صفر

ذکر گرفتار رقیه هی میزنم جار رقیه سرباز و عبدش منم من حضرت سردار رقیه دلبر و دلدار رقیه امید بسیار رقیه سرباز و عبدش منم من حضرت سردار رقیه یا رقیه نبض و جون منی هستی سینه زنی دوست دارم علنی ای جان رقیه کار روز و شبم تویی تو تاب و تبم غلامیته سندم ای جان رقیه ذکر گرفتار رقیه پیام کیانی

در بند مرام حسنم عمریه غلام حسنم من عاشق نام حسنم همه میدونن تو عشق منی به خدا دیوونتم علنی میمیرم برا تو آخرشم یه دوشنبه امام حسنی داره عمری روی سرم منت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن ای جان حسن حسن شاه والا مقام حسنه سبط خیر الانام حسنه عشق علیه السلام حسنه تو امام شاه بی کفنی تو امید هرچی سینه زنی میشه افتتاح حرمت یه دوشنبه امام حسنی بخشیدی تو به مومنین عزت سید شباب اهل الجنه ای جانم حسن حسن دربند مرام حسنم پیام کیانی

مادرش فاطمه است پدرش حیدره خونشون جنته خودشم محشره چه کمالاتی چه احادیث و روایاتی همه خوبیها جمعشون جمعه فقط تو اسم این آقا میخوام اسمی بیارم که نگو که نپرس یه امام حسن حسن دارم که نگو که نپرس ***** مادرش فاطمه است پدرش حیدره خونشون جنته خودشم محشره چه کمالاتی چه احادیث و روایاتی همه خوبیها جمعشون جمعه فقط تو اسم این آقا میخوام اسمی بیارم که نگو که نپرس یه امام حسن حسن دارم که نگو که نپرس خودشم محشره علی اکبر حائری

شیر صف شکن حسن مرد هر مبارزه حتی میکنی حریفت رو هم ملاحظه صفین در رکاب مولا رزمت نمونه بود یک لشگر مقابلت مستاصل و عاجزه مالک محوته نه غیر و ذلک کافی غضب کنی تا که کل میدونو بشی مالک زخمایی که میزنی عمیقه خیلی دقیقه صد تا مرد جنگی رو میکشی در دقیقه نسل بعدشونم در نظر میگیری عین مرتضی که سر میزده با سلیقه شیر صف شکن حسن علی اکبر حائری

امشب که حرف حسن شد حالا که من شدم شاعر میخواستم از تو بنویسم بازم شد این زبون قاصر من از چی بگم من از کی بگم بزارید که امشب رو من از این بگم با اجازه از خدای علی یه لحظه میخوام از جنگ صفین بگم چه زیبا شد امشب صحنه رفته یک شحنه با ابن الشحنه این پسر همون باباست عمروعاص میشه جلوش برهنه یا حسن ابن علی بی تاب و بی قرارم من میخونم مدح آقامو جون میدم اما نمیدم یک لحظه از تبرامو چه جوری بگم چه شکلی بگم بزارید که امشب رو من از یل بگم من از چی بگم حسین ستوده

کاشکی خونم توی کربلا بود ، توی قلبم یه برو بیا بود یه دلم پای ضریح شیش گوش یه دلم رو ایوون طلا بود کاشکی خونم توی کربلا بود ، زندگیم نذر محرّما بود پای تل زینبیه مُردن تنها حاجت من از خدا بود به همین برکت ، به همین نفسام که تو روضه میاد و میره حسین دل غرقِ به خون ، به هوای جنون گاهی واسه حرم میگیره حسین ای شهنشاه و دلبرم ، شوق تو دارم در سرم واسه همینه که میگم اَللّهم الرزقنا حرم ... اللّهم الرزقنا حرم ، اللّهم الرزقنا حرم ... دیگه به من نگاه نمیکنی سید جواد ذاکر جواد مقدم

