ذی القعده

زائرت هستم خواهر خورشید ای همه عشق ضامن آهو نه فقط من که حتی جبرائیل وقت دیدارت میزنه زانو رسیدم به محضرت با کلی حاجت شده قلب من بی بی پر از تلاطم ای عزیز حضرت موسی ابن جعفر دستمو بگیر جون امام هشتم با نگاه تو عمریه شدم بی بی سر به راه تو دعا کن تا که من بشم دلخواه تو تا بشم خادم صحن و بارگاه تو سیدتی یا معصومه زائرت هستن انبیا بانو نوح و ابراهیم کارشون اینه که بیان تا قم برا یک لحظه زیارت بین صحن آیینه دانلود زائرت هستم خواهر خورشید امیر برومند

سلام همسایه سلام سایه سر سلام معصومه بنت موسی ابن جعفر درمون درد مایی زیبایی دنیایی الحق و الانصاف که خود خود زهرایی حرمت پناه دل همه هرچقدر بگم از شما کمه دارم از تو حاجت یه عالمه اشفعی لنا بنت فاطمه مددی یا حضرت معصومه عشق یعنی تو بهشت یعنی حرم هزار بار آقا دور سرت می گردم سلام همسایه محمدحسین پویانفر

عاشق مشتاق تا آغوش هجران می رود پابرهنه در پی خار مغیلان می رود شب به شب سر به بیابان طلب بگذاشتم هر که عاشق می شود شبها بیابان می رود کوچه ای خوب است که طی کردنش دردسر است میل دیوانه به استقبال طفلان می رود بیشتر مهر پدر را میکند معطوف خویش طفل در نزد پدر هر وقت گریان می رود گر از اینجا سر در آوردیم ما کار تو بود گله هر جا می رود با میل چوپان می رود سفره ی مهمان ندیده نیست در شآن کریم اول ابراهیم ما دنبال مهمان می رود آبروی فاطمه ما را کنارت راه داد طفل بازی گوش با مادر دبستان می رود من دوباره گیر کردم ضامن آهو کجاست من دلم تا گیر می افتد خراسان می رود معجزه یعنی همینکه در میان روضه اش هر که گریان می شود تا خانه خندان می رود من تورا با قیمت جانم به دست آورده ام هر کجا اسم تو می آید ز تن جان می رود عاشق مشتاق صابر خراسانی

سیر تاریخی مرقد فاطمه معصومه در طول دوره‌های مختلف دستخوش تغییراتی بوده‌است. در سال ۶۰۵ هجری «امیر مظفر احمد بن اسماعیل» بزرگ خاندان آل مظفر، بزرگ‌ترین استاد کاشی‌ساز آن زمان «محمد بن ابی طاهر کاشی قمی» را به‌کار ساخت و پرداخت کاشی‌های متنوع مرقد واداشت. او به مدت هشت سال به این کار مشغول بود تا سرانجام در سال ۶۱۳ کاشی‌های مرقد آماده و کار گذاشته شد. به نوشته شاردن، سیاح فرانسوی عصر صفوی، در کتیبه سردر بنا کلمه «مشتاق درک» جهت ثبت سال بنا درج شده بود که به حساب ابجد ۱۰۶۵ (زمان سلطنت شاه عباس دوم) می‌شود. در سال ۱۳۰۱ خورشیدی آرامگاه برای نخستین بار مجهز به چراغ برق شد. با تصویب مجلس، موتور برق کاخ سلطنتی که بتازگی با موتور دیگری جایگزین شده بود به این آرامگاه واگذار شد.[۱] در سال ۱۳۷۷ شمسی مرقد به شکل جدید که آمیخته‌ای از کاشی و سنگ است تجدید بنا شد و همچنین دیواره‌های داخلی با سنگ مرمر سبز آراسته گردید. برخلاف برخی از زیارت‌نامه‌هایی که برای معصوم‌زادگان و امام‌زادگان انشاء شده، دربارهٔ فاطمه معصومه این نکته حائز اهمیت است که زیارتنامه‌اش از ناحیه علی ابن موسی الرضا نقل شده‌است. زیارتنامه فاطمه معصومه در سال ۱۳۹۸ برای نخستین بار در کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی با دستخط علی بن موسی علی بن موسی الرضا بازآفرینی شده‌است. این زیارتنامه، با دستخط منسوب به علی بن موسی الرضا که از روی قرآن شماره ۱۵۸۶ کتابخانه مرکزی آستان قدس رضوی منسوب به وی اقتباس شده، توسط حمید رابعی بازآفرینی شده‌است. پرچم حرم حضرت معصومه هیئت ام ابیها

