1398

از گمشدمون خبر داری ای اشک  ای آه از  گمشدمون خبر داری ای مرد ای دردی داره داره اروم اروم چشاش می باره یه دردی داره واسه دیدنه باباش دلشوره داره ای دردی داره که سرشو رو زانوهاش میذاره ای دردی داره دست پای کوچیکش رمق نداره از گمشده کاظم اکبری شرمندم که دارن به دردات میخندن شرمندم اگه دستاتو میبندن از گمشدمون خبر داری ای اشک  ای آه از  گمشدمون خبر داری ای مرد ای دردی داره داره اروم اروم چشاش می باره یه دردی داره واسه دیدنه باباش دلشوره داره ای دردی داره که سرشو رو زانوهاش میذاره ای دردی داره دست پای کوچیکش رمق نداره شرمندم که دارن به دردات میخندن شرمندم اگه دستاتو میبندن از گمشدمون خبر داری ای اشک  ای آه از  گمشدمون خبر داری ای مرد ای دردی داره داره اروم اروم چشاش می باره یه دردی داره واسه دیدنه باباش دلشوره داره ای دردی داره که سرشو رو زانوهاش میذاره ای دردی داره دست پای کوچیکش رمق نداره شرمندم که دارن به دردات میخندن شرمندم اگه دستاتو میبندن از گمشده کاظم اکبری

کم‌سن‌ترین شهید کربلا کودک شیرخوار امام حسین(ع) بود که در روز عاشورای سال 61 هجری در نهایت تشنگی روی دستان مبارک پدرش به شهادت رسید. شهادت نور چشمان حضرت سیدالشهدا علیه السلام در آن شرایط حساس و سخت تاریخی سندی بر مظلومیت و حقانیت اهل‌بیت علیهم السلام و جهالت و ظلم انکارنشدنی و غیرقابل بخشش خاندان بنی‌امیه و دشمنان امام حسین علیه السلام است. طفل شیرخوار هادی احمدی

بگو که یک‌ شبه مردی شدی برای خودت و ایستاده‌ای امروز روی پای خودت نشان بده به همه چه قیامتی هستی و باز در پی اثبات ادعای خودت از آسمانیِ گهواره روی خاک بیفت بیفت مثل همه مردها به پای خودت پدر قنوت گرفته تو را برای خدا ولی هنوز تو مشغول ربّنای خودت که شاید آخر سیر تکامل حَلق‌ات سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت یکی به جای عمویت که از تو تشنه‌تر است یکی به جای رباب و یکی به جای خودت بده تمام خودت را به نیزه‌ها و بگیر برای عمه کمی سایه در ازای خودت و بعد، همسفر کاروان برو بالا برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت و در نهایت معراج خویش می‌بینی که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت سه روزِ بعد، در افلاک دفن خواهی‌شد کنار قلب پدر، خاک کربلای خودت پدر قنوت گرفته صابر خراسانی

اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنینَ لا تَبْرَدُ اَبَداً ترجمه حدیث : براى شهادت حسین علیه السلام ، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى شود . اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنینَ لا تَبْرَدُ اَبَداً ترجمه حدیث : براى شهادت حسین علیه السلام ، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى شود . اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنینَ لا تَبْرَدُ اَبَداً ترجمه حدیث : براى شهادت حسین علیه السلام ، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى شود . حزن کربلا هادی احمدی

جون رباب آروم بگیر دیدی که نبود آب مادر دست و پا نزن جون رباب آروم بگیر دیدی که عمو رفت اما مشکشو زدن تو که دیدی من به کل حرم با اشک چشم رفتم و رو زدم دونه دونه خیمه ها رو دیدن ولی مادر دست خالی اومدم بچم داره میمیره گو افتاده تو چشماش سه روزه آب نخورده نشسته زخم رو لب هاش لالایی لالایی حضرت علی اصغر عباس میرخلف زاده

