غریب مدینه امیرکلا

شب نیمه ماه رمضون شده چراغون شب شهر مدینه بسکه فرشته اومده ببین خونه حیدر مثله عرش برینه ندا از عالم بالا اومده واسه مولا مبارک باشه ایشالا قدم نو رسیده شب نیمه ماه رمضون شده چراغون شب شهر مدینه بسکه فرشته اومده ببین خونه حیدر مثله عرش برینه ندا از عالم بالا اومده واسه مولا مبارک باشه ایشالا قدم نو رسیده نیمه ماه رمضون جواد مقدم

رسید از سر کویت خبر ها به دنبال نگاه تو نظر ها شنیدم که فرزانه ای میگفت داره ذکر تو خیلی اثر ها کشته مرده تو هستم حسن جانم از می عشق تو مستم حسن جانم ممنونم گرفتی دستم حسن جانم رسید از سر کویت خبر ها به دنبال نگاه تو نظر ها شنیدم که فرزانه ای میگفت داره ذکر تو خیلی اثر ها کشته مرده تو هستم حسن جانم از می عشق تو مستم حسن جانم ممنونم گرفتی دستم حسن جانم اثر ذکره حسن جواد مقدم

بریدم از همه دنیا گناهام چه بلایی سرم آورده خوشم بازم به اون شالی که امسال رفیقم از حرم اروده

اول تو را سرشته و انسان درست کرد شرح تو را نوشته و قرآن درست کرد بعداً گِل اضافیتان را افاضه کرد تا از من خراب مسلمان درست کرد می خواست رحمتش همه جا را بغل کند با اشک های چشم تو باران درست کرد باید برای بندگی سجده هایمان یک مسجدی به نام حسن جان درست کرد بالم اگر به درد پریدن نمی خورد یک سایبان که می شود از آن درست کرد من زندۀ نسیم مسیحا دم توأم آدم اگرشدم به خدا آدم توأم تو ابتدای نسل طهورای کوثری تو رود خانۀ زهرای اطهری باید علی و فاطمه ای ظرف هم شوند تا اینکه آفریده شود چون تو گوهری کار خداست این که پیمبر پسر نداشت وقتی توئی نیاز ندارد به دیگری نسل مطهر نبوی، نسل دختری است با این حساب تو حسن ابن پیمبری گفتند زاده ی اسد الله غالبی انسان درست کرد جواد مقدم

من غلام حسنم بسته به موی حسنم هرکسی یاری داری من سگ کوی حسنم توشاه منی نوکرتم جانم حسن جان کشته مرده مرامتم جانم حسن جان دلو زدم به نامت آقا خیلی میخوامت آرزومه بشم من یه روز کفتر بامت من غلام حسنم بسته به موی حسنم هرکسی یاری داری من سگ کوی حسنم توشاه منی نوکرتم جانم حسن جان کشته مرده مرامتم جانم حسن جان دلو زدم به نامت آقا خیلی میخوامت آرزومه بشم من یه روز کفتر بامت غلام حسنم جواد مقدم

انّا فَتحنای خدا یعنی ابالفضل بی دست و فوق دستها یعنی ابالفضل هرکس گرفتار آمده آسوده باشد دارالاَدای قرض ما یعنی ابالفضل یا کاشف الکرب الحسین ما کلید است رمز قبولی دعا یعنی ابالفضل نیم دلش وقف حسن نیمی حسین است یک بام بین دوهوا یعنی ابالفضل دست ردش را ارمنی ها هم ندیدند با هرغریبه آشنا یعنی ابالفضل هرجا که شد حرف از کرم یعنی حسن جان هرجا که شد حرف از وفا یعنی ابالفضل بر شان او کل شهیدان غبطه دارند بالا نشین اولیا یعنی ابالفضل اصلاً علی را دروجودش جمع کردند آیینه حیدر نما یعنی ابالفضل یاد قدیمی ها دوباره دم گرفتیم سقای دشت کربلا يعنی ابالفضل دستش جدا شد تا که بال و پر بگیرد یعنی مقام شافع محشر بگیرد نیمه شب آمد پریشانم گرفتارم هنوز میروم این خیمه و آن خیمه بیدارم هنوز دیدی آخر کینه قوم و قبیله پا گرفت یک امان نامه چگونه آبرویم را گرفت السلام ای قبله ایمان ابالفضل آمده آمدم پابوس بی بی جان ابالفضل آمده رو نگردانی ز من روح و روان من تویی من امان نامه نمیخواهم امان من تویی بند بند پیکرم وقف حیای چادرت تا مرا داری چه غم داری فدای چادرت چشمهارا میدهم چشمی نیاید سوی تو موی من بر نیزه میپیچد فدای موی تو بشکند فرق سرم اما سرت را نشکنند من بمیرم احترام معجرت را نشکنند دست من را میزنند این قوم! دستت بی طناب قامتم نذرت نمانی زیر نور آفتاب تیرهارا میخورم تیر نگاهی بکشند بر غرورت آه تاثیر نگاهی بشکند از خجالت آب خواهم شد تو هم غصه نخور جان من بی بی اگر کم شد تنم غصه نخور فوق دست ها ابوالفضل جواد مقدم

