1397

کعبه نجفه حیدر کراره قبله طرف حیدر کراره ای نقطه تحت با بسم الله عالم بشنوه حیدر کراره تو رو دوست دارمو تو منو دوست داریم اهل عالم بگوش حیدر کراریم میگم حیدر مدد تا تو کنی یاریم روی دارم بکش میثم تماریم کل شی احسیناه کعبه نجفه حیدر کراره قبله طرف حیدر کراره ای نقطه تحت با بسم الله عالم بشنوه حیدر کراره تو رو دوست دارمو تو منو دوست داریم اهل عالم بگوش حیدر کراریم میگم حیدر مدد تا تو کنی یاریم روی دارم بکش میثم تماریم کل شی احسیناه کعبه نجفه حیدر کراره حسن عطایی

با عسلت قاسم بده جامم ای که سرا پاته خود بابا ای که مثه اکبر قد و بالات قاسم ابن الحسن عسل مزه ی کام تو عسل روی لب هام آورد عسل بردن نام تو عسل قاسم ابن الحسن ای قاسم چون سرو رعنای اربابی ای قاسم هستی و دنیای اربابی ای قاسم موجی از دریای اربابی قاسم جانم با عسلت قاسم بده جامم ای که سرا پاته خود بابا ای که مثه اکبر قد و بالات قاسم ابن الحسن عسل مزه ی کام تو عسل روی لب هام آورد عسل بردن نام تو عسل قاسم ابن الحسن ای قاسم چون سرو رعنای اربابی ای قاسم هستی و دنیای اربابی ای قاسم موجی از دریای اربابی قاسم جانم بردن نام تو عسل حسن عطایی

مثل ابرای بهاری اشک چشمام شده جاری تا میگه روضه خونه تو اربابم کفن نداری اومدم پرچمی تکون بدم واسه تو خودی نشون بدم آرزوم اینه بی کفن مثه تو تشنه جون بدم سیدنا العطشان ای قاری قرآن ای بی کفن ای حسین رحمت بی پایان داغت به دلم پنهان مثل ابرای بهاری اشک چشمام شده جاری تا میگه روضه خونه تو اربابم کفن نداری اومدم پرچمی تکون بدم واسه تو خودی نشون بدم آرزوم اینه بی کفن مثه تو تشنه جون بدم سیدنا العطشان ای قاری قرآن ای بی کفن ای حسین رحمت بی پایان داغت به دلم پنهان مثل ابرای بهاری حسن عطایی

میخونی از حال من چشام پر از خواهشه کرببلات واسه من معدن آرامشه طوری میخونم برات که دنیا غوغا بشه کافی آقا فقط پام به حرم وا بشه اونجا اصل بهشته اونجا دارالجنونه خوشبختی یعنی اینکه باشم واست دیوونه من باشم یا نباشم مجنون واست زیاده من اسمت رو گذاشتم رویای فوق العاده رویای فوق العاده حسن عطایی

جلوی آیینه خودمو می بینم خیلی تغییر کردم جدی جدی با روضه های تو خودمو پیر کردم باور من اینه که  همیشه تو زندگیمی من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته ترم حواست هست نوکرت داره پیر میشه بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه دوسِت دارم دوسِت دارم من اومدم تا با معجزه ی عشقت تازه آدم شم دلمو بردار و یه جوری عاشق کن رسوای عالم شم کی منو صدا زده اگه تو صدام نکردی هِی بدی دیدی ولی تو منو رها نکردی حواسم هست که بدی مو به روم نزدی حواسم هست این تو بودی که راه اومدی حواسم هست عمر من داره طی میشه اربعین که میام بطلب بگو کِی میشه دوسِت دارم دوسِت دارم همه شب هامو غم تو طی کرد ببین که آشوبم تو روضه ها آقا منم مث نوکر به سینه می کوبم من فدات که از عطش نفست دیگه بریده مادرت اومد ولی دیگه قاتلت رسیده حواسش هست کی گلوتو بوسه زده حواسش هست توی گودی کجا اومده حواسش هست مادرت داره می بینه بی حیا روی سینه ی تو داره می شینه غریبم وای غریبم وای باور من اینه که  همیشه تو زندگیمی من عوض شدم ولی تو حسین بچگیمی حواست هست به موهای سفید سرم چقدر امسال از گذشته شکسته ترم حواست هست نوکرت داره پیر میشه بخرم ببرم به حرم داره دیر میشه دوسِت دارم دوسِت دارم جلوی آیینه خودمو میبینم حمید علیمی

