زمینه

دم دیوار بقیع هنوزم از این غم و غصه ها می سوزم امان امان امان امان امان امان می سوزم از اینکه آفتاب به قبر ها می زنه اونکه داغ مادرش رو دیده حسن وای دیده یه جنگ نابرابر دیده که سیلی زده کافر به صورت لطیف مادردیگه نداشته راه چاره دیده رو خاک ها گوشواره دیده تو کوچه گوشواره امون از این همه غریبی دلم می سوزه از این حکایت دلم می سوزه از این جسارت امان امان امان امان امان اماننه حرم و بارگاه و گنبدی داره بقیع نه یه شمعی و نه خادمی داره بقیع وای بقیع پر از گرد و غبار بقیع یه زائرم نداره قسمت بشه برم دوباره دمه دیوار بقیع حسین سیب سرخی یه آرزو دارم تو سینم یه روز با این چشام ببینم سینه زنی شده مدینه ات یه روز میزنیم به قلب جاده میریم مدینه پای پیاده امان امان امان امان امان امانمدینه هم روزی مثل مشهد الرضا میشه اینو قول میدیم مدینه کربلا میشه یه گنبد طلا میسازیم گلدسته شا ما میسازیم یه صحن با صفا میسازیم میاد یه روزی صاحب ما پشت سر بقیة الله حسین حسین میگیم ایشالله دمه دیوار بقیع حسین سیب سرخی

الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم بی حرم نبینم حمید علیمی

پير شدم تو اين يه ساله و نيمه زمين گير شدم تو اين يه سال و نيمه هنوزم ميسوزه بازوم هنوزم ميسوزه پهلوم خبر داري كه هنوزم ازون روزا نيليه روم هنوز رو ، سرمن ، جاي سنگه حسينم براي ، رقيه ات ، دلم تنگه حسينم ... حسين جان حسين جان حسين جانم حسين جان... دلخوشيم همين يه پيروهن بود همين پيرهني كه واسه تو كفن بود رو تل دل غوغا گرفت و ... تا رو سينت جا گرفت و ... جلوي چشماي مادر سرت رو بالا گرفت و ... خودم مي ، شنيدم ، بُنيَّ قتلوك خودم مي ، شنيدم ، بُنيَّ ذبحوك حسين جان حسين جان حسين جانم حسين جان... اين شبا همش كارمه گريه توي گوشمه هنوز آهِ رقيه شبا كنج ويرونه گريون با لكنت ميگفت هِي باباجون آخه دخترا رو ميديد كه نشستن كنارِ باباشون چقدر نون و خرما ، ميريختن تو خرابه چقدر هِي ، لالايي ، شبا ميخوند رُبابه حسين جان حسين جان حسين جانم حسين جان... پیر شدم حسین عینی فرد

میرود و میبرد به سوی خیمه هستی خود را که مشک آب است بیشتر از هر کسی بر در خیمه چشم به راهش چشم رباب است آهای آب فرات خجالت بکش خجالت بکش بمان بین مشک خیمه ندارد حیات خجالت بکش خجالت بکش بمان بین مشک مرحبا مرحبا مرحبا اباالفضل مرحبا مرحبا مرحبا اباالفضل به سوی خیمه مجتبی صمدی

ما سرباز کربلاییم پیروان عاشوراییم در نبرد حق و باطل رو به دشمن با مولاییم در شعف دادن سر سوی منا میرویم ما به سوی لشکر شاه شهدا میرویم جان به فدای امام غریب نصر من الله و فتح الغریب ****** از عاشورا می اموزیم چون شمعی در غم میسوزیم سلاح ما اشک و نالست تا روضه هست ما پیروزیم گریه ما عین جهادست به زینب قسم درس به ما فاطمه دادست به زینب قسم با غم ارباب شیب الخضیب نصر من الله و فتح الغریب ****** ما خوش بختیم با این احوال باشد این عشق رزق هر سال شور و حال محرم هست برای ما احسن الاحال نام تو هر جاست همان قبله حاجات ماست نوکری خانه تو فخر و مباهات ماست نحن محبون و انت الحبیب نصر من الله و فتح الغریب ما سرباز کربلاییم مجتبی صمدی

