رجب

خبر آن نیست که اموال به غارت رفته خبر آن است که زینب به اسارت رفته کاش خودش لباسای پیکرش رو در می آورد کاش همون غروبی انگشترشو در می آورد از تو یه پیرهن برام مونده اونم پاره شده آخه من دیدم چه طوری از تنت در می آورد وای از آن لحظه که از پیکر من جان میرفت چه غریبانه حسینم سوی میدان نمی رفت حسین حسین زینب به اسارت رفته حسن حسینخانی

به کوچه ای که علی پا نهد گدا ریزد به خانه ای که عیادت رود شفا ریزد به حشر منتظر کار مرتضی هستیم خدایی نکرده که اگر آبروی ما ریزد هوای روضه مرا بی قرار کرده علی همیشه در جگرم غصه بی هوا ریزد شدم غبار حرم هو بکش دلی بتکان که باد خاک نجف را به کربلا ریزد همیشه تکیه روضه به احترام علی است به کام ماست ولی کربلا به نام علی است به کوچه ای که علی پانهد احمد بابایی

کعبه آن روز فقط بتکده بود سرد و بحران زده بود حق تعالی دگر از پستی مردم به ستوه آمده بود خانه ای را که خداوند کریم ساخت با زحمت خود ابراهیم تا شود معبد خلاق عظیم شده بود بتخانه خلق هم مستانه غافل از یاد خداوند ودود رو به بت ها به سجود سر تعظیم خود آورده فرود ظلمت و کفر فقط بود که میکرد نمود غیر انگشت شماری همه جاهل بودند پست و کاهل بودند اهل باطل بودند از خرافات و پلیدی همه کامل بودند دختران زنده به گور و پدران وای که قاتل بودند نفس اماره چه طغیان میکرد خاتم بعثت حق مجتبی صمدی

ثبت دووم میکنه زینب سد هجوم میکنه زینب جنگ و یزید کرد شروع اما جنگ و تموم میکنه زینب امیره زینب دلیره زینب ندیده چشمی شکست زینب قراره زینب وقار زینب کل فتوحات به دست زینب فرمانده حرم بانوی محترم منظومه کرم دریای بی کران در دستش آسمان معروف به عمه جان علیا مخدره لبیک زینب حافظ این‌ آبرو زینب لشگر کفر روبرو زینب تیغ بیان ، خطبهء قرّا کوفه رو کرد زیر و رو زینب تمامه زینب امامه زینب سلام ما بر محضره زینب جلیله زینب عقیله زینب مثل ابالفضل حیدره زینب پروردگار من ای پیر انجمن همشیرهء حسن بانو مکرمه هستی معظمه معنای عالمه علیا مخدره لبیک زینب جنگو تموم میکنه زینب حسین ستوده

صدا زد عقیله در آن های و هوی خجالت بکش شمر بی چشم و رو چه میخواهی از این شهید غریب بریدی تو دیگر سرش را برو حسینم بزرگ بنی هاشم است برهنه نکن پیکرش را برو اجازه بده ببوسم کمی رگ حنجرش را خیام حرم را که آتش زدی ببین ترس نیلوفرش را برو رباب آمده نبش قبرش نکن نزن بر روی نی سرش را برو حسین صدا زد عقیله مهدی رعنایی

لحظه رفتن شده یک سال و نیمه یاد لب هات در عذابم رفتم و راحت شدم از گریه ها و غصه های بی حسابم داداش این لحظه های آخرم داداش خودت بیا بالا سرم داداش یک ساله که منتظرم ای وای غریب کربلا حسین یادمه اون صحنه تلخی که دیدم ازدحام توی گودال یادمه اون صحنه تلخی که دیدم ازدحام توی گودال تشنه بودی خسته بودی اینقدر که نیزه خوردی رفتی از حال دیدم سرت رو از تن میبره دیدم پیش چشم من میبره کربلا چون روز زینب تیره میشه آسمانش آسمانش

