ابوالفرجه حسن عطایی

ابوالفرجه یعنی عباس
گره انداخت به ابروهاش گره‌ها وا شد
یه جوری زد به لشکر که
عزرائیل جا زد و با سقا جا به جا شد
زهره‌ها رو می‌دره غرش تو
چشم و ابرو عضو تو ارتش تو
میمنه تا میسره چشم خیمه
هی میچرخه دنبال چرخش تو
در تو دیده که علم سپرده به تو
غیرت الله یه حرم سپرده به تو
با وفایی اینقدر که دست خدا
شد حسین زینب رو هم سپرده به تو

ابوالقاسم یعنی عباس
هر کسی خورد به تیغ ابروهاش دو نیم شد
دور خیمه، پرچمشو
جوری کوبید زمین به زیر پاش دو نیم شد
رو به لشکر با اینکه با غضب بود
از امامش چند قدمی عقب بود
تو حرم داشت خواب شیرین رقیه
اون شبایی که نگهبان شب بود
کاشف الکرب حسین شده لقبش
مستقیم به حیدر میرسه نسبش
از غریبی حسین که غیرتی شد
رکاب اسبش پاره شد از غضبش

از تو چشماش محشر پیداست
عرش خدا به روی شونه‌های سقاست
منظور حق از قیامت
شاید تماشای قد و بالای سقاست
ما شنیدیم ولی رقیه دیده
که جهان عاشقی آفریده
بین عرش شونه‌های اباالفضل
قدری طعم خدایی رو چشیده
جز توئی که رو به لشکر ایستاده‌ ای
هیچکی ایستادن دریا رو ندیده
مشک تو هر جایی که به دوش میکشی
از پیمبرها لشکری صف کشیده

ابوالفرجه حسن عطایی