خانوم سه ساله وقتی  تا باباش تا عمود خیمه رو کشید از هوش رفت کی به هوش اومد وقتی که خیمه ها گر گرفت داداش اصغرشو که باباش برد میدون نبود به هوش که اومد بابا نبود هی به عمه می گفت داداشم کو هی میومد جلو رباب مینشست می گفت رباب رباب داداشم کو یهو رباب پاشو میزاشت سر رقیه رو رو پاش میزاشت لالایی دخترم داداش نمیاد چرا رو نیزه ها خوابش نمیاد خانوم سه ساله وقتی  تا باباش تا عمود خیمه رو کشید از هوش رفت کی به هوش اومد وقتی که خیمه ها گر گرفت داداش اصغرشو که باباش برد میدون نبود به هوش که اومد بابا نبود هی به عمه می گفت داداشم کو هی میومد جلو رباب مینشست می گفت رباب رباب داداشم کو یهو رباب پاشو میزاشت سر رقیه رو رو پاش میزاشت لالایی دخترم داداش نمیاد چرا رو نیزه ها خوابش نمیاد خانوم سه ساله حمید علیمی

به سرازیری باب القبله تو سرازیری قبرم آقا منو تنها نگذار به شلوغی شبای جمعه ت تو شلوغی های محشر جانا منو تنها نگذار منو تنها نگذار من از این تنهایی می ترسم منو تنها نگذار بی تو از هر جایی می ترسم آبروداری کن که من از رسوایی می ترسم می ترسم بخون برای من ذکر لا تخف و لا تحزن آبروی دو عالم آبروی دو عالم به لباس سیاه ماه ماتم منو تو سیاهی این عالم به خودم وا نگذار قسمت میدم به موج پرچم منو توی موج غصه یک دم به خودم وا نگذار منو وا بگذاری به خدا تو غربت می میرم منو وا بگذاری آخرش تو غفلت می میرم منو وا بگذاری هر جایی جز هیئت می میرم وا نگذاری سینه زن ها رو کی می گیری حب دنیا رو آبروی دو عالم آبروی دو عالم به جوونی که پایین پاته پایین پات که رسیدم آقا برسون مرگم رو به رضیعی که رو سینه ت خوابه وسط سینه زنی عاشورا برسون مرگم رو برسون مرگم رو تو محرم توی ناله آقا برسون مرگم رو توی روضه ی سه ساله آقا برسون مرگم رو خون سینه زن حلاله آقا به سرازیری باب القبله حمید علیمی

ساكنان نُه فلك حیران ز كار زینب است در سما فوج ملائك با شعار زینب است ای سلیمان از چه مینازی به جاه و حشمتت صد هزاران چون سلیمان ریزه خوار زینب است نهضت سرخ حسینی پایدار از نام اوست سكۀ صبر و متانت با عیار زینب است عزت دخت علی بین، همت زینب نگر سیّد سجاد در هر جا كنار زینب است داد قربانی دو كودك در منای كربلا احسن احسن فاطمه آموزگار زینب است زن بدین لحن و بلاغت زن بدان شرم و حیا فتح شام و كوفه هر دو شاهكار زینب است لحظه ای در شام بر غاصبگران فرصت نداد انهدام كاخ ظلم از اقتدار زینب است زن بدان عزم و صلابت زن بدان قلب قوی بر ستمكاران شدن تسلیم عار زینب است گرچه دور افتاده از قبر برادر قبر او در عوض روح حسین شمع مزار زینب است كربلا خواهی اگر از زینب كبری بگیر چون كلید كربلا در اختیار زینب است نوحه خوانی گر كنی (خوشزاد) تقوی پیشه كن نوحه خوانی در حقیقت یادگار زینب است شاعر:سید حسن خوشزاد ریزه خوار زینب حمید علیمی

