روضه آغوش پدر علی پورکاوه

من مَلک بودم و آغوشِ پدر جایم بود

دوری از گرمیِ آغوشِ تو بیمارم کرد

من به عمرم سر بازار نرفته بودم

شوقِ یه بوسه مرا راهیِ بازارم کرد

خیلی بد میزد منو که تنها میدید خیلی بد میزد

بی حیا خیلی حرف بد میزد

منو از رو مرکبش ...

خیلی ترسیدم شبا روی خار های خرابه خوابیدم

صبا هم بازار برده ها رو میدیدم

توی مجلس شراب ...

روضه آغوش پدر علی پورکاوه