جمادی الأول

به گرد پات نمیرسه حتی مریم به شأنیت خادمه هات نمیرسه به گرد پات نمیرسه والله بارون به اشکای گریه کنات نمیرسه پدرت اشرف مخلوقاته شوهرت آیینه ی بابات پسرات سید اهل الجنه دخترات عمه ی سادات واسه ی اینکه راضی از منه نوکر بشی همه اشکامو خاتم یمنی میکنم به خدا که به عشق اون پسر ارشدت همه اولادمو امام حسنی میکنم به گرد پات نمیرسه حسین ستوده

اومدن گفتن اگر فاطمه خودش با دست خودش پرونده سقیفه را بست هیچ قدرتی دیگه پیدا نمیشه که تو این عالم بتونه این پرونده رو باز کنه اما اگر فاطمه بمیره و پرونده باز بمونه تا صبح قیامت نوک اتهام به طرف ماست خانم نه کجا بیان خودشونو زدن بیان عیادت نه گفتن علی اگر از فاطمه بخواد اجازه میده امیرالمومنین رو گفتن تهدیدش کردن گفتن می‌کشیمت اومد کنار بستر فاطمه نشست گفت فاطمه جان داستان اینه خانم یه نگاهی کرد گفت علی جان البیتو بیته این خونه خونه توئه منم کنیز توام چه حرفی رو حرف تو بزنم این دو نفر اومدن کنار بستر بی بی خانم یه کار روانی کرد به فضه گفت بیا بسترمو طوری مهیا کن پشت به اینا رو به دیوار این حالت اعتراض خودشو تنفر خودشو به این دو نفر نشون داد تا اومدن حرف بزنن گفت اول من حرف میزنم پسر ابی‌قحافه آیا از پدرم نشنیدی که گفت هر کسی فاطمه رو اذیت کنه منو اذیت کرده هر کسی منو اذیت کنه خدا رو اذیت کرده هر کسی خدا رو اذیت کنه جاش تو جهنمه گفت نه یه مرتبه چند بار این جمله رو از بابات پیغمبر شنیدم گفت خدایا تو شاهد باش اینو رفیقش منو اذیت کردن خب آیا از پدرم نشنیدی که هر کسی رو فاطمه بهش غضب کنه منو غضبناک کرده هر کسی منو غضبناک کنه خدا رو غضبناک کرده گفت از پیغمبر اینو شنیدم گفت خدایا تو شاهد باش اینا منو غضب کردن اینا مغضوب منن بعدم گفت حالا اومدید که چی به خدا قسم تا نفس دارم تو این دنیا تو و رفیق تو گفت با همین دست علیلم شبا تو قنوت نمازم دعا نفرینتون می‌کنم دیدن نه بابا اوضاع خیلی خیطه اومده بودیم کارو با صلح سر و تهشو هم بیاریم پرونده رو ببنیدیم ایستادن حضرت زهرا مقابل سقیفه شیخ عباس صراف

خنده های مادرونت تکیه کردم روی شونت اینکه هستم توی خونت یعنی آرامش تا که هستم زیر سایت اینکه میکنی عنایت وقتی دعوتم تو روضت یعنی آرامش از تو مدد باید روح الامین بگیره تنها جای تو رو میتونه ام البنین بگیره خوشبخته اون نوکر که ازت صدآفرین بگیره مادری میکنی واسه اونکه ذکر یا امیرالمومنین بگیره کویرو دریا کرده معلا کرده دعای تو عیسی رو مسیحا کرده خوشا به حال اونکه تو روز خلقش به اسم حق سجده به پای زهرا کرده امنا زهرا امنا زهرا خنده های مادرونت حسین ستوده

تو رو خدا بمون برام تویی پناه بی پناهیام منم مثه تو ام ببین که مرگمو من از خدا میخوام تو رو خدا بمون برام نرو نرو میبینی بی کسی حیدرو آتیش نزن با گریه بسترو با گریه میشورم ببین درو دستام میلرزه تا حرفِ رفتن میاد دست و پاهام میلرزه وقتی میرم سمت در بدجوری پام میلرزه آتیش میگیرم میبینم که زهرام میلرزه اگه بری چیکار کنم چطور زمستونو بهار کنم بمون میخوام که خونه رو پر از درختای انار کنم اگه بری چیکار کنم اگه بری علی دیگه یه کوچه گرد میشه تنور خونه دیگه سرد میشه یه چاه فقط رفیق مرد میشه چشماتو وا کن یه فکر واسه این یتیم … تو رو خدا بمون برام حسین ستوده

