حسینیه مجازی آخرین وارث

پرسيد از قبيله که اين سرزمين کجاست؟ اين سرزمين غمزده در چشمم آشناست اين خاک بوي تشنگي و گريه مي دهد گفتند:«غاضريه» و گفتند:«نينوا»ست دستي کشيد بر سر و بر يال ذوالجناح آهسته زير لب به خودش گفت: کربلاست توفان وزيد از وسط دشت، ناگهان افتاد پرده، ديد سرش روي نيزه هاست يحياي اهل بيت در آن روشناي خون بر روي نيزه ديد سر از پيکرش جداست توفان وزيد، قافله را برد با خودش شمشير بود و حنجره و ديد در «منا»ست باران تير بود که مي آمد از کمان بر دوش باد ديد که پيراهنش رهاست افتاد پرده ، ديد به تاراج آمده ست مردي که فکر غارت انگشتر و عباست برگشت اسب از لب گودال قتلگاه افتاد پرده، ديد که در آسمان عزاست این سرزمین کجاست صابر خراسانی

سید بن طاووس در لهوف شهادت وی را چنین نقل کرده است: پس از آنکه ابن فضیل ازدی ضربه‌ای بر سر قاسم زد، سرش شکافته شد و بر صورت به زمین افتاد و فریاد زد یا عمّاه! حسین(ع) مانند باز شکاری خود را به او رساند و مانند شیری خشمگین حمله برده، ابن فضیل را با شمشیر زد، او دستش را سپر کرد، دستش از آرنج قطع شد. فریادی زد که همه لشکریان صدای او را شنیدند و لشکر کوفه برای نجات او حمله آوردند، اما زیر دست و پای آنان به هلاکت رسید. همچنین از راوی نقل کرده، وقتی که گرد و غبار که فرو نشست حسین(ع) را دیدم که بالای سر آن جوان ایستاده است و او در حال جان دادن بود. حسین(ع) گفت لعنت خدا بر گروهی که تو را کشتند در روز قیامت پدرت و جدت از آنها خونخواهی خواهند کرد. سپس فرمود به خدا قسم بر عمویت سخت است که او را صدا بزنی اما او اجابت نکند یا اگر اجابت کندسودی نداشته باشد به خدا قسم امروز روزی است که دشمنان عمویت فراوان و یارانش اندکند! حضرت قاسم هادی احمدی

رسیدیم کربلا اذان بگو موذن خیمه رسیدیم کربلا خیمه بزن علی برا عمه بابا بگو عمو بیاره آب مشکو بذار پای گهواره وقتی علی اصغر آب میخواست راحت رباب بیاد و برداره برای این چند روز باقی مونده بگو بیاد پیشم رقیه هر شب خودم میشم براش یه هم بازی و لالایی میگم مثه عمه زینب امون امون امون امون واویلا رسیدیم کربلا خدا خودت به دخترم رحم کن رسیدیم کربلا خدا خودت به خواهرم رحم کن سخته چطور بگم به زینبم اینجا قرار با مادرشه سخته رباب و چی بهش بگم دیگه لالایی آخرشه با گریه میخونم خداحافظ ای کبوتر سه ساله من بابا گریه نکن دل بابا خون میشه قرار بعدیمون خرابه اونجا امون امون امون امون واویلا رسیدیم کربلا عباس میرخلف زاده

اگر به چشم تو لفظ غزال برگردد به جسم مرده شعرم خیال برگردد بدون تو من ازین ماه برنمیگردم اشاره کن به دو ابرو هلال برگردد نگاه میکنی و آفتاب حیران است به سمت غرب و یا که شمال برگردد به ساحتی که تویی آسمان چه میفهمد کسی به پای بیاید به بال برگردد اگر مکبر ما هم قد قیامت نیست به خال خویش بفرما بلال برگردد الهی این قد و بالا بلندتر نشود قلم الهی ازین سطر لال برگردد که از جوار تن جاری تو حضرت کوه رشید و سخت بیاید هلال برگردد و عقل کل به جز این پاسخی نمی یابد که از جوار تو با صد سوال برگردد ازین به بعد در این شعر تو خدا هستی و امر کن گذر ماه و سال برگردد ببینم او که مرا شاعر آفریده تویی کسی که قبل من این شعر را شنیده تویی بگو بلا بنویسند ، ها که می خواهیم تمام دهر نخواهند ما که می خواهیم تو جلوه کردی و ما نیز می پرستیمت به دین نیاز نباشد خدا که می خواهیم و چشمهای تو جنات تحت الانهار و چند تایی ازین آیه ها که میخواهیم نه دعبلیم که در حشر با شما باشیم برای لخت نماندن عبا که میخواهیم تو باشی و پدرت باشد و خدا باشد ببین بهشت تو را نیز با که می خواهیم و دفن کرده مرا زیر روضه های شما لفظ غزال صابر خراسانی

