بهار حسینی کربلا

صلی الله علیک یا اباعبدالله ع زاشک بى امان دریاست لبریز وجودم از می سقاست لبریز چه سقایی که زهرائی ز جامش زبانزد در مسیحایی ست به نامش چه سقایی که دریا تشنه ی اوست و زمزم جوششی  از چشمه ی اوست شبانگاهان سحر آمد خوش آمد بنی هاشم قمر آمد خوش آمد عجب حال و هوایی دارم امشب که مست چشم های یارم امشب فلک صور شعف سر داده امشب مسیرش بر زمین افتاده امشب شب میلاد عشق عالمین است شب میلاد سقای حسین است به عشق آن گل زیبا و خوشبو صد وسی و سه دفعه میکشم هو خریدار جمالش فاطمیون رخش ماه تمام هاشمیون به یمن مقدم این ماه زیبا نشسته خنده بر لبهای مولا ز میلادش علی گردید مسرور رواق بیت مولا گشته پر نور رسیده آن که ماه عالمین است بلاگردان اربابش حسین است نسیمی ماندگار آمد خوش آمد و با یک گل بهار آمد خوش آمد برای عشق فتح باب میشد جهان در عکس یک گل قاب شد میان گریه تا لبخند می زد دل خود را به مادر بند می زد عطش در چشم مادر آب میشد مگر از دیدنش سیراب میشد؟! مفاتیح الجنان مادرش بود و مادر تا سحر دور و برش بود خلاصه جلوه ی احساس آمد گل ام البنین عباس آمد امام عشق رایارآفریدند برای اوعلمدارآفریدند مسیحا بود و مادر مبتلایش چه زبیا بود اشک بی صدایش پسر آیینه ی نور پدر بود قمر بود وقمر بود و قمر بود پدر از باغ دستش بوسه می چید پدر بود و زهستش بوسه می چید صدای گریه هایش دلنشین بود دل آرام امیرالمومنین بود شمیم عشق بوی دیگری داشت مدینه رنگ و روی دیگری داشت حسین بن علی دورو برش بود محل بوسه اش دست و سرش بود زمین دور سرش مستانه  چرخید عیان شد ماه در آغوش خورشید زمین شد روشن از انوار رویش زمان شد عاشق رفتار و‌خویش بگوباهاشمیان ماه آمد امیدقلب ثارالله آمد عجب ماهی که گردون در مدارش طواف آب، بر گرد مزارش ادب درس ادب از او گرفته وفا در ساحلش پهلو گرفته که گفته کاشف کرب حسین است که او کاشف به کرب عالمین است می و پیمانه از او مست گردند ملائک گرد قبر او بگردند چو زد بوسه علی بر روی دستش شهامت تا ابد شد پای بستش شکسته پسته ی لبخند کامش زمین و آسمان درگیر دامش به مردى وشجاعت بی قرین است یگانه گوهر ام البنین است جمالش آفتاب عالمین است امیرلشکرعشق حسین است صفاى اهل ایمان از صفایش ادب زانوزده در پیش پایش فلک درحیرت از رازو نیازش ملک مبهوت هررکعت نمازش به حق ثابت شده آقایی او مقام عرشى و سقایی او گدا پرورترین آقاست عباس به ولله قسم یکتاست عباس غضب های نگاهش آتشین است دو دستش لنگر عرش و زمین است نگاهش آسمان را کرده بی تاب شده لب تشنه ی لبهای او آب خودش تنهای تنها یک سپاه است حسین بن علی راهم پناه است به تنهایی پناه عالمین است گل ام البنین، ذخرالحسین است به راه حق نه تنها دست خود داد به دشت کربلا او هست خود داد دو چشمش را،دو دستش را،سرش را همه،دارو ندارش،پیکرش را عمود کین به فرقش پر اثر شد دوباره گوئیا شق القمر شد حسین فاطمه از پا نشست و گمان دارم دگر پشتش شکست و قلم بر واژه هایی آتشین خورد علم افتاد و آب آور زمین خورد تنش آماج تیر دشمنان شد سر پاکش ز پهلو بر سنان شد به روی نیزه ها سر در گریبان عمو بود و عطش بود و بیابان دل من در هوایش پر گرفته و راه کربلا را سر گرفته کنار عقلمه با قلب بی تاب صدایش می زنم : ای عشق ارباب سلام ای ساقی دشت شقایق علمدار همه گلهای عاشق ساقی دشت شقایق فریدون کریم پور

