جمادی الثانی

بانوی اسلامی و به خانه‌ی شوهر کهنه حصیری تو راست مَفرَش و بستر   گندم دستاس توست خوشه‌ی پروین آبله‌ی دست توست مهر منوّر   تا که خدا فخر آورد به ملائک جانب محراب خیز و روی بیاور   وقت مناجات، دانه دانه‌ی اشکت زیور گوش ملائک است چو گوهر   آب وضویت دوای عیسی و موسی خاک درت آبروی ساره و هاجر   ای زن مردآفرین عالم هستی! وی ز دل و جان گذشته در ره همسر!   چشم رجال و نسا به سوی تو بانو جان بنات و بنین فدای تو مادر!   کشته‌ی راه خدایی و هدف تو امرْ به معروف بُوَد و نهیْ ز منکر   «صُبّت علیّ مَصائبٌ»سخن توست می‌زند این نغمه‌ات به جان من، اخگر   گر که بریزد مصیبت تو بر ایّام روز جهان می‌شود چو شام، مکدّر   فاطمه! ای سینه‌ات بهشت محمّد! وااسفا! کاین بهشت سوخت در آذر   بر در آن خانه‌ای که اذن گرفته است قابض الارواح و جبریل، مکرّر، آه که آتش زدند امّت بی‌مهر! آه که وارد شدند قوم ستم‌گر!   حبل متین را فکنده حبل به گردن دست خدا را ببسته خلق سبکْ سر   بر سر منبر نشسته غاصب محراب صاحب مسجد ستاده در بر منبر   مدح تو ارزنده‌تر ز خواندن هر ذکر داغ تو سوزنده‌تر ز هر غم دیگر   قبر تو مخفی از آن که در بر قبرت جمله دعا را اجابت است مقرّر   ای دل ما در هوای قبر تو سوزان! قبر تو و اسم اعظم است برابر   این منِ عاصی، «مؤیّدم»، پسر تو ای پدر و مادرم فدای تو مادر! خطّ عبور بقیع بخش تو بر من دیدن قبرت مرا چو نیست میسّر بانوی اسلامی محمدرضا عاصی

ای به مثل بی مثل چو ایزد منان ای به نبی چون نبی ستوده داور چهارده معصوم را تو فرد مکمل ایزد قیوم را تو نور مصور خانه تو کعبه امید امامان بیت تو معراج صبح و شام پیامبر حبل متین هزار عارف و عامی هر نخی از چادرت به عرصه محشر فلک نجاتند اولیا و در آن فلک فاطمه جان هم تو ناخدایی و لنگر ای به مثل بی مثل محمدرضا عاصی

زیور ببندید آسمان ها و زمین را آذین کنید از یاس ها عرش برین را از پولک براق و زیبای ستاره برگوش حوران بهشتی گوشواره با بهترین رخت و لباس میهمانی امشب بیایید حوریان آسمانی آری ملائک صف به صف مشغول شادی غم رفته امشب کاملاً در انفرادی شهر مدینه نور باران شد سراسر با چل چراغ ماه و "رقص نور" اختر پُر گشته دنیا بی نهایت از فرشته بر روی بال تک تک آن ها نوشته بنوشته با خط خودش حی تبارک پیوند یاس و حضرت یاسین مبارک عاقد خدا و شاهدش پیغمبر او داماد حیدر گل عروسش کوثر او در صورت زهرا چه شرم دلنشینی ست در چهره ی مولا چه شوق بی قرینی ست لبخند شرم و شوق زهرا را نظر کن این رخت دامادی مولا را نظر کن این ساقی کوثر امیر المومنین است که ساق دوشش حضرت روح الامین است اوج کمال و عشق احمد نور خاتم این عشق اوج عشق معنای حضور است نور علی نور است امشب غرق نور است مدح حضرت زهرا صابر خراسانی

تو دختر بانوی آب و پدر خاکی هر لحظه به یاد ما هستی بی بی اما کی به یاد توئه دختر غریب علی همیشه تو غربت شبیه به علی بگو ما رو سوریه میبری به علی مظلومه خانم یا ام کلثوم تو بزم عزات امشب با یک دل خون  بی بی ما گریه کنت میشیم تو روضه بخون بی بی تو میدونی معنی اشک و گریه رو که نهایت ظلم بنی امیه رو که یه جوری زدن رقیه رو که پا هاش میلرزید تا زجرو میدید یا ام کلثوم یادت نمیره هیچ وقت بازار ملا عامو رقاصه های شامو ناسزا و دشنامو آره یادته مجلس شرابو هنوز رد غل و زنجیر رد طنابو هنوز شبا صدای گریه ربابو هنوز غم تو دلش موند لالایی میخوند دختر غریب علی مهدی رعنایی

