صفر

دوست دارم صدات کنم تو هم منو صدا کنی من رضا رضا بگم تو هم منو صدا کنی سامون داری لیلایی و یک عالم مجنون داری درمون واسه ی دردای بی درمون داری سامون داری مهمون داری سفره داری و خیر فراوون داری دنیایی نمک خورده و مدیون داری قربون کبوترای حرمت امام رضا حسرت زیارت جد تو مونده تو دلم چی میشه اگه منو راهیه کربلا کنی قربون کبوترای حرمت مهدی مختاری

من آمدم ای وای اگر یار نیاید میمیرم اگر حضرت دلدار نیاید در صحن و سرایش همه جا دیده گشودم جایی ننوشتس گنه کار نیاید تموم زندگیم دلبرم دست امام رضا رو سرم شبیه کفترای حرم تا رو گنبدش می پرم سلطانه صاحب این ایرانه دیوونشم هم روح و ریحانه السطان آقام آقام حضرت دلدار احد قدمی

حرف ها گفتیم با پنجره فولاد رضا بغض ها ترکیده در صحن گوهرشاد رضا نیمه شبها تا سحر خیره به گنبد بوده ام پر گناه و خیره سر خیره به گنبد بوده ام بی خیال از کل غم ها عاری از محنت شدم تا که از باب الجوادت وارد صحنت شدم آمدم تا که مرا از درد درمانم کنی یا مرا آهو کنی س؟صید بیابانم کنی آمدم با خود تلنبار گناه آورده ام دست خالی نیستم ، بار گنار آورده ام آمدم از من بگیری ، باز عکس همه م خالی از بار گناهم که غرق ماتم ام باز هم با روسپیدی از حریمت میروم باز هم دلخوش به دستان کریمت میروم از خوشی های جهان غم را از آقا خواستم رزق شبهای محرم را از آقا خواستم پنجره فولاد رضا مهدی اکبری

شکستی قلب سفالیم دوباره دارم چه حالی نداره امکان ز صحن سلطان برم با دستای خالی باز اومدم آقا ببین دلم غم داره تو زائرات بیچاره تر از من نیست اشک از چشمان می باره یه حس بی تکراره می زنن نقاره چشام شد خیس صحن سلطان مهدی اکبری

مرا به خاطر این عشق سرزنش کردند بگو فراق ببینم ، کنایه هم بخورم !؟ من عاشق تو شدم تا که آخر عمرى شبیه زلف به هم خورده ات به هم بخورم شراب داد به من روزگار ، لب نزدم ولى تو زهر بده ، قول می دهم بخورم چقدر نامه نوشتم که دوستت دارم ولى قبول نکردى ، چرا ؟ قسم بخورم ؟! لب و دهان مرا طعم باده می گیرد اگر کنار تو چایى تازه دم بخورم قلم به دست گرفتى مرا کنار نزن مرا قلم کن و نگذار تا قلم بخورم اگر قبول کنى نذر کرده ام پس از این ناهار غصه بنوشم ، وَ شام غم بخورم بیا و سهم مرا کم نکن ز رزق لبت طبیب گفته نباید زیاد کم بخورم حرم حرم نکنم پس بگو چکار کنم شده ست طالع من حسرت حرم بخورم به خاطر این عشق حیدر خمسه

امشب خدا دعای مرا مستجاب کرد بابا مرا برای خودش انتخاب کرد منکه توان پا شدن ازجا نداشتم خیرش قبول عمه دوباره ثواب کرد با اینکه من خودم پر درد وجراحتم زخم لب تو زخم لبم را کباب کرد دروازه ی پراز غم ساعات یکطرف مارا یزید وارد بزم شراب کرد درشام شام دختر تو تازیانه بود عمه تمام خرج سفر را حساب کرد زجری که من کشیده ام از دستهای زجر عکسی کبود از رخ دردانه قاب کرد گفتم نزن که بال و پرم درد میکند اما چه سود خواهش منرا جواب کرد من نذر کرده ام که ببوسم لب تورا حالا خدا دعای مرا مستجاب کرد گفتم نزن کاظم غفار نژاد

