شوّال

تو رو به امام حسین بیاید حرف امام صادق را نصب العین مون قرار بدیم اصلا آقایون بازاریان این حدیث امام صادق رو بنویسید تو حجره هاتون بزنید تو خونه هاتون بزنید تو دکستاپ موبایلتون بزنید امام صادق یه چیز از ما خواسته یه یه کلمه كُونُوا لَنا زَينا و لا تَكُونُوا عَلَينا شَينا برای ما مایه آبرو باشید آبروی ما رو نبرید ابوحمزه ثمالی امام صادق می فرماید این پول رو بگیر برو تو بازار کوفه هرجا این شیعیان ما با هم دعوا دارن سر پول بگو آقا این پول رو بگیرید اینقدر داد نزن اینقدر با آبروی دین باز نکنید دیدم میگه داماد و پدرزن یه معامله با هم دعوا دارن پدرزن داد میزد آبرومو بردی مالم رو تلف کردی دخترم ازت میگیرم ابو حمزه ثمالی گفت این دامادته دخترت تو خونه اینه ابوحمزه ثمالی فرمود من اگه این دویست دینار رو به شما بدم شما صدات رو میبری دیگه داد نمی زنی نه آقا چرا شما بدید فرمود مال منم نیست بعد شروع کرد گریه کردن آقا این یه کلمه پشت آدم رو می لرزونه شروع کرد ابو حمزه ثمالی گریه کردن فرمود امام صادق غصه اش اینه که شیعه تو رو شیعه وایسته فحش بده اختلاف بشه بینتون دعوا بشه بینتون فاصله بیفته بینتون قهر بکنید با همدیگه برای ما مایه آبرو باشید استاد دانشمند

به کی بگم این دردو به کی بگم از حالم روضه خون مسمار و سینه زن گودالم خونه پر از دود و کوچه پر از مه شد حرمتی که بازم به زیر پا له شد روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه باز دلگیره مدینه باز پر درده تموم روضه امشب به کوچه بر میگرده هم نفس حیدر هم نفس مادر دلی که تو غربت تو شعله زد پرپر باز پشت دری هیزم آوردن قلب پیرمردی رو آزردن دستش رو بستن بی عبا بردن روضه روضه ی در و دیواره روضه آخرش کوچه بازاره پای روضه جون بدی جا داره آه از غریبی آه از غریبی مدینه خوبه میدونه دست خزون بی رحمه اون که تو تب می سوزه عطش رو خوب میفهمه یکی داره ذکر حسین رو میگیره روضه داره سمت کرب و بلا میره وای از غربت پسر زهرا تشنه کشتنش ظهر عاشورا سر رو نیزه و تن روی خاکا حسین ابی عبدالله به کی بگم از حالم مهدی میرداماد

خیلی سختمه ها اینی که دارم میگم خیلی سختمه آرومم میگم ولی یه جوری گریه کنید که صدای شما غلبه پیدا کنه بر صدای من نمیخوام حتی صدام بیرون بره شیخ الائمه رو مجلس شراب ببرن و ظرف شراب رو پر کنن تعارفش کنن خب اینجا بازم من میگم آقا الهی قربونتون برم بله حسینم مجلس شراب بردن اما سر بریدش آوردن جلو زن و بچه اش بردن ظرف شراب میخورد باقیش رو می ریخت رو صورت ابی عبدالله جلو زینب و جلو بچه هاش اما شما نه شما دیگه بچه هاتون ندیدن تعارف شراب تون برای همینم امام صادق برای هر مصیبتی می سوخت و می گفت یا اباعبدالله شیخ الائمه در مجلس شراب استاد دانشمند

و ببینید شما دست ها رو بستن عمامه رو برداشتند با پای برهنه جلو در و همسایه بعد اون بی تربیت سوار بر اسب آقا رو با طناب بکشونه بعد پا رو بزنه زیر شکم اسب هی کنه بعد اسب و تندتر برونه با وجود اینکه میداند آقا حالا  میخوره زمین و امام میخورد زمین با صورت و با سینه و با بدن روی خاکا ها کشیده میشد یه عده هم وایساده بودن می خندیدن به امام کاملا می دونم الان گریه داری میکنی برای چی داری گریه میکنی با یه چشمت داری اشک می ریزی برای امام صادق ولی با یه چشمت هم میگی خب آقا دستات رو با طناب بستن ولی ناموست رو نزدن من می فهمم ببین خونه ی امام صادق رو آتیش زدن ولی خانمش بین در و دیوار قرار نگرفت خونه ی امام صادق رو آتیش زدن استاد دانشمند