آيا گناهان دوره عمر ما سنگين تر است يا گناه حرّ بن يزيد رياحى؟ يقينا گناه حر، گناه حر اين بود كه جلوى ابى عبدالله را گرفت؛ گفت: نمى گذارم بروى، نه مكه بروى و نه يمن بروى، نه مدينه بروى و نه كوفه بروى. امام  عليه السلام را اينقدر نگه داشت تا سى هزار نفر گرگ امام  عليه السلام را محاصره كردند و با يارانش كشتند، ولى صبح عاشورا يك مقدار فكر كرد، ديد عجب گناه عظيمى را مرتكب شده، يك گناه بى نمونه، بار اين گناه كمر آسمانها و زمين را مى شكست، چنانچه در زيارت عاشوراست، كه مى گوييم يا اباعبدالله مصيبت تو بر همه آسمانها و زمين گران آمد. چه مصيبتى، بعد از جلوگيرى حر، چه اتفاق عجيبى افتاد كه حضرت زين العابدين  عليه السلام روى منبر مسجد شام زار زار گريه كرد و گفت: مردم كسى را كشتيد كه ماهيان دريا برايش گريه كردند، پرندگان هوا برايش گريه كردند، ملائكه گريه كردند، جن گريه كرد و اين كار حر بود. راه توبه هادی احمدی اما حرّ اول طلوع آفتاب پسرش على را صدا كرد كه هيجده سالش بود، گفت: بابا بيا طرف ابى عبدالله برويم، گفت پدر، خجالت نمى كشى، تو هشت روز جلوى پسر پيامبر را گرفتى، با زن و بچه اش، به اين مردم قاتل تحويل دادى فكر مى كنى بروى پيش امام حسين راهت مى دهد، گفت: پسرم تو حسين را نمى شناسى، من چكمه هايم را پر خاك مى كنم و مى اندازم گردنم، اين گردنم را كج مى كنم، تو دست مرا بگير، مرا طرف پسر فاطمه برسان. چند قدمى خيمه ها ابى عبدالله بيرون آمد، قمر بنى هاشم بيرون آمد، تا چشمش به ابى عبدالله افتاد گفت اول بپرسم و بقيه قدمها را بردارم، صدا زد من مى توانم از اين حيوانيتى كه دچارش بودم به انسانيت برگردم. امام حسين  عليه السلام فرمود: چرا سرت را پايين انداختى؟ ابى عبدالله آغوشش را باز كرد. راه توبه هادی احمدی

سوارِ گمشده را از میان راه گرفتی چه ساده صید خودت را به یک نگاه گرفتی شبیه کشتی نوحی، نه! مهربان تر از اویی که حرِّ بد شده را هم تو در پناه گرفتی چنان به سینه فشردی مرا که جز تو اگر بود حسین فاطمه! می‌گفتم اشتباه گرفتی من آمدم که تو را با سپاه و تیر بگیرم مرا به تیر نگاهی تو بی سپاه گرفتی بگو چرا نشوم آب که دست یخ‌زده‌ام را دویدی و نرسیده به خیمه‌گاه گرفتی چنان تبسم گرمی نشانده‌ای به لبانت که از دل نگرانم مجال آه گرفتی رسید زخم سرم تا به دستمال سفیدت تو شرم را هم از این صورت سیاه گرفتی سوار گمشده صابر خراسانی

عمو برام سخته که غریب گیر آوردنت دیدم از اون دور عمو سنگینه انگار تنت دلم شکست و طاقت نیاورد تا که دیدم اون بی حیا نیزه بالا آورد عمه از رو تل بارون تیر و نیزه دید با هر آه تو نفس نفس زد و برید از اون دور میدید که شمر بی حیا رسید وای وای وای پیش بابام مجتبی عمو شدم رو سفید آخه بابام اومد و دست بریدمو دید زهرا رسید و منو میدیدو میون قتلگاه عمو آهی کشیدو با گریه می گفت حسین من حسین من خون گریه می کرد کنار تو بابام حسن هی مادر می گفت به نیزه دار نزن وای وای وای عمو برام سخته عباس میرخلف زاده

