زینبیه اعظم دامغان

حضرت صادق مگر فرزند پیغمبر نبود یا مگر ریحانه ی صدّیقه ی اطهر نبود با چه تقصیر و گنه بر خانه اش آتش زدند اجر نشر دانش او شعله ی آذر نبود اجر و پاداش رسول و عترت مظلوم او در دل شب حمله بر باب الله اکبر نبود نیمه شب کز خانه می بردند صاحب خانه را بر روی دوشش عبا عمامه اش بر سر نبود از برای بردن مولا کس از ابن ربیع سنگدل تر، بی حیاتر، بلکه ظالم تر نبود او پیاده می دوید و این به اسب خود سوار گوئیا در سینه ی تنگش نفس دیگر نبود دیدن بابا در آن حالت پسر را می کشد خوب شد همراه بابا موسی جعفر نبود از شرار زهر مثل شمع سوزان آب شد غیر تصویری به جا زآن نازنین پیکر نبود پاره پاره قلبش از انگور زهر آلوده شد از بنی العبّاس جز این شیعه را باور نبود بعد عمری سوختن بر قلب او آتش زدن این ستم بالله روا بر آل پیغمبر نبود «میثم» آن روزی که شد پیکر پاکیزه دفن محشر شهر مدینه کمتر از محشر نبود حضرت صادق مگر فرزند پیغمبر نبود مجید بنی فاطمه

لطفی که کرده ای تو به دنیا مشخص است هر کس که بی علی است پریشان یک یا علی برای دو دنیایم بس است این خانواده فضه شان هم مقدس است باید برای بردن نامت وضو گرفت گفتیم یا علی دهان رنگ و بو گرفت هرکس که شد غلام تو عالیجناب شد لطفی که کردی حسین سیب سرخی

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من یه روزی میاد آقا جون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم تموم مردم دنیا مارو میخونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه آره ما دیوانه هستیم بی خیال این زمونه تا وقتی عشق به تو باشه اینا حرف و بهونه یل کربلا اباالفضل قربون اون قد و بالات فدای خشکی لبهات حسین غریب مادر حسین سیب سرخی

بال و پرم سوخته شد پای غم تو چشم ترم دوخته شد به کرم تو روبه حرم پنجره ی دیده گشایم منتظر تذکره کرببلایم باز منو بارون  منو چشمی که تره دوری چه سخته  عاشقت خون جگره باز نفس من  وقف هیئت شده و باز هوس من  یه زیارت شده و من  دل مجنونم و از ماتم تو دارم چشمه ی بارونم و از زمزم تو دارم من سر و سامونم و از پرچم تو دارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله لطف و عطا و کرم بی عددی کن منتظر ملتمسم پس مددی کن دست خودم را برسانم به ضریحت بوسه خود را بنشانم به ضریحت سائلم و کاش  برسه توشه ی تو قبله دلها  شده شش گوشه تو این دل مستم  همه شب میره حرم عاطفه ی من شده درگیر حرم رزق مدام از کرم بی حد تو دارم نغمه ی  اوازمو از مرقد تو دارم من پر پروازم و از گنبد تو دارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله سلسه ی موی تو شد خاک سر موی تو شد مهر نمازم گشته دخیل یل بی دست تو هستم من متوسل به ابالفضل تو هستم یار و نگارم با تو دل همنفسه دل بی قرارم تا محرم برسه قطره ام اما  باتو دریا دلمو من بی قرار  دهه اولمو فیض قنوتم رو من از یارب تو دارم این شور و شینم رو من از مکتب تو دارم ذکر حسینم رو من از زینب تودارم جانم حسین جانم حسین یا ابی عبدالله تذکره کربلا حسین سیب سرخی

تمام عالم امکان شود فدای حسین خدا سپرده خدایی خود به پای حسین به عالمی ندهم خاک کربلای حسین به این دلیل که حق گشته خون بهای حسین نوا گرفته نی از سوز نینوای حسین دوباره حال و هوای حرم دلم برده و های و هوی حرم عقل از سرم برده هر آنکه زنده به عشق تو نیست پس مرده خوش آن دلی که به تور شما گره خورده صفاست در حرم قدس باصفای حسین اسیر جذبه ی یاسم شمیم می خواهم دلم گرفته ز کویت نسیم می خواهم تویی امام حرم ، من حریم می خواهم پرم شکسته ، پر یاکریم می خواهم که پر زنم به سر گنبد طلای حسین تمام عالم امکان حسین سیب سرخی

