جنت العباس کاشان

یا هو الغالب رو لب دادار هو کرار ابن حیدر کرار حضرت ساقی بر حرم سالار هو قهار قاهرٌ هو قهار وقت هر پیکار رو لب حسین بفداک نفسی حضرت سردار طوفان اجل در راه گردان علی آمد با صولت زهرایی هیبت به علی آمد با تیغ و علم گویا تیری ز علی آمد علم میزند و سر ز جا میکند و چو حیدر ز مادر گرفته مدد و قدم میزند و کشته ها بی عدد و عدو چون غبار در هوا می پرد و ابوفاضل یا اباالفضل عزت الایمان خالق الانسان لا فتی جز مجتی یل میدان هر یلی پشت مرکبش پنهان رو لبای حیدره یا حسن جان بر فرار افتاد پیکر بی جان روی دلدل مجتبی شده طوفان طلحه شده بیچاره لرزه به زبیر افتاد با نعره‌ی او جان لشکر برود بر باد با دیدن آن ناقه ابرو به گره افتاد حسن میرسد و الامان یا صمد و و قلب علی با خروش می تپد و و تیغ میکشد و بر شتر میزند و زنی بر شتر بَه چه جیغ میکشد و یا حسن یا حسن یا هو الغالب وحید شکری

حق با علی و مع الحق فرمانده و شاه مطلق فتاح همه میادین در دست علیست بیرق عمامه اسودش را خاتم به اسد سپارد بنگر که علی چه غوغا بنموده به رزم خندق با خشم چشمش حق مطلب ادا شد طوفان سرخی دل میدان به پا شد امر بن عبدود آن پلید قدار با ذوالفقارش سرش از تن جدا شد غضبش ضرب المثل بی بدل جذبه او چه کسی دارد تحمل یک حربه او آنچنان زد بر سر آن حرامی به میدان کرده محشر افضل از ثقلین ضربه او اسدالله علی یا مولا خیبر همه مات و حیران آرامش قبل طوفان نازل به تمام کفار ایات عذاب قرآن فرمان عقب نشینی صادر شده بین لشکر گویا که جناب حیدر شخصا زده پا به میدان فرمان عقب نشینی صادر شده بین لشکر گویا که جناب حیدر شخصا زده پا به میدان دستمال زردی زده بین جبینش شمشیر بران نعره آتشینش دشمن هراسان شده در بین خیبر پیچیده در معرکه صوت و طنینش در قلعه کنده است به دو انگشت حیدر قلعه ریزد گر بر او زند مشت حیدر سر مرهب را به ضربه ای از تن جدا کرد به سقر رفت هر که را کشت حیدر اسدالله علی یا مولا فتاح همه میادین وحید شکری

قاف به معنای قبله نما میم مسیری به سوی خدا را رشادت تو کرببلا قمر تویی سقا علمدار سپه دار جلودار علمدار یه رزمنده قهار علمدار عمامش رو که بردار علمدار خودش معنی اخطار علمدار علمدار علمدار قمر بنی هاشم یه تنه یه پا لشکره قمر بنی هاشم صف دشمنو میدره چه خبر شده میسره بگو ساقی و حیدره قمر بنی هاشم خود فاتح خیبر یا اباالفضل ای به معنای علم و عطا لام لوای رفیع شما میم مقاوم تو راه ولا علم رفته بالا علمدار یل فاتح پیکار علمدار هجومش چه زیانبار علمدار ببین کار عدو زار علمدار یه پا حیدر کرار علمدار علمدار قمر بنی هاشم که نگاش پر هیبته قمر بنی هاشم که تجلی قدرته نه که اسوه غیرته تو دل عدو وحشته الفبای علم و عطا وحید شکری

قاسم یا که ماه تابان بزرگمرد نوجوانان شیر حسن زده به میدون بهش میگن حضرت طوفان به به به این جنم هست یکه تاز یل بزمش بی مثله عینا شاه جمل واسش شهادته احلا من العسل از تبار مجتبی افتخار مجتبی توی رگش هاش جاریه اقتدار مجتبی یا قاسم ابن الحسن تو ضربه هاش قدرت قاسم تو هر نگاش هیبت قاسم هیچکی دیگه جلو نمیره میترسه از جرعت قاسم استاد ماهر جنگ تن به تنه نسل ازرقو با تک ضربه میزنه میشکافه لشکرو چون دشمن شکنه یا میگیره درد سر یا مشه در به در کسی که قاسم با غضب بهش کرده نظر بزرگ مرد نوجوانان وحید شکری

