جمادی الأول

یکی با نیزه اش از پشت میزد یکی با چکمه و با مشت میزد خودم دیدم سنان دائِمُ الخَمر حسینم را به قصد کشت میزد هنوزم نعل ها یادم نرفته صدای طبل ها یادم نرفته ز داغت گریه و باران و رودم شدم دلتنگِ تو ای تار و پودم درست یک اربعین پیشَت نبودم نگاهم کن ببین سرخ و کبودم ز دستِ کعب نی با تازیانه به زیر ِ جامه ام دارم نشانه خدا را شکر پس دادند سرت را ببین آورده ام انگشترت را ببخش ای شاهِ بی سر خواهرت را نیاوردم سه ساله دخترت را امانتدار ِ خوبی من نبودم برایت یار ِ خوبی من نبودم تو رفتی و دگر غرق ِ مَحَن شد میان شعله گرم سوختن شد ز غُصه دختر ِ تو پیر ِ زن شد شبیه تو رقیه بی کفن شد شب آخر به پیش من رسید و مرا یک گوشه ای تنها کشید و کمی پایِ دلِ خونش نشستم در ِ گوشی غمش گفت و شکستم به من گفت عمه خیلی گشنه هستم دگر از دردِ پهلو خسته هستم سرت را او گرفت و کرد بوسش نشد آخر کنم او را عروسش در این چهل روز خیلی درد دیدم نگاهِ هرزه ی نامرد دیدم بساطِ عیش و تختِ نرد دیدم سرت را بین طشت آورد… دیدم… به یک دستِ پلیدش چوب بود و به دستِ دیگرش مشروب بود و بمیرم من به پیش ِ دخترانت گهی پا میگذاشت بر دهانت گهی با چوب میزد بر لبانت چقدر با خیزرانش کرد اِهانت امان از بزم و از حرف کنیزی به دنبال حرم چشمان هیزی… رضا قربانی روی بدن بابا صابر خراسانی

سکوت پیچیده تو خونه خدا حال من رو میدونه نمازاشو چند وقته زینب با چادر نمازت میخونه نکن خونه رو رو‌سرم خراب نگیر روتو بازم بهم بتاب چی دیده حسن توی کوچه‌ها این حرفا چیه که میگه تو خواب آه،کی رو زد برام یار جمع کرد آخه جز تو کی باورم کرد چی شد که تنت آب رفته چی شد آخه بازوت ورم کرد نگا کن ببین مضطرم من ازم رو نگیر حیدرم من از اون روز که محسن فدا شد همش فکر میخ درم من نگفتی چرا دردتو به من باید بشنوم آخه از حسن گرفته بدون جون حیدرو همین لکه خون رو پیرهن آه،به دیوار غم تکیه کردم میدونی چقدر گریه کردم یه حرفا رو مردا میفهمن زنم رو زدند من یه مردَم خدا محو صبر علیه که روزای جبرِ علیه بری دنیا میشه جهنم بری خونه قبر علیه عوض میکنم دیگه این درو واسه خاطر بچه‌ها نرو چرا هی میگی از لب حسین چرا هی میگی تشنگی رو آه،نبینم داری میری از حال نبینی تنش میشه پامال میبینیم یه روزی سرش رو دارند میبرند توی گودال سکوت پیچیده تو خونه حمید علیمی

ز صبح ازل شرح غم فاطمه ست کسی که ندارد عدم فاطمه ست خدا را فقط یک قسم کافی است به حق علی، ان قسم فاطمه ست خدا طالعم را چه سعد افرید نوشته بر ان، مادرم فاطمه ست نفس های من اسمانی شده دمم یا علی، باز دم فاطمه ست فقط یک نفر مثل حیدر شده به قران که ان شخص هم فاطمه ست زنان بزرگ جهان روز حشر همه قطره هستند و یم فاطمه ست حرم در نجف دارد و قلب ما به ظاهر اگر بی حرم فاطمه ست کجا سائلی را ز در رانده است نشان خدا در کرم فاطمه ست شرح غم فاطمه حمید علیمی

ببار ای آسمون ابری من برای من برای بچه هامون منم دارم برای تو میبارم چقدر مثل همه حال چشامون دیگه دستامم بالا نمیاد نمیشه پاک کنم اشک چشاتو نریز این قدر حرفاتو رو بغضت بگو منم بدونم غصه هاتو ما که از هر چیزی پنهون نداریم منم میگم همه درد دلامو فقط چند تا زخمه که بمونه خودت میبینی فرداشب اونا رو برای این که تو سالم بمونی همه چیمو به پا هات میریزم امیر المونین من تو خوب باش تو خوب باشی منم عزیزم ببار ای آسمون حمید علیمی