زینب زینب ای که ناخدای کشتی نجاتی دریای غم کُشته اشک قتیل العبراتی بعد زهرا تو ملیکه تموم کائناتی دلمو برده نسیم کرمت جونمو میدم به پای علمت الهی امشب بودم تو حرمت زینب زینب نائبه الزهرا ملیکه الدنیا شفیعه العقبا زینب زینب سیده الساداتی مصطفوی مرآت حیدره شامات زینب یا زینب **** مثل حیدر خطبه خوندی تو و کوفه زیر و رو شد ظلم و ظالم با کلامت تا ابد بی آبرو شد از پا افتاد هر کی با تیغ نگاهت روبرو شد ذوالفقار تو همین کلامته تب توفانت قیام شامته اگه دینی هست از این قیامته زینب زینب فاطمه الصغری عقیله العظما سلیله الزهرا زینب زینب یا تالی المعصوم شریکه المظلوم انسیه المهموم زینب یا زینب

یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب یا زینب بی کران مثل دریا زینب واسه من کل دنیا زینب یا زینب تو دفاع از حرم تو مریده عباسم به خدا که بی بی جانم روی تو حساسم نزار بی بی جا بمونم یه کاری کن واسم زینب با یه نیم نگاه تو زینب میام تو سپاه تو میدم جونمو برای تو زینب زینب یا عقیله العرب زینب یا عقیله العرب

خوبان روزگار مسلمان زینبند دیوانۀ حسین و پریشان زینبند آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند حتما کنیز و پیر غلامان زینبند در جنت الحسین تمام حسینیان هستند غرق ناز که مهمان زینبند مرغان خوش صدای بهشتی تمامشان بیچارۀ طنین حسین جان زینبند هفتاد و چند کشتۀ آقای کربلا مردان آسمانی گردان زینبند عباس با تمام جلال و ابهتش بوده غلام حلقه به گوش و رعیتش مدیون او کرامت صاحب کمال ها شد نام او اجازۀ پرواز بال ها یک شب بدون نافله از عمر او گذشت این جمله را نوشته خدا در محال ها کوری چشم خیرۀ ابن زیاد ها زیباست در نگاه ظریفش محال ها او مثل مادر و پدرش بی قرینه است شرمنده می شوند ز وصفش مثال ها شعرم به درد مدح و مقامش نمی خورد زینب کجا و بازی این قیل و قال ها دنیا شوند شاعر او باز هم کم است مکتب نرفته عالمه ی هر دو عالم است کعبه رقیب حرمت زینب نمی شود عالم حریف هیبت زینب نمی شود این ها که گفته اند ز عیسی مسیح ها یک قطره از کرامت زینب نمی شود تنها به احترام حسینش اسیر شد هر عاشقی که حضرت زینب نمی شود هر جا که حرف اوست همان جاست کربلا در هر مکان که صحبت زینب نمی شود باید به سوی عرش خدایش سفر کند روی زمین رعایت زینب نمی شود زینب اگر نبود محرّم نداشتیم هیئت نبود، این همه آدم نداشتیم استاد حفظ منزلتش مجتبای او ارباب ما ز ملتمسین دعای او تا لحظه ی شهادت پیغمبر حرم نشنیده اند غیر محارم صدای او فرعون شام را سر جایش نشاند و رفت موسی شد و شجاعت او شد عصای او بوده سه سال حضرت ریحانة الحسین شاگرد درس عفت و حجب و حیای او حتی ز کودکان شهیدش نبرد نام قربان نذر دادن بی سر صدای او ما بندگان بی سر و سامان زینبیم دیوانه ی نگاه دو طفلان زینبیم وقتی غرور حیدری اش جلوه گر شود هر کس که هست مرد خطر بی جگر شود تنها پیمبری است که باید چهل مسیر با شمر ها و حرمله ها همسفر شود بین حرامیان سپَر هر اسیر شد اما کسی نبود برایش سپَر شود با دست های بسته نمی شد به سر زند سر را شکست تا کمی آرام تر شود نفرین به دست آن که به او وحشیانه زد ای خاک بر سرم به تنش تازیانه زد خوبان روزگار مسلمان زینبند مهدی رعنایی