مصائب امام صادق علیه السلام سه قسم بود مصیبت اول مصائبی بود که بر شخص امام وارد شد بر شخص امام مثلا امام صادق شب دارن نماز شب میخونن بعد یهو از پشت بام و در و دیوار بریزن تو خونه آدم شما یه لحظه خودت تصور کن زن و بچه جیغ داد بترسند یه مصیبت هم امام صادق دارد بر فرزندان او بر خانواده ی او بر منتسبین به او از این طرف جوون از دست داده است امام صادق اونم کیه اسماعیل عزیز دل امام صادق از اون طرف یه عده نادان کوته فکر نفهم دور جون شما که می شنوید از اینا که از امام جلو می افتن که همیشه هم بودن الان هم هستند فرمود اسماعیل از دنیا رفت داغش رو دل من نشست فردا نرید یه فرقه درست کنید ها امام بعد من موسی موسی بن جعفر است ایشون امام نیست ایشون مهدی موعود نیست مصیبت سوم امام صادق مصیبتی بود که بر شیعیان و مریدان امام صادق بود همیشه ائمه اطهار گرفتار مریدانی بودند که یا تند میرفتند یا کند میرفتن الان هم امام زمان ما گرفتار همین مصیبت است مهم ترین مصیبت و نگرانی امام صادق مصیبتی بود که بر شیعیان ایشون وارد می شد مهم ترین مصیبت امام صادق استاد دانشمند

شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین نوح الائمه گفت نوحوا علی الحسین لاله و یاس و شقایق شد نثار صادق عالم امکان شد امروز داغ داره صادق این همه شاگرد دریغ از ده تا یار صادق ده تا مرد میدون مثل مسلم و جون و حبیب یا یه اباالفضل میمیرم برا اون شه تشنه که مونده غریب با یه اباالفضل شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین خونه امن کبوتر بین شعله ها سوخت مثل همون روز که مادر پیش لاله ها سوخت شبیه وقتی که خیمه با سلاله ها سوخت زنده شد دوباره غم داغ اسارتش بعد نود سال داغ اون ستاره که برای زیارتش رفت سوی گودال شیخ الائمه دید که عمه چی کشید دستاش بسته بود تو کوچه ها دوید شیخ الائمه گفت صلوا علی الحسین حی علی الصلاه نوحوا علی الحسین وقت هجوم شبونه یاد مادر افتاد لحظه غارت به یاد شاه مضطر افتاد یاد سه ساله که بی جون پای اون سر افتاد یاد عمه زینب که کشید پر چادرشو رو تن بی سر که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر یاد ده تا مرکب که با نعلای تازه گذشت از روی پیکر ذرات کائنات دائم میگن حسین ای برحرم حسن ای بی کفن حسین شیخ الائمه گفت محمود کریمی

او که پیر است از این خانه به اجبار مبر آبروی همه ی ماست در انزار مبر ریسمان شرم کن از کوچه به اسرار مبر همه جا میروی اما سوی بازار مبر از روی شانه کشیدن عبایش افتاد ناگهان آمد و هل داد و عصایش افتاد ریسمان را که کشیدند به پایش افتاد فاطمه پشت سرش بود به جایش افتاد از این خانه به اجبار مبر محمود کریمی

