ذی القعده

درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آورد کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده كه تاثیــــــــر راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد درکنج دلم محمد حسین پویانفر

حریمش در نگاهم داشت از خلد برین می گفت میان صحن او حافظ گشودم این چنین می گفت دلم جز مهر مه رویان طریقی بر نمی‌گیرد ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را که کس مرغان وحشی را از این خوشتر نمی‌گیرد فقیر و خسته ام اما به هر کس رو نخواهم زد به جز در خانه ی اهل کرم زانو نخواهم زد اگر اظهار عجزی می کنم من طالبی دارد چه جای غصه خوردن هر غلامی صاحبی دارد اگر چه قصه ی امروز مردم غصه نان است چه جای غصه خوردن روزی ما دست سلطان است دلم جز مهر مهرویان صابر خراسانی

یِی شب وقتی ، پشت پنجریِ فولادت دیدی داری جون میدیم بری اولادت خشکی دلها رو دریا کِردی شور قیامتی بر پا کِردی میدونوم ای اقا جونوم امشو کربوبلامونو امضا کردی هر کی با حسینِ یالّو کربِلا میریم ایشالّو هرکی اذن کربِلاشه از رضا میگیره والّو پنجره فولاد حاج محمود کریمی

آمدُم که بُگُم گدا نِمِخی؟ یا که اصلاً غلام سیا نمخی؟ یک دفم به زبون ما تو بگو: نوکرم! راستی کربلا نمخی؟ دورم از کربلا، بابام مگه که نکنه از امام رضا نمخی! مو مریض خود خود خودتم نسخه بنویس، بگو شفا نمخی؟ کار دیگه که از مو بر نمی یه روضه خون بی دست و پا نمخی؟ مِخی از بوی سیب بِرت بخوانم؟ بره شیب الخضیب برت بخوانم؟ نکنه ما رِ انتخاب نکنی یا بِخی نوکرم حساب نکنی به همه پُز دادم که همسایه تُم خودمانم، ما رِ خراب نکنی جون هر که که دوس دری، بامرام! ای دفه آمدم، جواب نکنی زبونم لال شکایت ماها رِ به باباتان ابوتراب نکنی هی درم از تو دور مُرُم به خدا نکنه مارو انتخاب نکنی صابر خراسانی

علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است علی موسی الرضا سلطان عشق است جوانی ام فدای نوجوانش جواد است وبلا گردان عشق است دل ایرانیان شد هادی آباد بمیرم خانه اش ویران عشق است ز حلمش شیعه جانی تازه دارد امام عسکری جانان عشق است می آید آخرین فرزند حیدر طلوع طلعتش دوران عشق است شفای مریض صابر خراسانی

ای انس و جان گدای تو یا حضرت جواد شرمندۀ عطای تو یا حضرت جواد دائم ز کار خلق گره باز می‌کند دست گره‌گشای تو یا حضرت جواد زیباترین دعای سماواتیان بود مدح تو و ثنای تو یا حضرت جواد پیش از شب ولادتم ای آشنای دل دل بود آشنای تو یا حضرت جواد چون آیه‌های نور، پدر بوسه می‌زند بر روی دلربای تو یا حضرت جواد زوار پا نهند به بال ملایکه در صحن باصفای تو یا حضرت جواد پر می‌زند کبوتر دل‌ها ز هر طرف پیوسته در هوای تو یا حضرت جواد جود از تو جود گشت و کرامت نهاده است رخ بر در سرای تو یا حضرت جواد تو کیستی؟ همیشه جواد الائمه‌ای من کیستم؟ گدای تو یا حضرت جواد باید هزار زادۀ اکثم به وقت بحث صورت نهد به پای تو یا حضرت جواد با آن همه وفا و محبت که داشتی شد زهر کین سزای تو یا حضرت جواد «میثم» به ناله‌های دلت بود آشنا شد مرثیه‌سرای تو یا حضرت جواد   روضه امام جواد سیدرضا تحویلدار

من در خونه سلطان زانو زدم میدونم امشب خوب جایی رو زدم من مگه چی می خوام میون این حاجتام سالی یک بار دو بار حرم سلطانم بیام خودش فرمود اگه حاجت دادم قسم دادید من و حق جوادم دل و پر بده برو کربلای ارباب داره روزی میده بی بی حضرت رباب من صفا میکنم با حس نوکری ام من و بشناسیدم من علی اصغری ام از چشاش معلومه مثل عموشه بوسه های بابا روی گلوشه در خونه سلطان محمدحسین حدادیان