یا قمرالعشیره یا عباس جلوه ای از ذات خداوندی زبان ما کجا و مدح تو همچو علی تو بی همانندی خوش قد و بالا اباالفضل ساقی و سقا اباالفضل لا فتی الا علی لا قمر الا اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس زلزله ای میان میدان کن نشون بده که حیدری هستی به معرکه برو و طوفان کن ای خدا خصلت اباالفضل ای علی قدرت اباالفضل جان بگیرد با نگاهش ای حسن صولت اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس جلوه ای از ذات خداوندی زبان ما کجا و مدح تو همچو علی تو بی همانندی خوش قد و بالا اباالفضل ساقی و سقا اباالفضل لا فتی الا علی لا قمر الا اباالفضل یا قمرالعشیره یا عباس زلزله ای میان میدان کن نشون بده که حیدری هستی به معرکه برو و طوفان کن ای خدا خصلت اباالفضل ای علی قدرت اباالفضل جان بگیرد با نگاهش ای حسن صولت اباالفضل

ساقی علم به دوشه کربلا زره میپوشه توی رگ های اباالفضل خون بوتراب میجوشه شیر غرانه/خشم یزدانه ضربه ای که میزنه مثال طوفانه در و الماسه/کوه احساسه روی اسم حضرت زینب حساسه با وقار قمر قمر/اقتدار قمر قمر ای دلیل عزت و افتخار قمر قمر مه جبین قمر قمر/بی قرین قمر قمر تک یل جنگاور ام البنین قمر قمر یا اباالفضل یا مولا میترسن ز رزمت عدوان زانوانشان چه لرزان جوری جنگیدی تو صفین مالک اشتر شده حیران خالق طوفان/ای یل دوران یه تنه هستی تو فاتح میدان میر و غضنفر/سرور و افسر پا میزاری تو میدون میگن اومد حیدر رهبره قمر قمر/دلبره قمر قمر مثل باباش علیه حیدره قمر قمر با جذب قمر قمر ماه شب قمر قمر عشق محبوب منه تاب و تب قمر قمر یا اباالفضل یا مولا ساقی علم به دوشه وحید شکری

منم عباس شیر حیدرم منم عباس ساقی حرم وقت جنگ است آمدم که باز همچو حیدر شمشیر بزنم به نام نامی حیدر به نام شاه زمان به نام حضرت زهرا فخر جهان به نام نامی عشقم یعنی حسن و حسین نمی دهم احدی را به تیغ خشمم امان رجزم کوبنده تیغ من برنده خشم چشمانم چون اسد درنده از نبار یاسم سر ز پا نشناسم ایها الناس بدانید که من عباسم ابوفاضل یا اباالفضل منم عباس حامی حرم منم عباس حامل علم به خدا با تیغ لبروان بزنم این میدانو به هم به نام نامی مولی الموحدین حیدر منم به وقت نبرد چون کننده خیبر اگر کسی به سرش جنگ با حسین دارد به مادرم که سرش را بگیرم از پیکر کوه غیرت دارم من صلابت دارم شیر حیدر هستم من شجاعت دارم شیر حیدرم وحید شکری