آن هنگام که کاروان اسراء به دروازه های شام رسید مشکل ترین و سنگین ترین لحظات بر زینب علیهاالسلام گذشت. آنگونه که از مقاتل فهمیده می شود نیمه های شب اهلبیت به کوفه رسیدند. زنان و کودکان را پشت دروازه شهر پیاده کرده و بر روی خاکها نشاندند. زینب مظلومانه برای امام سجاد علیه السلام و کودکان آبی، غذایی، رختخوابی و زیراندازی ندارد. در حالی که باید از امام سجاد علیه السلام پرستاری نماید و به سفارش حسین علیه السلام عمل کند. امام حسین علیه السلام به زینب علیها سلام مرتباً سفارش می کردند که نگذار کودکانم اذیت شوند و آزار ببینند و نگذار درد یتیمی بر آنها اثر کرده و بهانه بابا را بگیرند. جز زیبایی ندیدم هادی احمدی

خورشید صبح گاهی بامت حسین بود بعد از دو هفته ماه تمامت حسین بود هر دفعه که برادرت از راه میرسید از فرط شور و شوق سلامت حسین بود یک راستای نور وجوده تو زینب است نوری که در مسیر امامت حسین بود ساده ترش شد اینکه نوشتیم زینب و دیدیم در حقیقتِ نامت حسین بود در خانواده ای که واژه ی برخاستن علی است از کودکی تو ذکر قیامت حسین بود در ذیل خطبه های فصیحت مورخان آورده اند تکه کلامت حسین بود خواهر اگر توئی و برادر اگر حسین نادیده ام برادر و خواهر در عالمین ای لحن خطبه های تو شیواتر از همه مضمون جمله های تو گویاتر از همه تعریف داغ در نظرت جور دیگری ست ای کربلا به چشم تو زیباتر از همه حتماً تمام واقعه را خوب دیده ای ظهری که بود جای تو بالاتر از همه ظهری که سی هزار نفر بود و یک نفر افتاده بود زخمی و تنهاتر از همه ظهری که در هجوم به گودال تیر و تیغ پیچیده می شدند و معماتر از همه… نوشتیم زینب صابر خراسانی

هر که از عشق تو دیوانه نشد عاقل نیست عاقل آن است که از عشق تو دیوانه شود نگاهمان کردند که این حسینیه را سر پناهمان کردند درون این خیمه غلام  آمده بودیم و شاهمان کردند وصله ناجور منم نوکر تا گور منم از حرمت دور منم جانا ابا عبدالله نگاهمان کردند که این حسینیه را سر پناهمان کردند خراب بودیم و به دولت شهدا رو براهمان کردند درون این خیمه غلام آمده بودیم و شاهمان کردند شدیم از خودشان نگاه تا به لباس سیاهمان کردند به غسلی از گریه غبار روبی و پاک از گناهمان کردند عزای مسلم را شروع نوکری این دو ماهمان کردند شکسته بال و پرش نمانده یک نفر از کوفیان ِ دور و برش نه از حراس کسی که کرده در به دری حسین در به درش به جان خریده غم عزیز فاطمه را با تمام درد سرش حسین در راه است کند چگونه ز دار الاماره با خبرش به فکر قافله است نه این که فکر خودش باشد و دو تا پسرش حسین جای خودش گرفته دلهره چون زینب است همسفرش زمان ان برسد حسین جان خبر من به کاروان برسد شدست کوفه یکی که با اسارت زینب به اب و نان برسد چقدر سنگ اینجاست خدا به داد اسیری کودکان برسد شود زمانی که برای بردن پیراهنی سنان برسد کجاست انگشتر غنیمتی که نمانده به ساربان برسد قرار شد با اسب جراحت تن بی سر به استخوان برسد نگفته ام از شام هنوز مانده که روضه به خیزران برسد دیوانه نشد عاقل نیست کاظم اکبری نگاهمان کردند که این حسینیه را سر پناهمان کردند خراب بودیم و به دولت شهدا رو براهمان کردند درون این خیمه غلام آمده بودیم و شاهمان کردند شدیم از خودشان نگاه تا به لباس سیاهمان کردند به غسلی از گریه غبار روبی و پاک از گناهمان کردند عزای مسلم را شروع نوکری این دو ماهمان کردند شکسته بال و پرش نمانده یک نفر از کوفیان ِ دور و برش نه از حراس کسی که کرده در به دری حسین در به درش به جان خریده غم عزیز فاطمه را با تمام درد سرش حسین در راه است کند چگونه ز دار الاماره با خبرش به فکر قافله است نه این که فکر خودش باشد و دو تا پسرش حسین جای خودش گرفته دلهره چون زینب است همسفرش زمان ان برسد حسین جان خبر من به کاروان برسد شدست کوفه یکی که با اسارت زینب به اب و نان برسد چقدر سنگ اینجاست خدا به داد اسیری کودکان برسد شود زمانی که برای بردن پیراهنی سنان برسد کجاست انگشتر غنیمتی که نمانده به ساربان برسد قرار شد با اسب جراحت تن بی سر به استخوان برسد نگفته ام از شام هنوز مانده که روضه به خیزران برسد دیوانه نشد عاقل نیست کاظم اکبری