محکم در میزنن لای تخته های در خنجر میزنن با لگد به سینه ی مادر میزنن محکم در میزنن سر سقط جنین مُردی مادر از بس لگد خوردی مادر از بس لگد خوردی مادر نرو نرو میبینی میبینی بی کسیِ حیدرو دستام میلرزه تا حرف رفتن میاد دست و پاهام میلرزه افتاد مادر ولی بر نداشت یه لحظه حتی دست از علی دومی میزد و میخندید اولی افتاد مادر ولی پهلوت خورده شکاف حسین وای حسین وای... محکم در میزنن حسین ستوده

ای نور قلب عاشقم شمع این خانه تویی زهرا زهرا مرو مرو لطف کاشانه تویی ای مرغ پر شکسته افتاده کنج قفس از فرط غصه فاطمه در سینه مانده نفس ممنونم اگر نروی میمیرم اگر بروی زهرا مرو مرو ای نخل بریده ثمر ای مادر کشته پسر زهرا مرو مرو زهرا مرو مرو حسن خلج

در مرام شیعیان تا ولی باشد که پیغمبر نمی‌آید جلو دست بالا می‌رود هرچه زحمت می‌کشد معجر نمی‌آید جلو درد مادر این شده شانه بالا می‌رود دختر نمی‌آید جلو آخه زینبم دیده بازوی مادرش ورم داره درد دختر این شده وقت بازی کردنم مادر نمی‌آید جلو درد مادر درد دختر علی پورکاوه 

اشکم دونه دونه میریزه رو گونه دنیا اینجور حیدر نمیمونه نمیمونه دفنم کن شبونه میرم غریبونه دنیا اینجور حیدر نمیمونه نمیمونه حلالم کن که من رفتم حلالم کن که من خسته ام حلالم کن که زحمت شد خون تازه روی دستم حلالم کن که دلگیرم حلالم کن دارم میرم حلالم کن جلو چشم تو دست به پهلو میگیرم حلالم کن که هر شب با صدا سرفه ام نخوابیدی حلالم کن علی جانم اگه از من بدی دیدی حلالم کن نماهنگ اشکم دونه دونه علی اکبر حائری

شهیده بانو جان علی فاضله الرشیده بانو همیشه خیرت به گدا رسیده بانو دعا کنی بخت منم سفیده بانو یا زهرا میخواهم واست نوکری کنم میخواهم واسم مادری کنی نگاه میندازی به ماذانه اذان ها رو حیدری کنی ای قدرت تکبیر علی همشیره شمشیر علی روزی دو عالم رو بده با دست علم گیر علی حانیه بانو بی تو نفس حرومه یک ثانیه بانو محبتت شرط مسلمانیه بانو گدایی تو اصل سلطانیه بانو یا زهرا سفارش کردی کنم شروع همیشه روزم رو با حسین میخونم صبح علی الطلوع سلام الله علیک یا حسین وقتی میشی مهمون حرم لذت داره بارون حرم پاکم کنی خاکم بکنی هر طور شده بیرون حرم حسین مولا حسین مولا حسین مولا ... نماهنگ شهیده بانو محمد اسداللهی

چشماتو به روی حیدر نبند زخماتو خودم میبندم بخند آه بکش ولی بمون که همین آه دلگرمی علیه دست به پهلو تو خونه که میری راه دلگرمی علیه دنیام فاطمه میخواهی داد بزنم تا همه بشنون تنهام فاطمه نمیتونم بایستم از بعد اون روز رو پام فاطمه میبینی تو جوونی داره میلرزه دستام فاطمه با اشک چشمات دستامو نبند گریه میکنم باشه تو بخند سقف خونه رو سرم شده آوار دست علی رو بگیر حرف رفتنو نزن دست بردار دست علی رو بگیر چشمام فاطمه انگاری باز داره تار میبینه چشمام اینجام فاطمه من مرد جنگم اما از تو کمتره زخمام فاطمه میبینی تو جوونی داره میلرزه دستام فاطمه دنیام فاطمه میخواهی داد بزنم تا همه بشنون تنهام فاطمه نمیتونم بایستم از بعد اون روز رو پام فاطمه میبینی تو جوونی داره میلرزه دستام فاطمه اجرای قطعه چشماتو به روی حیدر نبند