فرماندهی کل قوا دست رقیه است جبریل امین هم بخدا مست رقیه است از حاتم طائی تو نزن دم که به قاموس صد حاتم طِی سائل دربست رقیه است شاهان دو عالم همه دیوانه ی جودش هستی دو عالم همه از هست رقیه است ای طفل سه ساله مددی مرجع سادات ما را تو نما از کرمت غرق مناجات زینب همه ی جان و دو دنیای حسین است صد شعبه از آن جلوه ی تقوای حسین است به به ، به دل هر که در این عالم فانی مجنون شده و عاشق و شیدای حسین است به به ، به تو ای حر که شدی نوکر ارباب در نامه ی اعمال تو امضای حسین است یا حضرت حر ، حر بکن این قلب اسیرم ای کاش شوم نوکر ارباب و بمیرم دیوانه اگر راهی میخانه نباشد بر شمع غمت واله و پروانه نباشد من واله و شیدای حسن می شوم آقا در نام تو دو نقطه و دندانه نباشد مور تو بمیرد اگر از لطف دو چشمت دور و بر این سفره ی شاهانه نباشد ای گلپسر حضرت زهرا نظری کن در حق من بی سر و پا هم پدری کن فرماندهی کل قوا احد قدمی

خدا رو شاکرم که دائم ترانه لبم رقیه است عاشق شبهامم که ذکر هر شبم رقیه است منی که مذهبم رقیه است مثه برادرش می مونه امید هر چی نا امیده به قفل حاجتها اسم رقیه شاه کلیده جواب سائلاشو میده خوشبختی یعنی خدا مراقب دلت باشه رقیه صاحب دلت باشه خوشحالی خوشبختی یعنی اسیر آل فاطمه باشی رقیه ای تر از همه باشی خوشحالی رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم بهشت بی بی ام اسحاق جان برادر حسینه ملائکم محوش که مثل مادر حسینه نایب خواهر حسینه لالایی گوی علی اصغر عشق مقدس ربابه بازوی باباشه زیر سرش وقتی میخوابه چه با وقار و با حجابه خوشبخته اون که رقیه توی زندگیش باشه یا حرم رقیه مأواشه خوشبخته خوشبخته اون که تو حرمش به سجده افتاده به خاطر رقیه جون داده خوشبخته رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم فدای گنبد سفیدت که حتی برده ماهو از رو از رو ادب خورشید وقت طلوع میزنه زانو تو صحن این سه ساله بانو لطف رقیه بوده و بس اگه الان تو این مسیرم آرزومه که یک بار ضریحشو بغل بگیرم درست همون لحظه بمیرم خوشبخت دنیام حالا که با رقیه محشورم به نوکریش یه عمره مأمورم خوشبختم خوشبخت دنیام که صورتم زخمی این عشقه وقتی که دین همه ی عشقه خوشبختم رقیه جانم رقیه عشق و دین و ایمانم ترانه لبم مهدی رعنایی

از اهل منبر این روایت را شنیدم در روضه ی غربت به این مطلب رسیدم و حاصل کل خدائی خداوند دو مصرع شعر خدا در اولین بند از انبیاء غیر از پیمبر،در جهان سر شیرین برای فاطمه چون جان حیدر در کودکی بودند روزی در رقابت با این دو معنای رقابت،شد رفاقت ناگاه زهرا دید بابایش فراوان ذکرش شده جانم حسن،جانم حسن جان زهرا که عالم بود بر کار پیمبر پرسید از بابای خود با دیده ی تر بابا چرا احسنت گفتی دلبرم را تحسین نکردی دلبر کوچکترم را اشک پیمبر شد روان از حرف زهرا فرمود دیدم از زمین تا عرش اعلا حتی خودت حتی علی حتی خداوند حتی تمام انبیاء با اشک و لبخند از فرط شادی قلبشان در شور و شین است بر روی لب هاشان همه جانم حسین است دیدم حسن مانده غریب انگار این سان جای همه گفتم خودم جانم حسن جان حسن مانده غریب حمید علیمی

