1403

ای مردم مردم لازم نداره مستی باده و خم من مست این دو بار گاهم اول زینبیه دومی هم قم سرمایم محبت دو زینبه این ثروث قوت قلب مومنه از این دو مخدره جدا بشم این اصلا محاله غیر ممکنه معصومه آینه زینبه که اسم صحنش شد صحن آینه قلبم دخیله به دوتا جلیله هم زینبیه هم قم بی بدیله بعد از وفاتت بنویس رو قبرم کلب سرای معصومه و عقیله ای دنیا دنیا دو تا بارگاه داره بی بی زهرا اول صحنه کریمه در قم دومی دمشق که میریم ایشاالله دور زینب اومدن حرومیا گویا نشنیدن ز خشم شیعیان موکب میزنم دم زینبیه بازم با رخصت صاحب الزمان بازم با سینه زنا دم میگیریم یا زینب تو حرم رقیه جان آل امیه میشه عهده گریه شیعه به تیغه زینب داره تکیه تو خون ماها راه فتح شامات این ارث شیعه است از زینب و رقیه سرمایم محبت دو زینبه روح الله رحیمیان

خواهر بمیره یادم میاد تقدیرمو گریم میگیره یک سال و نیمه زینب توی مقتل اسیره سه ساعت تو رو من رو چهل روز دو تا مونو هرکی رسید زد طناب دستامو گرفتو منو رو خاکا هی کشید زد آه اخی تو رو کشتند توی قتلگاه آه اخی من شدم کشته صد نگاه آه بیا بگم از رسم یهودیا... آه خدا نامحرم منو زد صدا آه حسین آه حسین مردم ز گریه این هاشمیات و چه به حال امیه یک سال و نیمه تو گوشمه جیغ رقیه سه ساعت تو ولی من چهل روز تو سرنیزه من پشت نیزه شبیه تو این خواهرت رو دیدی صد دفعه کشته نیزه آه کشید تو رو یک نفر تو قتلگاه کشید آه کشید ولی خواهرت رو یک سپاه کشید داد زدم شنیدی چقدر تو رو صدا زدم داد زدم خودمو جلوی بچه‌ها زدم آه حسین آه حسین خواهر بمیره روح الله رحیمیان

به جان زهرا هرکه هرچی می‌خواد بگه اگه من بخوام برای این روزای حرم حضرت زینب روضه بخونم دوباره این شعره انگار گل کرده چی میگه این روزا عمه زینب دوباره به حسینش سایه روی سرم چه کنم دوباره عمه جان داره میگه حسین چه کنم بنی امیه برگشته سایه روی سرم چه کنم با آتیشه جیگرم چه کنم یه زن تنها با حرم چه کنم بگو حرم رقیه ات چه کنم دوباره دخترتو دوره کردن دوباره گیر لاابالی ها افتاده دوباره با کفش تو حرمش میان دوباره بهش جسارت می‌کنن عمه فریاد کشید موی منو باز کشید بابا اون که سر برید ازت سر من داد کشید موی منو باز کشید سیدرضا تحویلدار

دیگه کسی نگه ایشالا کربلا ببینمت کربلا ما نریم همه میرن ایشالا به زودی زود دیگه حرم رقیه ببینمت دیگه ما رو راه نمیدن حرم رقیه ما حرم زینب نمی‌تونیم بریم دیگه نمی‌ذارن این بچه چند شبه آروم بخوابه من خیلی دلم گرفته هی میان تو حرمش میگن بنی امیه دوباره برگشت خیلی دخترو دارن اذیت می‌کنن تازه این بچه داشت عادت می کرد راحت بخوابه اما هی قد بلندا دیدی میان تو حرمش میگن این حرم همون رقیه بود که می گفتیم اومدم زیارتت با گریه با زاری تو هنوزم وسط بازاری حرم رقیه ببینمت سیدرضا تحویلدار 