وقتی از تو میخونم دلم هوایی میشه مثه قلب من با ذکر تو طلایی میشه اعتقاد من اینه میونه سینه زنی نوکرت با پای دل کرببلایی میشه چشمی که گریون روضه های تو باشه میگن آتیش جهنمو نمیبینه انگاری درب بهشتو میزنن هر بار تا که توی هیئتت میزنم سینه فوق هر شوری سرمسطوری تو شب تارم نورالعلی نوری عالی علا شافع دنیا انا مجنونک یا سیدی مولا بدم المظلوم عجل ولیک الفرج گریه توی روضه هات تمومه عشق منه روضه خون میخونه ارباب ما بی کفنه یادمه بچه بودم پدرم می گفت پسرم اگه سینه زن شدی لطف امام حسنه هزارو چهار صد ساله نوای تو توی کوچه و پس کوچه های ماست کوری منکر چشم عزای تو پرچم آقا تو همیشه پا برجاست

به هم زده حملش باز نظم یه لشکرو زلزله کرده رو زمین میگه جبرئیل برو پیمبر بگیر دست حیدرو جانم علی چه محشر میتازی بر اعدا جانم علی تو شیری امیری بی پروا جانم علی می چرخه تو دستت شمشیرت جانم علی می پیچه تو میدون تکبیرت زلزله کرده رو زمین کاظم اکبری یاقوت ذوالفقار ملک الموت ذوالفقار جولان ذوالفقار آره طوفانه ذوالفقار وقتی تو دست تو توی میدان ذوالفقار امیر مطلق والا نفس مصطفی انا مدینه العلم حیدر بابها تو شاه ارض و سمایی ختم کلام لاسیف الا ذوالفقار علی علی مولا جانم علی به ایمان شروع و پایانه جانم علی علی قرآن علی میزانه جانم علی ربهم شراب طهورا جانم تفسیر سوره انسانه سندم یا علی مستندم یا علی من زمین نمی خورم چون مددم یا علی صد و ده مرتبه ذکر لهدم یا علی با علی میرم بهشت راه بلدم یا علی یا حیدر یا حیدر زلزله کرده رو زمین کاظم اکبری

غریبیتو دیدم تو خیمه داداش دیگه تاب نیاوردم خودم میدونم کمه اما گلامو من برات آوردم نگو نمیشه که خدایی خون میشه دلم نزار داداش این دم آخری قسم بدم اشکای زینبت رو در نیار داداش حسین دو تا گلام سهله که خودم فدات میشم من خودم دلم گرفته زمین نزن تو رومو داداش حسین قبول کن همین یه آرزومو وای امون امون امون داداش حسین عباس میرخلف زاده

پس از شهادت امام حسین ـ علیه السّلام ـ در روز دهم محرم سال 61 هـ .ق اهل بیت ـ علیهم السلام و حرم امام به اسارت دشمن درآمدند. در بامداد دوازدهم محرم خاندان رسول اسلام ـ صلی الله علیه و آله به رهبری حضرت زینب کبری سلام الله علیها و امام زین العابدین  علیه السّلام از کربلا بطرف کوفه حرکت کردند. پس از ورود به کوفه، و خوشحالی درباریان و ابن زیاد و گرفتن مراسمی به خاطره پیروزی، به طرف شام، محل استقرار یزید حرکت نمودند. وقتی سر امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش و اسراء در مقابل یزید حاضر شدند، تشریفات درباری به همان فراوانی بارگاه ابن زیاد انجام شد. «زحر بن قیس که کاروان را به عنوان نماینده ابن زیاد هدایت می کرد سخنرانی طولانی ایراد کرد و در آن به شرح چگونگی شهادت امام حسین ـ علیه السّلام ـ و یارانش پرداخت.» مصیبت اسارت هادی احمدی