آقایی اومد پیش امام رضا بنام یونس بن یعقوب آدم خوبی بود در مدینه عم دفن شده گفتبه امام رضا علیه السلام عرض کردم که: دعایى به من تعلیم فرما و مختصر کن. فرمود: «بگو که: یَا مَنْ دَلَّنِی عَلى‏ نَفْسِهِ، اى کسى که رهنمایى کرد مرا بر خودش، وَ ذَلَّلَ قَلْبِی بِتَصْدِیقِهِ، و رام گردانید دل مرا به باور داشتنش! أَسْأَلُکَ الْأَمْنَ وَ الْإِیمَانَ؛ سؤال مى‏کنم تو را ایمنى و ایمان» دعای امام رضا ناصر رفیعی

امام رضا انتظارش از ما چیه خوب گوش بدید آقایی بنام حضرت عبدالعظیم حسنی ایشون 4 تا امام را درک کرده امام کاظم، امام رضا، امام جواد، امام هادی حالا بعضی ها میگن  امام عسکری رو هم درک کرده من یقین ندارم حضرت عبدالعظیم خیلی امامزاده نیست یعنی فرزند بلافصل نیست ایشون 4 نسل پشتشون میرسه به امام حسن حضرت عبدالعظیم بجایی رسیده بود که امام هادی میگف بیا بیا کنار من بشین هر کس او را زیارت کند ثواب زیارت کربلا را دارد اومد خدمت امام رضا امام رضا بهش گفت سلام مرا به شیعیانم برسان انتظار امام رضا ناصر رفیعی

یکی از اصحاب امام رضا شخصی است بنام ریّان میگه من اومدم درخونه امام رضا تازه به اسم امام رضا سکه زده بودن سکه زده بودن روش السطان علی بن موسی الرضا خب اسن سکه ها خیلی ارزش داشت مخصوصا توی عراق توی مدینه ، مکه توی ایران تازه سکه خورده به اسم امام رضا که بعضی هاش تو موزه ها هنوز هست ایشون میگه اومدم در خونه امام رضا دیدم یه کسی داره میره داخل بنام معمر گفتم داری میری دیدن امام رضا گفتم خیلی دلم میخواست یه پیراهنی از امام رضا بگیرم تبرکی یه مقداری از این سکه هایی که به اسم امام رضا خورده  تبرکی به من بده این معمر میگه من رفتم داخل و من یادم رفت به اقا بگم بگم آقا فلانی دم در ایستاده آقا فرمودند معمر برو به ریان بگو بیاد تو رفقتم گفتم امد آقا دو تاپیراهن تا کردن و 30 تا سکه در خونه امام رضا ناصر رفیعی

وجود مقدس علی بن موسی الرضا مثل امشبی که در خانه موسی بن جعفر که ایشون پر اولادم بودن امام کاظم امشب بدنیا اومدن مادرشون نجمه ایشون کنیز بودند اهل آفریقا بانوی بزرگواری است که خود امام کاظم میفرمایند وقتی باردار بود به امام رضا به امام کاظم عرض میکرد این بچه با من حرف میزنه  توش کمم به من آرامش میده امام صادق به امام کاظم پسرش فرمود فی سلبک لفی سلبک عالم ال محمد خدا تو نسل تو عالم آل پیمبر رو قرار داده کاش من زنده باشم و فرزند تو را ببینم و پیغمبر اکرم فرمود پاره تن من در خراسان دفن میشه ولادت امام رضا ناصر رفیعی

پایتخت رفیع سلطنتَت بنده کرده دو صد سلیمان را تا نقاب از رُخت کنار زدی شیعه کردی تمام ایران را ناقه ات تا رسید نیشابور سجده کردند جام سلطان را مرد سلمانی ِشما دارد همه ی رتبه های سلمان را نجف و کربلای ما گشته جنت مشهد خراسان را به حرم پر زدم خدا را شکر زائر مشهدم خدا را شکر ما ندیدیم بام از این بهتر هیچ جا احترام از این بهتر آهوی دام ِ آهویت هستم نیست صیاد و دام از این بهتر از تهِ دل سلام آقا جان ای سلام اَلْسلام از این بهتر با جُزامی ، غلام ، همسفره من ندیدم مرام از این بهتر برتر از حاکمی، سلیمانی ست تو بگو که کدام از این بهتر نوکر خانه ی تو باشم من که نباشد مقام از این بهتر غیر نوکر شدن چه می خواهم جز کبوتر شدن چه می خواهم شیعه کردی ایران را حمید علیمی

ای که بهتر ز من هزار ها داری آسمانی پر از دعا داری دستم هایم دخیلتان هستند بس که دست گره گشا داری از گدا هم کریم می سازی بس که اعجاز کیمیا داری من هوای تو را به سر دارم تو هوای دل مرا داری هرچه بیمار هم بیاید باز تو برای همه دوا داری دل شکسته کسی به من می گفت خوش به حالت امام رضا یا شمس الشموس حمید علیمی