من از تاریکی شب های این ویرانه می ترسم تو را آورده ام خورشید تابان خودم باشی فراقت گرچه نابینام کرده باز می ارزد که یوسف باشی و در راه کنعان خودم باشی پدرنزدیک بود امشب کنیز خانه ای باشم به توحق می دهم پاره گریبان خودم باشی اگرچه عمه دلتنگ است اما عمه هم راضی ست که تواین چند ساعت را به دامان خودم باشی از این پنجاه سال توسه سالش قسمت ما شد یک امشب را نمیخواهی پدرجان خودم باشی سرت افتاد و دستی ازمحاسن ها بلندت کرد بیا خب میهمان کنج ویران خودم باشی سرت را وقت قرآن خواندنت برطشت کوبیدند توبایدبعد از این قاری قرآن خودم باشی کنار تو که از انگشتر و خلخال صحبت کردم فقط می خواستم امشب پریشان خودم باشی اگرچه این لبی که ریخته بوسیدنش سخت است تقلامی کنم یک بوسه مهمان خودم باشی تاریکی این ویرانه سعید قانع

ذکر مستانه رضا ، شمع کاشانه رضا آرامش قلب منه ایوان رضا نگار هشتمین به عرش حق نگین حریم باصفای تو اربابم بهشت رو زمین تویی تو حج ما تویی آقاجون امید آخرین آرامش قلب منه ایوان رضا مستم آقا به هوات محتاج نیمه نگات مرغ دل پر می زنه تا صحن و سرات منی که نوکرم گدای این درم به دور گنبد طلایی آقا مث کبوترم فقط برای یه بار راهیم کن منو سوی حرم آرامش قلبِ منِ ایوان رضا ایوان رضا سعید قانع

من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده من از این شامی ها بیزارم می خندن به لباس پارم بابا بیا تا این که بچه هاشون ببینن چه بابایی دارم این دنیا چقدر نامرده آوردن ما رو مثل برده می خوام گرمی آغوشت رو شبای این خرابه سرده دنیا چقدر نامرده حسین سیب سرخی

دوای دردمه مدد یا رقیه شبیه فاطمه من افتخارمه که از تو بخونم همین کلاممه مدد یا رقیه من آنم که با سوره ی سر دارم هرآنچه میخواهم او بهتر دارد بجان زینب آواره خواهم سد اگه از من چشم لطفش بر دارد بی بی سه ساله رقیه ندیدم مثال رقیه مدد یا رقیه عمه جان صاحب الزمان راحته خیالم رقیه منه ایماندی رقیه مدد یا رقیه حسین عینی فرد

تمام حاصلم خون جگر بود زهر شاخه هزاران میوه دادم همانا پاسخم نیش تبر بود دلم از طفل بر پستان مادر به دیدار اجل مشتاق تر بود اگر چه شاخه هایم را شکستند به هر شاخه هزارانم ثمر بود چه باک از تیغ زهرا آلود دشمن علی یک عمر در کام خطر بود هزاران زخم در دل داشتم من که بس کاری تر این زخم سر بود به جان فاطمه آنکه مرا کشت نه تیغ ابن ملجم میخ در بود هزاران استخوان بودم گلو گیر هزاران نیش خارم در بصر بود به هر اهم هزاران زخم فریاد به هر زخمم هزارن نیشتر بود تو ای قاتل مرا کشتی نگفتی علی یک عمر غمخوار بشر بود زدی شمشیر بر فرق امامی که حتی مهربان تر از پدر بود به اشک و خون دل بنویس (میثم) علی از فاطمه مظلوم تر بود عزاداری شهادت امیرالمومنین