امشب علی هی دست رو دست میزنه خدا نکنه کسی کاسه چه کنم دست بگیره علی میگفت چه کنم چه کنم چه کنم با این بدن پهلو شکسته چه کنم بدن خانم رو که میخواستن داخل قبر بزارن یکی باید بره تو قبر بعد یه محرم هم بیرون وایسه دو تا محرم یکی اینور بدن رو بگیره یکی اونور بدن رو علی یه نگاه کرد دید مقداد یه طرف وایساده سلمان یه طرف وایساده هی با خودش گفت من الان چه کنم الان اینجا وایساد بدنو به کی بدم تو قبر بدنو به من کی بده یه وقت دید دو تا دست میگه الی ... دانلود روضه چه کنم مهدی آینه

آه نکش... نفساتو فاطمه اینقده کوتاه نکش راه نرو... با نفس نفس زدن به هم نریز خونه رو کاش بگی... مگه آخه کم و کسری داره این زندگی کار نکن... فضه سفره رو میزاره اینقد اصرار نکن زهرا سادات... ظرف غذا می افته از دستات زهرا سادات... تو رو خدا تکون نخور از جات زهرا سادات خدا نیاره زن جوون بمیره مادر نباشه پدر دیگه اسیره خدا تقاصِ،گلم رو پس میگیره خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر جانِ مِن... بشکِسته دستِ جا مه داغِ سه دل نزن پر نکش... اگه خوانی راه بوری لینگه زمین سر نکش پیر بـَیی... مگه چند سال تی سِنّه که زمینگیر بـَیی حرص نخِر... یاد نیار ته رِه چِتی بَزونه اون چِل نفِر جانِ زهرا... دستِ جا کِنّی حسِنِ پیدا جانِ زهرا... تی سِره رِه سازه بزو اسماء جانِ زهرا خوانی بوری بور اگه نِدارنی چاره خوانی بوری بور کسی نَینه ته جاره خوانی بوری بور ولی دار شِه هِواره خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر دیلبریم... در و دیوار آراسِندا یِخِلان یاوریم کوثریم سـَن اولـَنَّن یارالی طاقتی یوخ دیزلَریم فاطیمَه... کوچَدَه دشمَـنِمِـیز یاندی مَنیم حالیمَه فاطیمَه... گِجَه لَر حَسَن دوتوپدی یوخودا واهیمه عُمرُوم زهرا... باشیمَه گُور دُلانِری دُنیا عمروم زهرا... بالالاریـن دیولَّه وا امـّاه عمروم زهرا سَنی وُرانـلار، قاپِمِ یاندِرانـلار مَنَه گولولَر ، غروری می سِندِرانلار او باغِبانم ، گورُبدی یاسیم آزار خانوم حیدر نرو مظلومِ حیدر دانلود نماهنگ جان زهرا روح الله رحیمیان

الهی بمیرم برای اونایی که مادر ندارن اما اونی که داری امشب نمیگم همین الان همین رسیدی گره کور داری اوضاع احوال خراب داری چه میدونم هر دردی داری آرامش نداری خودتو برسون تا دیدی خوابه برو نمیزارن مادرا تا دیر نشده این کار رو بکن ابی عبدالله صورت گذاشت مادرش جون نداشت وگرنه مگه زهرا میذاشت حسین صورت بزاره میگه مادر صورتتو کف پای من نذار یه روز میاد ... صورت گذاشتن کف پای مادر حیدر خمسه