مرحوم آیت الله آقای شیخ حسن علی مقدادی اصفهانی معروف به نخودکی فرموده بود من به شما ها بگم اگر کسی در همه مدت عمر تنها یک بار به زیارت علی ابن موسی الرضا مشرف بشه قیامت سگ و خوک وارد محشر نمیشه انسان وارد محشر میشه حالا ببین زیارت با زائر چیکار میکنه جای همتون خالی چند سال پیش حدودا ده سال پیش شب زیارتی مخصوصه حضرت رضا تو ایوان مقصوره حضرت تو صحن گوهر شاد از منبر اومدم پایین جناب حاج آقای موید تشریف آوردند گفتند فلانی من نشستم بزار یه خاطره برات بگم میگفت چند شب پیش داشتم تو حرم میخوندم دیدم یه زن و شوهر جوون دارن زار زار گریه میکنن گریشون یه جوری بود که نظر همه رو جلب کرده بود حواسای همه به اینا جمع شده بود بعد خوندنم رفتم سراغشون گفتم چتونه چرا اینجوری گریه میکنید عروس خانومم که نمیتونست حرف بزنه آقاداماد شروع کرد به صحبت کردن اونم شکسته بسته حرف میزد چون راه نفسش با بغض بسته شده بود گفت چند شب پیش تو تهرون ازدواج کردیم فردای عروسی به خانومم گفتم ماه عسل بریم مشهد گفت بریم گفت حرفی نیست اما من اهل زیارت نیستم مشهدم بیام پامو تو حرم امام رضا نمیزارم

مثل برگی دربادم تو مسیرت افتادم روز محشر از لطفت غم ندارم آزادم یا حسن یابن الزهرا دل به عشق تو دادم شاه سخا کوه وفا ای عشق من یا مجتبی کهف امان حیدر نشان ذکر حک شده رو نگینم حسن جان ای مهربان ما را نران من به دو چشم سیاه تو دخیلم حسن جان خنده کنان اندر جنان میره هرکی عشق تو رو داره حسن جان ای قهرمان ای جاودان کرم از گوشه چشم تو میباره حسن جان یا حسن یا حسن مثل برگی دربادم مازیار طاولی

وقتی یادمه رو سر من همیشه دست کرم داری کی گفته بی حرمی آقا تو قلب ما حرم داری قراره اگه یه کرببلا به من برسه چه خوبه که از کرم خونه حسن برسه حسن یعنی دنیا حسن آقا حسن یعنی عقبی حسن مولا حسن مولا حسن مولا کسی که جنگو بریزه بهم کسی که خون حسن داره مثه باباش یل بی باکه ببین چه دست بزن داره وقتی یادمه رو سر من همیشه دست کرم داری کی گفته بی حرمی آقا تو قلب ما حرم داری قراره اگه یه کرببلا به من برسه چه خوبه که از کرم خونه حسن برسه حسن یعنی دنیا حسن آقا حسن یعنی عقبی حسن مولا حسن مولا حسن مولا کسی که جنگو بریزه بهم کسی که خون حسن داره مثه باباش یل بی باکه ببین چه دست بزن داره دست کرم داری مازیار طاولی

شرح دیوانگیم رد شده از هر سخنی هر که در دهر پی نام و نشان است علنی شهره ی شهر شده سینه زنت از بس تا اهل عالم به خدا من حسنی ام حسنی جانم حسن جانانم حسن روح من و ریحانم حسن نوکر دربار تو هستم سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن من اگر بهر حسین بن علی سینه زنم گریه گر میکند این پیرهنم روی تنم به روی سینه ی من حک شده با خط درشت من حسینی شده ی دست امام حسنم شاهم حسن دلخواهم حسن ای قمر و ای ماهم حسن نوکرم و کرب و بلامو ز تو میخواهم حسن سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن عرش را خم به دو ابرو زدنش ریخت بهم لشکری را سر زین پا شدنش ریخت بهم خیبر و بدر و حنین فتح و فتوح علی و در جمل عایشه ها را حسنش ریخت بهم شیر جمل ای حضرت یل ای غضب شمشیر جمل ای به دم تیغ تو مردن حسن احلی من عسل سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن با کرامات حسن مور سلیمان بشود آخرین شام خزان صبح بهاران بشود به ید حضرت قائم نگرم آخر سر اهل عالم عربستان حسنیه بشود تاج سرم ای بال و پرم سائلتم ای جان کرم آخر سر شیعه براتون آقا میسازه حرم سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن شرح دیوانگیم علی پورکاوه

