شرح دیوانگیم علی پورکاوه

شرح دیوانگیم رد شده از هر سخنی

هر که در دهر پی نام و نشان است علنی

شهره ی شهر شده سینه زنت از بس تا

اهل عالم به خدا من حسنی ام حسنی

جانم حسن جانانم حسن

روح من و ریحانم حسن

نوکر دربار تو هستم سنه قربانم حسن

سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن

من اگر بهر حسین بن علی سینه زنم

گریه گر میکند این پیرهنم روی تنم

به روی سینه ی من حک شده با خط درشت

من حسینی شده ی دست امام حسنم

شاهم حسن دلخواهم حسن

ای قمر و ای ماهم حسن

نوکرم و کرب و بلامو ز تو میخواهم حسن

سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن

عرش را خم به دو ابرو زدنش ریخت بهم

لشکری را سر زین پا شدنش ریخت بهم

خیبر و بدر و حنین فتح و فتوح علی و

در جمل عایشه ها را حسنش ریخت بهم

شیر جمل ای حضرت یل

ای غضب شمشیر جمل

ای به دم تیغ تو مردن حسن احلی من عسل

سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن

با کرامات حسن مور سلیمان بشود

آخرین شام خزان صبح بهاران بشود

به ید حضرت قائم نگرم آخر سر

اهل عالم عربستان حسنیه بشود

تاج سرم ای بال و پرم

سائلتم ای جان کرم

آخر سر شیعه براتون آقا میسازه حرم

سنه قربانم حسن سنه قربانم حسن

شرح دیوانگیم علی پورکاوه