شوّال

ناجوانمردان از اینجا صحن را برداشتند کاش می گفتند گنبد را چرا برداشتند زائری آمدکنار قبر آقایش نشست با کتک او را ز قبر مجتبی برداشتند خاک اینجا برتر از خاک تمام عالم است خاک اینجا راهمه بهر شفابرداشتند تا که خاک کربلا هم مادری باشد کمی... ازهمین هارابرای کربلا برداشتند خواستند آثار جرم شهر مخفی ترشود از میان نقشه اسم کوچه را برداشتند آنقدر با گریه مردی بر رخ خود لطمه زد تا که از قبر امام شیعه پا برداشتند یک مفاتیح الجنان آورده بودیم،از چه رو دو نگهبان آمدند از پیش ما برداشتند! خاک اینجا بوی سیلی مکرر می دهد بوی گریه های دختر بهر مادر می دهد آخرش این خاک ایوانش طلایی می شود گنبد و گلدسته های با صفایی می شود این حرم با چار گنبد می شود بیت الحسن هر کسی اینجاب بیاید مجتبایی می شود پنجره فولاد اینجا چه قیامت می کند! واقعاَ اینجاعجب دارالشفایی می شود نقشه این صحن راباید که اززهرا گرفت نقشه رامادر دهد به چه بنایی می شود گنبد صادق ضریح باقر و صحن حسن پرچم سجاد،دارد دل هوایی می شود! حتم دارم ساخت و ساز حرمهای بقیع از همان لحظه که آقا تو میایی می شود می رسد روزی که بادستان پرمهر شما از رواق وصحن اینجا رونمایی می شود صحن را برداشتند صابر خراسانی آخرش من مطمئنم این گره وا می شود این حرم زیباترین تصویر دنیا می شود هر چه خواندم در بقیع ازسینه عقده وانشد هرچه گشتم قبر زهرا مادرم پیدا نشد راه مارا بسته بودند هرچه من می خواستم... تاروم درپیش قبر مادر سقا نشد سربه دیوارش نهادم روضه ها خواندم ولی هیچ یک ازروضه هایم روضه زهرا نشد "کوچه ای تنگ ودلی سنگ وصدای ضرب دست" بعداز آن سیلی دگر چشمان زهرا وانشد ازهمان شب که علی تابوت رابرشانه برد زائر زهرا شدن جزنیمه شبهانشد بعد زهرا مرتضی ماندوغم زخم زبان هیچ کس جز درد پهلو همدم مولا نشد زینبش می گفت من دیدم میان شعله ها مادرم افتاد پشت در و دیگر پا نشد سالها رفت و غروبی خیمه ها آتش گرفت هیچ جایی مثل دشت کربلا غوغا نشد هیچ جایی خواهری داغی به این سختی ندید هیچ جایی بر سر پیراهنی دعوا نشد صحن را برداشتند صابر خراسانی

با نعره های حیدری دارم پیام زهرا شیعه قیامت میکند مثل قیام زهرا لرزه به جسم دشمنات افتاد ز نام زهرا اینجا بسازیم عاقبت بیت الحرام زهرا با نعره های حیدری دارم پیام زهرا شیعه قیامت میکند مثل قیام زهرا لرزه به جسم دشمنات افتاد ز نام زهرا اینجا بسازیم عاقبت بیت الحرام زهرا داریم پیام زهرا ملا باسم کربلایی

دم دیوار بقیع هنوزم از این غم و غصه ها می سوزم امان امان امان امان امان امان می سوزم از اینکه آفتاب به قبر ها می زنه اونکه داغ مادرش رو دیده حسن وای دیده یه جنگ نابرابر دیده که سیلی زده کافر به صورت لطیف مادردیگه نداشته راه چاره دیده رو خاک ها گوشواره دیده تو کوچه گوشواره امون از این همه غریبی دلم می سوزه از این حکایت دلم می سوزه از این جسارت امان امان امان امان امان اماننه حرم و بارگاه و گنبدی داره بقیع نه یه شمعی و نه خادمی داره بقیع وای بقیع پر از گرد و غبار بقیع یه زائرم نداره قسمت بشه برم دوباره دمه دیوار بقیع حسین سیب سرخی یه آرزو دارم تو سینم یه روز با این چشام ببینم سینه زنی شده مدینه ات یه روز میزنیم به قلب جاده میریم مدینه پای پیاده امان امان امان امان امان امانمدینه هم روزی مثل مشهد الرضا میشه اینو قول میدیم مدینه کربلا میشه یه گنبد طلا میسازیم گلدسته شا ما میسازیم یه صحن با صفا میسازیم میاد یه روزی صاحب ما پشت سر بقیة الله حسین حسین میگیم ایشالله دمه دیوار بقیع حسین سیب سرخی