هفتاد و دو شهید به صحرای زینب است پایین نامه ی همه امضای زینب است می میرم و دم تو مرا زنده می کند قاری من صدات مسیحای زینب است از سربلندی تو سرافراز می شوم بالای نیزه ها سرت آقای زینب است جای مرا گرفته ای و پس نمی دهی جای تو نیست بر سر نی ، جای زینب است امروز که مشاهده کردی مرا زدند عین همین مشاهده ، فردای زینب است در طول زندگانی پنجاه ساله ام این اولین نماز فرادای زینب است این جلوه های مختلف روی نیزه ات از ” ما رایت الا جمیلا ” ی زینب است طوری قدم زدم که همه باخبر شدند کاخ یزید زیر قدم های زینب است دارند سمت من صدقه پرت می کنند خرمای نخل ها جلوی پای زینب است هرچه زدند سنگ ، سرش آخ هم نگفت آخر حسین گرم تماشای زینب است علی اکبر لطیفیان امضای زینب حمید علیمی

مگر به کربلا کفن، حسین من ، حسین من به غیر بوریا نبود، حسین من ، حسین من مگر حسین تشنه لب، حسین من ، حسین من عزیز مصطفی نبود، حسین من ، حسین من مگر کسی که کشته شد ، حسین من ، حسین من تنش برهنه می کنند ، حسین من ، حسین من مگر که پاره پیرهن، حسین من ، حسین من به پیکرش روا نبود، حسین من ، حسین من سرش به نوک نیزه ها، حسین من ، حسین من تنش به خاک کربلا، حسین من ، حسین من کفن برای او به جز، حسین من ، حسین من شکسته نیزه ها نبود، حسین من ، حسین من تشنه جگر شهید شد، حسین من ، حسین من ز ظلم دشمنان مگر، حسین من ، حسین من فرات مهر مادرش ، حسین من ، حسین من سیدالنساء نبود، حسین من ، حسین من گر از بدن بریده شد، حسین من ، حسین من سر عزیز مصطفی، حسین من ، حسین من دگر به نوک نیزه ها ، حسین من ، حسین من نهادنش به جا نبود، حسین من ، حسین من حسین من ، حسین من مگر به کربلا حمید علیمی

میپیچه این آوا من کشته اشکم ای مردم دنیا من کشته اشکم داغت تازس بعد هزار سال عزا میگیریم توی روضت به عشقت آقا برات میمیریم انگار هنوز سری تو کربلا روی نیزه هاست انگار هنوز تن بی کفنی تو قتلگاست انگار هنوز آتیش کینه ها به خیمه هاست انگار هنوز تنت غرق به خون تو قتلگاست انگار هنوز آقا یه غریبس سرش جداس ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام ای وای غریب آقام هفتادو دو خورشید هفتادو دو کوکب بودند نگهبان آرامش زینب اما افسوس زینب کبری تنها بوده زینب تنها برا شهیداش فاتحه خونده میپیچه این آوا من کشته اشکم ای مردم دنیا من کشته اشکم داغت تازس بعد هزار سال عزا میگیریم توی روضت به عشقت آقا برات میمیریم انگار هنوز سری تو کربلا روی نیزه هاست انگار هنوز تن بی کفنی تو قتلگاست انگار هنوز آتیش کینه ها به خیمه هاست من کشته اشکم حمید علیمی