طلبه ها طلبه ها روحانیون یه لحظه عمامه هاتون رو بردارید چون باید با سر برهنه من بگم اما امام صادق شما رو تو مجلس شراب بردن ولی خواهرتون رو نبردن ناموستون رو نبردن عمه تون رو مجلس شراب بردن سکینه و رقیه رو مجلس شراب بردن این روضه رو امام رضا میخونن این روضه ای که الان میخوام برای شما بگم رو امام رضا میگن امام رضا فرمود وقتی سر بریده حسین ما رو تو تشت طلا گذاشتن آوردن تو مجلس یزید یزید تشت رو گذاشت زیر تختش این یک جسارت بعد گفت ظرف شراب منو بیارید وقتی ظرف شرابش رو آوردن ظرف شراب رو پر می کرد مقداریش رو زهرمارش میکرد بقیه اش رو می ریخت تو تشت طلا اینا مصائبی است که بر شخص امام وارد شد مجلس شراب استاد دانشمند

خونه امام صادق رو آتش زدن خب خونه می دونید همون خونه حضرت زهرا بود به ارث رسید به حضرت صادق همون خونه وقتی آتیش رو خاموش کردن شاگردان او آمدن دیدن امام صادق یه گوشه نشسته آروم آروم داره گریه می کنه یکی از شاگردان گفت یابن رسول الله آتیش زدن خونه ی شما که شما سابقه دارید تو این قصه دفعه اولتون نیست که اینقدر ناراحتید یه جوری می سوزید یه جوری می لرزید یه جوری ناراحتید فرمود بله اما یاد عمه جانم زینب افتادم چرا چون وقتی خانه رو آتیش زدن بچه های من مثل جوجه می لرزیدن هی از این حجره به اون حجره میدویدن من اینا رو هی جمعشون می کردم آرومشون می کردم اما همون بچه ها هم کربلا زینب کبری فرمود بچه ها علیکن بالفرار برید تو بیابون ها میگه دیدم یکی از دامن های بچه های کوچولوی حسین آتیش گرفته بود با اسب رفتم دنبالش تا اونجا که نفس داشت دوید تا خورد زمین دو دستش رو گذاشت رو سرش گفت نزن من طاقت کتک خوردن ندارم میگه دیدم تو لبش مثل دو چوبه خشک بهم میخورد یه ظرف آبی تهیه کردم گفتم دختر بخور یه ظرف رو که آورد مقابل دهانش برگردوند نخورد گفتم چرا نمی خوری گفت گودی قتلگاه از کدوم طرفه خودم میشنیدم بابام می گفت جگرم می سوزه خونه امام صادق رو آتش زدن استاد دانشمند

کشون کشون به روی خاکا یه پیرمرده که افتاده با دست بسته و لب تشنه نفس نداره تو این جاده مدینه باز شده کوه بلا نداره آخری این غصه ها خسته شده یه کم تو رو خدا آهسته تر زخمی شده میونه کوچه ها بی بال و پر فرصت بده پیاده اینقدر راهش نبر واویلتا غریب آقام به یاد دختری گریونه تموم صحنه های این جا شبیه کربلا میمونه میخونه روضه شام بلا عمو میبینه از رو نیزه ها تاریکی و یه نانجیبم همش میزد لگد دائم جلو چشم همه میزد حرفای بد از روی نی بابای دختری با سر اومد واویلتا غریب آقام کشون کشون به روی خاکا محمدرضا ناصری

ابو بصیر برگشت گفتش که میشه ازت سوال کنم آخرین جمله ای که امام گفت و بعد از اون جان به جان آفرین تسلیم کرد چه جمله ای بود گفت یادم نمیره همه دور امام حلقه زده بود امام یه نگاهی به دور اطرافش کرد بیشتر عقرب ها بودن یعنی فک و فامیل امام بودن نزدیکان فرزندان امام امام فرمودند این جمله ای که می خوام بگم آخرین کلامی است که از حلقوم منه جعفر بن محمد بیرون میاد یعنی بعد از این جمله دیگه کار تمامه این آخرشه اما مطلبی که دارم میگم همه حواسا جمع حاضرین تو ذهنشون حفظ کنن بعدها به غائبین بگن غائبین نسل به نسل وقتی که شنیدن هی به هم انتقال بدن تا دنیا دنیاست کلام آخرین کلام منه امام صادق همه نفس به نفس به شیعیان و محبینمون برسه هزار و چهارصد سال گذشته امروز به من و شما رسیده این دستور امام صادق رو برای شما عملی کنم امام صادق میگه این رو گفت و از دنیا رفت که بدونید من امام صادق فردا قیامت شفاعتم به اون دسته از کسانی که تو این دنیا نمازشون رو سبک می شمرن نمیرسه آخرین جمله امام صادق شیخ عباس صراف