گریه نکن قاسمم مادر یه چیزی بگو حالا که میخوای بری خودم میگم به عمو اشک نریز که دارم آب میشم میری مادر ولی دلم کبابه اشک نریز برو اما بدون دوری تو برای من عذابه یادگار حسنم ای قرار حسنم یک کمی قدم پیش چشم من بزن ایشاالله که پشتته دعای بابات حسن واویلا ای تازه داماد من عمو بمیره برات باشه برو نبینم خیسه عمو جون چشات اکبرم با زره رفت ولی اربا اربا آوردنش تو خیمه بی زره کجا میری عمو میمیره تا ببینتت عمه ای جوون حسنم ای امون حسنم ترسم اینه که به تازن رو پیکرت پیش چشم مادرت روی نی بره سرت گریه نکن قاسمم عباس میرخلف زاده

در آیه ی بیست و سوم سوره ی احزاب اینطور آمده که، مردان واقعی کسانی هستند که به عهدهای خود وفا کردند. در این مورد وفا کنندگان به دو دسته تقسیم می شوند. عده ای به عهد خود وفا کردند و کار خود را تمام کردند و عده ای در حال انتظار هستند تا زمان وفای به عهدشان فرا برسد. در پیمان این دو گروه هیچ تبدیلی نخواهد بود و تغییری ایجاد نمی شود. این آیه بیان احوالات یاران امام حسین علیه السلام نیز هست. یارانی که در شرایط بحرانی و سخت کربلا از عهدی که با امام بستند برنگشته تا به شهادت رسیدند. عهد ولایت هادی احمدی بنا بر آیات و روایات هر انسانی در عالم الست عهدی در توان خود با خدا بسته است و حالا در دنیا است تا به آن عهد ها وفا کرده و حرفش را به ثمر بنشاند. در این راه عده ای تخلف می کنند، عده ای اصلا عهدی با خدا نبسته اند، عده ای عمل کرده و عده ی دیگر می خواهند عمل کنند اما در این راه پایدار نیستند، یعنی گاهی عمل می کنند و گاهی از انجام آن سربازمی زنند. در این میان وفا کنندگان به عهد با خدا هول و هراسی از دنیا و آخرت نداشته و آرامشی عجیب خواهند داشت. شخصیت امام حسین علیه السلام نمونه ای بارز بر این ادعا است. عهد ولایت هادی احمدی

لباسی باید از جنس تجلی بر تنت باشد که عریانی گواه اشتیاق رفتنت باشد نجیبی مثل اسرار خدا جای شگفتی نیست اگر جسمت فدای حرمت پیراهنت باشد اگر کوهی به این سرهای بی تن هم نظر داری تو زانو می زنی تا کل صحرا دامنت باشد ازین آتش که در سر داری ای وارسته از هستی سری باقی نمی ماند که محتاج تنت باشد تو حق بر گردن توحید داری باز سر دادی مبادا حقی از حتی سرت بر گردنت باشد اگر چه وسعت داغ تو در عالم نمی گنجد خدا می خواست قلب شیعیانت مدفنت باشد نجیبی صابر خراسانی

تو دلمه بابا یه کمی پیش چشام قدم بزن یه سر به خواهر سه سالت دم در حرم بزن آخه رقیت برات میمیره ببینه رفتی دلش زود میگیره رفتی خوب نازش کن و بغل بگیرش بابا نزاری اشک بریزه میشه تو سینش عذاب ولدی ولدی ولدی الهی نبینه پدری که جوونشو بین عبا دارن آروم آروم میچینن جوونی که میزد دست و پا بابای پیرت قدت شده تا دارن میخندن به من پاشو بابا پاشو عمه اومده نزار که دیر شه بابا پاشو نزار رقیه بره اسیرشه بابا ولدی ولدی ولدی حضرت علی اکبر عباس میرخلف زاده

این شب آخری همه دلاشون خونو سکینه زار و رقیشم گریونو یه جوری بابا رو بغل میگیره انگار قراره دیگه نبینه بابا جونو بابا دوباره بازی بام میای مگه نه بابا میزنی شونه به مو هام مگه نه بابا تو بغلت بازم میام مگه نه بابا بابا بابا جونم مواظب خودت باش میری دلم میشه زار دوست دارم همیشه بابا خدا نگهدار بابا خدا نگهدار برای قربتت داداش بمیره زینب هر کی اومد جلو تو رو میزد با حربه از روی تل دیدم که شمر جلو تر اومد جلوی مادرم میزد دوازده ضربه مادر دیدی که دست و پا میزد مگه نه مادر دیدی که از قفا میزد مگه نه مادر خنجرو بی هوا میزد مگه نه این شب آخری عباس میرخلف زاده