هی به زینب میگفت مادر جان خیلی تو شهر پیچیده این حرفا من میگم دروغه چی مادر شنیدم دست زین العابدین و تو بستی دست رقیه رو تو بستی دست ام کلثوم تو بستی دست رباب تو بستی  واویلا واویلا زینب من بیا بگو دروغه اینکه میگن حرمله دستاتو بست زینب من بیا بگو دروغه علی پورکاوه

زینب زینب شکوه بی پایان الهه ی عرفان عقیله ی دوران زینب زینب ای علوی سیرت کوفه به تسخیرت شام زمین گیرت آیه ی نوری در کتاب حسین ای الهه ی عشق ای خراب حسین غیر از این نتوان شرح حالت گفت خلقت زینب من تراب حسین به به صولت و فصاحت تو به به هیبت و متانت تو کوفه را چنان به هم زده ای در عجب مانده ز جرئت تو زینب زینب  تجلی زهرا منزلتت والا سفیر عاشورا زینب زینب پای حسین ماندی دشمن حق راندی محقرش خواندی زینب ای نور ، آفتاب حسین ای علمدار انقلاب حسین وصف تو تنها این دو خط جمله است خلقت زینب ز تراب حسین تیغ خطبه های تو هنرت لشکری رانده شد از تشرت شام و کوفه را چو‌ لرزاندی زنده شد یاد علی پدرت زینب زینب شکوه بی پایان حسن عطایی

فریاد بلند استقامت زینب فرمانده لشکر شرافت زینب در وصف عقیله گفت عباس علی والله قسم خدای غیرت زینب زینب زینب زینب زینب.. در کاخ ستم زنی مقدس آمد انگار دوباره فاطمه پس آمد با خطبه زینب همه حیران گفتند والله که حیدر مؤنث آمد زینب زینب زینب زینب... فریاد بلند استقامت زینب حسن عطایی

من که یه روزی از این دنیا میرم حاجتمو آخر ازت میگیرم حاجت من اقا فقط همینه روبرو قتلگاه تو بمیرم با تن خونین باید رفت با تن خونین باید مرد عقلمو از دست دادم من وقتی اسمت به گوشم خورد ای همه‌ی انگیزم یا اباعبدالله الحسین پیش تو من ناچیزم یا اباعبدالله الحسین میکشم آخر آقا خودمو ظهر عاشورا واسه تو خون میریزم یا اباعبدالله الحسین وقتی که میرسم به اوج مستی وقتی که فارقم ز کل هستی وقتی که گریه میکنم براتون حس میکنم که رو به روم نشستی آخه گفتن وقت گریه خیره میشی به چشمامون چشماتو کاش میشد بوسید کاش میشد دیدت آقاجون ای همه رویای من یا اباعبدالله الحسین حضرت زیبای من یا اباعبدالله الحسین اگه من زنده‌ام آقا بخدا علتش تویی لذت دنیای من یا اباعبدالله الحسین من که یه روزی از این دنیا میرم حسن عطایی

انعکاس وجه مولا یا عقیله یا عصمت الله سایه‌ بانت شخص عباس پرچم تو همیشه بالاست سوره‌ی مریمی هم سوره‌ی کوثر زینب فارغ التحصیل دانشگاه مادر زینب حلما عقیله والا عقیله أَعلاء عقیله دنیا عقیله عُقبی عقیله زهرا عقیله دریا عقیله صحرا عقیله یکتا عقیله زیر پاهات بهشته معلوم قلم عاجز به وصف خانوم یک تنه هست کل پنج تن ای نبوت به شأن هر زن أَشهد أَنَّ علی پیغام راه زینب است بیرق اسلام از چادر سیاه زینب است مدح تو بر لب ای حق مطلب سِیِّده زینب ما فوق نوری کوه غروری خیلی صبوری روح عبادات شوق مناجات حلما عقیله حسن عطایی