ای سراب از قدمت آینه پنهان کرده گیسویت زمزمه ی رود پریشان کرده ای تلنگر زده بر نبض مناجات همه لال از مدح تو خمیازه ی گنگ کلمه یوسف حزن به پیراهن تو دوخته اند ناز را سینه به سینه به تو آموخته اند در دل شب برس از راه قمر پاشی کن روی بوم دل ما عاطفه نقاشی کن ما پر و بال نداریم ولی بامت هست نیستی نیستی اما همه جا نامت هست مطلع فجر به سر آمده بیدارم کن سخت آماده شدم سخت گرفتارم کن پشت پا خورده ز مردم گله را می فهمد این دل تنگ مگر فاصله را می فهمد همه را با خبر از آمدنت کن برگرد جامه ی آمدنت را به تنت کن برگرد به تماشای تو ما باغچه را گل کردیم گفته بودند می آیید تحمل کردیم ای که از کوچه ی پاییزی ما با خبری ما کجا گل بفروشیم که از ما بخری نامه دادیم گرفتیم ولی نیست حبیب ای غریب بن غریب بن غریب راهمان گمشده دیباچه ی نور تو کجاست بنشینیم کجا راه عبور تو کجاست کفر در آمده ایمان مرا می گیرد بی تو این نفس گریبان مرا می گیرد من سرم گرم گناه است سرم داد بزن سینه ات سخت به تنگ آمده فریاد بزن جمعه هایی که نبودید به تفریح زدیم ما فقط در غم حجران تو تسبیح زدیم خشکسالیم کویریم تو ای رود بیا شیعه مظلوم تر از قبل شده زود بیا غریب ابن غریب صابر خراسانی

با یه آهی توی سینه با یه اشک رو چشام آقا نوکرت اومده از دل میده سمتت سلام آقا خیلی طعنه ها شنفتمو به کسی چیزی نگفتمو آخه دلخوشیم تو هستی کیه که پناه میده منو کی به جز تو راه میده منو رو بدیم چشاتو بستی من باعث خجالتتم همیشه آقا زحمتتم مدیون این محبتتم یابن الحسن آقا بیا آقا بیا عباس میرخلف زاده

علی‌اکبر فرزند امام حسین(ع) و لیلی بنت ابی مرة است. او در زمان خلافت عثمان(خلافت: ۲۳ یا ۲۴-۳۵ق) به دنیا آمد. تاریخ دقیق تولد علی اکبر مشخص نیست؛ اما در تقویم جمهوری اسلامی ایران، ۱۱ شعبان به عنوان روز ولادتش، روز جوان نامگذاری شده است. برخی محققان سن او را به هنگام شهادت در سال ۶۱ق، ۲۸ سال دانسته‌اند. بر اساس گفته مذکور، سال تولد او ۳۳ قمری خواهد بود. کنیه‌اش ابوالحسن است. همچنین او را اکبر نام نهاده‌اند؛ زیرا از برادرش امام سجاد(ع)، امام چهارم شیعیان متمایز شود اما شیخ مفید لقبش را اصغر گفته و اکبر را لقب امام سجاد(ع) دانسته است. برخی از نسب‌شناسان و تاریخ‌دانان، علی‌اکبر را بزرگترین فرزند امام حسین(ع) دانسته‌اند. کلینی حدیثی از امام رضا(ع) نقل کرده که حکایت از ازدواج علی اکبر و داشتن فرزندی به نام حسن دارد؛ در مقابل چنان‌که گروهی از نسب‌شناسان گفته‌اند از وی فرزندی نمانده و نسل امام حسین(ع) تنها از طریق امام سجاد(ع) ادامه پیدا کرده است. در یکی از زیارت‌نامه‌ها، چنین به علی اکبر سلام داده شده است: «صَلّى الله عَلَيْکَ وَعَلى عِتْرتِکَ وَأهْلِ بَیْتِکَ وَآبائِکَ وَأبْنائِکَ؛ سلام خدا بر تو و بر عترت و اهل بیت تو و پدران و فرزندانت» که نشان از ازدواج و فرزند داشتن اوست. حضرت علی اکبر هادی احمدی