باز هم در بدر شب شدم ای نور سلام باز هم زائرتان نیستم از دور سلام با زبانی که به ذکرت شده مأمور سلام به سلیمان برسد از طرف مور سلام کاش سمت حرمت باز شود پنجره ها باز از دوریت افتاده به کارم گره ها ننوشته ست گنهکار نیاید به حرم پس بیایید اگر خوب و اگر بد به حرم برسد خواهش این ناله ی ممتد به حرم زود ما را برسانید به مشهد به حرم مست از آنیم که از باده به خم آمده ایم ما سفارش شده ایم، از ره قم آمده ایم یاد دادید به ما رنج کشیدن زیباست پس از این فاصله تا طوس دویدن زیباست پا برهنه شدن و جامه دریدن زیباست بعد هم پای ضریح تو رسیدن زیباست پیچش قافله ی ما که به سوی نور است رگه ای در دل فیروزه ی نیشابور است چه خبر در حرم ضامن آهو شده است؟ صحن ها بیشتر از پیش چه خوش بو شده است طرف پنجره فولاد هیاهو شده است باز یک چشمه از آن لطف و کرم رو شده است باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال مادری گریه کنان ذکر رضا می گیرد دست و پای فلجی باز شفا می گیرد با شفا از تو، چه زیبا شده بیمار شدن به تو وابسته شدن با تو گرفتار شدن کار من هست فقط گرمی بازار شدن گر چه در باور من نیست خریدار شدن... یوسفم باش، بدون تو کجا برگردم؟ من برایت دو سه تا بیت کلاف آوردم تو خودت خواسته ای دار و ندارم باشی کاش لطفی کنی و آخر کارم باشی مرد سلمانی تو باشم و یارم باشی لحظه ی مرگ بیایی و کنارم باشی قول دادی به همه پس به خدا می آیی هر که یک بار بیاید تو سه جا می آیی شاعر: مجید تال باز هم زائرتان نیستم از دور سلام مجید تال

خواهند اگر ببخشند از مجرمی گناهی اول وی را نوازند با سوز و اشک و آهی دریای عفو جوشد از اشک دردمندی اوراق جرم سوزد از آه صبح گاهی اینجا گناه بخشند کوهی به کاه بخشند بیچاره من که با خود ناورده پر کاهی با اینکه روسیاهم با این همه گناهم مشتاق یک نگاهم مولای من نگاهی از من بود گنه زشت از توست عفو زیبا ای عفو از تو زیبا العفو یا الهی عمری گناه کردم دل را سیاه کردم من اشتباه کردم یا رب چه اشتباهی ! دامن آلوده و روی سیاه آورده ام گرچه آهی در بساطم نیست آه آورده ام هرکه هستم هرکه بودم به کسی مربوط نیست چون امام مهربانی چون رضا آورده ام مطرب سیدحسین مومنی

خواهند اگر ببخشند از مجرمی گناهی اول وی را نوازند با سوز و اشک و آهی دریای عفو جوشد از اشک دردمندی اوراق جرم سوزد از آه صبح گاهی اینجا گناه بخشند کوهی به کاه بخشند بیچاره من که با خود ناورده پر کاهی با اینکه روسیاهم با این همه گناهم مشتاق یک نگاهم مولای من نگاهی از من بود گنه زشت از توست عفو زیبا ای عفو از تو زیبا العفو یا الهی عمری گناه کردم دل را سیاه کردم من اشتباه کردم یا رب چه اشتباهی ! دامن آلوده و روی سیاه آورده ام گرچه آهی در بساطم نیست آه آورده ام هرکه هستم هرکه بودم به کسی مربوط نیست چون امام مهربانی چون رضا آورده ام دامن آلوده علی اکبر حائری

یکی دوباره اومدیم پرچم تو اشاره کرد صدای نقاره خونت مشکلمونو چاره کرد پنجره فولاد ولی شیشه ای مثل دله کاش بشه هر هفته بیام تو صحن خوش آب و گلت یه امام رضا دارم برام بسه همیشه حشر برام مقدسه حشر یعنی فله سعادت حشر یعنی آخر رفاقت

