دلم با غصه مأنوسه جواد مقدم

دلم با غصه مأنوسه
خاک حرم رو می بوسه
گریه کن ای دل عاشق
صاحب عزا شَه طوسه
خودتو به حرم برسون
نماز عشقو اینجا بخون
قم قبله گاه ایرانه
اینجا بهشت و وادی طور
اینجا حریم بانوی نور
خواهرا عشق سلطانه
بی بی نگاهی کن به دلم
کریمه ای و من سائلم
برا تو مشکی پوشیدم
یه وقت بهم نگی که برو
وقتی دیدم مزار تو رو
مزار مادر و دیدم
به حلقه ی عصمت نگینی
ملیکه ی ایران زمینی
یا حضرت معصومه بی بی
این لحظه های جان کاهو
فراق یار دلخواهو
به شوق دیدن دلبر
اومدی این همه راهو
ولی جدایی تقدیره و
ثانیه ها نفس گیره و
درگیر دلبره فکرت
تو قلبته یه راز مگو
نفس نفس با بغض گلو
رضا رضا شده ذکرت
برادرت قرار تو و
برادرت نگار تو و
برادرت بهارت بود
نمی شه دل غمش رو نگه
همش میگم چی می شد اگه
امام رضا کنارت بود
منتظر یه مَه جبینی
ملیکه ی ایران زمینی
یا حضرت معصومه بی بی
با این دل پریشونم
با چشم غرق بارونم
ازت اجازه می گیرم
برا تو روضه می خونم
با کوه عزت اومدی و
به شهر غیرت اومدی و
دل نگرونی لازم نیست
اگر چه از رضایی جدا
ولی میگم که شکر خدا
نامحرمی مزاحم نیست
یه عمه ی امام زمان
تویی و شهر اهل ولا
به شوق دیدن دلبر
با این شکوه مهمونیش
یه عمه ی امام زمان
زینب میون شام بلا
سنگ جفا و پیشونیش
گریه بکن که دل غمینی
ملیکه ی ایران زمینی
یا حضرت معصومه بی بی
اینو بدون که دشمن ها
ریشه رو می زنن تنها
این روضه ها صاحب داره
امون زِ شبهه افکن ها
با حال کربلایی میگم
من اینو به اونایی میگم
که افتادن تو بیراهه
بی وفایی رو یاد نگیرید
از روضه ها ایراد نگیرید
چوب می خورید به واللّهه
بی اون شور دل انگیزی نیست
غذای نذری که چیزی نیست
جون ما نذر آقامون
ذکرش عجب عقیقی شده
باید به هر طریقی شده
وا بشه به حرم پامون
برای کربلات هلاکه
سینه زنی که سینه چاکه
آقام ، آقام ، حسین زهراپ

دلم با غصه مأنوسه جواد مقدم