سلام ای سلطان خراسان ، نگاهی کن سوی گدایان حریمت قبله گاه ایران ، رضا جان بهشت ما صحن و سرایت ، فدای ایوان طلایت تو آقایی و ما گدایت ، رضا جان یا سلطان ، علمدار زهرا تو در ایرانی تو مشگل گشای گرفتارانی ، ز بس مهربانی دخیلک یا مولا ابالجواد روزی ما را زهرا دست تو داد چه منتی بر ایرانیاین نهاد یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان راه خود مکرر ، زمین میخوردی مثل مادر لبانت خاکی گشته آخر ، رضا جان مکش روی خاک این عبایت ، گرفته خون راه صدایت چرا می‌لرزد دست و پایت ، رضا جان واویلا ، شده صورتت همچون زهرا کشیدی به روی زمین پایت را تو داری تماشا میان حجره کم دست و پا بزن چکیده خون ها از گوشه ی دهن کمی بگو از دیوار و در سخن یابن الزهرا سلطان ابالحسن ** میان حجره پا کشیدی ، در اوج غربت که خمیدی به سینه یک چکمه ندیدی ، رضا جان لگد به پهلویت نخورده ، کف پا بر رویت نخورده دگر پنجه مویت نخورده ، رضا جان کربلا ، تنی با نوک نیزه زیر و رو شد یکی نیزه اش در دهان فرو شد ، پر از خون گلو شد به روی پیکر با خنده پا گذاشت پاشنه ی پا بر آن سینه جا گذاشت سر بریده بر نیزه‌ها گذاشت یابن الزهرا سلطان ابالحسن سلطان خراسان علی پورکاوه

سلام آقا سلام مظهر عطا و کرم سلام آقا سلام باب رحمت محشرم سلام آقا امامزاده بدون حرم سایه تو بال کبورتر هاست آقام زائر تو فقط خوده زهراست آقام مزار خاکیت آخر دنیاست آقام ایشالله خیلی زود بقیع میشه آباد میسازیم صحنت رو شبیه گوهرشاد آقام آقام آقام **** کی میدونه چه رازی به سینه داره حسن کدوم آتیش خزون کرده نو بهار حسن کی میدونه چی اومد به روزگار حسن مسموم زهر قوم کافر شد ای وای با این یه روضه عمر اون سر شد ای وای تو کوچه ها عصای مادر شد ای وای یه عمر بار غم نشسته رو شونش شکسته تو کوچه غرور مردونش واویلا واویلا واویلا **** از اون لحظه براش دنیا غیر ویرونه نیست دیگه حرفاش به جز ناله غریبونه نیست یادش اومد میگفت پاشو راهی تا خونه نیست یاد یه روضه تنشو لرزوند ای وای جای یه پنجه روی صورت موند ای وای سه ماه روشو از علی پوشوند ای وای سه ماه از این غصه فقط زاری میکرد با گریه از مادر پرستاری میکرد واویلا واویلا واویلا **** کدوم خانوم کدوم خونه رو میگی روضه خون کدون سیلی کدوم کوچه رو میگی روضه خون کدوم صورت کدوم مادرو میگی روضه خون چشمای اهل آسمون تر بود ای وای دست حسن تو دست مادر بود ای وای یه شهر روبروی کوثر بود ای وای مدینه است شهری که به اشکام میخندن همون جا که مردا به زن راه نمیدن سلام آقا علی پورکاوه

از دستم رفت اون دلی پاکی که بود مثل چشمه صاف و ساده خاطره هایی که گوشه صحن گوهر شاده منم همونی که با یه نگاهت شد دلداده سهمم از دریا شدن یک قطره شد از فیض تو بی بهره شد ای دل برات یه ذره شد ای روح و ریحانم جانم رضا جانم