شب عاشورا بود همه تو خیمه ها نشسته بودند یه نفر دل تو دلش نبود غم عالم تو دلش بود اونم بی بی زینب بود اما بقیه منتظر بودند فردا بیاد هر کدوم یه عزیز داشتند برا عزیر فاطمه لیلا علی اکبر داره رباب علی اصغر داره نجمه قاسم عبدالله داره یکی یکی همه میگن فردا قربونی میدیم برا عزیر زهرا پاسدار خیمه ها اباالفضله یه وقت اباالفضل دید پشت خیمه ها یه صدای جانسوزی بلنده هی میگه خدا من چه کنم فردا دستم خالیه برا برادرم تحفه ای ندارم دستم خالیه علی آینه چی

لحظه ای که کاروان میخواد از مدینه راه بیفته همه آماده رفتن همه خداحافظی کرده ام البنین ایستاده با نگاهش داره بدرقه میکنه صدا زد عباس بیا مادر در محضر خانوم ام البنین بله مادر گفت دیگه سفارشت نکنم چشم مادر یه وقت حسینو داداش خطاب نکنی چشم مادر عباس آب تو دل زینب تکون نخوره چشم مادر عباس جان رقیم مادر نداره خیلی حواست بهش باشه چشم مادر عباس هر جا خواستید اتراق کنید و منزل کنید حتما هم آب باشه رباب بچه شیر خواره داره چشم مادر سفارش ها رو گفت وصیت ها رو کرد مادر باب الحوائج مهدی اکبری

پر زده رو بامت تموم زندگیمو کرده ام به نامت شبیه بی بی زهرا بی بی جون میخوامت دل شکسته من با غمت عجینه تو روضه تو مادر میزنم به سینه یه روز برات میمیرم عشق من همینه ای والا نشین در ثمین ام البنین یا ام البنین یا ام البنین یا ام البنین نمیفته یه لحظه اسمتو به زبونم نشسته اشک روضت روی هر دو گونم الی الابد به پای عشق تو میمونم دوست دارم یه دنیا اما بی اراده برای تو میدونم مثل من زیاده یه روز میام تا صحنت با پای پیاده ای نور مبین حبل المتین ام البنین یا ام البنین یا ام البنین یا ام البنین پر زده رو بامت مهدی اکبری

فقط خدا میدونه که توی دلم چه حالیه تموم دلخوشی من چهار تا قبر خالیه با روضه های کربلا حسابی خون جگر شدم ام البنین بودم ولی حالا دیگه بی پسرم چهار پسر فرستادم به نینوا حتی یکیشون برنگشت از کربلا رسیده جونم به لبم پریشونم سقای بی آبم کجاست نمیدونم آه و واویلا آه و واویلا آه و واویلا عون و خضر و جعفرم چند سالی بی خبرم من شنیدم تو کربلا نقش زمین شد قمرم از بس که زخم خورده تنش تنی نمونده پیکرش از بس که زخم خورده تنش تنی نمونده پیکرش من نبودم به جای من زهرا رسید بالا سرش به زیر تیغ و نیزه ها پرش شکست سر عمود یه کاری کرد سرش شکست ام البنین بودم حسین عینی فرد

امیر و یل یل قدر مرد خطر زیبا قمر کولاک طوفان شیر میدان اصیل و پاک و متین ای بی قرین ای سر ترین سرور برتر یار حیدر ملیکه شاه دین مرد آفرین ام البنین ای جان جانان حاکم سلطان همسر حیدری و مادر سقا همسر حیدری و مادر سقا معلم درس زینب کبری علی شده وصی مصطفی اما تویی ولیعهد حضرت زهرا تویی حبل المتین مادر سقا حسین عینی فرد

مدینه خون گریه کن برای ام البنین به جای عباسم عزای ام البنین دگر در این شهر غم عطر گل یاس نیست به زیر تابوت من شانه عباس نیست شنیدم عباس من دست تو از تن زدند به فرق نورانیت عمود آهن زدند شنیدم از داغ تو پشت برادر شکست بعد تو عباس من حرمت خواهر شکست دست تو تا شد قلم دست عدو باز شد دگر کتک خوردن رقیه آغاز شد شنیده ام بعد تو کار حرم زار شد به جای تو حرمله غافله سالار شد گریه کنم روز و شب فقط برای حسین عزای ام البنین حسین عینی فرد

