صفر

رمضان بهشت خدا شده ز گل جمال تو یا حسن مه نیمه اختر کوچک و مه نو هلال تو یا حسن یم علم و حکمت و معرفت نمی از کمال تو یا حسن دل دشمنان تو را برد نبوی خصال تو یا حسن صفحات و متن کتاب حق رخ و خطّ و خال تو یا حسن به خدا رسیده ز بندگی طیران بال تو یا حسن تو چراغ بزم وصال حق تو بهار خلد مخلّدی تو خدای حسن و ملاحتی تو یگانه عبد مؤیّدی تو به جسم، جان کتاب حق تو به روح، روح مجرّدی تو کمال کلّ کمال ها تو جمال خالق سرمدی تو علی تو فاطمه تو حسن تو حسین یا که محمّدی که عیان جلالت پنج تن بود از جلال تو یا حسن تو محیط عالم حکمتی تو مه سپهر امامتی تو زمامدار مشیّتی تو امام صببر و شهامتی تو مه سپهر ولایتی تو تمام جود و کرامتی تو خدای را رخ و جلوه ای تو رسول را قد و قامتی تو پناه خلق دو عالمی تو شفیع روز قیامتی نه عجب که عفو کند خدا، همه را به خال تو یا حسن نه عجب که فخر کند خدا، به مَلَک ز شوق عبادتت نه عجب که غنچه به صبحدم، شکفد به عرض ارادتت همه انبیا شده معترف به جلال و مجد و سیادتت زطلوع صبح خجسته تر، شب جانفزای ولادتت من و لطف وجود و عطای تو، که کَرَم بود همه عادتت به عطا و حلم و کرم کسی، نبود مثال تو یا حسن رمضان بهشت خدا شده احمد واعظی

برو گم شو تو از دور و بر من چه می خواهی زجان مادر من نزن كه مادرم از پا نشسته نزن كه مادرم پهلوش سكشته آی مادرم،مادرم،مادرم یه عالمه زخم،یه عالمه دود یه عالمه هیزم،یه یاس كبود خدایا ببین شكستن این ها حرمت ها رو چه زود برو گم شو تو از دور و بر من چه می خواهی زجان مادر من نزن كه مادرم از پا نشسته نزن كه مادرم پهلوش سكشته آی مادرم،مادرم،مادرم یه عالمه زخم،یه عالمه دود یه عالمه هیزم،یه یاس كبود خدایا ببین شكستن این ها حرمت ها رو چه زود قبر مخفی احمد واعظی

روبرو امام حسن ایستاد اینقدر با ابهت با جذابیت با صلابت با شوکت با زیبایی الهی خاص که هرکی خودکار و بی اختیار جذب می کرد می ایستادند دهنشون وا میموند میگفتن کیه این آقا گفتن این آقا حسن ابن علی کدوم علی من حسن ابن علی ابن ابیطالب اخماشو تو هم کرد شروع کرد ناسزا گفتن دور و بری ها خواستن برخورد کنند حضرت اشاره کرد نه فقط لبخند زد او هی گفت.. روبرو امام حسن احمد واعظی

نام تو نقل دهنم و رمز دوام سخنم و وقف تو شد جان و تنم و شال عزایت کفنم و کرببلایت وطنم ، فخرمه سینه زنم و حرمت شده کعبه ی من حاجی شش گوشه منم یا اباالاحرار ؛ ثارالله سیدالابرار عشق بی همتا ثارالله قبله ی دنیا دلم از حرمت به وطن نرود که هوای تو از سر من نرود ز نگاه تو من به خدا برسم شب جمعه به کرببلا برسم یا اباالاحرار ؛ ثارالله سیدالابرار عشق بی همتا ثارالله قبله ی دنیا زائر و مهمان توام و دست به دامان توام و ریزه خور خوان توام و گوش به فرمان توام و من که مسلمان توام بی سر و سامان توام تو امیری و من هم از آن خیل محبان توام شاه و سلطانم اربابم ای حسین جانم سرنوشت من ای صحن تو بهشت من سید و سرور علیه شیر دلاور علیه و فاتح خیبر علیه و صاحب منبر علیه و اول و آخر علیه نفس پیمبر علیه اگه فاطمه کوثره پس ساقی کوثر علیه نام تو مولا نقش انگشتر زهرا جان به کف داریم ؛ در سر شور نجف داریم حیدر کرار تویی و مخزن الاسرار تویی و قاتل کفار تویی و کعبه ی سیّار تویی و تیغ شرربار تویی ، فاتح پیکار تویی پدر یل کرببلا عشق علمدار تویی بت شکن حیدر ، مولا اباالحسن حیدر بر همه غالب علی بن ابیطالب لافتی الّا مولا علی ولی الله شاه مردانی تو مرز کفر و ایمانی همه دم همه جا من و فکر علی که عبادت من شده ذکر علی تویی صوم و زکات و نماز و دعا توی رمز ورود بهشت خدا نام تو نقل دهنم حسین سیب سرخی