چشام قطره بارون دلم دریا دلم روشنه توی این شبها میخونم أغیثینی یا زهرا خونهٔ مادریم اینجاست درِ این خونه کار دارم زیر بارون تو این روضه با امامم قرار دارم اگه حالم خوبه،با تو بهتر میشم میدونم تو روضه‌ت،یه روز پرپر میشم جانم زهرا،دل آرامم زهرا دلم با حضور شما گنجه به این خونه‌ام کن قدم رنجه خدا با تو اعمال‌و می‌سنجه التماسم همش اینه تو روضه‌ت قرارم باش توی تنهایی قبر قیامت کنارم باش کمکم کن بی‌بی،درِ خونت باشم بگو تو یا حیدر،که من از جا پاشم چشام قطره حمید علیمی

سه ماهه از من رو گرفتی فضای خونم سرده منو سه ماهه زخم پهلوت زخمی ترینم کرده تو توی بستری منم کنار بسترت پاشو یه کاری کن واسه غرور شوهرت حلالم کن اگه تو کوچه زدنت حلالم کن اگه که میلرزه تنت حلالم کن خونی شده باز پیرهنت حلالم کن فاطمه جانم منو حلالم کن سه ماهه هوای رفتن داری سه ماهه با چشم کبودت دور از چشام میباری کار علی ببین به التماست کشیده سه ماهه خونمون خندیدنت رو ندیده چرا داری از شوهرت رو میگیری حلالم کن که دست به پهلو میگیری حلالم کن تا درد بازو میگیری فاطمه فاطمه مرو مرو یا فاطمه وقت وصیت پیش زینب گفتی غم فردا رو گفتی غم یک بی کفنو عزای عاشورا رو داری تو گریه هات با سوز و غم میسوزی میسوزی پای این پیرهنی که میدوزی قرار ما تو ظهر قحطی وفا میام پیشت یه روز تو گودال بلا حسینتو میبینی روی نیزه ها از من رو گرفتی حمید علیمی

صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود جوان ننه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه صدای در دری که تو شعله سوخت دری که یه میخ و توی سینه کوفت صدای جیغ توی خاکستر و دود کی میدونه چی تو دست فضه بود یارالی ننه جوان ننه چه بد زدند مادرم رو بد زدند به جای هر کسی که نزد زدن بابام با اشک داره فریاد میزنه اون زنی که میزنید زن منه بابام با اشک داره فریاد میزنه این زنی که میزنی زن منه نزن مادرمو مهدی رعنایی

نمیگم مفصل شد اون کوچه یک لحظه مقتل گرفت راهمون و سر مادرم داد زد اول اهانت به من کرد جسارت به زن کرد جلو چشمای من روی مادرم دست بلند کرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی مادر زمین خورد ، حسن مُرد میمیرم به زودی حسین خوش به حالت نبودی چنان زد که دیگه نمیره رد اون کبودی نشست و نشستم ، شکست و شکستم تا این طور نلرزم باید که چشامو می بستم مادر زمین خورد ، حسن مُرد دلم خون ِ از ترس بزارید بگم این و هم پس یه روزم بلند شد به روی رقیه همین دست شب سرد تنهاست نه بابا نه عباس رسید زجر نامرد، باهاش حرف زد هر جور دلش خواست حرف بد میزد بابا، بابا، بابا با لگد میزد ، بابا، بابا، بابا زد بی هوا زد ای وای با پا زد تو راهم زد اما تو خوابم زد اما…. سر مادرم داد زد مهدی رعنایی

فدای نفس هات نشون میده که حالت روبه راه نیست با حسرت میگی که بمونم امیدی این روزا نیست نگو این حرفا رو فقط بمون نرو منو حسین و خواهرم  فقط داریم تو رو فرشته اسیر دعاتو پس بگیر یه جوری دست به پهلوته که انگار شدی پیر داری چی میکشی ایشالله خوب بشی چرا از دست راستت چرا کار نمیکشی بمیرم که داری تو ذره ذره آب میشی میبینم بمیرم که داری تو ذره ذره آب میشی میبینم چه جوری بگو من با خونی که روی پیرهنته آروم بگیرم یادت بیاد چه جور شدم سنگ صبور آوردمت از کوچه تا خونه اما به زور تو میگفتی به من برو کنار حسن منم داد میزدم ای بی حیا زنه نزن فدای نفس هات مهدی رعنایی