دل غرق خونه آهم تو سینه است اینجا بقیعه اینجا مدینه است سرتاسر این شهر پر نور تنها یه نقطه است که تاریکه بین تموم کوچه ها شم فقط یه کوچه است که باریکه اشک علی رو کم پاک کردن اینجا عزیز مصطفی رو خاک کردن عشاق العباس دل چاک کردن ام البنینم توی غربت خاک کردن آه و وایلا آه و وایلا بردن امامو پای پیاده گریه کنید آه روضش زیاده خسته شد از بس بین کوچه پی سواره ها کشیده شد حرمت نگهداشتن نه والله این قد کمون نفس بریده شد آقای مارو با آه بردن پای برهنه پشت مرکب راه بردن باید که پای سوز غمش مرد پشت سر مرکب آقا خیلی زمین خورد آه و وایلا آه و وایلا افتاد و پاشد هی اشک غم ریخت شمشیرو که دید خیلی بهم ریخت وقتی که دوره کرده بودنش تنها نبود زنش خدا رو شکر وقتی که رو خاکای کوچه بود مصله نکردنش خدا رو شکر اما یکی رو پامال کردن یه تشنه ای رو زیر مرکب چال کردن زینب رو مقتل دل چاک میکرد خنجر رو خولی با محاسن پاک میکرد دل غرق خونه حسین ستوده

خدا بغضی توی گلوم نشسته ببین چقدر دلم شکسته دستای من رو کینه بسته خدا، دشمن ما چقدر پلیده می بینه که موهام سفیده ولی بازم منو کشیده خدا آتیش گرفته قلبم آتیش گرفته جونم میون آتیش و دود می خوام روضه بخونم پاهاش رمق نداشت هی میخورد زمین بلند میشد آره پیرمرد سختشه راه بره رو زمین صاف راه رفتی دیگه رو خوار مغیلان راه نرفتی پاهات آبله نداشت تو قل و زنجیر نبود آقا بابا دخترت از دنیا بریده ببین همه موهام سفیده خوشی به قلبم دست رد زد یه بی حیا بهم لگد زد خدا بغضی توی گلوم نشسته مهدی میرداماد

این همه لشگر، این همه لشگر همه اومدند بشن فدای حیدر این همه لشگر این همه لشگر اومدن تا چشم فاطمه نشه تر این همه لشگر، این همه لشگر اومدن بشن فداییه حسین و فدای مادر خسته و دلگیر و شکسته بالم سینه‌ زن روز هشت شوالم یا حیدر… به حرف دل شیعیان گوش کن زدی ضربتی ضربتی نوش کن زبان پیش ما بسته خاموش کن زدی ضربتی ضربتی نوش کن گوش به فرمانتیم بقیة الله اَشهَدُ اَنَا عَلیً وَلیُ الله این همه لشگر حسین عینی فرد

خیلیا میان مازندران گردش میکنند تفریح میکنند شما هم استقبال میکنید به مردم ایران شیعیان امیرالمومنین اما من یه شاخصه ای از مردم مازندران سراغ دارم که هیچ جا ندیدم هر جا تو این دهات های اینجا میری میبینی برا این امامزاده ها یه ضریح گذاشتن یه حرم دارن سه شنبه ها کجایی میریم فلان امامزاده پنجشنبه ها کجایی همه میریم فلان امامزاده میریم سر قبر شهدا الهی من قربونت برم حسن جان ما تو ایران امامزاده هامون حرم دارن اما تو یه سایه بون نداری الان ما تو این مجلس روضه گرفتیم چند تا چراغ زدن جمعیت اومده الان بقیع یه شمع روشن نکردن امامزاده ها هم حرم دارن مجید بنی فاطمه