تو که غیر صلاح و خیر من تو کلامت نیست میدونم که رهام نمی کنی؛  تو مرامت نیست خوبه برا عشقش بمیره آدم نمیره یادم حرم و اون سلامی که دادم سلام ما میبرن ملائک و کیف اصبروا علی فراقک دلتنگم برا حرم دلتنگم حسین حسین اربابم حسین اربابم حسین اربابم حسین ته معرفت و رفاقتی به تو دل بستم به خدا توی هر شرایطی عاشقت هستم کاشکی شهیدت شم تا که جوونم با تو می‌مونم بدون تو محاله بمونم تا آخرش فقط تو این مسیرم که روضه‌های خونگی می‌گیرم دلتنگم برا حرم دلتنگم حسین اربابم حسین اربابم حسین یعنی میشه نیوفته اسم من از قلمت آقا دوباره منو اربعین ببر حرمت آقا مرحم دردامه چایی روضه‌ات می‌گیرم عزت با دوسه اشک توی هیئت بازم حرم نیومدم میسوزم کنار شیش گوشه از دلم میسوزم دلتنگم برا حرم دلتنگم حسین اربابم حسین اربابم حسین میدونم رهام نمیکنی مجید بنی فاطمه

تفسیر عشق، درس الفبای کربلاست لب تشنه، خضر در پی صحرای کربلاست باز این چه شورش است که درخلق عالم است نیل فرات تشنه موسای کربلاست عیسی به عرش رفت ولی روضه خواند و گفت عریان به روی خاک، مسیحای کربلاست باید علی شود زکریای کربلا وقتی که روی نی سر یحیای کربلاست مجنون کجاست تا که ببیند چه چشم ها دنبال ردّ محمل لیلای کربلاست بعد از گذشت این همه سال از شهادتش خلقت هنوز مات معمّای کربلاست ای با خبر ز سرّ معما ،شما بگو ای روضه خوانِ ناحیه ،آقا ،شما بگو آهی بکش، به باد بده دودمان ما شعری بخوان که شعله بیفتد به جان ما صمصام انتقام خدا صبرمان دهد یک شب اگر شما بشوی روضه خوان ما تاریخ را ورق بزن، از کربلا بگو برگرد چارده سده پیش از زمان ما این خون نوشته ای که تو خواندیش «ناحیه» این بی کسی که باد فدایش کسان ما این روضه های باز که با السلام هاش لکنت گرفته است سراپا زبان ما شأن نزول کیست که خون گریه می کنی؟ ای کاش کارد بگذرد از استخوان ما ارباب مقتل، عازم آن سوی نیزه هاست ای وای بر دلم... سندش روی نیزه هاست آقا نوشته اند که جدت کفن نداشت گیرم کفن نبود، چرا پیرهن نداشت! از پایکوب اسب سواران شنیده ام بردند روی نیزه، سری را که تن نداشت پیچیده بود در خودش از آتش عطش داغی که داشت در جگر خود، حسن نداشت انگشتری که با خودش آورده بود کو؟ ای کاش هیچ وقت عقیق یمن نداشت چشمی به چشم قاتل و چشمی به خیمه ها همراه کاروان خود، ای کاش زن نداشت حق با شماست، شام و سحر گریه می کنید جای سرشک خون جگر، گریه می کنید... تفسیر عشق مجید بنی فاطمه

به نیزه دار بگو پیشتر آید چند بوسه بگیرم از این گلوی بریده کنار محملو دستم نمیرسد به سر نی ببخش مرا زینب شرمندته داداش آخه اومدم تو گودال نشناختمت تو هم به زینب حق بده آخه هر بدنی رو میخوان شناسایی کنن اول از سر و صورت شناسایی می کنن اما تو که سر نداشتی برادرم لباستو غارت کردند دلم خوش بود یه انگشتری داشتی اما انگشت و انگشترو بریدند به نیزه داربگو مجید بنی فاطمه