من اومدم واسه تو گریه کنم برا تو مشکی بپوشم با دعای امام رضا من اومدم آقا بین روضه ها تا منو این اربعین راهی کنی به کربلا امام رضا من اومدم رزق بگیرم از شما امام رضا منو برسون به کربلا تو رو خدا امام رضا من اومدم اشک بریزم آقا این شبا باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است چه سالیه سالی که بیام حرم موقع تعویض پرچمت امیر عالمین سلام بر محرم عباس میرخلف زاده

شبِ اميد و رحمته ، علي يا علي علي ياعلي شبِ نزولِ نعمته ، علي ياعلي علي ياعلي خوده خدا عيدي ميده ، علي ياعلي علي ياعلي عيد بزرگِ ولايته ، علي يا علي علي يا علي بَلِّغْ نازل شده از توو عرشِ حق واسه پيغمبر ديدن سينه سِپَر فرمود مولاتونه فقط حيدر به حيدر حسّاسيم كسي نشناسيم بترس اي وهابي مابا عباسيم حيدر حيدر حيدر ، مدد يا حيدر ٣ اميره ما يلِ خيبره ، علي يا علي علي ياعلي مولاي سلمان و قنبره ، علي يا علي علي ياعلي صدقه اي كه ميده فقير ، علي ياعلي علي ياعلي تو ركوعش انگشتره ، علي ياعلي علي ياعلي پشتش بي زِرِهِ چونكه گرمه به فاطمه پشتش محشرشد تا درِ خيبر كَندِه شد با يه انگشتش شنيد تو معراجش خوده پيغمبر دَم آخر ميگفت خدا، يا حيدر حيدر حيدر حيدر ، مدد يا حيدر ٣ با اميد اومديم اين شبا، علي يا علي علي ياعلي كه بدي عيدي به نوكرا ،علي ياعلي علي ياعلي وعده ما همه عاشقا، شب اربعين شب اربعين پايين پا توي كربلا ،علي يا علي علي ياعلي شب امید عباس میرخلف زاده

همین که نام تو بردم گل از گلم وا شد برام  واژه به واژه شبیه رویا شد ز شوق ساحل چشمم به رنگ دریا شد خلاصه با تـو کلامم عجیب زیبا شد نگاه گـرم تو آخر بهانه دستم داد شراب و ساقی و ساغر بهانه دستم داد چه روزها که به شوق وصال شب کردم رطب چشیدم و منع همه رطب کردم شبی ز ترس فراقت ز غصه تب کردم به  پیش پای مـحبان تو ادب کـردم به سر هوای تو دارم اگر چه بی بالم از این که نام تو بر لب نشسته خوشحالم شـبانه ماه رخت را  به آسـمان دادی همیشه سهم خودت را به این و آن دادی به جسم سرد فقیران شهر جان دادی و دسترنج خودت را به میهمان دادی دعا و راز و نیازت پر از سخاوت بود علی رکوع نمازت پر از سخاوت بود گل از گلم وا شد صابر خراسانی

در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه یا در محضرم فرقی ندارد هر جا که باشی دلبرم فرقی ندارد خود را به بالین شهیدان می رسانم پس دور با دور و برم فرقی ندارد در کوچه های کوفه جسمت را کشیدند چه جسم تو چه پیکرم فرقی ندارد زد بر لب و دندان تو با چوب دستی این با جسارت با سرم فرقی ندارد یاران من در هردو عالم بی نظیرند پس داغ تو با اکبرم فرقی ندارد در کوفه صابر خراسانی

با گریه می نویسه نامه ای غریب کوفه توی کوچه ها آقا نیا به شهری که اصلا ندارن هیچ مروت و وفا چیا بگم از کوفه تو کوچه دورم کردن خودم میدیدم کلی نیزه فراهم کردن تو کوچه ها حرف سرتون وای وای برا علی اکبر تو وای وای غریب کربلا حسین جانم غریب کربلا حسین جانم غریب کربلا حسین جانم منی که کرد جنگیم آقا سخت برام تو کوچه بازارا آقا نیا رباب و زینب و ناموس نمیشه سرشون اینا می ترسم از نامردا یه قلب مضطر دازم می دونم آقا سخته خودم یه دختر دارم غریب کوفه عباس میرخلف زاده