منم مثل کبوتریم که افتاده به دام تو ام تو آقایی منم تا ابد غلام ابن غلام تو ام وقتی میام حرمت دنیا کوچیکه برام امشب مریض تو ام اما دوا نمیخوام با امام رضا خوشبخت خوشبختم با امام رضا دردم دوا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا آقام ای آقام… یا امام رضا آقام ای آقام تو سلطان منم تا ابد ببین آقا فقیر تو ام من افتادم به دام تو اباالفضلی اسیر تو ام سقا خونت به خدا دارشفا منه تو دستای کرمت کرب و بلا منه با امام رضا دنیام که بهشته پای گنبدش دل مبتلا میشه با امام رضا شامل حالم لطف خدا میشه یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم یا امام رضا دوست دارم… یا امام رضا دوست دارم مثل کبوتری ام حمید علیمی

شوق پرواز تا خدا دادی دست من نیست چشم بارانی به نگاهم بهانه ها دادی از کرامات دست تو این است بیش از اندازه به گدا دادی جامه اش را تبرکی بردند هر مریضی که تو شفا دادی در دل زائرینت امید است گنبدت آرزوی خورشید است ارتباط با ما ،مایه دلگرمی است مدح امام رضا سعید قانع

کاشکی می شد کبوتری رو گنبد طلا بشم زائر اون صحن و سرای پاک و با صفا بشم وقت نماز رو سجادم با گریه میگم ای خدا یعنی میشه که خادم آقا امام رضا بشم وقتی دلم پر می زنه میره تا گنبد طلا حس می کنم آقا می خواد همیشه با خدا بشم دنیای بی امام رضا برای من جهنمه خدا نیاره روزی که من از آقام جدا بشم می خوام کنار ضریحش مثل یه روستایی برم میخوام که ساده دل باشم تا زود حاجت روا بشم اگر که بی قیمتم و کسی من و نمی خره باید توی حرم خاک قدوم زائرا بشم زائر زیاد داره ولی میگن غریب الغرباست چی می شه مونس دل غریب آشنا بشم میگن که این صاحبخونه به سائلاش لطف می کنه دلم می خواد تا عمر دارم تو حرمش گدا بشم تنگه دلم برای یک سحر نشستن تو حرم دخیل پنجره فولاد با روضه ی سقا بشم "پنجره فولاد رضا برات کربلا میده" کاش لایق زیارت حسین سر جدا بشم آقام برا ابن شبیب روضه خون کربلا شد منم می خوام روضه خون ذبیح باالقفا بشم شاعر : رضا رسول زاده دار الشفا سعید قانع

چه شور و حالیه خدا تو قلب مشهد الرضا دلا همه منجلیه شب شب ذکر علیه سلسله گیسو اومده ضامنه آهو اومده دلم خوشه ولایی ام تو این شبا هوایی ام به خدا به خدا تا ابد امام رضایی ام دل من جای آقامه مست و شیدای آقامه طوطیای چشام خاک کف پا های آقامه آقام آقام رضا جانم ضامن آهو اومده سعید قانع

شکر خدا مشهد خونمه دست سلطان آب و دونمه اربعین عرفه کربلا چند ساله با آقا جونمه سلطانم تویی قرآنم همه ایمانم سر و سامانم ای جانم بچه محله ی سلطانم ای جانم پشت پنجره بیمارمو تو صحنا خادم زوارمو دور ضریح تو میزنم باز حرف های لهجه دارمو ای جونوم نکنی بیرونوم برات مهمونوم ازت ممنونوم شکر خدا مشهد خونمه مشهد خونمه سعید قانع

یه سلمونی بود پیر بود بچه هاش تو نیشابور داشتن میرفتن گفت کجا داری میری از کار افتادی گفتن آقا امام رضا داره وارد میشه میخواییم بریم آقامون ببینیم بچه هاش رفتن تک وتنها موند دلش شکست یه عمر منتظر بودم ببینمت حالم که اومدی من از پا افتادم کاش میشد ببینمت هنوز حرفش تموم نشده بود دید پرده حجره کنار رفت آقا وارد شد ای حرمت ملجأ درماندگان دور مران از در و راهم بده امام رضا حکایت مرد سلمونی حمید علیمی

شب میلاد صحن چراغونیه این شبا تو حرم جشن و مهمونیه چقدر مهمون اومده سرزده بین این مهمونا مادرت اومده این غلام سیاهت و بین مهمونا ببین دل دادم برای تو یا امام رضا ببین هر چی که ازم دیدی رسم بی وفایی بود هر چی که ازت دیدم یا رضا آقایی بود اگه یه روزم نیام تا حرم دل تنگ میشم اینه ارزوم دم اخرم باشی پیشم دوست دارم یا رضا دوست دارم صدا اومد بانگ نقاره ها باز رو به گنبدت دست بی چاره ها حرم هر کس دست خالی بیاد تو میدی بیشتر از حاجتی که میخواد هر کسی به تو رسید غصه هاش و میخری درد هاش رو بهت میگه با زبون مادری هر کسی به من میگه راه کربلا کجاست من میگم شروعش از مشهد امام رضاست صحن چراغونیه حمید علیمی