مشتی هستی رو چشمونی یا ابوفاضل دوسه خط میگم خودمونی یا ابوفاضل حرفه کل علم کشاته رو تاسوعا علت عشقیو جنونی یا ابوفاضل قرص ماهی و زیبایی اون جمال تو عشق از پدر تو هنر داری از کمال تو عشق قمر صولت داری قمر هیبت قمر قدرت داری قمر غیرت قمر شوکت داری قمر جرعت قمر من کلب توام قمر عباس ابوفاضل یا اباالفضل پهلوونا همه غلامت یا ابوفاضل حضرت عباسی میخوامت یا ابوفاضل حرف من نیست که حرف کل مردای دنیاست نداره انتها مرامت یا ابوفاضل کشته مرده چشماتم اون مرامتو عشق مشتی هستی رو چشمونی یا ابوفاضل دوسه خط میگم خودمونی یا ابوفاضل حرفه کل علم کشاته رو تاسوعا علت عشقیو جنونی یا ابوفاضل قرص ماهی و زیبایی اون جمال تو عشق از پدر تو هنر داری از کمال تو عشق قمر صولت داری قمر هیبت قمر قدرت داری قمر غیرت قمر شوکت داری قمر جرعت قمر من کلب توام قمر عباس ابوفاضل یا اباالفضل پهلوونا همه غلامت یا ابوفاضل حضرت عباسی میخوامت یا ابوفاضل حرف من نیست که حرف کل مردای دنیاست نداره انتها مرامت یا ابوفاضل کشته مرده چشماتم اون مرامتو عشق

ساجد سیمای ابوفاضلم بنده شیدای ابوفاضلم فخر کنم بر همه عالمین نوکر شیدای ابوفاضلم صفین را به هم زد با سن کم نقاب زد برچهره میدان با هیبتی افسر بر زمین هفت سر بر زمین نسل ابو شعثا را زد با ضربتی شیر حیدر بی باک و با جگر باشد پسری باشد تا علی پدر باشد لقب سقا لایق قمر باشد ابوفاضل یا ابالفضل صید دو ابروی ابوفاضلم وصله به گیسو ابوفاضلم از همه شیران جهان سر ترم چون که سگ کوی ابوفاضلم شیر حیدره الحق محشره یکی از القاب آقام سبع قنطره شیر نوجوان جنگ نهروان یه ارتش و یه ساعته از هم میدره مست مستم کرده مروت عباس معرکه گردانی و هیبت عباس جان به میدان داری به غیرت عباس

الرحمن علم القرآن قرآن در لحن عباس است آیات سوره ی لقمان تفسیرش شان عباس است کیست لقمان، که خدای ادبش میدانند؟ مقتدای همه ی با ادبان عباس است سر در قصر سلیمان نبی حک کردن پادشاه همه پادشهان عباس است مه ام البنین یل نام آوران وارث جزبه ی امیر المومنان شیر نقشی و فاتح هر معرکه قدر و قادر اسد و پهلوان یا عباس بن علی یا عباس بن علی ارکان دین اگر محکم باشد از چشمِ عباس است دشمنانِ ولی الله مورد خشم عباس است احدی در حد او نیست، جگر میخواهد! آسمان هر چه که زیباست قمر میخواهد ماه سنگی ست دلِ حلقه ی انگشتریش صحبت از حضرت عباس هنر میخواهد قمر فاطمه هنر مرتضی به ثنایش ملائک عرش خدا به مقامش کسی نرسد بس همین پسرش خوانده حضرت خیرالنسا ارکان دین اگر محکم باشد از چشمِ عباس است دشمنانِ ولی الله مورد خشم عباس است احدی در حد او نیست، جگر میخواهد! آسمان هر چه که زیباست قمر میخواهد ماه سنگی ست دلِ حلقه ی انگشتریش صحبت از حضرت عباس، هنر میخواهد الرحمن علم القرآن وحید شکری

دلم از خرابه دیگه خونه امشب مزاحم شدم من برا عمه زینب میسوزم تو این تب صورت من کبوده و زرده حرف دلم گلایه و درده یه دختر شامی رو دیدم که روسری منو سرش کرده یه دنیا درد دل دارم بابا از اون شب سرد توی صحرا موی سرم سپیده و قدم شده شبیه مادرت زهرا (آه بابا آه بابا) دعا کن بمیرم برم از خرابه برای همیشه سه سالت بخوابه که موندن عذابه دوری تو طاقتمو برده دیر برسی دختر تو مرده تموم راه شام و بازارو عمه به جای من زمین خورده تو این خرابه نفسم تنگه چرا رو لبهات اثر سنگه راستی تو بازار حراجی ها دیدم سر خاتم تو جنگه (2) (آه بابا آه بابا) یکی نیست بپرسه گناهم چی بوده؟ چی بوده که رنگم پریده کبوده تو آتیش و دوده نگفتی که سه ساله جون میده واسه تصدق یکی نون مونده خسته شدم بسکه تو این بازار یکی همش ما رو نشون میده جای طناب مونده رو گردنها حتی حیا نکردن از زنها از روی ناقه افتادم گفتم الهی هیچ زنی نشه تنها (آه بابا آه بابا) تو این خرابه مهدی آینه