آقایی اومد پیش امام رضا بنام یونس بن یعقوب آدم خوبی بود در مدینه عم دفن شده گفتبه امام رضا علیه السلام عرض کردم که: دعایى به من تعلیم فرما و مختصر کن. فرمود: «بگو که: یَا مَنْ دَلَّنِی عَلى‏ نَفْسِهِ، اى کسى که رهنمایى کرد مرا بر خودش، وَ ذَلَّلَ قَلْبِی بِتَصْدِیقِهِ، و رام گردانید دل مرا به باور داشتنش! أَسْأَلُکَ الْأَمْنَ وَ الْإِیمَانَ؛ سؤال مى‏کنم تو را ایمنى و ایمان» دعای امام رضا ناصر رفیعی

امام رضا انتظارش از ما چیه خوب گوش بدید آقایی بنام حضرت عبدالعظیم حسنی ایشون 4 تا امام را درک کرده امام کاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادی حالا بعضی ها میگن  امام عسکری رو هم درک کرده من یقین ندارم حضرت عبدالعظیم خیلی امامزاده نیست یعنی فرزند بلافصل نیست ایشون 4 نسل پشتشون میرسه به امام حسن حضرت عبدالعظیم بجایی رسیده بود که امام هادی میگف بیا بیا کنار من بشین هر کس او را زیارت کند ثواب زیارت کربلا را دارد اومد خدمت امام رضا امام رضا بهش گفت سلام مرا به شیعیانم برسان انتظار امام رضا ناصر رفیعی

یکی از اصحاب امام رضا شخصی است بنام ریّان میگه من اومدم درخونه امام رضا تازه به اسم امام رضا سکه زده بودن سکه زده بودن روش السطان علی بن موسی الرضا خب اسن سکه ها خیلی ارزش داشت مخصوصا توی عراق توی مدینه ، مکه توی ایران تازه سکه خورده به اسم امام رضا که بعضی هاش تو موزه ها هنوز هست ایشون میگه اومدم در خونه امام رضا دیدم یه کسی داره میره داخل بنام معمر گفتم داری میری دیدن امام رضا گفتم خیلی دلم میخواست یه پیراهنی از امام رضا بگیرم تبرکی یه مقداری از این سکه هایی که به اسم امام رضا خورده  تبرکی به من بده این معمر میگه من رفتم داخل و من یادم رفت به اقا بگم بگم آقا فلانی دم در ایستاده آقا فرمودند معمر برو به ریان بگو بیاد تو رفقتم گفتم امد آقا دو تاپیراهن تا کردن و 30 تا سکه در خونه امام رضا ناصر رفیعی

وجود مقدس علی بن موسی الرضا مثل امشبی که در خانه موسی بن جعفر که ایشون پر اولادم بودن امام کاظم امشب بدنیا اومدن مادرشون نجمه ایشون کنیز بودند اهل آفریقا بانوی بزرگواری است که خود امام کاظم میفرمایند وقتی باردار بود به امام رضا به امام کاظم عرض میکرد این بچه با من حرف میزنه  توش کمم به من آرامش میده امام صادق به امام کاظم پسرش فرمود فی سلبک لفی سلبک عالم ال محمد خدا تو نسل تو عالم آل پیمبر رو قرار داده کاش من زنده باشم و فرزند تو را ببینم و پیغمبر اکرم فرمود پاره تن من در خراسان دفن میشه ولادت امام رضا ناصر رفیعی

دل بسته ام مرا زسر خویش وا مکن از من مرا جدا کن و از خود جدا مکن هرگز نگویمت که بیا دست من بگیر گویم گرفته ای زعنایت رها مکن در من اگر سعادت ترک خطا نبود در تو کرامت است تو ترک عطا مکن خواهی اگر زلطف بمن اعتنا کنی دیگر به کثرت گنهم اعتنا مکن نزد کریم فرق ندارند خوب و بد یکجا قبول کن همگان را سوا مکن دل بسته ام حمید علیمی

