیدی ، یا مولا حسین ... نیست غمی بالاتر جواد مقدم

بعد تو میون شعله ها و دود گُلای خیمه شدن یاس کبود میدونی بابا من از چی دلخورم ما بودیم، حرمله بود، عمو نبود دیگه از غارت گوشواره نگم دیگه از درد گوش پاره نگم حال و روز رباب و خودت ببین دیگه از غارت گهواره نگم شمع عمرم داره سو سو میزنه منو هی دشمن بدخو میزنه حرمله خبر داره که سیدم لگداشو سمت پهلو میزنه صد دفه جونم رسیده به لبم بعد تو پایین نیومده تبم دس به دیوار میگیرم تا پا بشم همینم مدیون عمه زینبم شبا ضرب سیلی افطار منه شاهدم این چشای تار منه گوش اون دختری که زد منو رفت ببین از رو نیزه، گوشوار منه؟ هی بهم میگن: آخه تو دختری کو بابات که اینطوری در به دری؟ قربون سرت برم، غصه نخور رو نی اَم از همه باباها سری اگه دشمنت به ما خارجی گفت اگه از سیلی رو گونه گل شکفت اگه پای نیزه ما رو میزنن فدای سرت، تو از نیزه نیوفت زندگی بی تو دیگه درد سره این روزای من روزای آخره جون نمیدم بابا تا نبوسمت خرابه منتظرم، یادت نره میون شعله ها مهدی رعنایی

آن نقطه که  زیر با بسم الله است آن راهنمای کل خلق الله است گنجیده در آن تمام قرآن آن خال لب علی ولی الله است به حیرتم چه بگویم من از مقام علی که مستقر شده هفت آسمان به نام علی به نام نامی فضه به جان قنبر او منم غلام کسی که بود غلام علی خوشبحال دلی که مبتلای علی شد خوشبحال سری که خاک پای علی شد یافت منسب شاهی گر جناب سلیمان دست او متوسل به عبای علی شد علی علی یا حیدر ما پیرو آیین رسول اللهیم گوینده لااله الا اللهیم داریم کتاب الله و عترت را دوست خاک قدم علی ولی اللهیم نهاده ام سر خود را بر آستان علی که بندگی کنم از شوق در جهان علی به جای گریه به یوم الحساب میخندم اگر حساب شوم جزو زائران علی راهنمای خلق الله مهدی رعنایی

بی تو ویرونه آشیونم شده بی کسی اینجا نگرونم شده آره دنیا رو میبینی بعد تو زخمه که حالا همزبونم شده بابا ترین دلتنگتم یه بار نگام کن بالا نشین فکری به حال از من که گذشت زنجیر جواب گریه های بی صدا نیست از من که گذشت جای دختر فاطمه تو خرابه ها نیست شب تاریک چشمون روشنه اومده پیشم امشبو با منه به غمام گفتم که سراغم نیاد فکرو ذهن من سر بغل کردنه عمه ببین بابام رسیده آخرشم قول داده بود دیدی که اومد با سر امشب آشیونم ویرونه شده مازیار طاولی

از همان روز ازل بعد هدینای حسین دهنم خورده به شیرینی حلوای حسین نقطه دلبری بند و خالق حرم است وسط سجده روی تربت اعلای حسین متولد شده چشم امام حسنم امدم گریه کنم گوشه دنیای حسین به تباکی وسط اهل بکا خوشحالم همچنان قطره که افتاده به دریای حسین دم اگر داده مسیر از دودمه ارباب است جان ناقابل من بسته به امضای حسین زیر قولم نزدم با همه بار گناه سر وقت امدم روضه شب های حسین زیر قولم نزدم با همه بار گناه سروقت امدم روضه شب های حسین سلام اقا که الان رو بروتونم من ایستادم زیارت نامه میخونم حسین جانم محض اینکه نبرد پای من از روضه او بگذارم سرم را به کف پای حسین اربعین پای پیاده بروم یا نروم فیض چای نجفی میبرم از چای حسین چقدر نام تو زیباست اباعبدلله مشق شب تا سحر من شده املای حسین وحشتو ترس ندارم به شب اول قبر ابرو داده به من وعده فردای حسین هر دری بسته بود جز در پر خیر حسین اربعین پای پیاده حرمش میچسبد من که امسالم از کرب وبلا جا ماندم شانه عرش خدا جای عزیز نبویست پس چرا گوشه گودال شده جای حسین جلوی چشم تر فاطمه کمتر بزنید عوض بوسه نوک چکمه به اعضای حسین نزنید زهمان روز ازل محمد کمیل