عمر زینب سر شد انگاری محشر شد وقتی افتادی تو ضربه ها بیشتر شد لب تشنه بی حالی بی کس و تنها وسط جنجالی زخمیِ زخمی ته یه گودالی یارالی یارالی آه تنها بودی عصر عاشورا آه لب تشنه کشتنت ای آقا حسین ای بی سر ای بی سر ای بی سر..‌. تنهای تنهایی لبریز غم هایی پاشو از رو خاکا زیر دست و پایی غارت کردن بردن داداش حسین غریب گیرت آوردن اهل حرم شبیه گل پژمردن پژمردن پژمردن ای مقطع الاعضای زینب ای علت غصه های زینب حسین ای بی سر ای بی سر ای بی سر..‌. عمر زینب سر شد حسن عطایی

ماه طائفه شاه شاه طائفه ماه ای تو خاتمه ی راه ای اباالفضل ای اباالفضل تو چقدر زیبایی انگاری زیبایی از روی توئه خطی که روز و شب و جدا کنه وقتی دقت میکنم موی توئه پرچم تو چقدر بلند و بالاست توی عرش خدا هم حتی پیداست ملائکه داد میزنند کنار پرچم به رفع الله رایه العباس ای اباالفضل تو چقدر زیبایی حسن عطایی

راه میفتاد تو کوچه پس کوچه های مدینه یکی یکی در خونه بانوان کربلا رو میزد میگفت عباسمو حلال کنید در یه خونه میرسید در نمیزد انقدر می نشست تا صاحبخونه خودش میمود درو باز میکرد بانو چرا اینجا نشستی بی بی رباب بچم میخواست میخواست آب بیاره نذاشتن شرمنده نگاه غریب رباب شد روضه عباسمو حلال کنید حسن خلج

چند وقت پیش تو خیابون یهویی زنی خورد زمین یهو زدم تو صورتم گفت چرا خودتو اینجوری می‌کنی دست خودم نیست تا خورد زمین یهو زدم تو صورتم اصلا یهو خودم باختم یهو بغض تمام وجودمو گرفت چی شد حالا خورد زمین دیگه گفتم نه نمی دونی جوری لگد خوردی که نمی تونی بلند شی از جات جای غلافه رو بازوهات مادر زمین خوردن زن عبدالرضا هلالی

بمونه زمین همه مون چوب میخوریم حروم‌ زاده اومده دم حرم میگه دیدی دوباره اسیرت کردیم... واویلا واویلا شراب میخوره روبروی چشمای رباب میخوره کنیز یعنی چی بابا... که مارو می‌زدن صدا محله یهودیا سلام خانوم ایّتها الصدیقة الشهیده دوباره اسیرت کردیم  علی پورکاوه

سر بریدن تمام احساس تو تبر زدن شاخه‌های یاس تو اگه می‌خوای چهار تا قبر بسازی کوچیک درست کن قبر عباستو از اون یل و پهلوون یه قبر انقدری مونده بود فقط اول رباب فکر کرد قبر علی اصغرشه اومد علقمه راهشو بند آوردن چی به روز قد بلند آوردن گریم از اینه که توی شهر شام سرش رو با بگو بخند آوردن بگو تنش رو چاک چاک نکردن با پیرهنش خنجرو پاک نکردن الهی به خاک سیاه بشینن میگن سه روز بچه‌مو خاک نکردن سر بریدن تمام احساس تو علی پورکاوه

آخ مهمونم داریم شهید آوردن اینا عباس رفتن کوچیک برگشتن عباس‌ها را مادران آماده کردن جبهه فرستادند آن ام البنین‌ها خیلی از اینا رفتن معبر وا کردن که من و تو راحت بریم کربلا بیام ها الان شهید گمنام یه چی بگم یکی از شهدای گمنام که قبرشم حالا می گفت اومد به خواب مادرش گفتش که مادر من فلان جام بیا اینجا قبر من اینجاست مادره یه بار خواب دید دوبار خواب دید سه بار خواب دید دفعه چهارم پسرش گفت پس چرا نمیای دستور گرفتم من چهار بار خواب پسرم را دیدم میگه بیا اینجا رفتم نبش قبر دستور گرفتم و دی ان ای آزمایش انجام دادن دیدن پسرشه بعد می گفت بعد چند وقت دوباره پسرم اومد به خوابم گفت مادر من خیلی خوشحالم تو منو پیدا کردی میای سر خاکم ولی از یه فیض محروم شدم گفت تو خواب بهش گفتم چی پسرم گفت آخه شبهای جمعه مادر حسین همه ما را جمع میکنه می گفت اونایی که مادر ندارن خودم براشون مادری می‌کنم کجایید ای شهیدان خدایی روضه شهید گمنام علی پورکاوه