تویی نشاط آهوی دشت و دمن ها رضا ترین علی تو ابالحسن ها فدات بشم قزل امام ترکمن ها آقا جان رمیده آهوی دلم برا ضمانت چشات تنگ دلم برا حرم جونم فدای کفترات تو صحن تو من چشامو پر آب می کنم به عشق تو  تو قلبم انقلاب می کنم من زیر ایوونه طلای تو یاد نجف یاد ابو تراب می کنم ای جان ای جان سلطان رمیده آهوی دلم علی اکبر حائری

از اشک شعر ، چشم مرا تا که تر کنند باید که دعبل حرمت را خبر کنند ذهنم دوباره شعله ور از واژه و حروف آهنگ قلب قافیه ها ذکر یا رئوف اینک رسیده لحظه ی خوب رها شدن تنها فقط ، برای امام رضا (ع) شدن با اذن یار بر دل کاغذ قلم زدن زائر شدن ، و در ملکوتت قدم زدن اذن دخول ده ، که دلم بی قرار شد چشمم پر از ستاره ی دنباله دار شد یک گوشه از حریم تو فریاد می کشم خود را کنار پنجره فولاد میکشم ابنجا بهشت مرحمت و رحمت خداست فولاد اگر شفا دهد از برکت شماست گیسوی سبز پرچمت آقا به دست باد دل می برد ، به جان جگر گوشه ات جواد ذکرت دوای درد و غم و غصه های ماست (( صحنت مدینه و نجف و کربلای ماست )) وقتی که خوب با حرمت اشنا شدم در هر رواق وارد غار حرا شدم با اینکه بالهای خیالم شکسته بود حس خیال من ،پرو بال مرا گشود دیدم در آسمان حریمت کبوترم دیدم کنار پنجره فولاد ، مادرم در حال اشک ، بعد مناجات با خدا همواره عاشقانه صدا می زند تورا آقا به جان مادر پهلو شکسته ات حرفی بزن تو با دل آهوی خسته ات حالا کنار حوض حرم ، ذول زدم به آب گفتم به آب ، جمله ی وای از دل رباب اینجا که شعر رنگ غریبی و غم گرفت باید گریز را زدو یکباره دم گرفت ای روضه خوان جد غریبت ، شما بخوان با لهجه ی حزین خود از کربلا بخوان کرب و بلا ، عطش ، دل غمدیده ی حسین (ع) زخم گلو و حنجر خشکیده ی حسین (ع) از اشک شعر محمد حسین حدادیان

از در خونت کسی تا حالا دست خالی تا حالا نرفته این همه ساله یه نفر نا امید از این جا نرفته توی حرم تو اومدمو دیدم نقاره خونه زده شنیدم سرطانی اومده شفا گرفته کربلا نرفته کربلا گرفته زندگیش بیمه شده اون که یه عمره نمک سفرشم از رضا گرفته علی علی علی موسی الرضا از در خونت محمد حسین حدادیان

ضربان دل بی قرار ما اسم تو رو داره میزنه صدا یارم عشق تو رو دارم دلی که همیشه میخونه دعا اسم تو رو داره میزنه صدا یارم عشق تو رو دارم امشب تا میزنه بارون رو گلای ایوون میرسه بهار امشب تازه میشه دنیا زنده میشه رویا با قدم یار پره پرواز اومده و آخرین راز اومده و واسه عاشق شدنه ما سر آغاز اومده و یارم اومد ای یار عاشق نگاتم ای جان خاک کف پاتم یارم یارم یارم کبوتر روی گنبد طلا اسم تو رو داره میزنه صدا یارم عشق تو رو دارم هر کسی میرسه خونه خدا اسم تو رو داره میزنه صدا یارم عشق تو رو دارم انگار با نفس خورشید تازه میشه فهمید سر شده خزون امشب پر میزنه قلبم خالی میشه از غم تا میگه اذون با تو قلبم هم قدمو چقدر امشب می زدمو اصلا انگار حسم اینه تازه دنیا اومدم و یارم اومد یارم یارم یارم ضربان دل بیقرار محمد حسین حدادیان

قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید شهر غرق گل و گلاب شده چقدر با وقار می آید شهر قم گر که اعتبار گرفت کار آن بانوی معظمه بود حکمتی داشت این که ماه ربیع میزبان فاطمه بود این همه لطف این همه رحمت همه از دولت امام رضاست حکمتی دارد که قم هر سال بانی جشن فرحت الزهراست بانوی با کرامت این شهر آمده که سجیه الکرم است قدمش روی چشم مردم شهر با نسیم بهار می آید