من حاضرم خار بره تو چِشَم ولی نره تو پای مادرم من آخرش یه روزی توی روضه جون می‌دم برای مادرم کاش من بودم سیلی می‌خوردم اون روزتو کوچه جای مادرم روضه‌ی فاطمه شروع شد وا علیا وا محمدا این روزا خیلی تسلیت بگین به بچه سیدا از ته دل بلند بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر آه مادر، آه مادر، آه مادر خیلی برام مادر من زحمت کشیدگریه کنه تو بار بیام سعی می‌کنم با گریه‌هام هرجوری هست تو روضه‌هات به کار بیام من تا ابد نمیتونم با روضه‌ی دیوار و در کنار بیام معجزه‌ی خونه‌ی وحی اگه دریا می‌سوخت تو آتیش با اینکه زهرا پشت در بود ولی مولا می‌سوخت تو آتیش تو هم شبیه من بگو، آه مادر مثل امام حسن بگو، آه مادر از ته دل بلند بگو، آه مادر روضه‌ی فاطمه شروع شد حسن عطایی

از کوچه شد شروع مصیبت کلام سوخت شعرم شرر گرفت و قلم پا به پام سوخت در شور جهنم و شر شراره‌ها در یورش ستم در دارالسلام سوخت آن چادری که پیش خدا احترام داشت پیش نگاه مردم بی احترام سوخت با تل هیزمی که در آن کوچه جمع شد آتش گرفت خانه و تا پشت و بام سوخت آتش گرفت آن در و بعدش لگد که خورد با میخ داغ زندگی یک امام سوخت شاعر حیا کن از علی و بیشتر نگو اما بگو که محسن علیه السلام سوخت لعنت به آن کسی که لگد زد به برگ یاس جان علی ز ضربه‌ی آن بی مرام سوخت آن حیدری که ذکر نجات خلیل بود با غم نظاره کرد و گلستان تمام سوخت از کوچه شد شروع مصیبت صابر خراسانی

حلالم کن این همه درد و طاقت آوردی به خاطر علی زمین خوردی می بینمت به هم می ریزم اگه زهرا عجل وفاتی رو نمی خوندی اگه یه چند روز دیگه می موندی نوزده سالت می شد عزیزم من تنها من مظلوم ازت می خواهم بمون خانم حلالم کن محمدحسین حدادیان

زخم دلم بهتر نمی‌شه این حیدر اون حیدر نمی‌شه زخم دلم هر چی که باشه زخم میخ در نمی‌شه زخم پهلوی زن پا به ماه این همه روز نشد روبه راه روضه هاشو گفتم هر شب به چاه پشت در افتاده بود بی پناه کشتنش اما می‌گفتن که خودش مرد خودش حتما یه روز محکم به در خورد خودش خورده به جایی چشم و گونش خودش آتیش گرفت حتما تو خونش ای وای من، ای وای من زهرا زخم دلم بهتر نمیشه وحید شکری

چند وقت پیش کاشون بودم یه جوونه مثلاً سی و چهار پنج ساله گفت سید من دیگه با این امام حسین شما کاری ندارم گفتم چرا خیلی خرج امام حسین می‌کردم گفتم خب بابام کرونا گرفت من خیلی بابامو دوست داشتم هرچی به امام حسین گفتم آقا من نوکرتم من هر سال خرج می‌کنم برات بابام نذار بره بابام بره من اذیت میشم من خیلی بابامو دوست دارم امام حسین سید حرف منو گوش نداد بابامو گرفت امام حسینی که برای من کاری نمیکنه من برای چی کار کنم گفتم جوان میشه یه حرف بزنم این امام حسینی که من و تو براش سینه میزنیم پنج سالش بود شش سالش بود مادر شو بین در و دیوار کشتن تو دنبال کدام امام حسینی باباش شصت سالت مرده ناراحتی اصلا تو میدونی زندگی یعنی چی حکمت یعنی چی خدای مهربان‌تر از ما به خودمون یعنی چی شش سالش بود مادرشو کشتن این مادری که الان فاطمیه دور هم جمع شدیم پنج سالش بود مادرش رفت هیجده سالش بود باباش رفت تو هیجده سالگی خودشو کشتن رفت کی می‌فهمد یه مادر هیجده ساله که بچه دو سه ساله رو باید بگذاره بره برا چی گذاشته کجامیری کی میفهمه خدا وقتی با رسولش اینجوری کرده با امیرالمومنین اینجوری کرده با حضرت زهرا با امام حسن با امام حسین با زینب کبری خدا رو نمیشناسیم بابا خود آقا رو نگاه کن باباشو کشتن مادرشو کشتن بچه‌هاشو کشتن برادرهاشو کشتن جگر گوشه هاشو کشتن آخر خودشم تیکه تیکه کردن دنبال کدوم دینی کدوم خدا جوونی که از امام حسین دل برید استاد دارستانی