هر کسی یک آقایی داره آقای باصفایی داره آره من هم آقایی دارم ارباب با صفایی دارم عزیز قلب منه ... آقام امام حسنه ... آقای من پر از نوره نور حق نور جلیه حجت حق و مظهر حق هم امام و هم ولیه گل گلخانه ی زهرا پسر ارشد علیه عزیز قلب منه ... آقام امام حسنه ... آقای من گل نابه دیگران مثل خار و خسی نپذیرد خدای جهان بی ولایش نماز کسی غیر شوق مدینه ی او نبود در دلم هوسی عزیز قلب منه ... آقام امام حسنه ... آقای من بهار بقیع افتخار مدینه بود حسن بن علی مولا اعتبار مدینه بود او یکی از سلاطین با وقار مدینه بود عزیز قلب منه ... آقام امام حسنه ... *** یاد او روز و شب در دل نام او دائم الفضل است افتخار تمام عجم،اعتبار تمام عرب هم دل و هم طراز حسین هم نشین دل زینب یا زینب ... *به عشق امام حسن* حسین ... آقام امام حسن احمد واعظی

دست از دل حسن بردارین آقا چی دیدی مگه خودم بودم ومادرم دستم تو دست مادرم بود یه یهولا راه من و مادر گرفت جانم جانم خودم دیدم مادرم عقب میرفت اون نامرد هی جلو اومد جلو اومد بغض علی ز صورت او شعله می کشید یا بقیه الله اینقدر مادرم رفت تا به دبوار کوچه رسید بردم پناه هرچه به دیوار بیشتر او بیشتر رسید و رهم بیشتر گرفت ایستاده بود نگاه میکرد که دست نحسش بالا رفت وای مادرم مادر بیا بریم این خیلی بی حیاست چی دیدی مگه احمد واعظی

نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا همه جا تاریکه بابا نور ستاره ای شمع شب منه اسم تو همه جا روی لب منه بابا چند وقته بدون تو خواب خوش از چشام پریده اشکامو به جز خدا بابایی هیچ کسی ندیده نور ستاره ای کربلایی حمید علیمی

به جون مادرت دلم تنگه برات آقا ببر منو بازم تا کربلات منم میخوام برم تو جمع زائرات آقا حسین منم همون که هی به این در رو زده منو به این دوری آقا عادت نده میگن که راه کربلا از مشهده امام رضا آقا بیا ببین تنگه برات قربون اون گدسته هات صحن و سرات آقا میخوام بیام و جون بدم برات جانم رضا میگن یه روز آتیش زدن به خیمه ها میگن چون کوفه پیش چشم بچه ها دیدن سری میره به روی نیزه ها بابا حسین خوش اومدی اما پدر دیر اومدی حالا که من شدم زمین گیر اومدی سه ساله دخترت شده پیر اومدی دلم تنگ برات حمید علیمی

و بدانید که تا زنده ام و جان دارم به خدای علی و فاطمه ایمان دارم علوی ام سر ناموس خدا حساسم من مرید پسر حضرت حق عباسم لب به آبشخور کفتار نخواهد زد شیر آب خوردن فقط از چشمه ی جوشان غدیر از خدا خواسته ام اهل برائت باشم نَه که با عامه دنبال رفاقت باشم مانده حرف پدرم تا به ابد در گوشم غیرتم را به دو مثقال طلا نفروشم سایه اش تا به ابد از سر من کم نشود گردنم پیش کسی غیر علی خم نشود اگر چه مادرمان فاطمه نظر کرده به دانه دانه برنجی که داخل ظرف است برای خوردن نذری نمیروم هیئت سر شکستۀ من خود گواه این حرف است چقدر طعنه و دشنام و حرف نامربوط چقدر تهمت اینکه شما ریا کارید به جز خدا احدی لایق قضاوت نیست دو ماه از سر ما کاش دست بردارید زنده ای صفحه صفحه در تاریخ ای شهید سه ساله ی اسلام بی وجودند منکران تو که از وجود تو خرده میگیرند من به هر کس که طعنه زد گفتم گیرم اصلاً که دلبرم مُرده خوش به حال تمام آنها که حاجت از قبر مُرده میگیرند من از این مردمی که میگویند دین فقط حُب توست بیزارم بی تفاوت به حرفشان با بغض لعن آل اُمیه می گویم بی وفاتر زِ من مگر داری من کجا و سگ در تو کجا دست بالا گرفته ام خود را أنا کلب الرقیه می گویم به صوت معذنه ای در دمشق مدیونم رقیه ای شدنم را به عشق مدیونم أنا کلب الرقیه ، أنا کلب الرقیه دوسش دارم یه عالمه ، دختر پادشاهمه گدایی در شما کار هزارتا حاتمه هزارتا حاتم هم کمه کار تموم عالمه شهید سه ساله شایان مصلح