تا شدم خانه خرابش وطن از یادم رفت غرق شدم و ما و من از یادم رفت به همه فخر فروشم که سگ عباسم سگ عباسم و انسان شدن از یادم رفت شهریار شهر مشاهیر عباس شهسوار اسب اساطیر عباس هر کسی نامت را شنید عاشق شد دارد عشق ناب تو واگیر عباس یا ابوفاضل شیر بی باک و تیز و چالاک رزم جانانه تو کرد کولاک پسر خاک چون علی پاک قمر العشیره ی تمام افلاک ماه شب قمر معشوقه ی رب قمر عشق مستحب قمر یا قمر مدد با ادب قمر حیدری نسب قمر وارث العرب قمر ای خدیو ملک شجاعت عباس ناخدای فلک بشارت عباس با دم شمشیرت مثال حیدر در میادین کردی قیامت عباس سید و سالار قدرت دادار ساقی لشکری و قمر الاقمار کعبه سیار یکه پرچم دار زله به پا کنید به وقت هر پیکار بی کران قمر صاحب نشان قمر اسوه ی یلان قمر یا قمر مدد قهرمان قمر مرد پهلوان قمر خصم دشمنان قمر

چشمام رو میبندم و خودمو تو حرم میبینم میگم آقا باب الحوائج تو دنیا وقتی غم میبینم آقام ابوفاضله تو مشکلات دم لبامه همیشه هر کجا باهامه درمون درد بی دوامه اباالفضله زینت دوشش رقیه جانه مرجع کل مدافعانه کفیل بی مثل عمه جانه ای قمر هاشمیون انت لیلا لیلا انا مجنون پای عشقت میمونم من تا دم مرگم آقا تا پای جون اباالفضل مدد آقا ذکرت رو میگم مدام بینش زندگیم اباالفضل بوده همیشه روضت آقا پناه خستگیم اباالفضل ماه قبیله عباس تیغ نگاهش یه ذوالفقاره ارمنی ها براش میمیرن یه دنیا کشته مرده داره اباالفضله یل علی شاه بی نظیره باب الحوائج ماه عشیره تو اوج غم دستمو میگیره شاه وفا ای دلربا می به من لبالب بده سقا کاشکی که هر شب جمعه باشم من زائر کرببلا اباالفضل مدد آقا خودمو توحرم میبینم وحید شکری