مادر ما غریب دنیا اومد غریب زندگی کرد غریب از دنیا رفت مادر ما به پای رهبرش به پای دلبرش زیر دست و پا رفت قدر زهرا رو ندونستن خوب با این خانوم تا نکردند ریسمان تو کوچه ها از دستای یارش وا نکردند مادر ما مجتبی صمدی

صلی الله علیک یا اباعبدالله ع زاشک بى امان دریاست لبریز وجودم از می سقاست لبریز چه سقایی که زهرائی ز جامش زبانزد در مسیحایی ست به نامش چه سقایی که دریا تشنه ی اوست و زمزم جوششی  از چشمه ی اوست شبانگاهان سحر آمد خوش آمد بنی هاشم قمر آمد خوش آمد عجب حال و هوایی دارم امشب که مست چشم های یارم امشب فلک صور شعف سر داده امشب مسیرش بر زمین افتاده امشب شب میلاد عشق عالمین است شب میلاد سقای حسین است به عشق آن گل زیبا و خوشبو صد وسی و سه دفعه میکشم هو خریدار جمالش فاطمیون رخش ماه تمام هاشمیون به یمن مقدم این ماه زیبا نشسته خنده بر لبهای مولا ز میلادش علی گردید مسرور رواق بیت مولا گشته پر نور رسیده آن که ماه عالمین است بلاگردان اربابش حسین است نسیمی ماندگار آمد خوش آمد و با یک گل بهار آمد خوش آمد برای عشق فتح باب میشد جهان در عکس یک گل قاب شد میان گریه تا لبخند می زد دل خود را به مادر بند می زد عطش در چشم مادر آب میشد مگر از دیدنش سیراب میشد؟! مفاتیح الجنان مادرش بود و مادر تا سحر دور و برش بود خلاصه جلوه ی احساس آمد گل ام البنین عباس آمد امام عشق رایارآفریدند برای اوعلمدارآفریدند مسیحا بود و مادر مبتلایش چه زبیا بود اشک بی صدایش پسر آیینه ی نور پدر بود قمر بود وقمر بود و قمر بود پدر از باغ دستش بوسه می چید پدر بود و زهستش بوسه می چید صدای گریه هایش دلنشین بود دل آرام امیرالمومنین بود شمیم عشق بوی دیگری داشت مدینه رنگ و روی دیگری داشت حسین بن علی دورو برش بود محل بوسه اش دست و سرش بود زمین دور سرش مستانه  چرخید عیان شد ماه در آغوش خورشید زمین شد روشن از انوار رویش زمان شد عاشق رفتار و‌خویش بگوباهاشمیان ماه آمد امیدقلب ثارالله آمد عجب ماهی که گردون در مدارش طواف آب، بر گرد مزارش ادب درس ادب از او گرفته وفا در ساحلش پهلو گرفته که گفته کاشف کرب حسین است که او کاشف به کرب عالمین است می و پیمانه از او مست گردند ملائک گرد قبر او بگردند چو زد بوسه علی بر روی دستش شهامت تا ابد شد پای بستش شکسته پسته ی لبخند کامش زمین و آسمان درگیر دامش به مردى وشجاعت بی قرین است یگانه گوهر ام البنین است جمالش آفتاب عالمین است امیرلشکرعشق حسین است صفاى اهل ایمان از صفایش ادب زانوزده در پیش پایش فلک درحیرت از رازو نیازش ملک مبهوت هررکعت نمازش به حق ثابت شده آقایی او مقام عرشى و سقایی او گدا پرورترین آقاست عباس به ولله قسم یکتاست عباس غضب های نگاهش آتشین است دو دستش لنگر عرش و زمین است نگاهش آسمان را کرده بی تاب شده لب تشنه ی لبهای او آب خودش تنهای تنها یک سپاه است حسین بن علی راهم پناه است به تنهایی پناه عالمین است گل ام البنین، ذخرالحسین است به راه حق نه تنها دست خود داد به دشت کربلا او هست خود داد دو چشمش را،دو دستش را،سرش را همه،دارو ندارش،پیکرش را عمود کین به فرقش پر اثر شد دوباره گوئیا شق القمر شد حسین فاطمه از پا نشست و گمان دارم دگر پشتش شکست و قلم بر واژه هایی آتشین خورد علم افتاد و آب آور زمین خورد تنش آماج تیر دشمنان شد سر پاکش ز پهلو بر سنان شد به روی نیزه ها سر در گریبان عمو بود و عطش بود و بیابان دل من در هوایش پر گرفته و راه کربلا را سر گرفته کنار عقلمه با قلب بی تاب صدایش می زنم : ای عشق ارباب سلام ای ساقی دشت شقایق علمدار همه گلهای عاشق ساقی دشت شقایق فریدون کریم پور