غریب گیر آوردنت تشنه سر بریدنت غریب گیر آوردنت با اسبا رفتن رو تنت غریب گیر آوردنت چقدر با نیزه زدنت غریب گیر آوردنت با نیزه زد تو دهنت غریب گیر آوردنت رو نیزه ها نشوندنت غریب گیر آوردنت -- رو خاکها کشوندنت وای بمیره خواهرت لشگری ریخت روی سرت تو رو خیلی بد زدن با نیزه چقدر زدند به پهلوت چقدر زدن یکی بی هوا می زد یکی با عصا می زد یه مادری صدا می زد رو خاک های کربلا نداری کفن چرا به غیر از یه بوریا لشگریان خیره سر چند نفر به یک نفر فاطمه می کند نظر به قتلگاه کشوندنت جلو چشای خواهرت جلو چشای مادرت به پیش دیده خواهرت به قتلگاه کشوندنت کو تن و پیرو همنت غریب گیر آوردنت فریدون کریم پور

نازد به خودش خدا که حیدر دارد دریای فضائلی مطهر دارد همتای علی نخواهد آمد والله صد بار اگر کعبه ترک بردارد --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است؟ --- قرآن به جز از وصف علی آیه ندارد ایمان به جز از حب علی پایه ندارد گفتم بروم سایه لطفش بنشینم گفتا که علی نور بود سایه ندارد --- شبی در محفلی ذکر علی بود شنیدم عارفی فرزانه فرمود اگر آتش به زیر پوست داری نسوزی گر علی را دوست داری --- خورشید شکفته در غدیر است علی باران بهار در کویر است علی بر مسند عاشقی شهی بی همتاست بر ملک محمدی امیر است علی --- علی در عرش بالا بی نظیر است علی بر عالم و آدم امیر است به عشق نام مولایم نوشتم چه عیدی بهتر از عید غدیر است --- خورشید چراغکی ز رخسار علی ست مه نقطه کوچکی ز پرگار علی ست هرکس که فرستد به محمد صلوات همسایه دیوار به دیوار علی ست همتای علی نخواهد آمد فریدون کریم پور

این آخرین خداحافظی رباب بود با بچش بچشو دید امام حسینم اجازه داد با بچشم وداع کرد گفت تا این زن و شوهری هم روضه دو نفره گرفتن پشت خیمه با هم خاک ریختن گریه کردند اما وقتی ابی عبدالله میخواست وداع کنه حیای همسرانه خانم رباب اجازه نداد مثل خواهراشو دختراش بیاد جلو از دور گفت خدانگهدار حسین رو دل رباب موند این خداحافظی کجا تلافی کرد همون خرابه آخرین خداحافظی رباب امیر حسینی

ای بدن تو غرق خون وی سر و روت لاله گون با چه خضاب کرده ای خون که حنا نمی شود کرب و بلا و کوفه شد سخت به عترتت ولی هیچ کجا به سختی شام بلا نمی شود چوب به دست قاتلت سوخت و گفت این سخن جای سر بریده در طشت طلا نمی شود سوز درون "میثمت" بوده شراری از غمت ورنه زشعرش این همه شور به پا نمی شود چنان سیلی خورد سعید حدادیان

به گریه کنی من بگید اگه یه نفر از بلندی بخواد زمین بخوره باید دست داشته باشه به گریه کنای من بگید وقتی خوردم زمین دست در بدن نداشتم چنان با صورت به زمین افتادم شنیدی زمین خوردی هر بار یه ناله ای صدا زد پسرم دست در بدن نداره فریدون کریم پور

ای فروغ دیدگانم ناز کم کن سخنی گو مو پریشان میهمانم دیده بگشا بر رخ من گر چه بابا خسته هستی کن نگاهی بر رخ من از چه بابا دیده بستی بابا چهل منزل آواره سر تو بودم بابا بابا چهل منزل منتظرت بودم بابا بابا بیا ببین صبر دخترت سراب شد تموم شد بابا ببین دخترتو کجا آوردن خرابه حسین هوشیار

تو کدوم مجلس داغدار دیدید جلو چشم داغدیده برادر مرده جلوش بخندند من یه داداش سراغ دارم وقتی اومد بالا سر داداش یه نگاه کرد گفت عباس بلند شو ببین دارن به من میخندند یه نگاه کرد گفت عباس ببن دارن به من هلهله میکنن میگن حسین کمرش شکست حسین دیگه برادر نداره جلو چشم داغدیده فریدون کریم پور