چه بانویی که پس از دختر رسول الله به هر زنی که تصور کنی شرافت داشت چه بانویی که ز فیض هدایت معصوم مقام و منزلتی هم تراز عصمت داشت چه بانویی که صبوری نمود چون زهرا چه بانویی که به قدر علی شهامت داشت چه بانویی که به حد کمال در همه حال اراده داشت وفا داشت عزم و همت داشت چه بانویی که به هنگامه ی اسارت هم وقار داشت حیا داشت شرم و عفت داشت چه بانویی که همه عمر در نیایش شب هزار بار زخود تا خدای هجرت داشت چه بانویی که به همراه یک مدینه صفا گلاب گریه و یک کربلا مصیبت داشت چه بانویی که به خورشید خود گرفته ی عشق به قدر وسعت هفت آسمان محبت داشت دل تو بود پر از شور و اشتیاق حسین که لحظه لحظه ی عمرت از این حکایت داشت حسین نیزبه شایستگی نثار تو کرد هر آنچه عاطفه و التفات و رافت داشت حسین از تو جدایی نداشت در هر حال مگر به خاطر انسی که با شهادت داشت چراغ آخرت اشک شاعری که سرود دو مصرعی که دراو یک جهان طراوت داشت نه ذوالجناح تاب استقامت داشت نه سیدالشهدا بر جدال طاقت داشت زینب همان کسی ست که وقت رسیدنش از عرش جبرئیل هم آمد به دیدنش با خلقتش خدا به تمام فرشتگان همواره فخر می کند از آفریدنش قنداقه اش بغل به بغل میرود ولی آغوش چیست منظره ی آرمیدنش انگیزه ای به نام حسین آفریده شد بعدا ورا به ورطه ی دنیا کشیدنش آخر دعای حضرت زهرا نتیجه داد بار دگر خدا به محمد خدیجه داد چه بانویی مجید بنی فاطمه

نوکر خوبی نبودم خودمم میدونم آقا ولی من هرچی که باشم پای تو می مونم آقا دم غروب می گیره دلم نگو حرم که میره دلم همه رفیقام رفتن من موندم و آه به جون هرچی مرده قسم اگه به کربلا برسم براتو می میرم تنها با یه نگاه می بینی آقا شده گریه کار نوکرت شب و روز می بینی آقا چقدر حرم ندیده مونده هنوز می بینی آقا ، می بینی آقا شنیدم شبای جمعه حرمت داره چه حالی مادرت میرسه از راه دوباره جای ما خالی اگه بشم مسافر تو یه شب جمعه زائر تو دیگه دلم آرومه آرومه آقا یه دل سیر نگات کنم و تو حرمت صدات کنم و دیگه نمی خوام چیزی از تو به خدا می ترسم آقا دم آخری نیای بالا سرم و می ترسم آقا بمیرم نبینم آخرش حرمو می ترسم آقا ، می ترسم آقا به خدا غم یه دنیا می شینه میون سینه م هر دفعه یه جایی عکسِ حرم تو رو می بینم دیگه رسیدم آخر خط حالا برام تو موندی فقط آخه نمی تونم از تو دل بکنم منم و آرزوی حرم کجا رو دارم آخه برم چی میشه پایین پات سینه بزنم می شناسی منو ، همونم که دم زدم به تو همیشه می شناسی منو ، آخه من حرم برم مگه چی میشه می شناسی منو ، می شناسی منو می بینی آقا شده گریه کار نوکرت شب و روز می بینی آقا چقدر حرم ندیده مونده هنوز می بینی آقا ، می بینی آقا خودمم میدونم آقا مجید بنی فاطمه

سرت کو سرت کو که سامان بگیرم سرت کو سرت کو به دامان بگیرم سراغ سرت را من از آسمان و سراغ تنت از بیابان بگیرم تو پنهان شدی زیر انبوه نیزه من از حنجرت بوسه پنهان بگیرم اگر خون حلقومت آب حیات است من از بوسه بر حنجرت جان بگیرم رسیده کجا کار زینب که باید سرت را من از این و از آن بگیرم کمی از سر نیزه پایین بیا تا برای سفر بر تو قرآن بگیرم قرار من و تو شبی در خرابه پی گنج را کنج ویران بگیرم تو گفتی که باید بسوزم بسازم به دنیای بعد از تو آسان بگیرم هلا! می‌روم تا که منزل به منزل برای تو از عشق پیمان بگیرم سرت کو مجید بنی فاطمه