اسیر زندان دشمنم خدا خدا سیه شده از جفا تنم خدا خدا یا الهی ببین تو حالم کنج زندان شکسته بالم من غریبم غریب و تنها به زیر شلاق دشمنان شدم کمان شبیه آن مادر جوان شدم کمان غم مادر به دل نشسته مثل مادر سرم شکسته من غریبم غریب و تنها روز و شبم مثل هم شده خدا خدا قامتم از لطمه خم شده خدا خدا آرزو میکنم بمیرم یاد آن عمّه اسیرم من غریبم غریب و تنها اسیر زندان دشمنم مجتبی صمدی

خیلی این در و اون در زد عبدالله جعفر دید حال خانوم بده میگن خیلی طبیب آورد تو خونه بالا سر زینب ولی افاقه نکرد آخر سر یه طبیب آوردند خیلی حاذق خیلی کار بلد اومد بالا سر زینب به قول امروزی ها معاینه کرد به عبدالله جعفر شوهر بی بی گفت این خانوم مریضیش مریضی عشقه تا عشقشو نبینه آروم نمیشه طبیبه دید عبدالله داره گریه میکنه گفت چرا گریه می کنی حرف بدی نزدم گفت عشقشو یه ساله سرشو بریدن یه راه چاره ی دیگه بده حال خانوم بده مهدی رعنایی

اومد جلوی آقا موسی ابن جعفر یهو دید بی حیا داره به مادرش زهرا جسارت میکنه طاقت نیاورد صدا زد خدا خلاصم کن امان از دل زینب یا موسی ابن جعفر این حرف رو شنیدی جگرت آتیش گرفت کجا بودی گودال عمه جانت افتاد گودال دیدی یه نفر قاتل عزیزش میشه تا میبینیش میگن جلو چشم من نیاوریدش زینب افتاده بود تو گودال حسین رو زمین سر در بدن نداره بی حیا اومد جلو چشم زینب دیدن داره میخنده جلوی آقا موسی ابن جعفر فریدون کریم پور

با چشای پرخونم/بادست لرزونم نگام به در مونده/تا برسی از راه فکرشو نمی کردم/ای مه جبین من آسمون قلبم/یه روز بشه بیمار یه سال و نیمه بعد کربلا/ کربلا کربلا عزادارتم شاه سرجدا/سرجدا سرجدا صدای ناله هات/وای میون گوشمه/وای پیراهنت داداش/وای توی آغوشمه/وای غریب آقام حسین/وای زیر نور آفتابم/با چشم پر آبم به یاد اون روزی/که تشنه جون دادی به یاد همون روز که/جلو چشم مادر غریب و بی یاور/از نفس افتادی تو روی خاکا دست و پازدی/یاحسین یاحسین مادرمونو هی صدازدی/یاحسین یاحسین خیمه ها گر گرفت/وای پیش چشای تو/وای بوسه گرفتم از/وای خون رگای تو/وای غریب آقام حسین/وای مگه میره از یادم/اون همه داغ و غم که صبح تا ظهر دیدم/تو روز عاشورا مگه میره از یادم/اسارت و غارت بزم می و بازار/کوچه ی یهودی ها پاهامون همه زخم از آبله/آبله آبله امون از چشم هرز حرمله/حرمله حرمله سرتو روی نی/وای مارو دعا میکرد/وای نگاه شومشون/وای مگه حیا میکرد/وای نگام به در مونده مهدی رعنایی