واعظ شهیر، مرحوم حجة الاسلام والمسلمین آقای حاج شیخ احمد کافی خراسانی رضوان الله تعالی علیه فرمود: مرحوم حاج شیخ مهدی مازندرانی رضوان الله تعالی علیه در کربلا بود، پنجاه سال صبحها در رواق حرم امام حسین علیه السلام منبر می رفت و آدم خوب و معروفی بود. چند جلد کتاب به نامهای کوکب دری، معالی السبطین، شجره ی طوبی و آثار الحسین علیه السلام نوشته است. وی در کتاب آثار الحسینش این قضیه را نقل کرده است:در مازندران، یک نفر به نام ملا عباس چاوش بود، او هر سال یک پرچم روی دوشش می گرفت و به طرف کربلا می رفت و یک عده از مردم نیز به دنبال این پرچم به کربلا می رفتند.مرحوم مازندرانی می گوید: یک سال ملا عباس تصمیم گرفت به کربلا نرود، چون یک گرفتاری برایش پیش آمده بود. در آن سال سی و دو نفر از جوانهای اطراف روستایش آمدند و گفتند: ملا عباس، بیا به کربلا برویم! ملا عباس گفت: من امسال یک گرفتاری دارم که نمی توانم به کربلا بیایم. جوانها گرفتاریش را برطرف کردند.ملا عباس چاوش، پرچم را برداشت و گفت: «هر که دارد هوس کربلا خودش باشد!» ملا عباس چاوش به راه افتاد و جمعیتی از مردم، از این ده و آن شهر نیز جمع شدند و شهر به شهر آمدند تا به نزدیکی های کربلا رسیدند و در منزلگاه منزل کردند. آنها در اول شب دور هم نشستند که ناگهان ملا عباس گفت: رفقا امشب چه شبی است؟!مردم گفتند: امشب شب جمعه است. ملا عباس گفت: رفقا آن چراغها را می بینید؟ گفتند: آری. گفت: آنها چراغهای گلدسته های حرم حضرت امام حسین علیه السلام است. یک منزل بیشتر نمانده است. می دانم که خسته و مانده و ناراحتید، اما چون شب جمعه است، بیایید این منزل دیگر را هم برویم، تا اینکه در شب جمعه یک زیارتی از امام حسین علیه السلام بکنیم.رفقا گفتند: باشد، می رویم! همه راه افتادند و آمدند. در آن زمان مسافرخانه و هتل نبود، بله سراهایی بود. اینها چون به کربلا رسیدند، با اسبها و الاغها توی سرای رفتند. اسبهایشان را در طبقه پایین بستند و خودشان هم در اطاقهای بالا منزل کردند و آنها را گذاشتند. ملا عباس گفت: رفقا اکنون اثاثها را رها کنید! باید تا صبح نشده است، به حرم آقا امام حسین علیه السلام برویم.وقتی همه ی آنها در صحن امام حسین علیه السلام رسیدند، یک عده از جوانها آمدند و دورش را گرفتند و گفتند: ملا عباس آن شبهای جمعه ای که ما در مازندران بودیم، توی روستایمان دورت جمع می شدیم و تو یک نوحه می خواندی و ما برای امام حسین علیه السلام سینه می زدیم، حالا هم شب جمعه است و می خواهیم در صحن و حرمش عزاداری کنیم.ملا عباس گفت: چشم. امشب هم برایتان نوحه می خوانم.ملا عباس می گوید: با خودم گفتم: در حرم آقا امام حسین علیه السلام برایشان زیارت می خوانم و بعد می رویم بالای سر امام حسین علیه السلام و دفترچه ی نوحه ام را درمی آورم و آن را باز می کنم و هر نوحه ای آمد، همان نوحه را می خوانم.وقتی آمدم بالای سر امام حسین علیه السلام دفترچه را درآوردم و آن را باز کردم، دیدم سر صفحه نوحه ی حضرت علی اکبر علیه السلام آمد. فهمیدم که این اشاره ی خود ابی عبدالله علیه السلام است. نوحه ی حضرت علی اکبر علیه السلام را خواندم.حالا شما مناسبتها را ببینید. یک مشت جوان و سفر اول آنتها و توی حرم امام حسین علیه السلام و شب جمعه و نوحه ی علی اکبر علیه السلام! یک حالی پیدا کرده بودند. بعد ملا عباس صدا زد: رفقا بس است! برویم استراحت کنیم. همه افراد را برداشت و به سرا بازگشت. همه خسته و مانده افتادند و خوابشان برد.ملا عباس می گوید: وقتی که خوابم برد، در عالم خواب دیدم که یک نفر در سرا را می زند. من بلند شدم و آمدم تا ببینم کیست؟ دیدم یک غلام سیاهی پشت در است. به من سلام کرد و گفت: ملا عباس چاوش شما هستید؟! گفتم: بله. گفت: آقا فرمودند: به رفقا بگویید مهیا بشوید، ما می خواهیم به دیدن شما بیاییم! گفتم: آقا کیست؟!گفت: آقا همان کسی است که این همه راه، به عشق و علاقه ی او آمدی. گفتم: آقا امام حسین علیه السلام را می گویی؟! گفت: آری!گفتم: کجا هستند؟ برای پابوسی ایشان می رویم. گفت: نه، آقا فرموده اند: خودم می آیم!ملا عباس می گوید: در عالم خواب آمدم و رفقا را خبر کردم و همه ی ما مؤدب نشستیم، به خاطر اینکه الان آقا می آیند. طولی نکشید که دیدم در سرا باز شد! مثل اینکه خورشید طلوع کند، نور خیر کننده ای ظاهر شد، ناگهان من و رفقایم می خواستیم بلند شویم اما آقا اشاره کردند و فرمودند: ملا عباس، تو را به جانحسین، بنشینید! شما خسته اید و تازه رسیده اید، راحت باشید. سپس احوال یک یک ما را پرسیدند و بعد فرمودد: ملا عباس! گفتم: بله آقاجان. فرمودند: می دانی چرا من امشب به اینجا آمدم؟! گفتم: نه آقا جان. فرمودند: من با شما سه کار داشتم. گفتم: آن سه کار چیست آقا جانم؟فرمودند: اولا، بدان که هر کس زائر ما باشد، به دیدنش می رویم! ثانیا، شبهای جمعه وقتی در مازندران هستی و جلسه دارید و دور هم می نشینید، یک پیرمردی دم در می نشیند و کفش ها را درست می کند، سلام حسین را به او برسان! سپس فرمودند: ملا عباس! کار سوم هم این است که آمدم به تو بگویم که اگر دفعه ی دیگر رفقا را در شب جمعه به حرم آوردی،... گفتم بله آقا؟ یک وقت دیدم بغض راه گلویشان را گرفت. گفتم: آقا چی شده؟ فرمودند: ملا عباس اگر دو مرتبه رفقایت را شب جمعه به حرم آوردی و خواستی نوحه بخوانی، دیگر نوحه ی علی اکبر را نخوانی! گفتم: چرا نخوانم؟ مگر بد خواندم؟ غلط خواندم؟! فرمودند: نه. گفتم پس چرا نخوانم؟! فرمودند: ملا عباس! مگر نمی دانی شبهای جمعه مادرم فاطمه زهرا علیهاالسلام به کربلا می آیند؟!] ملا عباس چاووش مهدی آینه