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من یه روزی میاد آقاجون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم چشمامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم آقا من خودم میدونم لایق این حرفا نیستم اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم اما از شما چه پنهان از اهل زمونه خستم دل من عاشق میمونه دائم از شما میخونه منو میشناسی آقا جون من همونم اون دیوونه منو می شناسی آقا جون من همون همون دیوونه تموم مردم دنیا مارو میخونن دیوونه آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه آره ما دیوانه هستیم بی خیال این زمونه تا وقتی عشق به تو باشه اینا حرف و بهونه واسه عشق تو هلاکم این خطم ، اینم نشونه واسه عشق تو هلاکم این خط و اینم نشونه حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم کربلا تو تا نبینم آروم و قرار ندارم کربلاتو تا نبینم آروم و قرار ندارم یل کربلا اباالفضل قربون اون قد و بالات فدای خشکی لبهات فدای خشکی لبهات چهاردهمین سالگرد سیدجواد ذاکر

شرح‌ فضائل‌ تو نگنجد به‌صدکتاب توصیف‌ماهیت‌توشدسوره‌ی‌حجاب میگویم‌این‌سخن‌به‌غزل‌یاکه‌ مثنوی تو جلوه‌گاه‌ فخری‌ به‌ آل بنی‌ کلاب یاام‌القمر در سیطره‌ی‌ تو قضا و قدر ریزد ز شبنم‌ وضویت‌ گهر نامت‌به‌روی‌لب‌بودچون‌شکر یاام‌البنین(س).یافاطمه‌(س)مدد به‌دست‌همسر تو بود چرخ‌ روزگار نطق‌ و کلام‌ناسخ‌توهمچو ذوالفقار آن‌پرچمی‌که‌دست‌علمدارکربلاست وصله‌به‌وصله‌اش‌ ز شما دارد اعتبار یاام‌الادب ساقی‌ و ساغر حرم‌ را سبب ام‌ الاسد بود برایت لقب مهرومحبتت‌چوشهد و رطب یاام‌البنین(س).یافاطمه‌(س)مدد صدهاملک‌برای‌توبگرفته‌اند رکاب پیداشده‌ تلالو تو پشت آن نقاب تاکه زدی تو نعره‌ی هل‌من‌مبارزی برده‌عدو گمان‌که‌شده‌ زنده‌ بوتراب به‌نام‌قمر مادر نزاد مثل‌ تو دیگر پسر عاجز ز فهم‌ خطبه‌ی‌ تو بشر دشمن‌ز هیبتت‌ دریده‌ جگر قمریاقمر.یاابوفاضل‌(ع)مدد یاعلی‌ مدد شرح فضائل تو حسن عطایی

اهل عالم هنر خصلت عباس من است عشق در سایه شخصیت عباس من است منم آن یار امین حامی دین ام بنین هرچه دارم همه از دولت عباس من است همسرم شیر خدا و پسرانم همه شیر شیر مردان وله از صولت عباس من است در شب چاردهم ، ماه که پرنورتر است عکسی از نیم رخ صورت عباس من است هنر آن نیست که لب تشنه بمیری به کویر هنر آن است که در طینت عباس من است تشنه لب داخل دریا شد و عطشان برگشت این همان قطره ای از همت عباس من است غیرت الله علی بی بدل است ، اما گفت بدل غیرت من غیرت عباس من است نه فقط یثرب و شامات و نه ایران و عراق کرده کاری همه جا صخبت عباس من است هر کسی را نتوان باب الحوائج گفتن به حقیقت قسم این شهرت عباس من است کوهها شد متحیر به ثبات قدمش سروها در عجب از قامت عباس من است جثه اش گر چه ز شمشیر جفا کوچک شد این بزرگی است ، که از عزت عباس من است قدرت آن نیست به یک حمله سپاهی بکشی قدرت لم یزلی قدرت عباس من است یا علی گفت و امان نامه ز دشمن نگرفت دین فروشی بری از ساخت عباس من است هی نگویید چرا ام بنین پیر شده سبب حالت من حالت عباس من است دستهای پسرم گشته قلم در لب آب صفحه سینه پر از محنت عباس من است این شنیدم زده فریاد ، غریبم مولا غصه قلب حسین غربت عباس من است شاعر:استاد کلامی زنجانی خصلت عباس حسین عینی فرد

ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان دعای ام البنینه که شدم نوکر عباس همه مادرای عالم، فدای مادر عباس ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان دعای ام البنینه که شدم نوکر عباس همه مادرای عالم، فدای مادر عباس از در خونت به والله، جای دیگه ای نمیرم اینقده اینجا میمونم، تا اباالفضلی بمیرم ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان واسه من خود بهشته، خاک زیر پاهای تو سفره های فاطمیه، جمع میشه با دستای تو ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان دعای ام البنینه که شدم نوکر عباس همه مادرای عالم، فدای مادر عباس ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان آرزومه مثه مادر، برا من دعا کنی تو بیاد اون روزی که من رو، پسرم صدا کنی تو ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان تا نفس داری به سینه، سینه زن بگو اباالفضل ذکر طوفانی مهدی، مددی عمو اباالفضل ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان توی قبر و تو قیامت، میدونم کم نمیذاری واسه نوکرای خوبت، مثه حاج علی بهاری ام البنین بی بی جان ، ام البنین بی جان اگه قسمت بشه روزی ما بشیم کربلا زائر دسته جمع با هم می خونیم یاد سید جواد ذاکر حسین غریب مادر حسین غریب مادر یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من آخرش میاد یه روزی که من نوکر تو باشم چشمامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم یل کربلا اباالضل قربون اون قد و بالات قربان چشای مستت قربون خشکی لب هات ام البنین بی بی جان محمدحسین حدادیان

دیگه خواسته ای ندارم از خدا من فقط یه آرزو دارم همین تو بقیع یه سقا خونه بسازیم سر قبر ام البنین گفتی تا اون روزی که قبر زهرا پیدا شه قبر من باید مثل فاطمه خاکی باشه اه مددی ام البنین هر چی گفتن پسرات کشته شدن باز می پرسه از حسینم چه خبر یه اشاره برای گریه کافی کی دیده ام البنین بی پسر می ریزه اشک ماتم میخونه با شور و شین آخرش شد عباسم بلا گردون حسین اه مددی ام البنین کاش دورغ باشه که میگن پسرم با سر افتادی زمین به سرت زدن عمود آهنی تورو به نخلی بستن که سر اومد صبر تو چی شد اون قد رعنا چه کوچیکه قبر تو اه مددی ام البنین سقا خونه بسازیم محمدحسین حدادیان

پدرم گدای ام بنین مادرم فدای ام بنین سیدا بچه ی فاطمه ما ها بچه ای ام بنین به فدای تو که بی حرمی مهربونی سایه سرمی بی بی زینب گفته بزار به همه بگم مادرمی جانم ای مادر زوجه الحیدر جانم ای مادر زوجه الحیدر پسرت همون که دل میبره ماه نه فلک همین قمره همه آسمونیا میدونن مادر قمر خودش قمره نوکرا همه دیوونه تو همه مست و آب و دونه تو تو کنیز بی بی فاطمه مادرم کنیز خووه تو بچه های ام بنین محمدحسین حدادیان

لحظه های آخره مادر چشم براهتم با یاد کرب وبلا از گریه بی طاقتم مادرتوخونجگره  عباس از غم تو با خبره  عباس کی باورش میشد بگن ام بنینـ بی  پسره روضه هاتو میخونن برام روضه تیر و مشک و علم از خجالت تو گفتی حسین جسم من برنگرده حرم عباسم خیلی ازت  ممنونه ام بنین پیش پای فاطمه افتادی روی زمین تموم نمیشه گریه هام عباس در نمیاد دیگه صدام عباس مصیبت تو وحسین عباس ببین چیکار کرده باهام طاقتش رو ندارم بهم حق بده آخه من مادرم مثل زهرا برای حسین خاک میریزم هنوز روسرم بستس راهه نفسم قلبم لبریزِ غمه واست خون گریه کنم وللهِ بازم کمه تو آبرومو خریدی عباس دل از زمونه بریدی عباس رفتی کنار فاطمه عباس به آرزوهات رسیدی گریه های دمه آخرت قلبه زینب رو کرده کباب هر کاری کردی آخر نشد آب بیاری برای رباب شنیدم که تشنه لب  جون دادی عزیز من واسه یاری حسین افتادی عزیز من شکسته شد بال و پرت عباس فدا سر حسین سرت عباس شد برآورده همه ی آرزوهای  مادرت من اگه غصه دار توام عالمه غصه دار حسین تو یه مادر عزادارته اما مادر نداره حسین لحظه های آخره حسن عطایی