تموم زندگیم مال حسینه دلم همواره دنبال حسینه تمام خوبی واحسان زهرا خدا داند که در ذات حسینه اگر روزی سفر کردم به کویش دل بشکسته سو غات حسینه به روز حشر اگر زهرا بخواهد دو چشم من فقط مات حسینه اي که گفتي از غمت دردم مداوا ميکني من که مردم پس چرا امروز و فردا ميکني يا بکش يا چاره اي، اي درد مندان را دوا تا بکي جان دادن مارا تماشا ميکني تموم زندگیم مال حسینه مجید بنی فاطمه

ما بی سر و سامان ابالفضل و حسینیم گوییم به آوای جلی بر همه دنیا ای قوم، مسلمان ابالفضل و حسینیم تا اینکه مداوا بشود این دل پر زخم ما در پی درمان ابالفضل و حسینیم هر دل که پریشان شده دلداده ی یاریست صد شکر پریشان ابالفضل و حسینیم با یک نگه مادرتان در همه اوقات بر سفره ی احسان ابالفضل و حسینیم گریان ابوالفضل سیدمجیدبنی فاطمه دیدیم که اشک غم او شست گناهان ما در یم غفران ابالفضل و حسینیم در مشهد سلطان همه در کرببلایم زوار خراسان ابالفضل و حسینیم ای کاش ببینیم که در یک شب جمعه ما زائر و مهمان ابالفضل و حسینیم ما سینه زنان ، لطمه زنان ، مویه کنانِ کام و لب عطشان ابالفضل و حسینیم گریان ابوالفضل مجید بنی فاطمه

یارا دلبر و دلدارا ماه جهان آرا میکشد عشق تو آخر سر مارا جانا سید و مولانا حضرت سلطانا تشنه ی تو هستم سید العطشانا جانم جانم به صدای نوکرات به دلای مبتلات به مسیر اربعین به نجف تا کربلا جانم جانم به شفای تربتت به پر علامتت به دلی که میتپه برای زیارتت یار بطلب سید و سالار بطلب خسته ام آقا به علمدار بطلب میارا دلبر و دلدارا ماه جهان آرا میکشد عشق تو آخر سر مارا جانا سید و مولانا حضرت سلطانا تشنه ی تو هستم سید العطشانا جانم جانم به صدای نوکرات به دلای مبتلات به مسیر اربعین به نجف تا کربلا جانم جانم به شفای تربتت به پر علامتت به دلی که میتپه برای زیارتت یار بطلب سید و سالار بطلب خسته ام آقا به علمدار بطلب یارا دلبر ودلدارا مجید بنی فاطمه

لطفت همیشه شامل حالمه اصلا تو خیلی فرق داری با همه اجازه دادی به تو دل ببندم تا فهمیدی به تو علاقه مندم خودت دلیل این علاقه بودی چه بد بودن روزایی که نبودی نه آبرو داشتم نه عشق و میلی تو خیلی با محبتی تو خیلی باز اومدم آبروداری کنی برای دردم تو یه کاری کنی بهت بگم از همه دل بریدم و تموم مردونگیاتو دیدم و باز اومدم تا که بگم دار و ندارم صبر و قرارم گره افتاده به کارم   سلام آقا سلام آقا سلام خدای احساس درمون درد من حضرت عباس صد دفعه گفتم و دوباره میگم آقای من آقای خوب دنیاست اون هنوزم فکر یه قطره آبه به فکر اون بچه ایه که خوابه به فکر اونیه که از تشنگی لباش ترک خورده حالش خرابه سلام آقا سلام خدای احساس درمون درد من حضرت عباس صد دفعه گفتم و دوباره میگم آقای من آقای خوب دنیاست اون هنوزم فکر یه قطره آبه به فکر اون بچه ایه که خواب به فکر اونیه که از تشنگی لباش ترک خورده حالش خرابه عموی بچه ها نجاتم بده یه قدری مهربونی یادم بده سایه تو از روی سرم برندار صدات که میزنم جوابم بده خدای احساس نجاتم بده حضرت عباس جوابم بده خدای احساس خدای احساس حضرت عباس حضرت عباس جوابم بده لطفت همیشه شامل حالمه مهدی رعنایی