پناه و زدند گفت یه تنه وایمیستم دسته جمعی زن پا به ماه و زدند من خودم قربونت میرم علی من خودم یه تنه برات وایمیستم سرتو بالا بگیر من زهراتم بمیرم انقدر غریب شدی علی اون شبی که غسلش میداد یوقت دیدن زد زیر گریه امیرالمومنین نعره میزنه گفت این چه حالیه ازت میبینم... گفت دستم به بازوی... ورم کرده زهرام رسید بازوی زهرا مثل دمل ورم کرده گفت به من نگفت زهرام بمیرم برا غربتت بمیرم برا غربتت عبدالرضا هلالی

خانم سه ساله خیلی از رفیقام حسرت حرمت به دلشون موند اینا قول و قرار گذاشته بودند یه روز برات عروسک میارن با عروسک بیایم حرمت این شعرو همه با هم بخونیم اومدم زیارتت با گریه با زاری تو هنوزم وسط بازاری خیلی روضه نگفته داری حسرت حرم حضرت رقیه علی پورکاوه

بی بی من اسم تو رو هر دفعه که خوردم زمین گفتم عمری تو غصه و غم ذکر مدد ام البنین گفتم مادرسقای حرم یادتم تو هر نفسی هر جا تو کارم گره خورد تو به داد من میرسی به چادرت بانو شدم پناهنده این که تو رو دارم لطف خداونده یا ام البنین مدد.... از هر کس هر چیزی خواستم همیشه منو معطل کرد آخر ذکر مددی ام بنین مشکلمو حل کرد روضه‌هات که جای خودش اسم تو واللهه شفاست حتی بی بی سفره تو اعتقاد ارمنیاست بازم بیا مادر گره گشایی کن ما رو شب جمعه کرببلایی کن یا ام البنین مدد.... مادر سقای حرم محمد عطایی نیا

یه وقت دیدن قنداقه عباسو بلند کرد دور سر حسین گردوند گفت اهل عالم بدانید من از خدا خواستم خدا مادرم کنه خدا بهم پسر بده که پسرام فدایی حسین بشن حتی کارش به اینجا رسید که اسم خودشو به خاطر بچه‌های فاطمه عوض کرد بچه‌ها اینا رو بدونید ادب از همچین مادری همچین پسری تربیت میشه اسم خودشم عوض کرد ما همچین چیزی نداریم آقا گریه کرد یا علی من یه قول بهتون میدم تا آخر عمرم دیگه چیزی از شما نخوام اما شما را به خدا این خواهش منو ردنکن اگه میشه اسم منو دیگه فاطمه صدا نزن امیرالمومنین فرمود فاطمه اسم دختر پیغمبره گفت بله لیاقت میخواد هر خانومی اسمش اسم دختر پیغمبر باشه ولی وقتی شما وارد میشی سلام می‌کنی میگی السلام علیک یا فاطمه این بچه‌های زهرا یاد مادر می‌افتن من می‌بینم حسن و حسین زینب کبری گریه میکنن من دوست ندارم بچه های فاطمه را نالان ببینم حضرت علی انقدر گریه کرد اسمش عوض کرد به خاطره بچه های فاطمه واقعا ام البنین عجیبه واقعا عجیبه چه زنی است حیف بچه‌ها من غصه می‌خورم برای خیلی از جوونای شهرم برای جوونای جامعه‌مون امروزمون خیلی خبر ندارن از مکتب تشیع چه الگوهایی ما داریم چه الگوهایی اسم منو فاطمه صدا نزن استاد دانشمند