گاهی کنار تربت مخفی مادرت بر خاک آشنای خودت گریه می کنی یک شب زائر پنجره فولاد می شوی با حاجت و دعای خودت گریه می کنی شب های جمعه زائر شش گوشه می شوی با یاد کربلای خودت گریه می کنی مادرت مریضه ها... آقا ممنونم مارو محرم دونستی برای عزای مادرت دعوت کردی مگه میشه آدم مادرش براش یه اتفاقی بیفته یه لحظه ببخشن زمینی فکر کن برای مادر خودت برای خانواده خودمون برید تو کوچه خیابون یکی برخورد بد باهاش بکنه بیاد تو خونه به تو بگه مگه میشه بری تو کوچه داد بزنی بگی یکی به مادرم مثلاً توهین کرده صداشو بلند کرده تو صورت مادر مگه میشه... نه برای کی میگی برای اونی که رفیقته خیلی نزدیکته از بچیگت باهات بزرگ شده یه جایی که نشستی اولا که از خونه می‌زنی بیرون ها بعد زنگ می‌زنی اون رفیقتو پیدا می‌کنی میگه چیه میگی فقط خودتو برسون میای میگه چی شده چرا اینقدر به هم ریخته‌ای میگی نمی‌دونم کی تو کوچه مادرم رو کی بهش بی احترامی کرد میخواهی چی بگه... میخوام بگم یابن الحسن آقا... ممنونیم مارو رفیق خودت دونستی ممنونیم دور همدیگه جمع کردی تا برامون روضه بخونی مادرم خورد زمین و جگرم تیر کشید از غم بال‌وپرش، بال‌وپرم تیر کشید چند گامی به عقب آمد و افتاد و شکست تا سرش خورد به دیوار، سرم تیر کشید چشم او، رفت سیاهی و حرم را گم کرد در پی چشم ترش، چشم ترم تیر کشید دست بر شانه‌ام انداخت و دیدم مادر کمرش خم شده؛ من هم کمرم تیر کشید بعد هر ضربه که آن روز به مادر می‌خورد رشته‌های رگ قلب پدرم تیر کشید مادرم خورد زمین جگرم تیر کشید صابر خراسانی

گفته نبی که تا بشنود این دنیا یا روحی اللتی بین جنبی زهرا میگن اهل آسمونا کوثر به فاطمه جبرئیل شبانه روز میزد سر به فاطمه اوج ایمان و محبت و وقار است و حیا علت علاقه ی پیغمبر به فاطمه دختره پیغمبره گوهره پیغمبره بضعه منی یعنی دلبره پیغمبره آبروداره دم محشره پیغمبره اصلاً از اول بگو مادره پیغمبره مادرم یا زهرا گفته نبی که تا بشنود این دنیا وحید شکری

اَلا اِی‌چاه، یارم را گرفتند گُلم، باغم، بهارم را گرفتند میان کوچه‌ها با ضَربِ سیلی همه دار و ندارم را گرفتند الا ای چاه یارم را گرفتن حسن عطایی

داد‌ میزنه‌ به سر خواهرم می‌لزره‌ هی‌ تن‌ برادرم‌ بابامونو‌ میبرن و‌ دارن‌ میره‌ برا‌ زدن‌ مادرم چیه گناه‌ مادر من چه بی‌ پناهه مادر من‌ نزنش‌ انقدر که‌ میشی دچار‌ آه مادره‌ من‌ آه مادر مادر... تیر‌ میکشه‌ جگر‌ مادرم افتاده‌ در رو سر‌ مادرم‌ انقدر نزن‌ لگد‌ به‌ پهلوهاش‌ دیگه‌ شکست‌ کمر‌ مادرم‌ جلوی‌ دشمنا‌ یه تنه وایساده نیم نگاش به منه کی‌ دیده‌ کسی‌ یه زنو جلوی‌ شوهرش‌ بزنن آه مادر مادر... چیه گناه‌ مادر من حسن عطایی

