بابا حسین مرتضی خادمی

مرا ببخش که لکنت زیان گرفتم

آخه شکسته دستی دندان شیری ام را

نزن

با پشت دست تو صورتم نزن

جونی نمونده تو تنم نزن

حرمله گُلایِ گُلشَنو میزد

نسل و ذُرّيه یِ پنج تنو میزد

آخرش نفهمیدم گُنام چی بود؟!!!

شُترش راه نمیرفت منو میزد

بزم مِی ندیده بودم که دیدم

چقَدَر حرفایِ بد بد شنیدم

تویِ خواب تا اومدم ببوسمت

موهامو کشید و از خواب پریدم

حالا که به من دادی امشبتو

فرصتی شده ببوسم لبتو

عمو رو اگه دیدی بهش بگو

خیلی اذیت میکنن زینبتو

برای دِق دادنم طعام آوُرد

صدقه دختر شامی "شام" آوُرد

خیلی برخورده بهم... آخه چرا؟!!!

لباسایِ کُهنَشو برام آوُرد

مارو از قصدی آوُردن خرابه

تا نتونه کسی راحت بخوابه

هرکی دید حال منو آهی کشید

ولی بیچاره تر از من ربابه

تا که گهواره میبینه میسوزه

بچه شیرخواره میبینه میسوزه

از روزی که پاره شد گوشای ما

تا که گوشواره میبینه میسوزه

بابا حسین مرتضی خادمی