صدام می کنی، دلم می تپه تا صدات می کنم اجازه بدی، پدر مادرم رو فدات می کنم حالا که، خودت می دونی تو قلبم چه جایی داری لب تر کن برات سر میدم، اربابم فدایی داری بیا یه نگاهی بکن اربابم منو با همه بدیهام  دریابم ببین برا حرم تو بی تابم حسین دعام میکنی میدونم میخوای سر به راهم کنی زهیرت میشم، همین که یه لحضه نگاهم کنی میبینی، رقم خورد آقا، به دسته شما تقدیرم میدونم که دوسم داری، میدونی که برات میمیرم حالا که تو مسیر تو افتادم مثه پدر و مادره اجدادم منم به نوکری تو دلدادم حسین ای جانمیه کاری بکن، خودت التماس چشمامو ببین دلم لک زده، برای وصاله حرم اربعین حسرت از، چشمام میباره، به لطف شما دل بستم جا موندم برام کاری کن، بی تابه زیارت هستم بیا منو بطلبم اینبارم خدا میدونه چه قدر، دوست دارم قدم تو مسیره حرم بر دارم حسین ای جانم صدام می کنی حسین سیب سرخی

دوباره غم بی کسی و دوباره طناب و اسارت دوباره یه آقا رو بردن غریبونه و با جسارت شده تازه داغ غم مادری میخونه با قلب و دل مضطری امون از غریبی و بی یاوری واویلا غم بی کسی حسین سیب سرخی

السلام ای شاه بی کفن ارباب اسلام سلطان دل من ارباب یادم نمی ره یه شب توی روضه اشکامو دیدی و فرصتم دادی آدم نبودم آقایی کردی و مثل همیشه خجالتم دادی خیلی علاقه مندم به تو خیلی دلم می خواد کربلا اگه می شه عنایت کنی مادرمم بیاد کربلا آقام آقام یا حسین من زندم با عشقت تو که می دونی رویامه کربلا شب بارونی عیبی نداره نشد بیام پیشت می رم می خونم زیارت عاشورا همین که هستم سینه زنت عشقه خریده ما رو فاطمه زهرا دعای مادر بوده که خورده گره دلم با حسین یه وقت اگه می خوردم زمین می گفت پا شو بگو یا حسین آقام آقام یاحسین شاه بی کفن حسین سیب سرخی

روح و ریحان منی اقا دین و ایمان منی اقا به خدا جان منی جان منی جان منی اقا روزیمو بیشتر کن ، حالمو بهتر کن جلوه ی محول الاحوال دستمال اشکیمو،پیرهن مشکیمو دوخته مادرت برام امسال چقدر بهم میاد،پیرهن عزات نفس بده نفس بزنم برات روح و ریحان منی اقا دین و ایمان منی اقا به خدا جان منی جان منی جان منی اقا از شما ممنونم من به تو مدیونم چون منو با ابرو کردی به من عزت دادی، خیلی قیمت دادی زندگیمو زیر و رو کردی منم تا اخرش میمونم باهات نفس بده نفس، بزنم برات روح و ریحان حسین سیب سرخی

قرارم نگارم چه خوبه با تو روزگارم شعارم،بهارم ،به دوری از حرم عادت ندارم بازم نشسته رو دلم حسرت کربلا دل می تپه تو سینه به ساعت کربلا تا که بیام دوباره زیارت کربلا کربلا من فقیرم ، تو کریم بن کریم تو امیری من یه نوکر از قدیم تو امیدی در خونتون زدیم اقا سفره دار کربلا ارباب منو جون مادرت دریاب حبیبم ، طبیبم ،همیشه بی قرار بوی سیبم رفیقم ، شفیقم ، به یادت روضه دارم هر دقیقم سینه زنی برای تو داره حکمتی با نوکری برای تو دارم عزتی من باورم اینه که الان توی هیئتی روسیاهم ، بدیمو به روم نیار سنگ خارم ، تو بده بهم عیار دم مرگم رو چشام قدم بزار سفره دار کربلا ارباب منوجون مادرت دریاب قرارم نگارم حسین سیب سرخی

یه شب تَفاُل زدم به چشمای خیس تو تشر زدی که اگه طاقت نداری برو گفتم سرم پای تو به جاش غمت پای من بریز اب پاکی و خودت رو دستای من گفتی اگه عاشقم بشی نه شب داری نه روز عاشقی مثه یه اتیش خودت میخوایی بسوز دلم و خواستی این دلم سرم و خواستی این سرم دیدی دارم پر میزنم پرم و خواستی این پرم پیچیده تو زندگیم عطر هوای حرم عطر همه نام یه مدافعان حرم تو کوچه های هوس یواش یواش گم شدم گفتی بیا و نترس اومدم ادم شدم گفتی که اگه من و میخوای باید خدایی بشی زیر سایه علم بیای کرب و بلایی بشی بمیره عالم باز کمِ برا امیر علقمه برای اون که کشسته شد پیش پای فاطمه تفعل زدم حسین سیب سرخی