من علمدارم علمدار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار برحسینم یار و غمخوا تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم داداش مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم ♪♪♪ آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل نه سری مانده نه دستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی چه بگویم به سکینه چو سراغت گیرد چه بگویم به سکین چو سراغت گیرد گر بفهمد تو شدی کشته بدان میمیرد نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل من علمدارم علمدار احد قدمی

یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب

اسیر زندان دشمنم خدا خدا سیه شده از جفا تنم خدا خدا یا الهی ببین تو حالم کنج زندان شکسته بالم من غریبم غریب و تنها به زیر شلاق دشمنان شدم کمان شبیه آن مادر جوان شدم کمان غم مادر به دل نشسته مثل مادر سرم شکسته من غریبم غریب و تنها روز و شبم مثل هم شده خدا خدا قامتم از لطمه خم شده خدا خدا آرزو میکنم بمیرم یاد آن عمّه اسیرم من غریبم غریب و تنها اسیر زندان دشمنم مجتبی صمدی

با چشای پرخونم/بادست لرزونم نگام به در مونده/تا برسی از راه فکرشو نمی کردم/ای مه جبین من آسمون قلبم/یه روز بشه بیمار یه سال و نیمه بعد کربلا/ کربلا کربلا عزادارتم شاه سرجدا/سرجدا سرجدا صدای ناله هات/وای میون گوشمه/وای پیراهنت داداش/وای توی آغوشمه/وای غریب آقام حسین/وای زیر نور آفتابم/با چشم پر آبم به یاد اون روزی/که تشنه جون دادی به یاد همون روز که/جلو چشم مادر غریب و بی یاور/از نفس افتادی تو روی خاکا دست و پازدی/یاحسین یاحسین مادرمونو هی صدازدی/یاحسین یاحسین خیمه ها گر گرفت/وای پیش چشای تو/وای بوسه گرفتم از/وای خون رگای تو/وای غریب آقام حسین/وای مگه میره از یادم/اون همه داغ و غم که صبح تا ظهر دیدم/تو روز عاشورا مگه میره از یادم/اسارت و غارت بزم می و بازار/کوچه ی یهودی ها پاهامون همه زخم از آبله/آبله آبله امون از چشم هرز حرمله/حرمله حرمله سرتو روی نی/وای مارو دعا میکرد/وای نگاه شومشون/وای مگه حیا میکرد/وای نگام به در مونده مهدی رعنایی

 به عشق خاک تو وقت نماز آقا پیشونیمو رو مهر میزارم دست خودم که نیست این قانون عشقه هر کی دوست داره دوسش دارم با هر سلام صبح من حس می کنم توی حرم ایستادم با تربتت یه قطره کرببلا دارم تو ی سجادم به عشق خاک تو وقت نماز آقا پیشونیمو رو مهر میزارم دست خودم که نیست این قانون عشقه هر کی دوست داره دوسش دارم با هر سلام صبح من حس می کنم توی حرم ایستادم با تربتت یه قطره کرببلا دارم تو ی سجادم به عشق خاک تو محمدحسین حدادیان