ماه رخ من که بی قرینه است خورشید گرفتۀ مدینه است هر چند که دختر حسینم آیینۀ مادر حسینم بگذاشته بر تنم نشانه کعب نی و سنگ و تازیانه صد کوه بلا به دوش بردم خم گشتم و سر فراز مردم عالم همه کربلای من بود زینب سپر بلای من بود من یاس کبود باغ نورم در خاک خرابه نخل طورم نفرین هماره باد بر شام و الله مرا زدند در شام کردند ز غم کباب ما را بستند به یک طناب ما را با آنکه عزیز بو ترابم بردند به مجلس شرابم آنشب که پدر به خوابم آمد خورشید سحر به خوابم آمد لب تشنه به خواب، آب دیدم گمگشتۀ خود به خواب دیدم جان کرده چه کس نثار حق؟ من خورشید که دیده در طبق؟ من من حنجر پاره پاره دیدم در دامن خود ستاره دیدم از دیده بسی گهر گرفتم چون روح ورا به بر گرفتم با گریه عقیق سرخ سفتم حرف دل خود به دوست گفتم کی حسن تو آیت خدایی کار تو همیشه دلربائی بگذار سرت به بر بگیرم یک بوسه بگیرم و بمیرم یک بوسه گرفت و داد هستش افتاد سر پدر ز دستش بر چرخ، بلند این ندا شد بلبل به کنار گل فدا شد یک بوسه گرفت و گفت بدرود این رمز کمال و عاشقی بود سه ساله محسن منوچهریان

بِنَبیٍّ عَرَبیٍّ وَ رَسولٍ مَدَنی وَ أَخیهِ أَسَدِ اللهِ مُسَمّا بِعَلی وَ بِزَهراءَ بَتولٍ وَ بِأُمٍّ وَلَدَتها وَ بِسَبطَیهِ وَ شِبلَیهِ هُما نَجلَاْ زَکیٍّ وَ بِسَجّادِ وَ بِالْباقِرِ وَ اْلصّادِقِ حَقّا وَ بِموسی وَ عَلیٍّ وَ تَقیٍّ وَ نَقی وَ بِذِی الْعَسکَرِ وَ الْحُجَّهِ الْقائِمِ بِالْحَق أَلَّذی یَضرِبُ بِالسَّیفِ بِحُکمٍ أَزَلی بِنَبیٍّ عَرَبیٍّ وَ رَسولٍ مَدَنی وَ أَخیهِ أَسَدِ اللهِ مُسَمّا بِعَلی وَ بِزَهراءَ بَتولٍ وَ بِأُمٍّ وَلَدَتها وَ بِسَبطَیهِ وَ شِبلَیهِ هُما نَجلَاْ زَکیٍّ وَ بِسَجّادِ وَ بِالْباقِرِ وَ اْلصّادِقِ حَقّا وَ بِموسی وَ عَلیٍّ وَ تَقیٍّ وَ نَقی وَ بِذِی الْعَسکَرِ وَ الْحُجَّهِ الْقائِمِ بِالْحَق أَلَّذی یَضرِبُ بِالسَّیفِ بِحُکمٍ أَزَلی بِنَبیٍّ عَرَبیٍّ وَ رَسولٍ مَدَنی وَ أَخیهِ أَسَدِ اللهِ مُسَمّا بِعَلی وَ بِزَهراءَ بَتولٍ وَ بِأُمٍّ وَلَدَتها وَ بِسَبطَیهِ وَ شِبلَیهِ هُما نَجلَاْ زَکیٍّ وَ بِسَجّادِ وَ بِالْباقِرِ وَ اْلصّادِقِ حَقّا وَ بِموسی وَ عَلیٍّ وَ تَقیٍّ وَ نَقی وَ بِذِی الْعَسکَرِ وَ الْحُجَّهِ الْقائِمِ بِالْحَق أَلَّذی یَضرِبُ بِالسَّیفِ بِحُکمٍ أَزَلی برات قیامتی به پامیکنیم محمدحسین حدادیان