من بمیرم برای تو ای پهلوان مادر جوون مادر کجا روضه واست بخونه مادر اباالفضل رفتی ای همدم و تکیه‌گاه مادر پناه مادر عزای تو روز سیاه مادر اباالفضل روضه می‌خونم برات کوچه به کوچه من شنیدم که زمین خوردی تو مادر ای فدای روی ماه تو عزیزم چشم زدن این دشمنا چشمت رو آخر روضه می‌خونم برات کوچه به کوچه من شنیدم دست تو از تن جدا شد وقتی فهمیدن حسین شد بی علمدار پای نامحرم توی این خیمه وا شد امون ای دل امون ای دل من بمیرم برای تو ای پهلوون مادر محمد عطایی نیا

منم از قبیله بنی‌کلاب که شدم سایه نشین آفتاب یه تنه هستمو من نمی ذارم غم بیاد به ابروی ابو تراب من قصه کوهم غم‌هاش با من آرامش قلب زهراش با من از کرب و بلا گفت من هم گفتم پس از تو حسینو سقاش با من یا ام البنین یا ام البنین... بلا گردونش میرم قربونش خودم لیلا بودم شدم مجنونش نمی دونید که چقدر لذت داشت صدا می کرد وقتی منو خانومش یا ام البنین یا ام البنین پسرم پاشو زره تنت کنم وقتشه صفینو مرور کنی می‌بینم آل امیه پا شدن دوست دارم با مهدی ظهور کنی ای جون دلم مادر قربونت ماشاءالله میخونم به جونت اون قول و قرارا یادت باشه پس جون تو ما رو رقیه جونت منم از قبیله بنی‌کلاب محمد عطایی نیا

صاحب‌شوکت‌صاحب‌جاه اوج‌نجابت‌همسرشاه خادم‌خورشیدمادرماه مادره‌سقا‌ مادره‌سقا توهمونی‌که‌ملک‌خونشوجارومیزنه ادب‌ازروی‌ادب‌پیش‌توزانومیزنه دست‌خالی‌نمیره‌هرکی‌بهت‌رومیزنه نقش رو نگینم همه‌ایمان‌منی‌که‌من‌ازمومنینم صدقه‌سره‌شماتوروضه‌میشینم من‌نمک‌پرورده‌ای‌یل‌ام‌البنینم معدن‌عفت‌ادبت‌خاص اوج‌حیاوکوه‌اخلاص بانوی‌دریاتاج‌علی‌الراس مادره‌سقا مادره‌سقا‌ خاک‌چادرت‌داره‌عطرخوش‌اقاقیا به‌نگاهه‌کرمت‌شدن‌حسینی‌یاغیا بی‌بی‌ازتومعجزه‌خیلی‌دیدن‌عراقیا صاحب‌ شوکت‌ محمد عطایی نیا

مگه اجازه میدن به کسی به همین راحتی بگه یا ام البنین یه وقت بخل نکنیا هی بگو یا ام البنین بگذریم از اینکه بعد از کربلا تا بهش می‌گفتن ام البنین می‌زد زیر گریه می‌گفت دیگر به من ام البنین نگویید زیرا که من دیگر پسر ندارم دیگر به من ام‌ البنین نگویید امیر حسینی

دیدی این مادرای شهدا میگه که من تا دیدم من زودتر از همه فهمیدم بچه‌ام شهید شده وقتی که تیر خورد به قلبش قلب منم تیر کشید دیدید ای جوان مرده کمی هم از جوان خود بخوان می‌رسد هی وا حسینت پشت هم ام البنین در مدینه بودی اما این سه شعبه زد تو را چشم خون مشک تهی دست قلم ام البنین تیر به دل مادر امیر حسینی