باباجون خسته‌ی راهم که اعصابم بهم ریخته چیزی نیست حال من خوبه یه‌کم خوابم بهم ریخته خوابم بهم ریخته ، اعصابم بهم ریخته پاهامم آبله دارن ، نمی‌تونم بخوابم پس حالم پریشونه ، آخه ویرونه ویرونه اشکمو هی درآوردن ، باهام بازی نکرد هیچ‌کس چشماتو نبند تا چشمامو نبندم تو گریه نکن قول میدم که بخندم «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» حالا که اومدی پیشم بذا خلوت کنم با تو بذا تعریف کنم بعدش ببین من پیر شدم یا تو من پیر شدم یا تو ، بذا خلوت کنم با تو نگی من بی‌ادب بودم ، نگی این دختر عاشق نیست گریه شده کارم ، اگه من دست به دیوارم نمی‌تونم پاشم از جام ، پاهام پاهای سابق نیست موهای تو سوخته ، موهای منم سوخت تو آتیش خیمه ، کلّ بدنم سوخت (چشماتو نبند تا چشمامو نبندم تو گریه نکن قول میدم که بخندم) «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» اون شب از روی اون ناقه توی راه بین اون صحرا بازی می‌کردم افتادم اینقد غصه نخور بابا غصه نخور بابا ، توی راه بین اون صحرا یکی دستش تو تاریکی به گونه‌م خورده چیزی نیست هیچ‌کس نمیدونه ، بپرس از عمه میدونه یکی از من یه گوشواره امانت برده چیزی نیست دندون تو افتاد ، تو تشت طلا- من... دندونای شیریم ، باز در میان حتما اصلا تو نگفتی ، من خسته و تنهام تو اوج مصیبت ، بابایی‌مو میخوام «مَنِ الَّذیٖ اَیْتَمَنیٖ بابا بابا بابا بابا» بابا جون خسته راهم محمد کریمی

طریقی الیک و قلبی لدیک وصلی الله علیک یا حسین یا حسین با این که زندگیم سخته با این که خالیه دستم امام رضا مدد میده دوباره اربعین هستم محبتت دار و ندارمه قرار قلب بیقرارمه شبیه فطرس این شعارمه من مثلی حسینیم و ابالفضلی طریقی الیک و قلبی لدیک وصلی الله علیک یا حسین یا حسین با این که زندگیم سخته با این که خالیه دستم امام رضا مدد میده دوباره اربعین هستم محبتت دار و ندارمه قرار قلب بیقرارمه شبیه فطرس این شعارمه من مثلی حسینیم و ابالفضلی طریقی الیک سعید حدادیان

کاظمین تو چه باصفاست انگاری که مشهد الرضاست آخر رجب شهادتت مثل اربعین و کربلاست الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده باب الحوائجی مثل عموت اباالفضل همیشه هیچی تو دنیا سفره موسی ابن جعفر نمیشه باب الحوائج موسی ابن جعفر باب الحوائج موسی ابن جعفر میدونه چی اومد سرت تو غل و زنجیر پیکرت کاظمین تو چه باصفاست محمدحسین حدادیان

دست و گردنم میون زنجیره پسرم اگه ببینه میمیره کفتر فاطمه ام تو این قفس به خدا دیگه فتادم ز نفس یا باب الحوائج یا موسی ابن جعفر به خدا فتادم ز نفس نفسم ز سینه بالا نمیاد کسی دیدنم به اینجا نمیاد نه پسر نه دخترم کنارمه دست و گردنم میون زنجیره پسرم اگه ببینه میمیره کفتر فاطمه ام تو این قفس به خدا دیگه فتادم ز نفس یا باب الحوائج یا موسی ابن جعفر به خدا فتادم ز نفس نفسم ز سینه بالا نمیاد کسی دیدنم به اینجا نمیاد نه پسر نه دخترم کنارمه یا موسی ابن جعفر روح الله بهمنی

تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش منم اون نوکری که به تو نمیرسه صداش توی کرببلا توی کرببلا تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش تو هوای تو ام هوای دلم رو داشته باش نوکرت رو ببین داره پیر میشه یواش یواش یا حسین یا حسین تو هوای تو ام امین قدیم

خودم رو با سینه زدن به قتلگاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو آه میکشم آه حسین ای کشتی نجات بشر آه حسین ای پادشاه تشنه جگر آه حسین خورشید خون گرفته قمر آه حسین دل علقمه شکسته کمر آه حسین بر روی دست داده پسر آه حسین خواهر زند به سینه و سر آه حسین **** به صورتم زمان مرگ رخت سیاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو اه میکشم آه حسین در قتلگاه مانده تنت آه حسین قربان جسم بی کفنت آه حسین غارت شده است پیروهنت آه حسین دعوا شده سر بدنت آه حسین هر سو به نیزه میکشنت آه حسین با کینه علی زدنت آه حسین خودم رو با سینه زدن به قتلگاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو آه میکشم آه حسین ای کشتی نجات بشر آه حسین ای پادشاه تشنه جگر آه حسین خورشید خون گرفته قمر آه حسین دل علقمه شکسته کمر آه حسین بر روی دست داده پسر آه حسین خواهر زند به سینه و سر آه حسین **** به صورتم زمان مرگ رخت سیاه میکشم سفارش امام رضاست برا تو اه میکشم آه حسین در قتلگاه مانده تنت آه حسین قربان جسم بی کفنت آه حسین غارت شده است پیروهنت آه حسین دعوا شده سر بدنت آه حسین هر سو به نیزه میکشنت آه حسین با کینه علی زدنت آه حسین خودم رو با سینه زدن احد قدمی

دل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده دل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده لشکر مشکی پوشا سینه زنای ارباب شب همه شب میخونن نوحه برای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامدل بی‌تاب اومده چشم پر از آب اومده اومده ماه عزا لشکر ارباب اومده لشکر مشکی پوشا سینه زنای ارباب شب همه شب میخونن نوحه برای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامدل من در به دره درمون دردش سفره یه نفر نیست که یه شب ما رو زیارت ببره دل من در به دره درمون دردش سفره یه نفر نیست که یه شب ما رو زیارت ببره دست ادب رو سینه سینه زنای ارباب با یه سلامم میرن پایین پای ارباب جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقامآه حسرت میکشم بار مصیبت میکشم آه حسرت میکشم بار مصیبت میکشم وقتی که گریم نمیاد خیلی خجالت میکشم پای علم می مونم پای علم میمیرم خواب دیدم آخر توی راه حرم میمیرم جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام جان آقام سنه قربان آقام سید العطشان آقام دل بی تاب اومده احد قدمی

در غمِ تو پر از آه و دردم                دختر علی ام مثل مَردم من به عشق تو، تو خلوت شب      بیصدا تو دلم گریه کردم تو شدی مهمون تنور و من شدم مهمون شکنجه تو دلت روی نیزه خونه تا دل بچه هات می رنجه ۲ اما حسین خیالت راحت خواهرت سپرِ بچه هاته خیالت راحت زینب هر جا بری باهاته خیالت راحت پیام آورِ کرببلاته   روی دوش عَلَمِت رو می گیرم         روی نیزه هم هستی امیرم در اسارت ظلم باشم؟! هیهات      من به عشق و غم تو اسیرم من با خطبم رقیه با اشک علم کربلا میگیریم بخدا انتقامتو از دل سنگِ اینا میگیریم ۲ اما حسین خیالت راحت ببین حالا چه میکنم من خیالت راحت میگیرم خواب از چش دشمن خیالت راحت اینا پیش من خوار و ذلیلن دختر علی محمد کریمی