پایتخت رفیع سلطنتَت بنده کرده دو صد سلیمان را تا نقاب از رُخت کنار زدی شیعه کردی تمام ایران را ناقه ات تا رسید نیشابور سجده کردند جام سلطان را مرد سلمانی ِشما دارد همه ی رتبه های سلمان را نجف و کربلای ما گشته جنت مشهد خراسان را به حرم پر زدم خدا را شکر زائر مشهدم خدا را شکر ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دام ِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام آقا جان ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُزامی ، غلام ، همسفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم جز کبوتر شدن چه می خواهم شیعه کردی ایران را حمید علیمی

ای که بهتر ز من هزار ها داری آسمانی پر از دعا داری دستم هایم دخیلتان هستند بس که دست گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دل مرا داری هرچه بیمار هم بیاید باز تو برای همه دوا داری دل شکسته کسی به من می گفت خوش به حالت امام رضا یا شمس الشموس حمید علیمی

از اهل منبر این روایت را شنیدم در روضه ی غربت به این مطلب رسیدم و حاصل کل خدائی خداوند دو مصرع شعر خدا در اولین بند از انبیاء غیر از پیمبر،در جهان سر شیرین برای فاطمه چون جان حیدر در کودکی بودند روزی در رقابت با این دو معنای رقابت،شد رفاقت ناگاه زهرا دید بابایش فراوان ذکرش شده جانم حسن،جانم حسن جان زهرا که عالم بود بر کار پیمبر پرسید از بابای خود با دیده ی تر بابا چرا احسنت گفتی دلبرم را تحسین نکردی دلبر کوچکترم را اشک پیمبر شد روان از حرف زهرا فرمود دیدم از زمین تا عرش اعلا حتی خودت حتی علی حتی خداوند حتی تمام انبیاء با اشک و لبخند از فرط شادی قلبشان در شور و شین است بر روی لب هاشان همه جانم حسین است دیدم حسن مانده غریب انگار این سان جای همه گفتم خودم جانم حسن جان حسن مانده غریب حمید علیمی

الحمدالله الذی جعلنا من المتمسکین بولایه مولانا امیرالمومنین ع به بندگی نرسد بنده ای به پای علی قلم چه عاجز ولال است در ثنای علی محب آل علیم خوشم که اثباتِ حلال زادگی من بود به پای علی علی امام من است و تمام عمرم را شوم غلام کسی که بود گدای علی لبم که خورد به انگور زرد کنج ضریح شدم ز باده پرستان مبتلای علی قسم به شأن یدالله فوق ایدیهم قبول حق نشود سجده بی ولای علی پیمبران که نه از جبرئیل خواهش کن بپرسد از خود ایزد از ابتدای علی نبی پس از شب معراج با تبسم گفت: نشسته بین هجاهای رب صدای علی بدون حاشیه،اصلا علی چه شخصیتی است که متن اصلی دنیاست جمله های علی نشانه ایست فقط سنگ کعبه فکر کنم بهانه بوده بنایش فقط برای علی از اینکه قبله شده زادگاه شاه نجف زمان سجده بود در سرم هوای علی زمانه بر سر جنگ ولایت مولاست گرفته فاطمه در دست خود لوای علی علی و فاطمه یک روح در دوتا بدن اند علی امام من است حمید علیمی

منم مثل کبوتریم که افتاده به دام تو ام تو آقایی منم تا ابد غلام ابن غلام تو ام وقتی میام حرمت دنیا کوچیکه برام امشب مریض تو ام اما دوا نمیخوام با امام رضا خوشبخت خوشبختم با امام رضا دردم دوا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا آقام ای آقام… یا امام رضا آقام ای آقام تو سلطان منم تا ابد ببین آقا فقیر تو ام من افتادم به دام تو اباالفضلی اسیر تو ام سقا خونت به خدا دارشفا منه تو دستای کرمت کرب و بلا منه با امام رضا دنیام که بهشته پای گنبدش دل مبتلا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم مثل کبوتری ام حمید علیمی

شوق پرواز تا خدا دادی دست من نیست چشم بارانی به نگاهم بهانه ها دادی از کرامات دست تو این است بیش از اندازه به گدا دادی جامه اش را تبرکی بردند هر مریضی که تو شفا دادی در دل زائرینت امید است گنبدت آرزوی خورشید است ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است مدح امام رضا سعید قانع