الا عشق شب جمعه کربلاته حال خوب زائراته گنبد و گلدسته هاته عشق اربعینو خستگیشه که فراموشت نمیشه داره شیرینی همیشه نکنه ارباب تو رو خسته کرده این روی سیام دیگه نکنه ارباب گفتی اینو راه ندید به کربلام دیگه نکنه ارباب بگی این تحملش سخته برام دیگه من دارم دق میکنم از دوری منو امتحان نکن اینجوری الامان و یا اباعیدالله عشق لذتش تو انتظاره دل تنگ و بیقراره چشمای ابر بهاره عشق شب و روز نذر و نیازه تربت تو جانمازه قسمای چاره سازه نکنه ارباب نمیخوای بدا باشن رفیق و مانوست نکنه ارباب من رحمت کنی از رحمت مخصوصت نکنه ارباب دیگه قبل مردنم نیام به پابوست نداره حالم اصلا تعریفی

منم و شور تو و این دل سرگردانی که اسیرت شده با جذر و مدی طوفانی به سر تخت سلیمان به طلا نقش شده هرکه افتاد به خاکتو کند سلطانی علّت اوّل دیوانگی ماست حسین عقل افتاده در این دام به سرگردانی دام زنجیر نگردد دل دیوانه ی ما شعله ای نیست که خاموش شود حیرانی قبله ی چشم من و گوشه ی بین الحرمین «تربت کرب و بلا باد به ما ارزانی» منم و شور تو و این دل سرگردانی که اسیرت شده با جذر و مدی طوفانی به سر تخت سلیمان به طلا نقش شده هرکه افتاد به خاکتو کند سلطانی علّت اوّل دیوانگی ماست حسین عقل افتاده در این دام به سرگردانی دام زنجیر نگردد دل دیوانه ی ما شعله ای نیست که خاموش شود حیرانی قبله ی چشم من و گوشه ی بین الحرمین «تربت کرب و بلا باد به ما ارزانی»

با تو شروع می شوم ای ابتدای من ای جلوه ی خدایی بی انتهای من پایان راه تو به خدا ختم می شود از راه کربلاست مسیر خدای من لحظه به لحظه محضر زهرا (س) رسیده است رنگ خدا گرفته اگر گریه های من از روی فرش های حسینیه ی حسین (ع) تا عرش می رود اثر رد پای من شکر خدا که در دهه ی آخرالزمان خرج تو می شود نفس من صدای من این گریه ی برای تو کفاره ی من است این راه توبه ایست برای خطای من از من نیاز می رسد و از تو ناز حسین (ع) درد سری شده سفر کربلای من سفر کرب وبلا حاصلش رنج وبلاست خطبه خوان نهضتش دختر شیر خداست سیدی یا مظلوم یا ابا عبدالله … در زمین کربلا شور و غوغا برپاست پیکر خون خدا زخمی تیغ بلاست عترت مولا را به اسارت بردند هستی خرگه را همه غارت بردند سیدی یا مظلوم یا اباعبدالله … حسین …… *** در ره کوفه و شام دختری محزون است از جفای اشقیا قلب پاکش خون است دیدگانش تره غم،پای او مجروح است دست او زخمی کین،خسته جان وروح است سفر کرب و بلا حاصلش رنج و بلاست خطبه خوان نهضتش دختر شیر خداست قبله گاه ما بود خال ابروی حسین مرکز دارالشفا خاک بین الحرمین سیدی یا مظلوم یا ابا عبدالله … با تو شروع میشوم مازیار طاولی

کرببلای تو حرف هر دقیقمه اشک محبتت بهترین رفیقمه حرفش اومد قلبم شکست دل اسیر تو بود و هست خبری نیست جای دیگه حرم تو عزتکده است ای گوشه دنج تنهایی حرم ای منظره تماشاییم حرم یا اباعبدالله معلومه که عمر من داره با تو سر میشه با تو دقیقه هام عاشقونه تر میشه با تو باشم دنیام خوشه روزگار چشمام خوشه هر کی داره یه دلخوشی دل من به مولام خوشه دل پای تو مونده دریابش حسین ای ساحل امن آرامش حسین یا اباعبدالله کرببلای تو مازیار طاولی کرببلای تو حرف هر دقیقمه اشک محبتت بهترین رفیقمه حرفش اومد قلبم شکست دل اسیر تو بود و هست خبری نیست جای دیگه حرم تو عزتکده است ای گوشه دنج تنهایی حرم ای منظره تماشاییم حرم یا اباعبدالله معلومه که عمر من داره با تو سر میشه با تو دقیقه هام عاشقونه تر میشه با تو باشم دنیام خوشه روزگار چشمام خوشه هر کی داره یه دلخوشی دل من به مولام خوشه دل پای تو مونده دریابش حسین ای ساحل امن آرامش حسین یا اباعبدالله