حسین هفتاد چوبه تیرو از تن حسن در آورد نمیدونم اینجا چه تیری به سینش زدن از این ور استخوان سینه و دنده رو شکست از اونور استخوان کتف رو اومد بیرون حسین خواست تیر را از اینجا در بیاره روی ساقه های تیر یه چنگک های برگردونی زدن تیر از این ور میرفت تو از اینور بیرون نمیومد اربابتون خم شد این تیرو از پشت سر که در آورد نوشتن مثل ناودان خون از سینه حسین جهید من هنوز تو این تکه کار عاشقانه حسین موندم میدونی با این خون چه کرد گاهی این خون سینه رو می گرفت مسح سر می کرد تیر در آوردن سعید حدادیان

يه پسر داره ام بنين تو دنيا تا نداره بدون عشق اين آقا عشق معنا نداره اسمش عباس پر احساس موهاش خوشبوتر از ياس ابوفاضل ابو فاضل ابو فاضل يا عباس يه پسر داره ام بنين تو دنيا تا نداره بدون عشق اين آقا عشق معنا نداره اسمش عباس پر احساس موهاش خوشبوتر از ياس ابوفاضل ابو فاضل ابو فاضل يا عباس یه پسر داره ام بنین احد قدمی

من علمدارم علمدار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار من علمدارم علمدار برحسینم یار و غمخوار برحسینم یار و غمخوا تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب تا رسیدم به فرات و بنشستم لب آب یادم آمد ز کبودی لب طفل رباب مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم داداش مرو صبر و قرارم گره افتاده به کارم ♪♪♪ آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل نه سری مانده نه دستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی نه سری مانده نه دستی کمرم را تو شکستی چه بگویم به سکینه چو سراغت گیرد چه بگویم به سکین چو سراغت گیرد گر بفهمد تو شدی کشته بدان میمیرد نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم نبود صبر و قرارم گره افتاده به کارم آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل آقام ابوفاضل ابوفاضل ابوفاضل من علمدارم علمدار احد قدمی

یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن نفسم یا امام حسن محمدحسین حدادیان

اومدی شب عیدی روضه بگیری مرد حسابی کجا اومدی دست زن و بچتو میگرفتی میرفتی لب دریا اومدی کربلا گریه کنی بگو مردم نمیدونن تو گریه برای عباس چه خبراییه به جا همه شب اباالفضله تاسوعا به عباس چی گفتی الان اینجایی عباس ما رو اول سالیه آوردی کربلا اومدیم دستتو ببوسیم اول سال کربلا سعید حدادیان

یه سوال ما که دست در بدن داریم اگه بخواییم از بلندی بیفتیم چه جوری میفتیم دست حائل میشه چرا چون چیزی به چشممون نخوره یه وقت عباس دست نداشت دستم داشت می خواست چه کنه آقا روضه خون ها میگن دست نداشت دست دیگه فایده نداشت مثلا میخواد کجا رو حفظ کنه مقاتل اولیه نوشتن به هر دو چشم تیر زدن لذا وقتی حسین داشت میومد از دور که صدا میومد بعضی ها میگن کیستی برو اگر برادرم حسین برسه میکشتت گفت عباس جان منم عباس دست نداشت سعید حدادیان

من یه داداشی سراغ دارم کربلا وقتی اومد بالا سر داداش دید دارن هلهله میکنن کف میزنن گفت عباس بلند شو داداش ببین دارن میگن حسین کمرش شکست ببین دیگه حسین علمدار نداره بلند شو جواب زینبمو چی بدم بلند شو بچه هام آب نمیخوان بالای سر داداش فریدون کریم پور

دختر سه ساله رو بی هوا زدن سخته مادرم جلو پسر زدن سخته پسر باشه و مادر جلوش زمین بخوره سخته مادر بی هوا زمین بخوره سخته مادرو پسر ببینه نتونه کمک کنه سخته یه ضربه از بی هوایی ها و بی حیا ها بخوره سخته یه ضربه از کوچه بخوره نامحرم بریزن هر کی یه جوری بزنه بگه عقده علی رو دارم بی هوا زمین بخوره سخته فریدون کریم پور

ای ابوالفضل ای رئیس زمره ی اهل وفا عبد صالح منصبین الله سنه ائتمیش عطا نهری آلدون ایچمدون سو نفسووه عالم فدا سو کنارینده سوسوز سقا سلام اولسون سنه ای سقایی که کنار آب لب تشنه جون دادی سلام بر تو اگر آمدی کربلا به هر دلیلی اشک چشمت خشک بود اما دیدی یه جایی گعده گرفتن دارن گریه میکنن خودتو قاتیشون کردی اگه گریه ام نداشتی صدا گریه در بیار ادای گریه در بیار آخه اینجا زینب بلند بلند گریه کرده لب تشنه جون دادی حسین هوشیار