مرغ پر بسته ام و نیِّت قافی دارم هر چه غیر از تو مرا هست اضافی دارم کعبه از چشمِ تو پنهان چه طوافی دارم پیش بازار رضای تو کلافی دارم در حرم حوله ی احرام من از جنس دعاست حجرالاسود من پنجره فولاد رضاست شده ام مثل کویری که به دریا برسد مثل مجنون که به بوی خوش لیلا برسد کاش چون دستِ گدایی که به دارا برسد به ضریحِ کرمت دستِ دل ما برسد یوسفی هست دلم کاش زلیخا بشود بین این در به دری بلکه دری وا بشود اشک می گفت که من شورم و یک جنس بدل پیش این قله ی شیرینی و دریای عسل چشم می گفت که یک قطره بده حداقل با چه رویی بروم بی تو در این کوچه محل اشک شوری به دلش آمد و بی تاب افتاد دهن چشم از این صحن و سرا آب افتاد می شود گفت شفاخانه به سقاخانه که به یک جرعه زند زلف عطش را شانه بین این صحن و سرا هاجرِ دل مستانه دور اسماعیلش گشته پیِ پیمانه پیش دارالکرمت بر دل من افتاده که خمار تو رسیده ست به دارالباده عقل در درک تو مبهوت و گرفتار شده عشق از عشق تو بیچاره و بیمار شده چشم از اشک لبالب شده و تار شده بس که نور است که در این حرم انبار شده آیه ی نور هم از نور تو می گیرد نور قل هو الله و احد چشم بد از روی تو دور حرف دل با تو همان حرف عقیق یمنی ست دل اگر خون شده از غصه ی دور از وطنی ست همه ی نا شدنی های من این جا شدنی ست لن ترانی نشنیدن به جواب ارنی ست صله ی دعبل شاعر دل از آهو می برد کاش یعقوب ز پیراهن تو بو می برد هفت بند دل ما و پدر مشهد و قم که قمار دل ما هست سر مشهد و قم پادشاهی ست عبایی به بر مشهد و قم کاظمین است چو تاجی به سر مشهد و قم مشهدت بر سرم انداخته عشق قم را مشهدت کرب و بلایی ست دمشق قم را کار یک مرده رسیده به مسیحا بوسی صبح لیلا شده اجر شب صحرا بوسی قطره دریا شود از لحظه ی دریا بوسی من هم از این ره دور آمده ام پا بوسی زعفرانی ست دلم کاش نباتی بدهی یا در این گمشدگی راه نجاتی بدهی مرغ پربسته ام شهاب الدین خالقی

کمال میهمانی سفره زیبا و رنگین است حدیث منقبت گفتن میان شعر شیرین است روی دوش نبی پای علی رفت و بتی افتاد که کار سخت تر در آسیاب با سنگ زیرین است علی آنقدر بالا رفت در شرح شب معراج که هر کس بعد آن مدحی بگوید سطح پایین است به جز یک آیه ای در سوره ی انسان کجا گفتند غذای سفره ی شاهی سهم مسکین است

بسم الله الرحمن الرحیم عرض سلام و ادب و احترام من علی یا شایان مصلح متولد4 تیرماه 1372 از شهرستان رودبار فوتبالیستم و شعر هم میگم من دو اسمم بعضی ها فکر می کنند اینقدر مذهبی هستم که با اسم شایان حال نکردم اسمم رو گذاشتم علی اینکه اول فوتبال بوده یا شعر قطعا از بچگی فوتبال بازی می کردم که شعر نبوده و مثل همه بچه ها تو کوچه های شهرمون فوتبال بازی کردم اما شعر برای من از سال87 شروع شد که اون موقع در پایه ها داشتم فوتبال بازی می کردم یعنی زمانی که خیلی حرفه ای فوتبال بازی نمی کردم اما شعر می گفتم که به مرور زمان فوتبال و شعر با هم جلو رفت میزان تحصیلاتم مهندسی صنایع است تو مدرسه بچه درس خون بودم و نیمکت آخری و شیطون کلاس؛معلم ها همیشه بین دوراهی بودن که بچه شیطون کلاس رو اخراج کنند یا برای حفظ آبروی کلاس که بچه درس خون کلاس بودم اینکارو نکنند؛هم شیطون بودم هم درس خون تو خونه فوتبال بازی می کردم شیشه ها رو میشکوندم مادرم توپ رو ازم می گرفت با پرتقال بازی میکردم پرتقال له می شد،فوتبال برا من عشق بچگیمه. یه خاطره بگم از یه معلم هم محله ایمون معلم حسابان،من همه ورزش ها به لطف خدا استعداد داشتم سال سوم دبیرستان سر همه کلاس ها میومدن در می زدند مصلح مسابقات والیبال مصلح مسابقات فوتبال مصلح مسابقات پینگ پنگ مصلح مسابقات کشتی از اون طرف مصلح مسابقات اذان و نهج البلاغه  این معلمی که هم محله ایمون بود و من هنوزم خیلی دوستشون دارم دو تا امتحان می گیرند از بچه ها که من هر دو تا امتحانو نبودم که هردو تا امتحان صفر میشم چون امتحانش نهایی بود همه مستمرا رو بالا می داد که بچه ها پاس بشن گفت مصلح دو تا صفر داری که میانگینش میشه صفر بچه محل منی دو نمره بهت میدم دو نمرم به خاطر فلانی میدم چون گناه داری میشی چهار خوبه؟منم بچه پر رو گفتم خوبه اقا منم پایانی یه نمره خوب گرفتم پاس کردم مصاحبه ای خاص شایان مصلح