امام سجاد علیه السلام فرمودند: عموی من در بهشت مقامی دارد که همه ی شهدا به او غبطه می خورند. در بین شهدا، شهدای کربلا سرآمد هستند تا جایی که سیدالشهدا فرمود: «اللَّهُمَّ إِنِّي لَا أَعْرِفُ أَهْلَ بَيْتٍ أَبَرَّ وَلَا أَزْكَى وَلَا أَطْهَرَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي وَلَا أَصْحَاباً هُمْ خَيْرٌمِنْ أَصْحَابِي » به شیعیان و محبان اهل بیت توصیه شده که تا قیامت هر زمان کربلا را یاد نمودید با همه وجود بگویید: «یا لیتنی کنت معکم» ای کاش من نیز با شما بودم. در روایات آمده است که هر کس کار جمعی را دوست بدارد با آنها شریک است. ما نیز دعوت امام حسین را اجابت می کنیم؛ «َقُلْ لَبَّيْكَ دَاعِيَا للَّهِ سَبْعاً وَ قُلْ إِنْكَ انَ لَمْ يُجِبْكَ بَدَنِي عِنْدَ اسْتِغَاثَتِكَ فَقَدْ أَجَابَكَ قَلْبِي وَسَمْعِي وَ بَصَرِی» ما نیز با قلبمان دعوت امام حسین را که دعوت به سوی خداوند بود، می شنویم و آن ندای توحید را اجابت می کنیم. افضل شهدا هادی احمدی

این آبها که ریخت، فدای سرت که ریخت اصلا فدای امّ بنین مادرت، که ریخت گفته خدا دو بال برایت بیاورند در آسمان علقمه، بال و پرت که ریخت اثبات شد به من که تو سقای عالمی بر خاک قطره قطره ی چشم ترت که ریخت طفلان از اینکه مشک به دست تو داده اند شرمنده اند، بازوی آب آورت که ریخت گفتم خدا به خیر کند قامت تو را این قوم غیض کرده به روی سرت که ریخت وقت نزول این بدن نا مرتّبت مانند آب ریخت دلم؛ پیکرت که ریخت معلوم شد عمود شتابش زیاد بود بر روی شانه های بلندت سرت که ریخت اما هنوز دست تو را بوسه می زنم این آب ها که ریخت فدای سرت که ریخت سقای عالمی صابر خراسانی

کاروانی کوچک، در صحرایی سوخته به پیش می رود؛ صحرایی که از آسمانش مرگ می بارد و از زمینش بلا می روید. این کاروانِ کوچک، تنها در آغوش مرگ خیمه خواهد زد و اهل آن، تنها در لباس سرخ، حاجی خواهند شد. از سرزمینی می گویم که سنگین ترین داغ ها را به دوش می کشد. از خاکی می گویم که عظیم ترین ذبیح اللّه را در خود جای داده است. از کربلا می گویم؛ از سرزمینی که خاک نیست تا غبار زمان بر آن بنشیند؛ قصه نیست تا از یادها برود. کربلا، قرارگاه دل های عاشقی است که از نیستان عشق جدا افتاده اند؛ قطعه ای از بهشت است که بر خاک نازل شده است. کربلا، یک سرزمین سوخته در میان دو رود نیست؛ کربلا معبر عشق است. کربلا، سرزمینی است که در خاکش، هفتاد و دو ستاره ی خونین، خاکستر شده اند. کربلا، سرزمینی است که خاکش، رشک بهشت است. و عاشورا، شگفت ترین فصل تاریخ است؛ روشن ترین راهی که از سال شصت و یک هجری تا ناکجای زمان کشیده شده است. سرزمین کربلا هادی احمدی