اگر دعبل ز فرزندت عبایش را طلب کرده محمدحسین پویانفر

اگر دعبل ز فرزندت عبایش را طلب کرده

مرا یک بوسه بر روی غبار چادرت کافی است

مادرم کنیز فضه ، پدرم غلام قنبر

همه ی ایل و تبارم به فدای نام حیدر

زنی از خاک ، از خورشید ، از دریا ولی بی تر

زنی از هاجر و آسیه و حوا ولی بی تر

زنی از خویشتن حتی از اعطینا ولی بی تر

زنی از نیت پیدایش دنیا ولی بی تر

که قبل از قصه ی قالوا بلی این زن بلی گفته است

نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته است

مادرم کنیز فضه ، پدرم غلام قنبر

همه ی ایل و تبارم به فدای نام حیدر

ملائک در طواف چادرش پروانه پروانه

به سوی جانمازش می روند سلانه سلانه

شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه

از آن دانه بهشت آباد شد ریحانه ریحانه

نشان داد داده را در آسمان با گریه آبش داد

زمین خاکستری بودش که او رنگ و لعابش داد

مادرم کنیز فضه ، پدرم غلام قنبر

همه ی ایل و تبارم به فدای نام حیدر

 اگر دعبل ز فرزندت عبایش را طلب کرده محمدحسین پویانفر