زحمت مستی ام به گردن کیست جز تو که عاشق شراب تو ام؟ ساقی این قدر مهربان و رئوف؟ با مرامی رضا،خراب تو ام! لطف بی منتِ تو شامل من می شود،تا حیا کند دل من! شک ندارم که دوستم داری گرچه من مایه ی عذاب تو ام از سیاست خوشم نمی آید من به دین تو معتقد هستم انقلابی که نیستم،اما عاشق صحن انقلاب تو ام! این رفیقم که با من آمده است این که وقت اذان پیاله به دست با تمام وجود می گوید: تا دم مرگ در رکاب تو ام گنده ی لات های مشهد بود در پی کفترش حرم آمد وقت برگشت داش مشتی شد متحیر از انتخاب توام! جای قرآن به من اجازه بده که به طب الرضا قسم بخورم هرکسی زیر دِین یک چیزی ست من شفا دیده ی کتاب تو ام! خودمانیم،بس که آقایی! بعد مرگم سه بار می آیی تا که زیر لحد بفهمم،در سایه ی لطف بی حساب تو ام

کاش می شد پنجره خونمونو باز کنم ببینم کبوترا دور و برت پر میزنن خوش به حال مشهدی ها با تو همسایه شدن وقتی دلتنگ میشن میان بهت سر میزنن پدر گفته می خواد قید شمالو بزنه زمیناشو بفروشه شغلشو تغییر بده از همه خاطره های بچگیش دل بکنه زندگیشو بعد این به دست تقدیر بده مادرم قراره بار سفرو جمع کنه سفری که مقصدش نمی ذاره برگردیم هر کی هر چیزی میگه که مانع رفتن شه مارم با خنده می گه فکر اونم کردیم

با لطف ائمه تازه شاعر شده است از شاخه ی ذوق خود غزل می چیند ای یوسف شهر طوس تعبیرش چیست هر شب قلمش خواب حرم می بیند حالش که خراب شد دو رکعت بارید یک گوشه نشست با خودش خلوت کرد دستش که نمی رسید زائر باشد با قلب شکسته با شما بیعت کرد دیوانه شد از لاک خودش بیرون زد تصمیم گرفت بین مردم باشد از صاحب صحن آزادی خواست بالا سرش آسمان هشتم باشد پرواز بلد نبود وضعش بد بود پولش به قطار های ارزان نرسید با گریه به خود گفت توکل به خدا فقر این دفعه به گرد ایمان نرسید الحق که خراسان شما یک کشور مستقل شاهنشاهی است

برکت ایران همیشه به مشهد و قم بوده سایه ی پرچم شما رو سر مردم بوده وقتی که عاشقت شدم تازه اینو فهمیدم عشقای قبل از تو همش سوء تفاهم بوده صحن و مرقد عشقه این عشق بی حد عشقه طواف کبوترا به دور گنبد عشقه صدای نقاره وقتی میشه ممتد عشقه رفت و آمد عشقه عشق زبونزد عشقه عشق فقط سلطانه ضربان قلبم امام رضا جانه

بوی عطر یاس و مریم باز پیچید تو کل عالم اومده شد جان سلطان یک ملیکه واسه ایران چه خوبه که ماه ذی القعدس شروعش با اسم خانومه چه خوبه همسایه هستیم با بی بی جان حضرت معصومه