توان نداره پای خواهرت کشون کشون میام بالا سرت معلومه از خنجر کندشه خیلی اذیت شده حنجرت آه نفسم نفس نفس نزن این جوری تو چشام نگاه نکن بمون پناه خیمه ها حسین اهل حرم رو بی پناه نکن حسین وای نرفت از اینجا ناامید داداش هرکی تو این برو بیا رسید هرچی تونستن کندن از تنت هرکی به یک نون و نوا رسید غروب شد و هرکی یه چیزی برد ولی هنوز شمر توی مقتله اون چی میخاد از تو بدزده که از بقیه بیشتر معطله حسین وای خدا به خیر کنه از این به بعد دارن میان به سمت خیمه ها تیز تره از تیرای حرمله نگاه این سنان بی حیا میخان اسارت ببرن منو منی که ناموس پیمبرم بازم خداروشکر رو نیزه ها سرتو داره سایه رو سرم توون نداره پای خواهرت مهدی رعنایی

قافله سالار من، کجایی ای دوای دردم پی تو هرکجا میگردم تو رو تو قتلگاه گم کردم ای بدن صد پاره، رو خاک داغ این صحرایی چرا مقطع الاعضایی بگو کجا برم تنهایی سالار زینب سالار زینب وای من از عاشورا، زمین و آسمون غمگینه یه خواهری داره میبینه یکی میشینه روی سینه وای من از عاشورا، باید بمیره از غم دنیا تو قتلگاه پیش زهرا دوازده ضربه زد واویلا سالار زینب سالار زینب داغته روی سینم، که قلب مظطرم میسوزه پاشو ببین حرم میسوزه ببین که معجرم میسوزه رفتی و دور از چشمت، به خیمه ها جسارت بردن به خیمه ها هجوم آوردن همه چیو غنیمت بردن سه ساله تو رو آذردن سالار زینب سالار زینب لشکر دشمن ای وای، به روی پیرکت می تازه میان همه با نعل تازه دیگه روشون به رومون بازه رفتی و موندم تنها، بگو چکار کنم با این درد به هرمله میگفتن برگرد نزن تو گو شمن ای نامرد سالار زینب سالار زینب قافله سالار من سعید حدادیان

اگر نسیم بر آن زلف پیچ و تاب دهد به باد خاک دعاهای مستجاب دهد زیان و سود علی را به ما مبند چه باک اگر حساب کشد یا که بی حساب دهد به غیر خانه اش آباد نشنود دشمن اگر به بنده ی خود خانه ی خراب دهد زکات سایه به روز سیاه واجب نیست اگر که خمس شبش را به آفتاب دهد حرام گشته به آتش به آبروی علی اگرکه شیعه ی او دسته گل به آب دهد به شیخ کعبه شود قسمت و به بنده نجف به هر که در خور شان خودش ثواب دهد به قبر شیعه نظر کن همان شب اول ملک سوال کند مرتضی جواب دهد به آسمان رود و کار آفتاب کند به ذره جلوه اگر کودک رباب دهد به ذوالفقار شبیه است احمد بابایی

ای موسی و در تور مناجات مقیم وز داغ تو سوخت جام موسی کلیم در راه حریم تو بسی اسماعیل دادیم زبیح یا ابا ابراهیم در جمع ببینید پریشانی را بنشسته به سوگ موسی ثانی را ای موسی و در تور مناجات مقیم وز داغ تو سوخت جام موسی کلیم در راه حریم تو بسی اسماعیل دادیم زبیح یا ابا ابراهیم در جمع ببینید پریشانی را بنشسته به سوگ موسی ثانی را در تور مناجات مقیم محسن طاهری

بیهوده قفس را مگشایید پری نیست جز مُشتِ پری گوشه ی زندان اثری نیست در دل اثر از شادی و امّید مجویید از شاخه ی  بشکسته ی امّید ثمری نیست گفتم به صبا دردِ دل خویش بگویم امّا به سیه چال ، صبا را گذری نیست گیرم که صبا را گذر افتاد ، چه گویم؟ دیگر ز من و دردِ دل من خبری نیست امّید رهایی چو از این بند محال است ناچار بجز مرگ، نجاتِ دگری نیست ای مرگ کجایی که به دیدار من آیی در سینه دگر جز نفس مختصری نیست تا بال و پری بود قفس را نگشودند امروز گشودند قفس را که پری نیست گفتم به صبا محسن طاهری