بازم از هر دیاری ، زائر این هفته داری کربلای گداتو ، تویه دستش میزاری یکی میگه مهربون ، بخدا تو محشری داره یکی می خونه ، با زبون آذری جانِ جانان امام رضا سنه قربان امام رضا (4) . یه نفر سر به زیره ، داره انگار میمیره اومده تا شفای ، مریضش رو بگیره یکی میگه مهربون ، چه حرم و گنبدی داره یه نفر میگه ، با زبون مشهدی یَک وَق آقا نگی برو بَدُم اما دوست دارُم (2) آقام آقام امام رضا (4) . به فدات خونوادم ، پدرم داده یادم برای عرض حاجت ، دمه باب الجوادم یکی با چشای تر ، خیره به مناره شد این جمله رو وقتی گفت ، دله همه پاره شد نفسم یا امام حسن بی حرم یا امام حسن (4) جان جانان امام رضا محمدحسین حدادیان

دیگه میخوام واسه خودم کسی باشم چه راهی بهتر از این که نوکرت باشم رقیه حالا که دنیامو با عشقتو ساختم الهی قیامتم زیر پرت باشم رقیه تو حال و هوای تو نفس کشیدن خوبه قلبم میون سینه برای تو میکوبه آرامش این دنیا بدون تو آشوبه شور شعوری باعث غروری سنگ صبوری رقیه رمز عبوری پرچم ظهوری سوره نوری رقیه سیدتی یا رقیه خاتون بادست کوچیکت برام دعا کردی که دخیل شدم یه عمر به پرچمت بی بی رقیه زندگیم تضمینه توی مسیر تو ندیدم ازت بجز کرامت و خوبی رقیه با اون ستاره ای که رو شونه عباسی عشق بابا حسینو دردونه عباسی واسه گره گشایی بهونه عباسی دختر شاهی بهترین پناهی چقدر تو ماهی رقیه سیدتی یا رقیه خاتون نوکرت باشم رقیه کاظم اکبری

خدا ببین کی برگشته همون که گریونش بودم خدا ببین کی برگشته همون که دنبالش بودم همون که خیلی گریون روضه ی گودالش بودم بابا سلام عشق من ای همه زندگیم شکسته شدم اول بچگیم یه دختر به بابا فقط دلخوشه رگای بریدت منو میکشه برا لب خونی تو الهی من بمیرم دیدی که تو بزم شراب بین طناب اسیرم نشد که خیررون رو از دست یزید بگیرم کشته ی کربلا سن یارالی من یارالی بو نه عالمدی بابا سن یارالی من یارالی رفتی رقیت تنها شد اسیر نامحرم ها شد روی کبود من مثل مادر بزرگم زهرا شد بابا بیا و بکش دستی روی سرم مث موی تو سوخته موی سرم خودم رو زدم وقتی که دیدمت لبم خونی شد وقتی بوسیدمت تو کجا اینجا کجا سن یارالی من یارالی بو نه عالمدی بابا سن یارالی من یارالی میون راه حس میکردم میباره بارون هر لحظه دیدم که خون بابامه میریزه از روی نیزه بابا دیدم تا که رفتیم تو بزم شراب جلوی چشامو گرفته رباب نمیخواستم اما شنیدم دیگه یکی داره حرف از کنیزی میگه اینه ختم روضه ها سن یارالی من یارالی بو نه عالمدی بابا سن یارالی من یارالی میسوزه هر نفس وجودم مثل پرستوی کبودم طبق برای چی عمه من که غذا نخواسته بودم رقیه جان پرده رو از طبق کشید نترسیا اگر سر بریده دیدی نترسیا اگر دیدی خاکی موهاش نترسیا اگر دیدی خونی لب هاش نترسیا چاره ای تو چاره ساز کن یتیمتو بیا و ناز کن تنگه دلم برای نگاهت یه بار دیگه چشاتو باز کن رفتی رقیه تنها شد محمدحسین حدادیان بابا حسین اگر دیدی قدم خمیده نترسیا اگر دیدی مو هام سفیده اگر دیدی زخمی بازوم نترسیا اگر دیدی شکسته پهلوم ببین که گوشه ی خرابم خسته از این همه عذابم یادم نمیره گفتی بابا یه شب که اومدی بخوابم رقیه جان نیمه شب تو دل صحرا نترسیا پشت سر قافله تنها نترسیا وقتی که زجر اومد سراغت رفتی رقیه تنها شد محمدحسین حدادیان