الفرار الفرار اکبر آمد شکار آمده میدان خود پیغمبر الله اکبر به جمال یل نام آور الله اکبر زنده شد یاد امیر بر لبش ذکر علی یا حیدر رزم شمشیرش تنین تکبیرش جنگ نفس گیرش شبیه حیدر بود ماه رخسارش ادب و کردارش تمام رفتارش مثل پیمبر بود فریاد میزد الله اکبر این تفرو انابن حیدر الفرار الفرار اکبر آمد شکار الله اکبر خاک زیر قدمش میلرزد الله اکبر نوه حیدر کرار آمد الله اکبر همچنان شیر خدا می جنگد الله اکبر همچنان شیر خدا می غرد الله اکبر ذوالفقار انگار به دست اکبر بود تداعی فتح قلعه خیبر بود یا علی گفت و به قلب لشگر زد رو سر دشمن نعره حیدر بود فریاد میزد الله اکبر انابن حیدر الفرار الفرار وحید شکری

نشونه ارادت من لباس مشکی منه نه من که عالم بدم تو داره سینه میزنه شاها حسین جان این شبای محرمت دلیل زنده بودنم همه برن فدا سرت خودم رو واست میزنم خودم به اندازه شه تو روضه گریه میکنم کویر چشمامونو دریا کن گره اگه تو کارم بود واکن تذکره کرببلامونو با دستای رقیه امضا کن حسین حسین یا ابی عبدالله اگر که زهرا نمی خواست من امسال هیئت نبودم اگر که عشق تو نبود به پای روضت نبودم شاها حسین جان چراغ روضه تا ابد هیچ موقع خاموش نمیشه حرارت عشق تو از دلا فراموش نمیشه تموم عالم و بگرد هیچ جا شش گوش نمیشه خود خدا به روضه حساسه شور و شعورم عقل و احساسه من باشم و نباشم این پرچم به دستای حضرت عباسه حسین حسین یا اباعبدالله نشونه ارادت من وحید شکری