پر از شمیم بهشت است منبرت آقا به برکت نفحات معطرت آقا هنوز عطر و شمیم محمدی دارد گلِ دمیده ز لبهای أطهرت آقا شبیه حضرت خاتم مدینه العلمی علوم می چکد از خاک معبرت آقا یا شیخ الائمه چهار هزار حکیم و فقیه و دانشمند رهین مکتب اندیشه گسترت آقا اشاره های نگاهت زُراره می سازد شنیدنی است کرامات محضرت آقا یا شیخ الائمه ببین که شیعه‌ی صبح نگاه تو هستیم در آسمان همیشه منورت آقا هنوز شیعه و « قال الامامُ صادق» هست کنار چشمه‌ی جاری ِ کوثرت آقا سبد سبد گل لاله به باغ دل دارم به احترام دل داغ پرورت آقا نبود غیر گل آه و غنچه‌ی شیون به باغ بغض گلوگیر حنجرت آقا پراز شمیم بهشت است حسین ایزدخواه

یه مرتبه امام صادق علیه السلام به یکی از شاگردانش فرمود چرا ما رو تحقیر می‌کنی این بنده خدا برق از چشمش پرید بابا من کی شما رو تحقیر کردم من اسم شمارم می‌برم با احترام می‌برم من کی شما رو تحقیر کردم امام صادق فرمود تو نبودی که رو مرکبت نشسته بودی نزدیکای ظهر هوا خیلی گرم بود داشتی می‌رفتی یه مومنی کنار جاده وایساده بود بهت گفتش که فلانی هوا خیلی گرمه اگه میشه منو سوار کن دو کیلومتر اون طرف‌ تر روستای ما هست من اونجا پیاده میشم تو با اینکه عجله نداشتی جا هم داشتی پشت مرکبت ولی بی اعتنایی به او رد شدی  مگه نمی‌دونی اگر کسی به یکی از شیعیان ما بی اعتنایی بکنه به ما بی اعتنایی کرده تحقیر امام صادق استاد عالی 

همه ماه رمضون و فاطمیه و عاشورا و اربیعن رو از امام صادق داریم همه رو از امام صادق داریم اگر امام صادق نبود کمتر میتونستیم حداقل به این که در حد من و توئه برسیم بعضی از ائمه ما یه روز در سال یادشونیم همه مثل امام حسین نیستن که هر روز یادشون کنیم هر چند که امام صادق هم فرمود... همه رو از امام صادق داریم محمد نوروزی

قربون اون زائرایی که میرفتن بقیع گریه میکردن میگفتن آقا جان ما تو دهاتمون امامزاده هامون حرم داره انشاالله قسمت بشه یواش یواش حاجی ها دارن ساک هاشون رو میبندن با هم یه روز بریم مدینه وقتی وارد بقیع میشی صبحا بعد از نماز صبح حاجی ها میرن سمت بقیع همچین که وارد میشی میبینی یه عده دارن زیارت میخونن اما متوجه میشن ردد میکنن روضه زائرای بقیع مجید بنی فاطمه

از صفای ضریح دم نزنید حرفی از بیرق و علم نزنید گریه های بلند ممنوع است روضه كه هیچ سینه هم نزنید كربلا رفته ها كنار بقیع حرفی از صحن و از حرم نزنید زائری خسته ام نگهبانان به خدا زود می روم نزنید زائری داد زد كه نا مردان تازیانه به مادرم نزنید غربت ما بدون خاتمه است مادر ما همیشه فاطمه است كاش درهای صحن وا بشود شوق در سینه ها به پا بشود كاش با دست حضرت مهدی این حرم نیز با صفا بشود كاش با نغمه حسین حسین این حرم مثل كربلا بشود در كنار مزار ام بنین طرحی ازعلقمه بنا بشود پس بسازیم پنجره فولاد هر قدر عقده هست وا بشود چارتا گنبد طلایی رنگ چارتا مشهد الرضا بشود این بقیعی كه این چنین خاكی است رشك پروانه های افلاكی است در هوایش ستاره می سوزد سینه با هر نظاره می سوزد هشت شوال آسمان لرزید دید صحن و مناره می سوزد بارگاه بقیع ویران شد دل بی راه و چاره می سوزد این حرم مثل چادر زهراست كه در اینجا دوباره می سوزد این حرم مثل خیمه ی زینب كه در اوج شراره می سوزد سالها بعد قدری آن سو تر چند قرآن پاره می سوزد گریه های بلند ممنوع است سیدرضا تحویلدار