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم به وقت صبح قیامت که سر ز خاک بر آرم به گفت و گوی تو خیزم به جستجوی تو باشم خدا کند که پریشان هر غمت باشم همیشه گریه کن زیر پرچمت باشم خدا کند نشوم از شما جدا آقا تمام عمر اسیر محرمت باشم در آن نفس حسین سیب سرخی

من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده دنیا چقدر نامرده حسین سیب سرخی

پناه حرم یه مادری داره به صورتش می زنه پناه حرم میکشه خنجر و نمی شه سرت جدا پناه حرم جلو چشمای مادرم زدی دست و پا با نیزه زد تو دهنت یکی بی هوا زدن یه عده پیرمرد تو رو با عصا لب گودال مادر افتاده ته گودال خواهر افتاده آن طرف تر برادری تنهاست بین یک مشت خنجر افتاده پناه حرم رفتی و دخترت داره کتک می خوره پناه حرم حسین سیب سرخی

حسین تموم آسمون گرفته که قتلگاه و خون گرفته دشمن تو جنون گرفته انقدر مادرت و صدا نزن دست و پا نزن انقدر آتیش به قلب ما نزن دست و پا نزن پنجه هات و روی این خاکا نزن دست وپا نزن نور عینم لب تشنه کشتنت تو رو حسینم حسین تموم آسمون گرفته که قتلگاه و خون گرفته دشمن تو جنون گرفته انقدر مادرت و صدا نزن دست و پا نزن انقدر آتیش به قلب ما نزن دست و پا نزن پنجه هات و روی این خاکا نزن دست وپا نزن نور عینم لب تشنه کشتنت تو رو حسینم تموم آسمون گرفته حسین سیب سرخی

السلام ای حجت حق بر زمین حضرت صادق امام المومنین یا ولی الله یا کهف الوراء فانیا لله ای مرد خدا ما خدا را با تو پیدا میکنیم دیده با یاد تو دریا می کنیم با تو احیا شد قیام اهل بیت با تو رونق یافت نام اهل بیت ای فقیه بی بدیل روزگار تیغ گفتارت شبیه ذو الفقار هر که در راه شما پابند شد خوش بر احوالش سعادتمند شد ای گل زهرا امام غم نصیب ای غریب بن غریب بن غریب ای فدای تربت ویران تو خاک قبرِ با زمین یکسان تو زائر تو روزها شد آفتاب نیمۀ شب روضه خوانت ماهتاب هرکه از خاک مزارت بوسه چید طعم داغیِ بیابان را چشید آفتابیُ به رنگ مغربی آخرین مرد غریب یثربی من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند میزدی ناله منم پور خلیل کم ببند آتش به پای من دخیل پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا بُردی تو نام مادرت بی عمامه بی عبا صورت کبود پیر مرد شیعه و مرد یهود دست بسته چون امیر المومنین پیش اهل خانه می خوردی زمین رسیمان دست عدو افتاده بود جای پنجه بر گلو افتاده بود باز در بین محاسن پنجه خورد ریسمان را دورِ گردن می فِشُرد کس نداند با چه وضعی آن پلید جسم تو از خانه بیرون می کشید صورت تو لطمه ها بسیار خورد چند باری گوشۀ دیوار خورد تیزی سنگی به پهلویت گرفت حُرمِ آتش گوشۀ مویت گرفت دستهایت بست و بر مرکب نشست حرمت موی سپیدت را شسکت بی ادب بود و دهانش باز شد دید تنهایم زبانش باز شد زیره چشمی کرد سوی تو نگاه حرف های زشت میزد گاه گاه تو میان شعله ها در اضطراب لیک اصحابِ تو در خانه به خواب امام المومنین حسین سیب سرخی

یه آه سردو زدن دعا میکردو زدن ما گریه میکنیم آخه یه پیر مرد و زدن غریب آل زهرایی مروج العاشورایی روضه میخونی تنهایی واویلا جدمو میزدن گوشه قتلگاه فرقه بالسیوف و فرقه بالرماح ***** خسته ی تاب و تبی پشت سر مرکبی تو کوچه خوردی زمین تازه مثه زینبی نفس بریده بی حالی تو هم رو خاکا پامالی ولی به یاد گودالی واویلا جدمو میزدن کوفیا بی هوا فرقه بالسیوف و فرقه بالعصا ***** بین یه مشت نا نجیب اگر چه بودی غریب نشد تنت غارتو نبودی شیب الخضیب غریب و بی یاور موندی دلای ما رو سوزوندی با گریه روضه میخوندی واویلا جدمو میزدن بی کس و بی سپر فرقه بالسنان فرقه بالحجر دعا می کردو زدند سیب سرخی