منو بی قراری مادر هوامو تو داری مادر بدی منو هیچ موقع به روم نمیاری مادر قرار منی بهار منی تو خونه قبر کنار منی گدای همین دربارم غلامی بچه هات کارم تا روز قیامت میگم حسین تو رو دوست دارم با چشم ترم بیا بخرم یه بار تو بهم بگو پسرم مادر مادر ای مادر هوامو داری مادر مهدی رعنایی

علی رو بردن مسجد گفت فکر میکنی الان رهاش میکنم هر جوری بود اومد جلو مسجد دید نانجیب شمشیر بالا سره ولی الله گرفته میگه یا بیعت میکنی یا میکشیمت همون جلو در مادر منو و شما فرمود اگه علی رو رها نکنی موهامو پریشون میکنم کنار قبر بابام نفرینتون میکنم سلمان میگه دیدم نفرین نکرده دیدم ستون های مسجد داره میلرزه امیرالمومنین فرمود سلمان برو به فاطمه بگو علی میگه بسه تا اومد مقابل بی بی گفت سلمان ببین با آقام چه کردند علی رو بردن مسجد مجید بنی فاطمه

فضه میگه تا اومدم دیدم بین در و دیوار زهرا افتاده نگفت صورتم نگفت محسنم نگفت بازوم فقط یه جمله گفت علی رو کجا بردن گفتم خانوم جان علی رو بردن سمت مسجد چادرشو سر کرد خمیده خمیده اومد وسط جمعیت گفت مگه میزارم مولام پا برهنه ببرید دست انداخت کمر بند علی رو گرفت علی رو کجا بردن مجید بنی فاطمه

بانوی یاس لیلای علی از هر نظری همتای علی به پاکی زلال سلام از من سلام من به بانوی رشیده سلام من به محترم ترین زن به خانوم چرا قدت خمیده حسم میگه تو مادرم هستی فکرم مدتی یه جایی رفته نونی که علی گذاشت تو سفرم قطعا فاطمه لقمه گرفته پس مادرمی سایت به سرم ممنونم به فکرمی قربونت برم پس مادرمی سایت به سرم ممنونم به فکرمی قربونت برم بانوی یاس مجید بنی فاطمه

سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام اشک و گریه،سلام ناله و غم سلام ای سیاهی،سلام ای کتیبه سلام بزم روضه،سلام نوحه و دم سلام سینه زن ها،سلام گریه کن ها سلام سوز سینه،سلام اشک نم نم سلام عصمت الله،سلام عفت الله سلام ای رشیده،سلام قامت خم سلام لطمه دیده،سلام اشک دیده سلام یاس پرپر،سلام یار همدم سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام اشک و گریه،سلام نوحه و غم سلام بی نشانه،سلام درد شانه سلام خاک کوچه،سلام مسجد غم سلام ای مدافع،سلام دست رافع سلام جسم مجروح،سلام روی مبهم سلام دل شکسته،سلام دست بسته سلام شیر خیبر،سلام مرد عالم سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام شاه مردان،سلام چشم گریان سلام مرد خانه،سلام چشم محرم سلام کوثرت کو،کجاست یاورت کو سلام غیرت الله،بگو همسرت کو سلام فاطمیه،سلام ماه ماتم سلام فاطمیه مجید بنی فاطمه

فاطمیه ها به من نگید روضه بخون، سخته خصوصا این شبا به من نگید روضه بخون، سخته تورو امام رضا به من نگید روضه بخون، سخته برای بچهء سید سخته بگه مادرم زمین افتاد بگه یه جوری زد اون نامرد که مادرم تو کوچه جون داد ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده فاطمیه ها دل تموم آسمون خونه شبا تو رضه ها تموم حرف روضه خون خونه بمیرم ای خدا رو پیرهن مادرمون خونه دل  صاحب الزمان خونه مثل  خونه روی اون دیوار چی سر تو آورده آتیش چی سر تو آورده مسمار جای ضرب سیلی سادات و اذیت کرده داغ روی نیلی، سادات و اذیت کرده ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده دیگه ازم نخواه چیزی بگم که خواهرم سخته میون کوچه ها بگم چی اومده سرم سخته آخه چجور بگم کبوده چشم مادرم سخته بزا بگم نبودی زینب، شده بودم عصای مادر وسط کوچه ها فهمیدم نمیبینه چشای مادر ای وای روی خاک کوچه نشسته مادر ای داد ای داد ای داد میلرزه دست مادر ای داد ای داد ای داد دنیا عجب نامرده قبر پنهون تو سادات اذیت کرده نگید روضه بخون مجید بنی فاطمه