عالمی مست حسین حسین دنبال حسن هرچی دارمو ندارم زندگیم مال حسن حسنیم رسوای عشقی علنیم بنویسین روی کفنیم مدهوش از مرام حسنیم هرچه دارم ازتو دارم هرشب از هجرانت میبارم سربازت هستم ای سردارم حسن ای جان و جانانم تضمین ایمانم عبد تو می مانم حسن یا حسن یا مولا یا حسن یا مولا عمریه درگیرتوام چون نک گیر توام هردوشنبه بهتر ازقبل تحت تاثیر توام عزیزمن اسم تو زیباترین سخن امضا بر قلب گدابزن ای جان و جانان من حسن حول محور این پرگارم می مانم پای تو دلدارم تا توباشی من چه کم دارم حسین دنبال حسن کاظم اکبری

طوفان حسن جانِ .. تجسم قرآن حسن جانِ کلید دار کعبۀ احسان حسن جانِ مهمترین علامت از علائم ایمان ، حسن جانِ در حدیث آمده که عقل مجسم حسنِ نوۀ ارشد پیغمبر اکرم حسنِ بازدم نام حسین ابن علی دم حسنِ حیدر بی مَثل خط مقدم حسنِ یک کلام حسنِ .. بامرام حسنِ من گدای حسینم چون آقام حسنِ کلِ قرآنِ ، مولانا حسن من مسلمانِ ، مولانا حسن «جان به قربانِ ، مولانا حسن ..» سامون حسن جانِ .. عزیزتر هر جون حسن جانِ طعم عسل روی لبِ مجنون حسن جانِ اونی که تو خواب میکِشم تو حرمش ایوون ، حسن جانِ از لبِ او صد و ده کوزه عسل میریزد آسمون زیرِ قدمهاش زُحل میریزد از سر و روی حسن واژۀ "یل" میریزد با رجزهاش دل اهل جمل میریزد بی ریا حسنِ ، هل اتی حسنِ توی کشتی نجات ناخدا حسنِ کلِ قرآنِ ، مولانا حسن من مسلمانِ ، مولانا حسن «جان به قربانِ ، مولانا حسن ..» عشقم حسن جانِ .. دم به دم و هردم حسن جانِ نامی که میدرخشه رو پرچم حسن جانِ خداروشکر که اسم هیئت هایِ توشهرم حسن جانِ به علی رفته که تیغ سخنش برّنده است مثل زهرا چقدر خطبۀ او کوبنده است اینکه در جنگ جمل زلزله ای افکنده است به گمانم دوسه تا قلعۀ خیبر کنده است مرتضی حسنِ ، مصطفی حسنِ بازو بند اباالفضل نقش یا حسنِ ... کلِ قرآنِ ، مولانا حسن من مسلمانِ ، مولانا حسن «جان به قربانِ ، مولانا حسن ..» طوفان حسن جان کاظم اکبری

خیر العمل رقیه کاظم اکبری شور غزل رقیه ای بی بدل رقیه برادرزاده ی ماه شاه جمل رقیه رو اسم نازنین شهربانو داداش علی اکبرت تو حساس اونایی که منکرتن حواله شون به حضرت عباس دین و دنیا رقیه سلطان رقیه عشق یزدان رقیه دلبر رقیه سر و سرور رقیه یارم رقیه کس و کارم رقیه یا رقیه مشکل گشا رقیه ذکر شفا رقیه دم به دم حضرت قاسم میخونه یا رقیه ملیکه ارض و سما شهربانو تو نازنین دختر شاه دینی کل جهان می بینی بی بی جان وقتی که رو دوش عمو میشینی توفان رقیه دریا رقیه جان زهرا رقیه معرفت رقیه خود عفت رقیه نورم رقیه تویی شورم رقیه یا رقیه خیر العمل رقیه کاظم اکبری