کاظمین تو چه باصفاست انگاری که مشهد الرضاست آخر رجب شهادتت مثل اربعین و کربلاست الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده الحمدلله عاشق زیاده میرن پیاده مقصد باب المراده باب الحوائجی مثل عموت اباالفضل همیشه هیچی تو دنیا سفره موسی ابن جعفر نمیشه باب الحوائج موسی ابن جعفر باب الحوائج موسی ابن جعفر میدونه چی اومد سرت تو غل و زنجیر پیکرت کاظمین تو چه باصفاست محمدحسین حدادیان

عید سعید مبعث منو بین الحرمین یک طرفم اباالفضل یه طرف حرم حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک خود رسول اکرم سرور عالمین قال حسین منی و انا من حسین حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید پایان شب تار مبارک بادا سیر در عالم انوار مبارک بادا اختیار دل ما را به حسینش داده بعثت احمد مختار مبارک بادا حسین مبعث مبارک اباالفضل مبعث مبارک عید سعید مبعث سعید حدادیان

کیه زینب دختر حیدره وارث خیبره کربلا میبره جانم یا زنیب خطبه هاش محشره خیلی معتبره خواهر قمره جانم یا زینب مرجع ادبه تیغ دو لبه عقیله العربه جانم یا زینب زینب زینب زینب کنز حیا زینب کان وفا زینب زینب زینب زینب درد آشینا زینب غرق بلا زینب زینب یا زینب کیه زینب انقلاب حجاب عطر ناب گداب ذکر بی بی رباب جانم یا زینب شیرزن کربلا عشق خون خدا محبوبه المصطفی جانم یا زینب عالمه فاضله محدثه کامله ای نایب فاطمه جانم یا زینب زینب زینب زینب سرگشته دوران آوازه طوفان زینب زینب زینب محبوبه جانان قرانینه قوربان زینب یا زینب خطبه هاش محشره حسن عطایی

به مدینه خبرِ سوختنش را نبَرید آه در سایه بیایید تنش را نبرید پیشِ او نامِ حسین و حسنش را نبرید از روی سینه‌یِ او پیرهنش را نبرید بگذارید که راحت بدهد جان زینب هر چه کردند نسوزد دَمِ آخر که نشد یا کمی کم بشود گریه‌یِ خواهر که نشد یا به عباس نگوید غمِ معجر که نشد یا نخواند نَفَسی روضه‌یِ حنجر که نشد چه پریشان شده امروز، پریشان زینب بی‌نَفس مانده و بالایِ سرش نیست کسی رو به قبله شده و دور و برش نیست کسی تا بگیرند زیرِ بال و پَرش نیست کسی یا بگیرند خبر از جگرش نیست کسی زیرِ لب داشت حسینیم سَنَ قوربان زینب یادش اُفتاد خودش دید پرش را بُردند دیر آمد سرِ گودال سرش را بُردند با سرِ نیزه‌یِ سرخی پسرش را بُردند زودتر از زن و بچه خبرش را بُردند می‌دَودَ در وسطِ خیمه‌ی سوزان زینب یک طرف داشت سنان باز سنان را می‌زد یک طرف حرمله هم پیر و جوان را می‌زد همه‌ی قافله را دخترکان را می‌زد جای شلاق به تن، چوبِ کمان را می‌زد تک و تنها شده با جمعِ یتیمان زینب چه کند، مادری از طفل نشان می‌خواهد کودکِ بی‌رَمَقی تکه‌یِ نان می‌خواهد دختری آمده از عمه توان می‌خواهد راه‌رفتن به رویِ آبله جان می‌خواهد می‌رود تا برسد گوشه‌ی ویران زینب… حسن لطفی گریه خواهر حیدر خمسه