ای خفته زیر خاک چه خاکی به سر کنم باور نداشتم که به قبرت نظر کنم ای همسفر به خواب و خیالم نمی رسید با تو نه بلکه با سر تو من سفر کنم با یاد روز واقعه جا دارد از غمت لطمه زنان کنار تو جان محتضر کنم با کعب نی جدا شده ام از تو یا اخا حتی نشد که حلق تو با اشک تر کنم بهرم دعا نما که مبادا دوباره از دروازه های شام بلا من گذر کنم شد آستین من به خدا معجرم حسین عباس را نباید از آن با خبر کنم؟!! مانده صدای چوب و لبت بین گوش من صد آه تا که یاد تو و طشت زر کنم رنجیده سرفرازم و پیش تو سر به زیر آخر چگونه شرح غم آن سحر کنم طفل سه ساله ی تو میان خرابه گفت باید به مرگ، چاره ی داغ پدر کنم با دست خسته زیر لحد جای دادمش جا دارد از خجالت تو جان به در کنم

پاشو پاشو برادر مسافرت رسیده بعد تو خواهر تو یه روز خوش ندیده میخوام پیشت بمونم روضه برات بخونم حسرت گریه کردن رو قلب ما گذاشتن خواستم عزا بگیرم برای تو نذاشتن حالا عزا میگیرم خودم برات میمیرم با گریه روی قبرت آب فرات می‌پاشم رمق نداره زانوم نمی تونم که پاشم جونم رسیده بر لب برس به داد زینب کسی وصالی مثل وصال ما ندیده بیاد یه قد خمیده دیدن سر بریده یادته تا رسیدم حنجرت و بوسیدم مگو که با خجالت خواهر چرا می‌نالی شد گریه کردن آزاد جای رقیه خالی من چاره‌ای نداشتم بچه تو جا گذاشتم پاشو بگو برادر چی سر ما آوردن هر جوری که تونستن آبرومون و بردن دستم و تا که بستم غرورم و شکستن شکایتم ز شام و محلۀ یهوده به جون تو تمام پیکر ما کبوده چه صحنه‌ها که دیدم حسین دیگه بریدم پاشو پاشو برادر مهدی میرداماد

قسمم اسم یاره قدمم استواره دل به راه نینوا بستم علمی به روی دوشم حرمی برده هوشم راهی سوی کربلا عشق همینه همین که حس کنی که تو رو میبینه عشق همیه یه وادی و یه جاده و یه سرزمینه عشق همینه همین مسیر با شکوه اربعینه حقیقت اسم اعظم یا حسین حک شده روی قلب پرچم یا حسین اول این جاده گقتم یا علی آخر این جاده میگم یا حسین لبیک یا حسین عشق همینه همین که حس کنی که تو رو میبینه عشق همیه یه وادی و یه جاده و یه سرزمینه عشق همینه همین مسیر با شکوه اربعینه حقیقت اسم اعظم یا حسین حک شده روی قلب پرچم یا حسین اول این جاده گقتم یا علی آخر این جاده میگم یا حسین لبیک یا حسین عشق همینه مهدی میرداماد

متن شعر سینه زنی سبک واحد ویژه اصحاب امام حسین برسر خوان بلا ایوب و شاه کربلا هر دو مهمانند اما این کجا و آن کجا قتل حمزه در احد عباس اندر نینوا هر دو یکسانند اما این کجا و آن کجا اصغر اندر گاهواره یونس اندر بطن حوت هر دو عطشانند اما این کجا و آن کجا پور ابراهیم اسماعیل و اکبر کربلا هر دو قربانند اما این کجا و آن کجا مهر گردون در فلک ماه بنی هاشم بخاک هر دو تابانند اما این کجا و آن کجا یوسف اندر قعر چاه و شاه دین در قتلگه هر دو عریانند اما این کجا و آن کجا عابدین بهر پدر یعقوب از هجر پسر هر دو گریانند اما این کجا و آن کجا مریم از بهر مسیح و زینب از داغ حسین هر دو نالانند اما این کجا آن کجا