شب شهادت امام صادق منم اومدم حرف امام صادق رو به گوش شما ها برسونم آقایان خواهران بزرگواری که عرض منو میشنوید فصل مشترک تمام روایاتی که درش حضرت صادق به تببین صفات شیعه پرداخته یه کلمه است و اون کلمه تقوا است یعنی امام صادق هیچی از ما نخواد این یه دونه رو از ما میخواد که ملکه قدسی تقوا رو درونمون ایجاد بکنیم دانلود سخنرانی تقوا شیخ میثم علی پناه

میسوزه خونه‌ی من همه کاشونه‌ی من در خونه سوخت و تو یه لحظه دود شد توی هُرم آتیش تن من کبود شد فقط ذکر لب‌های من یا وَدود شد دشمنم از خداشه کاری کنه با من که کل زندگیم بپاشه تا که تو خونه ریختن دعا می‌کردم کسی زیر دست و پا نباشه من پیر مردم اون شب چقدر واسه‌ی دخترام گریه کردم حالا دیگه کوهی از گریه و آه و دردم به دخترم قول دادم خیلی زود برمی‌گردم وای امام صادق دویدم نیمه شب با گریه پشت مرکب شماره شماره نفس میکشیدم توی کوچه ها پابرهنه دویدم رد خون مادر رو رو خاکا دیدم جلو چشام در افتاد زمین میخوردم تو همون کوچه که مادر افتاد رمق به تن ندارم تازه میفهمم که چی شد فاطمه باسر افتاد مادر بیفته سخته یه زن پیش چشمای شوهر بیفته بدتر اینه بعد افتادنش در بیفته حالا ببین جا داره شیر خیبر بیفته اگه حالم خرابه کار بزم شرابه آخه عمه‌ی ما توی بزم می رفت چهل منزل آواره دنبال نی رفت چوب و سر بریده جلوی بابا میزدن به دخترا کشیده تا صحبت کنیز شد همه دیدن که رنگ و روی سکینه پریده حتی یه لحظه تا روضه ناموسی میشه تن من میلرزه عمم رو بردن توی مجلس هیز و هرزه مداحی میسوزه خونه من حسین ستوده

اینقدر اینا مردن اینقدر اینا بزرگ اند همین ابن ربیع ملعون لعنت الله علیه موقعی که اومد آقا رو ببره منصور دوانیقی لعنت الله علیه بهش گفته بود هر جوری هست بیارش بچه ها زبونم لال ببخشید شما میفهمید چی میگم شما دیدید نصف شب پدر یا پدربزرگ پیرتون رو با لباس زیر بکشه ببره من از مرام شما سراغ دارم از این در الان یه پیرمرد محاسن سفید بیاد تو نشناسیش بلند میشی بهش جا میدی میگی بیا تکیه بده با دشداشه عربی بدون عبا بدون عمامه چند بار آقای ما شیخ الائمه پیرمردو تو کوچه ها کشیدن بردن بزرگواری امام صادق شیخ مهدی حسن آبادی

رفیقشو برداشت آورد پیش امام صادق گفت آقا این رفیق ما خیلی شما رو دوست داره آوردم با شما وصلش کنم آقا فرمود کارش چیه گقت آقا بزازه حضرت فرمود نه کارش چیه گفت آقا کارش اینه حضرت فرمود در ربط با ما کارش چیه گفتم آقا متوجه نمیشم گفت وقتی که نام حسین ما رو میشنوی چه حالی پیدا میکنی یه دفعه جوونه بغض کرد زد زیر گریه گفت کارت همینه کارت گریه برا حسین ما است باید به جایی برسیم گریه برا حسین کار ما باشه بگن این کارش گریه برا حسینه گریه برا امام حسین شیخ عباس صراف

نیمه دل شبه بابا نامردا تو خونش مشغول عبادته یه وقت دید در و دیوار داره شعله میکشه میدونم زیر زبونت چی هست چی میخوای بگی حقم داری آقا هم همینو گفت وای مادرم مادرم مادرم روضه نیمه دل شب حسن خلج