منه ایماندی رقیه جسمیمه جاندی رقیه ذکری طوفاندی رقیه آدی طوفاندی رقیه رقیه بی بی دردیمه دوا رقیه بی بی معدن سخا رقیه بی بی جان سنه فدا رقیه جان ذکربارونه رقیه به تنم جونه رقیه دونه دونه درد من رو تنها میدونه رقیه رقیه اذن نوکری میخوام به دیده هاچشم تری میخوام بی بی خرابم جان اصغرت بخر زیارت اربعین بیام رقیه جان باعث مستی ام اینه یا حسینه می نابم زاهدا دوباره بشنو آره من کلب ربابم آره بهشتم حب حیدره هواخواهم علی اصغره برای من این منصبم بسه غلامی علیا مخدره رقیه جان منه ایماندی رقیه محمدحسین حدادیان

برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان بخاطر حسن است، شاطران از قدیم می گویند تاجران بزرگ،صبح به صبح، زیر لب “یاکریم” می گویند سائل از شرم در زدن بیگاه، خادم از خاکروبی درگاه بی نیازند، من نمی گویم! آفتاب و نسیم می گویند نه دری داری و نه دربانی، نه پس هفت پرده پنهانی زائران حاجتی اگر دارند به خودت مستقیم می گویند مرقد ساده ی تماشایی! با تمام وجود تنهایی از تو با این وجود می ترسند! نرده های ضخیم می گویند خواستی تا بخاطر زهرا نگذارند خلق پا اینجا پس تو هم یک مدافع حرمی، عقل های سلیم می گویند برکت نان صابر خراسانی

دو روز از سفرمون گذشت روز سوم پیاده یه نیم ساعت دیگه رفته بودیم رسیده بودیم کربلا دیدم یه خونواده همشون با هم اومدن جلومون به پامون افتادن چه تونه ؟ گفتن ما زوار گیرمون نیومده اگه میشه امشبو بیاین خونه ما آبرومون داره میره گفتیم بابا این کربلاس دیگه نمیتونیم بمونیم گفت تو رو خدا مردم فکر میکنن آقا با ما قهر کرده ما رفتیم خونشون مثل پروانه دورمون میگردیدند یه گهگاه میرفتن تو کوچه جلو همسایه ها آره ما هم زوار داریم آره ما هم آقا برامون مهمون فرستاد گفت بچه هامون با بچه هاشون چفت شدن دمدمای شب این بازی نون بیار کباب ببر گفت اول بچه ها میزاشتن اون دست میزاشت بچه ما میزد بازی رو یاد گرفتن یهو بچه عراقی برنده شد دستشو گذاشت بچه ما دست گذاشت رو دستش آورد بالا دستشو دیدم دستشو نگه داشته نمیزنه بچه ما نگاهش کرد گفت چرا نمیزنی گفت نه ما زوار نمیزنیم ما زوار نمی زنیم حیدر خمسه

عشق رقیه شده مدالم به هیچ کسی نده تو حوالم عالمی دارم با ابو فاضل مقلد بی بی سه سالم والا رقیه زهرا رقیه میگه ابالفضل جان یا رقیه فاطمه قیام عاشورا فاطمه امام عاشورا شام بلا یه گوشه از کارت دنیا رقیه عقبی رقیه تکرار بی بی زهرا رقیه دل مست جامت هستم غلامت زده دلم رو عباس به نامت خم میشه عالم به احترامت لعن امیه اوج قیامد رقیه رقیه سه سالته ولی تو سرداری وقتی روی دوش علمداری تیشه به ریشه ی یزیدی تو چون نوه ی حیدر کراری محشر رقیه کوثر رقیه حق میدی بگم حیدر رقیه کردی قیامت بنت الامامت شاگرد زینب در استقامت شبیه زهرا بی ترس و لکنت گفتی به عدوی علی لعنت