به غمت شب و روزم رو سر کردم پی تو همه دنیا رو میگردم میدونی چه شبا که خوابیدم مادر برا تو خواب حرم دیدم مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی همه از غم تو مادر آشفتن ویی اون شب قدری که میگفتن سر ما به عزای تو گرمه مادر دل ما به دعای تو گرمه بهترین مسیر عشق تو بس که دلپذیره دستمو تو محشر هر نخ چادرت میگیره مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی همینه قلب بی تابم همیشه پسرت باشه اربابم نوکرا دریای احساسن به حسین ما ها رو میشناسن صاحبم حسینه مالک روح من حسینه من اسیر طوفان کشتی نوح من حسینه مادرم تو هستی سایه ی رو سرم تو هستی من برات بمیرم مادر بی حرم تو هستی خواب حرم مجید بنی فاطمه

امشب تو هم زیر لب بگو مادر فرمود هر کی محبت بی بی تو دلش باشه میتونه بهش بگه مادر مادر برای عمر کمت گریه میکنیم امشب اگه شد برا فاطمه اصرارم اینه که بلند بلند گریه کنند اگه گفتن چرا بلند بلند گریه میکنی بگو آخه برا جوون مرده بلند بلند گریه میکنند مادر ما همش هیجده سالش بود یه کاری کردن مثل پیرزنا دست به دیوار می گرفت آخ مادر زیر لب بگو مادر مجید بنی فاطمه

زنی از خاک، ‌از خورشید، از دریا،‌ قدیمی‌تر زنی از هاجر و آسیه و حوا قدیمی‌تر زنی از خویشتن حتی، از أعطینا، قدیمی‌تر زنی از نیّت پیدایِش دنیا، قدیمی‌تر که قبل از قصۀ ‌»قالوا بلی» این زن بلی گفته‌ست نخستین زن که با پروردگارش یا علی گفته‌ست ملائک در طواف چادرش، پروانه پروانه به سوی جانمازش می‌رود سلانه سلانه شبی در عرش از تسبیح او افتاد یک دانه از آن دانه بهشت آغاز شد، ریحانه ریحانه نشاند آن دانه را در آسمان با گریه آبش داد زمین خاکستری بود، اشک او رنگ و لعابش داد چه بنویسم از آن بی‌ابتدا، بی‌انتها، زهرا ازل زهرا، ابد زهرا، قدر زهرا، قضا زهرا شگفتا فاطمه! یا للعجب! واحیرتا! زهرا چه می‌فهمم من از زهرا و ما أدراک ما زهرا! زنی از خاک حمیدرضا برقعی مرا در سایۀ خود بُرد و جوهر ریخت در شعرم رفوی چادرش مضمون دیگر ریخت در شعرم مدام او وصله می‌زد، وصلۀ دیگر بر آن چادر که جبرائیل می‌بندد دخیل پر بر آن چادر ستون آسمان‌ها می‌گذارد سر بر آن چادر تیمّم می‌کند هر روز پیغمبر بر آن چادر همان چادر که مأوای علی در کوچه‌ها بوده‌ست کمی از گرد و خاکش رستخیز کربلا بوده‌ست غمی در جان زهرا می‌شود تکرار در تکرار صدای گریه می‌آید به گوشش از در و دیوار تمام آسمان‌ها می‌شود روی سرش آوار که دارد در وجودش روضه می‌خواند کسی انگار برایش روضه می‌خواند صدایی در دل باران که یا أماه! أنا المظلوم، أنا المقتول، أنا العطشان خدا را ناگهان در جلوه‌ای دیگر نشان دادند که خوبِ آفرینش را به زهرا ارمغان دادند صدای کودکش آمد، تمام عرش جان دادند ملائک یک به یک گهوارۀ او را تکان دادند صدای گریه آمد، مادرم می‌سوخت در باران برای کودک خود پیرُهن می‌دوخت در باران وصیت کرد مادر، آسمان بی‌وقفه می‌بارید حسینم هر کجا خُفته، قدم آرام بردارید! تن او را به دست ابری از آغوش بسپارید جهان تشنه‌ست، بالای سر او آب بگذارید زمان رفتنش فرمود: می‌بخشید مادر را کفن‌هایم یکی کم بود، می‌بخشید مادر را بمیرم بسته می‌شد آن نگاه آهسته آهسته به چشم ما جهان می‌شد سیاه آهسته آهسته صدای روضه می‌افتد به راه آهسته آهسته زنی آمد به سوی قتلگاه آهسته آهسته بُنَّیَ تشنه‌ای مادر برایت آب آورده… . زنی از خاک حمیدرضا برقعی