ما را گدای حضرت زهرا نوشتند گدایان زهرا غلامان مولا اهل بهشتند اهل بهشتند جز او کسی حرف پیمبر را نفهمید جز او مدینه قدر حیدر را نفهمید میزند پیغمبر ما بوسه بر دستان زهرا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها زهرا فقط زهراست مثلش در بشر نیست جز او کسی پای علی اهل خطر نیست خرید عشق او را خریدی که غیر از سودِ دوسر نیست سودِ دوسر نیست عصاره ی وصیت زهرا همین است مولا فقط حیدر امیرالمومنین است گفت پیمبر کیست زهرا سرور زنهای دنیا فاطمه ام ابیها فاطمه ام ابیها وقتی گل ابناء آدم را سرشتند حسن عطایی

بهشتم اونجاست که جای پاته بهشتم خاک چادرته تویی که سفرت همیشه پهنه همه عالم روزی خورته پناه مادرونت محبت مدامه نگاه مهربون تو همونه که میخوامه دعای نیمه شبهات تجلی مرامه اراده ی خداست که سایه ی تو مستدامه اسم تو زیر لب میبرم از همه سختیا میگذرم مادرم مادرم مادرم بهشتم خاک چادرته حسن عطایی

متن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام سرتاسر محله‌مان غرق ماتم است حرف از حسین و زینب و ماه محرم است دیدم میان کوچه جوانی پر از شعور حی علی الْعزا به لبش بود، غرق شور می‌گفت: نذر خون خدا جان مادرم دم از حسین می‌‌زنم و اشک می‌‌خرم با روی خوش رساند به مجلس غریبه‌ای با هم زدند سر در هیئت کتیبه‌ای دیدم کسی عجیب پی کار دلبر است بی تاب و عاشقانه، گرفتار دلبر است هر کار سخت بود، خودش گفت می‌‌کند کفش هر آنکه آمده را جفت می‌‌کند رندی کنار در به همه چای تازه داد چایش به قلب سنگی من هم گدازه داد با ذکر یا حسین و وضو طبق عادتش قاطی چای، ریخت کمی خاک تربتش با گریه فاطمه به تماشا نشسته بود یک بچه، باز قلک خود را شکسته بود می‌گفت زیر لب: کم من را قبول کن از من دوباره سینه‌زدن را قبول کن رحمت به مادری که ارادت می‌آورد فرزند خویش را سوی هیئت می‌آورد از عشق و شور فاطمه جانش لبالب است با چادرش مدافع فرهنگ زینب است دیدم کنار دیگ نشسته است با ادب لات محله بود ولی گفت زیر لب: زهرا مرا به پای حسینش مرید کرد دیگ سیاه روضه، مرا رو سپید کرد آمد به سوی من پدری پیر و محترم می‌گفت: گوش کن به من و این نصیحتم اینجا هر آنچه خرج کنی سود می‌‌کنی خود را عزیز خانۀ معبود می‌‌کنی جانم فدای نوکر و دربان هیئتش جانم فدای پیرغلامان هیئتش هر کس به قدر معرفتش کار می‌‌کند با اشتیاق صحبت از یار می‌‌کند در اوج کار که پر از اخلاص می‌‌شدند گریان برای حضرت عباس می‌‌شدند مجلس شروع شد، همه با آه و زمزمه هر یک گرفته‌اند اجازه ز فاطمه خدام درگهش همه بی ادعا شدند با اینکه خسته‌اند، ولی یک صدا شدند دیدم دم از رفاقت دیرینه می‌‌زنند محکم‌تر از همه به سر و سینه می‌‌زنند چون شیر پاک خورده همه گریه می‌‌کنند مانند بچه مرده همه گریه می‌‌کنند گفتند: بی پناه به یک نیزه تکیه داد در بند یک سپاه به یک نیزه تکیه داد گفتند: عاقبت به لبش هم نخورد آب گفتند: مانده بود تنش زیر آفتاب گفتند: تشنه کام سرش را بریده‌اند گفتند: روی سینۀ آقا دویده‌اند گفتند: این غریب، میان وطن نبود جز یک حصیر پاره برایش کفن نبود رحمت به مادری که ارادت می آورد امین شادکام