با تو من عالمی دارم  ای جانم رقیه با تو خوبه روزگارم ای جانم رقیه ای جانم رقیه ای جانم رقیه جانانم رقیه جانانم رقیه مَسنَد نِشین مُلكِ سُلِیمان رقیه است" استاد درس بوذر و سلمان رقیه است بیهوده نیست سوره ی كوثر سه آیه است یك آیه از سه آیه ی قرآن رقیه است در آن سه سال، موى سرش هم سفید شد معناىِ واژه واژه ى هجران رقیه است او بادِبانِ كشتىِ اربابِ بی سر است كشتى شكست خورده ى طوفان رقیه است او طعنه خورد، كه به ما یاحسین رسید پس رازق تمام محبّان رقیه است او فخر كُلّ بزرگانِ شیعه است بالاترین ذكرِ مریدان رقیه است در هیئتى كه نقش و نگینش رقیه شد ذكر تمام سینه زنان جان رقیه است عالمی دارم مازیار طاولی

تنزل البلا یعنی این که از حرم جاموندم باز دوباره تنها موندم اربعین رسید و من هنوز اینجام تحبس الدعا یعنی گریمو ندیدی این بار از گدا بریدی اینبار اما من فقط خود تو رو میخوام حسین حسین کار تو بزرگی و  کار من که عصیانه اما از قدیم گفتم بخشش از بزرگانه جانه جانه جانانی تو قدیم الاحسانی تنزل النقم یعنی دوری از شما دشواره بی حرم میشم آواره خوشبحال زائرای شیش گوشه بغض تو گلو یعنی منتظر بمونی یکسال روبه تو نیاره اقبال توی قلبم از جدایی آتیشه حسین روبه روی چشمامه خاطراته مشایه کاشکی تا آخر عمرم باشم با تو همسایه کربلامو هر دفعه از امام رضا میگیرم تنزل البلا جواد مقدم

از زمین و زمان کتک خوردم مثل تو از سنان کتک خوردم شمر پنهانی و عیانی زجر هم نهان هم عیان کتک خوردم شمر و خولی چقدر بد دهنند از دوتا بد زبان کتک خوردم گم شدم زجر در پی ام آمد ای پدر ناگهان کتک خوردم شرح قصه برای من تلخ است فقط این را بدان کتک خوردم مثل اجدادشان کتک زده اند مثل اجدادمان کتک خوردم چادر عمه جان پناهم شد تا که خوردم تکان کتک خوردم آن امان نامه که عمو رد کرد شد سبب بی امان کتک خوردم لب من چون لبت ترک خورده چون که از خیزران کتک خوردم خنده ی حرمله کمانم کرد چقدر با کمان کتک خوردم من نگاهم به سمت اکبر بود لحظه های  اذان کتک خوردم خورده انگشتر تو بر رویم من از این ساربان کتک خوردم بس کنم تو فقط بدان بابا از زمین و زمان کتک خوردم گم شدم مهدی رعنایی

بعد تو میون شعله ها و دود گُلای خیمه شدن یاس کبود میدونی بابا من از چی دلخورم ما بودیم، حرمله بود، عمو نبود دیگه از غارت گوشواره نگم دیگه از درد گوش پاره نگم حال و روز رباب و خودت ببین دیگه از غارت گهواره نگم شمع عمرم داره سو سو میزنه منو هی دشمن بدخو میزنه حرمله خبر داره که سیدم لگداشو سمت پهلو میزنه صد دفه جونم رسیده به لبم بعد تو پایین نیومده تبم دس به دیوار میگیرم تا پا بشم همینم مدیون عمه زینبم شبا ضرب سیلی افطار منه شاهدم این چشای تار منه گوش اون دختری که زد منو رفت ببین از رو نیزه، گوشوار منه؟ هی بهم میگن: آخه تو دختری کو بابات که اینطوری در به دری؟ قربون سرت برم، غصه نخور رو نی اَم از همه باباها سری اگه دشمنت به ما خارجی گفت اگه از سیلی رو گونه گل شکفت اگه پای نیزه ما رو میزنن فدای سرت، تو از نیزه نیوفت زندگی بی تو دیگه درد سره این روزای من روزای آخره جون نمیدم بابا تا نبوسمت خرابه منتظرم، یادت نره میون شعله ها مهدی رعنایی