اومد تو حجره با امیرالمومنین با امام مجتبی وقتی اومدن آقا رو خبر کردن که مادرمون دیگه نفس نمیکشه سراسیمه خودشو رسوند امیرالمومنین قلبش داشت وای میستاد تو راه سه بار عبا گرفت زیر پا وقتی رسید تو حجره امام حسن رفت صورت گذاشت رو صورت نگاه کرد دید زینبم صورت گذاشته رو سینه خوب بچش حسینش اینور اونورو نگاه کرد بدو رفت پایین پا این پارچه رو کنار زد صورتشو گذاشت کف پاش یا اماه یا اماه یا اماه حیدر خمسه

کم نمیشه این علاقه ، بازار عشق تو داغه حسینه که تو زندگیمون ، مهم ترین اتفاقه توی دلم جاته ، جونم تو دستاته من بی حسین باشم ، جزو محالاته عاشقتم ، توی هر شرایطی عاشقتم ، تو ته رفاقتی عاشقتم ، بطلب ، بطلب ، بطلب زیارتی زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام . با تو خوبه روزگارم ، سر رو ضریحت میزارم بهشت و قده یک وجب از ، کرب و بلا دوس ندارم من بی تو میمیرم ، این عشق تقدیرم معرفتت آقا ، کرده نمک گیرم عاشقتم ، به خوده خدا قسم عاشقتم ، به امام رضا قسم عاشقتم ، به همین ، به همین ، به همین شبا قسم زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام (3) بند سوم . اون چیزی که بهترینه ، زیارت اربعینه امام عسکری میگه از ، نشونه ی مومنینه موکب و مشایه ، این عشق سرمایه کرب و بلا باشم ، کاش با تو همسایه عاشقتم ، بزار که بگم حسین عاشقتم ، سایه سرم حسین عاشقتم ، خونمه ، خونمه ، خونمه حرم حسین زندگی رو بی شما ، نمیخوام (3) دنیا رو بی کربلا ، نمیخوام (3) کم نمیشه این علاقه روح الله بهمنی

اسیر زندان دشمنم خدا خدا سیه شده از جفا تنم خدا خدا یا الهی ببین تو حالم کنج زندان شکسته بالم من غریبم غریب و تنها به زیر شلاق دشمنان شدم کمان شبیه آن مادر جوان شدم کمان غم مادر به دل نشسته مثل مادر سرم شکسته من غریبم غریب و تنها روز و شبم مثل هم شده خدا خدا قامتم از لطمه خم شده خدا خدا آرزو میکنم بمیرم یاد آن عمّه اسیرم من غریبم غریب و تنها اسیر زندان دشمنم مجتبی صمدی

اومد جلوی آقا موسی ابن جعفر یهو دید بی حیا داره به مادرش زهرا جسارت میکنه طاقت نیاورد صدا زد خدا خلاصم کن امان از دل زینب یا موسی ابن جعفر این حرف رو شنیدی جگرت آتیش گرفت کجا بودی گودال عمه جانت افتاد گودال دیدی یه نفر قاتل عزیزش میشه تا میبینیش میگن جلو چشم من نیاوریدش زینب افتاده بود تو گودال حسین رو زمین سر در بدن نداره بی حیا اومد جلو چشم زینب دیدن داره میخنده جلوی آقا موسی ابن جعفر فریدون کریم پور

دیدن امرالمومنین میخواد زهرا رو غسلش بده داره آروم آروم غسلش میده حسن جان حسین جان کسی صدای گریتونو نشنوه حسنین دارن نگاه میکنن اسما آروم آروم آب میریزه علی آروم آروم داره گریه میکنه یه وقت دیدن علی از غسل کردن دست برداشت علی سرو گذاشت رو دیوار آخ داره داد میزنه بلند گریه میکنه آقا جان اگه تو اینجور گریه میکنی بچه هات چه کنن بازوی شکسته فریدون کریم پور

از عطر سیب غرق و نگاهش پر از اثر دارد نمک به چهره و کامش پر از شکر پا بر زمین اگر بزند می شود طلا رخ گر به روی شب بکشد میشود سحر مریم کنیز ملتمس خانواده اش موسی خمیده در بر او گشته تا کمر با این همه مقام کسی یاریش نکرد در شهر شام و کوفه او بود خون جگر درد دل بریده خود را بریده جان یک شب برای راس پدر گفت مختصر دارد نمک به چهره مجتبی صمدی