شنیده می‌شود از آسمان صدایی که … کشیده شعر مرا باز هم به جایی که … نبوده هیچ‌کسی جز خدا، خدایی که … نوشت نام تو را، نام آشنایی که … پس از نوشتن آن آسمان تبسم کرد و از شنیدنش افلاک دست و پا گم کرد نوشت فاطمه، شاعر زبانش الکن شد نوشت فاطمه، هفت آسمان مزین شد نوشت فاطمه، تکلیف نور روشن شد دلیل خلق زمین و زمان معین شد نوشت فاطمه یعنی خدا غزل گفته است غزل ـ قصیده نابی که در ازل گفته است نوشت فاطمه تعریف دیگری دارد ز درک خاک مقام فراتری دارد خوشا به حال پیمبر! چه مادری دارد! درون خانه بهشت معطری دارد پدر همیشه کنارت حضور گرمی داشت برای وصف تو از عرش واژه بر می‌داشت چراکه روی زمین واژه وزینی نیست و شأن وصف تو اوصاف اینچنینی نیست و جای صحبت این شاعر زمینی نیست و شعر گفتن ما غیر شرمگینی نیست شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی خدا فراتر از این واژه‌ها کشیده تو را گمان کنم که تو را، اصلاً آفریده تو را که گرد چادر تو آسمان طواف کند و زیر سایه آن کعبه اعتکاف کند ملک ببیند و آنگاه اعتراف کند که این شکوه جهان را پر از عفاف کند کتاب زندگی‌ات را مرور باید کرد مرور کوثر و تطهیر و نور باید کرد در آن زمان که دل از روزگار دلخور بود و وصف مردمش الهیکم التکاثر بود درون خانه تو نان فقر آجر بود شبیه شعب ابی‌طالب از خدا پر بود بهشت عالم بالا برایت آماده است حصیر خانه مولا به پایت افتاده است به حکم عشق بنا شد در آسمان علی علی از آن تو باشد تو هم از آن علی چه عاشقانه همه عمر مهربان علی! به نان خشک علی ساختی، به نان علی از آسمان نگاهت ستاره می‌خواهم اگر اجازه دهی با اشاره می‌خواهم به یاد آن دل از شهر خسته بنویسم کنار شعر دو رکعت نشسته بنویسم شکسته آمده‌ام تا شکسته بنویسم و پیش چشم تو با دست بسته بنویسم به شعر از نفس افتاده جان تازه بده و مادری کن و این بار هم اجازه بده به افتخار بگوییم از تبار توایم هنوز هم که هنوز است بی‌قرار توایم اگرچه ما همه در حسرت مزار توایم کنار حضرت معصومه در کنار توایم فضای سینه پر از عشق بی‌کرانه توست «کرم نما و فرود آ که خانه، خانه توست» شعر از نفس افتاده حمیدرضا برقعی

خدا مادراتون رو براتون نگه داره تو همه جا راحت حرف باباتو میزنی اما همه جا حرف مادرتو نمیزنی همیشه گفتم هزار مرد زمین بخورد اما یه زن زمین نخورد امشب حسین گفته بیا میخوام باهات درد و دل کنم مادر ما هیجده ساله بود بعد در و دیوار یه کاری کردن بچه هاشو نتونست بغل بگیره یه زن زمین نخورد مجید بنی فاطمه

قامت خمیده بود ولی سرفراز بود زهرا میان آتش و خون در نماز بود در را شکست آنکه نفهمیده بود که حتی به روی او در این خانه باز بود از فِضهُ خُذینی او این قدر بدان وضعی درست شد که به یک زن نیاز شد از فِضهُ خُذینی او این قدر بدان وضعی درست شد که به یک زن نیاز شد بازوش سِرِّ قُوَّت بازوی مرتضی است اما غلاف در پی افشای راز بود حبل المتین شد است گرفتار ریسمان مضطر شد آنکه خودش چاره ساز بود گفتم زخم پهلو ی او بسته شد نشد حتی زمان غسل هم این روضه باز بود آری مزار گمشده ی بی نشان او شور آفرین ترین غزل اعتراض شد آخر جَهاز فاطمه بر دخترش رسید وقتی سوار بر شتر بی جهاز شد قامت خمیده بود مجید بنی فاطمه