منو تنها نذار خواهر زارم نداره زینبت بعد تو آروم دم آخر بخون برا من روضه کربلا رو ام کلثوم داری میری غریبونه خسته شدی از زمونه زخمای کرببلا رو دلت همیشه میمونه چشات میباره آروم غریبی ام کلثوم همه کربلا یکدفعه مردن تا رسیدم کنار جسم اکبر تو رو کشته ولی تیر سه شعبه که زدن به گلوی علی اصغر زدن تیرو به حلقوم غریبی ام کلثوم ببر از یاد دیگه شام بلا رو ببر از یاد محله یهودو میدونم تازیونه درد داره ولی از یاد ببر جسم کبودو به ما ها شامیا با سنگ از روی بام دادن هدیه مهمونمون رو بردن خرابه سیلی زدن به رقیه داری میری غریبونه محسن صائمی

چقدر درد آورِ وقتی با ناله روضه میخونی از آتیش همین روضه است یه دنیا رو می سوزونی از اون بارون تیر و نیزه ها شرمندتم از این که من نبودم کربلا شرمندتم شنیدم که حسین و سر بریدن وای من شنیدن کی بود مانند دیدن وای من می سوزی جای من گریه کن منم تا صبح برات گریه میکنم گریه کن تا زنده ام پا به پات گریه میکنم بسه پیکر پُرِ از زخمِ علاجم گریه کردن نیست با این حالی که من دارم علاجم غیر رفتن نیست رباب ، سکوت من برای حفظ غرورم نیست رباب نگی ام البنین سنگ صبورم نیست رباب چراغ گریه هام روشن نمیمونه رباب زیادی بودم از اول تو این خونه رباب دلم خونِ رباب ، دلم خونِ رباب گریه کن منم تا صبح برات گریه می کنم گریه کن تا زنده ام پا به پات گریه میکنم گریه کن زینب ، گریه کن زینب با ناله روضه میخونی حسین سیب سرخی

سکوت پیچیده تو خونه خدا حال من رو میدونه نمازاشو چند وقته زینب با چادر نمازت میخونه نکن خونه رو رو‌سرم خراب نگیر روتو بازم بهم بتاب چی دیده حسن توی کوچه‌ها این حرفا چیه که میگه تو خواب آه،کی رو زد برام یار جمع کرد آخه جز تو کی باورم کرد چی شد که تنت آب رفته چی شد آخه بازوت ورم کرد نگا کن ببین مضطرم من ازم رو نگیر حیدرم من از اون روز که محسن فدا شد همش فکر میخ درم من نگفتی چرا دردتو به من باید بشنوم آخه از حسن گرفته بدون جون حیدرو همین لکه خون رو پیرهن آه،به دیوار غم تکیه کردم میدونی چقدر گریه کردم یه حرفا رو مردا میفهمن زنم رو زدند من یه مردَم خدا محو صبر علیه که روزای جبرِ علیه بری دنیا میشه جهنم بری خونه قبر علیه عوض میکنم دیگه این درو واسه خاطر بچه‌ها نرو چرا هی میگی از لب حسین چرا هی میگی تشنگی رو آه،نبینم داری میری از حال نبینی تنش میشه پامال میبینیم یه روزی سرش رو دارند میبرند توی گودال سکوت پیچیده تو خونه حمید علیمی

نمیگم مفصل شد اون کوچه یک لحظه مقتل گرفت راهمون و سر مادرم داد زد اول اهانت به من کرد جسارت به زن کرد جلو چشمای من روی مادرم دست بلند کرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی مادر زمین خورد ، حسن مُرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی نشست و نشستم ، شکست و شکستم تا این طور نلرزم باید که چشامو می بستم مادر زمین خورد ، حسن مُرد دلم خون ِ از ترس بزارید بگم این و هم پس یه روزم بلند شد به روی رقیه همین دست شب سرد تنهاست نه بابا نه عباس رسید زجر نامرد، باهاش حرف زد هر جور دلش خواست حرف بد میزد بابا، بابا، بابا با لگد میزد ، بابا، بابا، بابا زد بی هوا زد ای وای با پا زد تو راهم زد اما تو خوابم زد اما…. سر مادرم داد زد مهدی رعنایی