کاشکی می شد کبوتری رو گنبد طلا بشم زائر اون صحن و سرای پاک و با صفا بشم وقت نماز رو سجادم با گریه میگم ای خدا یعنی میشه که خادم آقا امام رضا بشم وقتی دلم پر می زنه میره تا گنبد طلا حس می کنم آقا می خواد همیشه با خدا بشم دنیای بی امام رضا برای من جهنمه خدا نیاره روزی که من از آقام جدا بشم می خوام کنار ضریحش مثل یه روستایی برم میخوام که ساده دل باشم تا زود حاجت روا بشم اگر که بی قیمتم و کسی من و نمی خره باید توی حرم خاک قدوم زائرا بشم زائر زیاد داره ولی میگن غریب الغرباست چی می شه مونس دل غریب آشنا بشم میگن که این صاحبخونه به سائلاش لطف می کنه دلم می خواد تا عمر دارم تو حرمش گدا بشم تنگه دلم برای یک سحر نشستن تو حرم دخیل پنجره فولاد با روضه ی سقا بشم "پنجره فولاد رضا برات کربلا میده" کاش لایق زیارت حسین سر جدا بشم آقام برا ابن شبیب روضه خون کربلا شد منم می خوام روضه خون ذبیح باالقفا بشم شاعر : رضا رسول زاده دار الشفا سعید قانع

چه شور و حالیه خدا تو قلب مشهد الرضا دلا همه منجلیه شب شب ذکر علیه سلسله گیسو اومده ضامنه آهو اومده دلم خوشه ولایی ام تو این شبا هوایی ام به خدا به خدا تا ابد امام رضایی ام دل من جای آقامه مست و شیدای آقامه طوطیای چشام خاک کف پا های آقامه آقام آقام رضا جانم ضامن آهو اومده سعید قانع

شکر خدا مشهد خونمه دست سلطان آب و دونمه اربعین عرفه کربلا چند ساله با آقا جونمه سلطانم تویی قرآنم همه ایمانم سر و سامانم ای جانم بچه محله ی سلطانم ای جانم پشت پنجره بیمارمو تو صحنا خادم زوارمو دور ضریح تو میزنم باز حرف های لهجه دارمو ای جونوم نکنی بیرونوم برات مهمونوم ازت ممنونوم شکر خدا مشهد خونمه مشهد خونمه سعید قانع

یه سلمونی بود پیر بود بچه هاش تو نیشابور داشتن میرفتن گفت کجا داری میری از کار افتادی گفتن آقا امام رضا داره وارد میشه میخواییم بریم آقامون ببینیم بچه هاش رفتن تک وتنها موند دلش شکست یه عمر منتظر بودم ببینمت حالم که اومدی من از پا افتادم کاش میشد ببینمت هنوز حرفش تموم نشده بود دید پرده حجره کنار رفت آقا وارد شد ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده امام رضا حکایت مرد سلمونی حمید علیمی

شب میلاد صحن چراغونیه این شبا تو حرم جشن و مهمونیه چقدر مهمون اومده سرزده بین این مهمونا مادرت اومده این غلام سیاهت و بین مهمونا ببین دل دادم برای تو یا امام رضا ببین هر چی که ازم دیدی رسم بی وفایی بود هر چی که ازت دیدم یا رضا آقایی بود اگه یه روزم نیام تا حرم دل تنگ میشم اینه ارزوم دم اخرم باشی پیشم دوست دارم یا رضا دوست دارم صدا اومد بانگ نقاره ها باز رو به گنبدت دست بی چاره ها حرم هر کس دست خالی بیاد تو میدی بیشتر از حاجتی که میخواد هر کسی به تو رسید غصه هاش و میخری درد هاش رو بهت میگه با زبون مادری هر کسی به من میگه راه کربلا کجاست من میگم شروعش از مشهد امام رضاست صحن چراغونیه حمید علیمی

کدوم آقا اینقدر حاجت میده کدوم سلطان اینقدر رعیت داره کدوم عشقی این همه شیرین هست کدوم صحنی اینقدر زائر داره دستم بشکنه اگه در خونه دیگه گدایی کنم دوست دارم یه روزیم دنیا رو هم امام رضایی کنم السلطان امام رضا کدوم گنبد اینقدر زیبا میشه کدوم مقصد اینقدر عازم داره کدوم دربار اینقدر خادم داره کدوم سلطان حمید علیمی