زینب رسید مدینه داشت بالای منبری روضه میخوند هی میگفت غریب یکی از اون ته میگفت حسین همه میگفتن حسین اما اون یه دونه یه جور دیگه میگفت حسین گفت اون کیه داره حسین منو اینجوری صدا میکنه همه ساکت شدند سرارو انداختن پایین گفت با شمام میگم کیه داره حسین منو اینجوری صدا میزنه یه دفعه یکی اومد جلو گفت خانم ببخشید ام البنینه گفت ام البنین چرا اینجا نیومده گفت امروز روز هاشمیاته من فردا با کنیزام میام زد تو سرش دوید بیرون دید یه خانمی تکیه داده به در هی میگه ای غریب حسین دید زینب داره میاد آغوشش رو باز کرد حضرت زینب پرید تو بغل ام البنین گفت مادر یه دفعه گفت زینب جان چقدر پیر شدی خانمم گفت ام البنین دست رو دلم نزار گفت جلو چشمم سر از بدن حسینم جدا کردند ای غریب حسین محمدحسین حدادیان

دعای مادر حتی از دعای پیغمبر خاتم هم موثر تر است اومد خدمت پیغمبر خاتم گفت یا رسول الله من یه حاجتی دارم بگم سختمه یا رسول الله اگه میشه برا من دعا کنید حضرت رسول فرمودند که برو به مادرت بگو دعات کنه زودتر از دعای من مستجاب میشه گفت مادرم مرده گفت اشکال نداره برو سر قبر مادرت بالا سر قبر مادرت دعا کن مادرت تو قبر آمین بگه زود تر از دعای من در حق  تو مستجاب میشه ما یه کسی رو داریم به نام مادر که قدرتش از خاتم انبیا و کل انبیا همه بالاتره و قدرشو نمی دونیم دعای مادر حتی از دعای پیغمبر خاتم هم موثر تر است اومد خدمت پیغمبر خاتم گفت یا رسول الله من یه حاجتی دارم بگم سختمه یا رسول الله اگه میشه برا من دعا کنید حضرت رسول فرمودند که برو به مادرت بگو دعات کنه زودتر از دعای من مستجاب میشه گفت مادرم مرده گفت اشکال نداره برو سر قبر مادرت بالا سر قبر مادرت دعا کن مادرت تو قبر آمین بگه زود تر از دعای من در حق  تو مستجاب میشه ما یه کسی رو داریم به نام مادر که قدرتش از خاتم انبیا و کل انبیا همه بالاتره و قدرشو نمی دونیم دعای مادر استاد دانشمند

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر که قبل از قصۀ ‌»قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا! مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید! تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده… زنی از خاک از خورشید حمیدرضا برقعی

حضرت سلطان علی سلطان عشق زد قدم در عرصه‌ی میدان عشق از پی ترویج دین مصطفی پر گشود آن طایر پران عشق گفت مردم من حسینی مسلکم باید اکنون جان کنم قربان عشق انقلابم انقلاب کربلاست فتح و پیروزی بود عنوان عشق این من و این صحنه میدان جنگ این من و این سر خط فرمان عشق کشتی عمرم اگر در راه دین غرق شد یکباره در طوفان عشق از برای کشتی بی ناخدای می‌شوم تا حشر کشتیبان عشق ور تنم شد قطعه قطعه چاک چاک می‌دهم جان در ره جانان عشق آنکه عاشق بود و در خون جان نداد برد با خود در جهان کفران عشق بوی خون می‌آید از خاکم هنوز جان نهادم بر سر پیمان عشق نور چشم باقر علم النبی (ص) در ره دین شد بلاگردان عشق اوفتاد از پای چون جدش حسین آن نهال خرم بستان عشق دم مزن خباز ما هم گشته‌ایم در صدای عاشقان مهمان عشق این بناء و بقعه و صحن و سرای نیست آب و گل بود بنیان عشق شاعر : زنده یاد خباز کاشانی سلطانعلی سلطان عشق محسن صائمی

منو تنها نذار خواهر زارم نداره زینبت بعد تو آروم دم آخر بخون برا من روضه کربلا رو ام کلثوم داری میری غریبونه خسته شدی از زمونه زخمای کرببلا رو دلت همیشه میمونه چشات میباره آروم غریبی ام کلثوم همه کربلا یکدفعه مردن تا رسیدم کنار جسم اکبر تو رو کشته ولی تیر سه شعبه که زدن به گلوی علی اصغر زدن تیرو به حلقوم غریبی ام کلثوم ببر از یاد دیگه شام بلا رو ببر از یاد محله یهودو میدونم تازیونه درد داره ولی از یاد ببر جسم کبودو به ما ها شامیا با سنگ از روی بام دادن هدیه مهمونمون رو بردن خرابه سیلی زدن به رقیه داری میری غریبونه محسن صائمی