عالم تحت اوامر زینبه اون که فوق تصور زینبه روضه اگه که پا برجاست هنوز قطعا همه به خاطر زینبه ایوب پامنبریشه هاجر هم مشتریشه کل خلق عوالم همگی از صدقه سریشه زینب آیینه ی علی زینب ای عشق منجلی زینب تیغ کلام تو همچون شمشیر صیغلی یا زینب مدد یازینب روزیم از در خونه زینبه این دل عمری دیوونه زینبه بعد از ظهر دهم علم حسین تا شام به روی شونه زینبه بی بی ما رو صدا کن درد ما رو دوا کن حتی میگه حسینم منو تو نماز شبت دعا کن عالم تحت اوامر زینبه اون که فوق تصور زینبه روضه اگه که پا برجاست هنوز قطعا همه به خاطر زینبه ایوب پامنبریشه هاجر هم مشتریشه کل خلق عوالم همگی از صدقه سریشه زینب آیینه ی علی زینب ای عشق منجلی زینب تیغ کلام تو همچون شمشیر صیغلی یا زینب مدد یازینب روزیم از در خونه زینبه این دل عمری دیوونه زینبه بعد از ظهر دهم علم حسین تا شام به روی شونه زینبه بی بی ما رو صدا کن درد ما رو دوا کن حتی میگه حسینم منو تو نماز شبت دعا کن

لشکر عدو فراری شده از جذبه هیبت حضرت قاسم عمه زینب از تو خیمه میگه آفرین به غیرت حضرت قاسم دوباره زنده شد انگار شیر جمل واسه پیکار آره جواب میده قطعا آموزشای علمدار ان تمکرونی رجز رو لباشه لشکر دشمن داره از هم میپاشه هرکی یه ضربه میخوره توی میدون از اون به بعد دیگه نمیتونه پاشه یا قاسم ابن الحسن نوجوونه حسن ابن علی مثه یه شیر اومده وسط میدون اون کسی که به مصافش بره میره به کوهی از جسد بی جون نوه فاتح خیبر میزنه به دل لشکر نوه فاتح خیبر میزنه به دل لشکر عدو با سر میاد اما برمیگیرده بدون سر لشکر عدو فراری شده از جذبه هیبت حضرت قاسم عمه زینب از تو خیمه میگه آفرین به غیرت حضرت قاسم دوباره زنده شد انگار شیر جمل واسه پیکار آره جواب میده قطعا آموزشای علمدار ان تمکرونی رجز رو لباشه لشکر دشمن داره از هم میپاشه هرکی یه ضربه میخوره توی میدون از اون به بعد دیگه نمیتونه پاشه یا قاسم ابن الحسن نوجوونه حسن ابن علی مثه یه شیر اومده وسط میدون اون کسی که به مصافش بره میره به کوهی از جسد بی جون نوه فاتح خیبر میزنه به دل لشکر نوه فاتح خیبر میزنه به دل لشکر عدو با سر میاد اما برمیگیرده بدون سر هیبت حضرت قاسم وحید شکری

قاسمٌ گیسو قاسم رخ بی همتا قاسمٌ ابرو قاسم چهره‌ی زیبا قاسمٌ قامت قاسم قد طوبایش قاسمٌ هیبت قاسم خال لبهایش ای مه رُخان اسیر رُخت یوسف حقیر و در به درت مات خم دو ابروی تو و چهره‌ی چنان قمرت قمر حسن جانم چه صوت شیوایی قمر حسن جانم چه تیغ برائی قمر حسن جانم چه قد و بالا و قمر حسن جانم چه قد تو زیبایی یا قاسم یا قاسم مثلٌ رزمش مثلٌ مثل حیدر مثلٌ اخمش مثلٌ مثل حیدر مثلٌ چشمش مثلٌ مثل آهو مثلٌ خشمش مثلٌ مثل حیدر کو آن یل‌یل شامی ها گوییدش آمده قاسم ازرق ز برق شمشیرش باشد طهارتش لازم قمر حسن قاسم میانه‌ی میدان قمر حسن قاسم چه میدهد جولان قمر حسن قاسم ز نعره‌ی شیرش قمر حسن قاسم بریزد از تن جان یا قاسم یا قاسم قاسم گیسو قاسم وحید شکری