سوخته حرم سوخته سوخته دلم سوخته سوخته چادرها سوخته سوخته معجرها سوخته سوخته دامن ها سوخته چادرها سوخت بمیرم که روی سرها معجرها سوخت بمیرم که من دامن ها سوخت بی پناهه دختر سه سالشم که بی گناهه خودشم به روی خاک ها بی سپاهه بی پناهه خیمه ها سوخت بمیرم که حرم آل عبا سوخت بمیرم که گیسوی بچه ها سوخت حسین حرم سوخته مهدی رعنایی

با تموم بدیم اعتماد کردی با تموم وجودم گناه کردم ولی دستمو بازم بگیر ارباب بذار ساده بگم اشتباه کردم شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله این محاله که دست از تو بردارم اشک چشممو امشب گواه کردم دل به هرچی به غیر از نگات بستم بذار ساده بگم اشتباه کردم بطلب مرا شه کربلا که دلم لک زده واسه گنبد طلا دیوونه ت شدن همه عاقلا یه نگات دوای درد من مبتلا ثارالله یا اباعبدالله با تموم بدیم اعتماد کردی با تموم وجودم گناه کردم ولی دستمو بازم بگیر ارباب بذار ساده بگم اشتباه کردم شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله ناله هامو شنیدی دعام کردی روضه هاتو شنیدم صدات کردم خیلی مردی که باز آبرو دادی توبه کردم و می خوام که برگردم بطلب مرا شه کربلا که دلم لک زده واسه گنبد طلا دیوونه ت شدن همه عاقلا یه نگات دوای درد من مبتلا شه محترم بطلب حرم که یه عمره در خونه ی تو نوکرم تویی خواهش دل مضطرم آرزومه کربلا برم با مادرم ثارالله یا اباعبدالله اشتباه کردم مهدی رعنایی

علمت رو مادرت گذاشت رو دوشم روضتو به هر دو عالم نفروشم و سقاهم ربهم شراب یعنی دم هیئت چایی روضه می نوشم چون میشوم خمار می ناب میزنم این جام عشق با همه اصحاب میزنم حافظ تو دم ز باده شیراز میزنی من دم ز چایی روضه ارباب میزنم فدات آقا جونم فدای چای روضه هات آقا علمت رو مادرت گذاشت رو دوشم روضتو به هر دو عالم نفروشم و سقاهم ربهم شراب یعنی دم هیئت چایی روضه می نوشم چون میشوم خمار می ناب میزنم این جام عشق با همه اصحاب میزنم حافظ تو دم ز باده شیراز میزنی من دم ز چایی روضه ارباب میزنم فدات آقا جونم فدای چای روضه هات آقا چایی روضه مهدی رعنایی

همه هستیم می سوزد ز داغت ابوالفضل دلم آتش فشانه ز داغت ابوالفضل تو علمداری عباس تو سپه داری عباس تو و دست بلندی که دستت جداشد منو قد رسائی که از غم دوتا شد تو علمداری عباس تو سپه داری عباس چه غریبانه ماندی کنار علقمه چه چو گل تازه کندی بهار علقمه تو و چشمی که از خون دادی شستشویش من و طفلی که میرفت سراغ عمویش ز دو دست جدایش گرفتم نشانی به نماز خون خفتی با مهر پیشانی تو علمداری عباس تو سپه داری عباس همه هستی می سوزد اسماعیل اخباری