میره سمت میدون غزال حسن قدم میزنه با جلال حسن داره میدرخشه به زیر نقاب جمال حسن یه لشکر زده با دعای حسن رجز میخونه با صدای حسن فدا میکنه جون و پای حسین به جای حسن نمیخواد بی حسین باشه عمو تمومه دنیاشه که این رجز رو لب هاشه میخونه ان تمکرونی آه دل حسینو با خودش کشیده آه بازم وقت خدافظی رسیده آه بمیرم که آقا رنگش پریده آه عمو جانم آه عمو جانم چه گرد و غباریه تو کربلا یتیم حسن بین این کوفیا تا افتاد زمین از رو مرکب میگفت عمو جون بیا عمو جون بیا زیر دست و پا قد کشیذ پیکرش چه خونی داره میریزه از سرش حسین قاسمش رو بغل میکنه با چشم ترش غم و درد آقا اینه خدایا از روی کینه بازم شکسته یک سینه مثل بانوی مدینه آه میاره روی لب ها چون یتیمی آه یتیمی درد بی درمون یتیمی آه یتیمی خاری دوران یتیمی غزال حسن وحید شکری

 

قاتل الحرب صوت تکبیر علی ملک الموت برق شمشیر علی تا که می بنده شال زرد و به سرش می شود میدان تحت تسخیر علی به وقته معرکه حیدر شکار می کرده نصیب دشمن خود ذوالفقار می کرده نه حرف من که نوشته سحاب شب که دومی حرامی فرار می کرده الله الله اسد الله حیدر الله الله ولی الله حیدر الله الله قدرت الله حیدر دهن حیرت باز از رزم علی غضب الله غضب چشم علی کنده خیبر را با دو انگشتش معنی زلرال می شود خشم علی تمام ملک خدای علی برای علی صفای عرش برین را دهد صفای علی خدا به ذکر جلی ام بیا بگو تبریک علی امام من است و منم امام علی الله الله علی الحق حیدر و مع الحق حیدر شه مطلق حیدر صوت تکبیر علی وحید شکری

قمر‌بنی‌هاشم اباالفضل صاحب تیغ ذوالفقاری تو ز نسل شیر حنین و همچو حیدر همتا نداری میدان معرکه به تسخیر قمر لشکر پا به فرار ز تکبیر قمر جان میدهد عدو به میدان که رود برق نگاه او چو شمشیرِ قمر معرکه در دستش/چون اسد می‌غُرَّد با یه ضربه مولا/سر ز تن می‌بُرَّد ای شهِ بی همتا/یکه تازِ عرصه جان به قربان او/میکند حماسه یا اباالفضل یا اباالفضل قمر‌بنی‌هاشم اباالفضل تو ز شیران بنی کِلابی از مقامت آقا چه گویم وقت رزمت چون بوترابی جن و انس و ملک به فرمان قمر قدرت حیدر است به دستان قمر صفین چنان رود به میدان نبرد گویا که این علیست چه طوفانه قمر تیغ و در دستانش/یک تنه میتازد دشمن از رزم او/روحیه میبازد مظهر یزدانی/غالب میدانی سید و سالار و/حضرت سلطانی یا اباالفضل یا اباالفضل ز نسل شیر حنین وحید شکری

خونم حلالت اباالفضل عشقم جمالت اباالفضل من به دنبالت اباالفضل کشته ی چشماتم تو که خدای وفایی حیدر کربلایی داری تو چقدر فدایی کشته ی چشماتم کشته ی اون چشمون دل فریبم می کنی نصیبم کی تو رو ببینم تو ساقی من لب تشنه ی جامت قربون مرامت عشق بی قرینم غلام اباالفضلم شرافت همینه به دنیا و عقبایم سعادت همینه ندارم به دل دلبر به جز عشقم عباس بزن می ز صحبایش عبادت همینه یا عباس قمر العشیره زولف کمند تو ساقی طناب دار گداته کعبه ام خال لباته خدای زیبایی دلمو برده نسیمت بوی بهشته حریمت منمو دست کریمت خدای زیبایی نهاده ام سر بر تراب کویت دل در آرزویت ای ماه منیرم دلم میخواد که آخرین نفس هام روی تو ببینم تا برات بمیرم خونم حلالت اباالفضل وحید شکری