دوباره درد و غصه بیشماره دوباره دل هوایه گریه داره یکی بده جواب شیعه هارو آخه چرا بقیع حرم نداره میسوزه قلبم برا هتک حرمت بقیع میرم امشب با پای دل زیارت بفیع دوباره درد و غصه بیشماره دوباره دل هوایه گریه داره یکی بده جواب شیعه هارو آخه چرا بقیع حرم نداره میسوزه قلبم برا هتک حرمت بقیع میرم امشب با پای دل زیارت بقیع دوباره درد و غصه حمید علیمی

قلب فاطمه پر از خونه که بقیع شده یه ویرونه وای از غریبی بقیع حال و هوای گریه داره شبا حتی یه دونه شمع نداره دل مهدی زهرا بی قراره روی قبرایه خاکی سر میزاره قلب فاطمه پر از خونه که بقیع شده یه ویرونه وای از غریبی بقیع حال و هوای گریه داره شبا حتی یه دونه شمع نداره دل مهدی زهرا بی قراره روی قبرایه خاکی سر میزاره بقیع شده ویرونه ملا محمد معتمدی

ذکر عاشق اینه حک شده بر سینه ذکر عاشق اینه یا حسن حسن دشمن از هیبت شاه بی بدل میترسه از خروش شیعه هنگام عمل میترسه گرچه گنبد و حرم بقیع نداره حتی از مزار خاکیه شیر جمل میترسه ذکر عاشق اینه حک شده بر سینه ذکر عاشق اینه یا حسن حسن دشمن از هیبت شاه بی بدل میترسه از خروش شیعه هنگام عمل میترسه گرچه گنبد و حرم بقیع نداره حتی از مزار خاکیه شیر جمل میترسه ذکر عاشق محمد معتمدی

غزلی از حرمت ساخته‌ام با «مثلاً» گرچه خاک است روی قبر تو، اما مثلاً ... گنبدِ زرد تو خورشید شده می‌تابد نور می‌گیرد از آن گنبدِ خضرا مثلاً چه ضریحی شده کارِ هنرِ فرشچیان ! جنسِ هر پنجره‌اش هست مُطلّا مثلاً چقدَر پارچه‌ی سبز گره خورده به آن می‌کنی باز، تمام گره‌ها را مثلاً خادمانت همه دورِ سرمان می‌گردند ما عزیزیم، در این صحنِ مُعلّا مثلاً تشنه‌ها مست شوند از مِیِ سقاخانه ساقیِ میکده هم «حضرت سقا» مثلاً هیئتی شکل گرفته‌ست میان حرمت نام هیئت شده «یا حضرت زهرا» مثلاً روضه‌خوانی وسطِ صحن، حکایت می‌خواند قصه‌ی کوچه‌ای از شهر تو؛ حالا مثلاً ... مادری با پسرش رد شده از آن، اما ... هیچ کس راه نبسته‌ست بر آنها مثلاً دست نامردِ کسی هم وسط کوچه نبود چادری خاک نخورده‌ست، در آنجا مثلاً مادرِ قصه‌ی ما رفت صحیح و سالم وَ نپوشاند رخ از دیده‌ی مولا مثلاً بعدِ مجلس همه رفتند، زیارت کردند تربتِ حضرت زهرا شده پیدا مثلاً .غزلی از حرمت ساخته‌ام با «مثلاً» گرچه خاک است روی قبر تو، اما مثلاً ... گنبدِ زرد تو خورشید شده می‌تابد نور می‌گیرد از آن گنبدِ خضرا مثلاً غزلی با مثلا حمید علیمی چه ضریحی شده کارِ هنرِ فرشچیان ! جنسِ هر پنجره‌اش هست مُطلّا مثلاً چقدَر پارچه‌ی سبز گره خورده به آن می‌کنی باز، تمام گره‌ها را مثلاً خادمانت همه دورِ سرمان می‌گردند ما عزیزیم، در این صحنِ مُعلّا مثلاً تشنه‌ها مست شوند از مِیِ سقاخانه ساقیِ میکده هم «حضرت سقا» مثلاً هیئتی شکل گرفته‌ست میان حرمت نام هیئت شده «یا حضرت زهرا» مثلاً روضه‌خوانی وسطِ صحن، حکایت می‌خواند قصه‌ی کوچه‌ای از شهر تو؛ حالا مثلاً ... مادری با پسرش رد شده از آن، اما ... هیچ کس راه نبسته‌ست بر آنها مثلاً دست نامردِ کسی هم وسط کوچه نبود چادری خاک نخورده‌ست، در آنجا مثلاً مادرِ قصه‌ی ما رفت صحیح و سالم وَ نپوشاند رخ از دیده‌ی مولا مثلاً بعدِ مجلس همه رفتند، زیارت کردند تربتِ حضرت زهرا شده پیدا مثلاً غزلی با مثلا حمید علیمی

الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم الهی که از غمت جون بدم بمیرم ولی تورو اینجوری بی حرم نبینم یعنی میشه اونروزو با چشام ببینم دیوارای صحنو من خودم بچینم بی حرم نبینم حمید علیمی

شیعه مذهب حقه ی حضرت جعفرم عبد سرای حیدرم حیدرم می شه به زودی صحنت بنا گنبد و حرمی از طلا آخر از تو بقیع راهی میشیم تا کربلا شیعه مذهب حق حسین عینی فرد

الحمد لله شدم مست این روضه هات شیعه راه تو نوکر نوکرات خادم مکتبم تا ابد عاشقم غصه دار غم حضرت صادقم اشک چشمام از تو دارم واست آقا چه بی قرارم بخدا پای مذهب تو همه ی هستیمو میزارم ای آقا آقام امام صادق پیش چشم همه شعله بالا کشید بین آتیش و  دود دخترت می دوید بی عبا بی عصا میکشیدن تو رو زیر میزدی هی صدا مادرو میدویدی به پشت مرکب گریه کردی بیاد زینب غصه های تو بی شماره کاش بمیرم برای تو امشب شیعه راه تو حسین عینی فرد

ای جلوه جمال و جلال خدا علی یا مظهر العجائب و یا مرتضی علی از شهریار پیر زمین گیر دستگیر ای دستگیر مردم بی دست و پا علی جز یک نسب که از تو به خود بسته نیستم من آن چنان که آل علی است نیستم اما مرا هم ای علی از خود مران که من تا چشم داشتم به حسینت گریستم یا مرتضی علی مدد حیدر حدیث امام صادق علی سعیدیان

دوباره غم بی کسی و دوباره طناب و اسارت دوباره یه آقا رو بردن غریبونه و با جسارت شده تازه داغ غم مادری میخونه با قلب و دل مضطری امون از غریبی و بی یاوری واویلا غم بی کسی حسین سیب سرخی

السلام ای حجت حق بر زمین حضرت صادق امام المومنین یا ولی الله یا کهف الوراء فانیا لله ای مرد خدا ما خدا را با تو پیدا میکنیم دیده با یاد تو دریا می کنیم با تو احیا شد قیام اهل بیت با تو رونق یافت نام اهل بیت ای فقیه بی بدیل روزگار تیغ گفتارت شبیه ذو الفقار هر که در راه شما پابند شد خوش بر احوالش سعادتمند شد ای گل زهرا امام غم نصیب ای غریب بن غریب بن غریب ای فدای تربت ویران تو خاک قبرِ با زمین یکسان تو زائر تو روزها شد آفتاب نیمۀ شب روضه خوانت ماهتاب هرکه از خاک مزارت بوسه چید طعم داغیِ بیابان را چشید آفتابیُ به رنگ مغربی آخرین مرد غریب یثربی من شنیدم خانه ات آتش زدند نیمه شب کاشانه ات آتش زدند میزدی ناله منم پور خلیل کم ببند آتش به پای من دخیل پشت در می سوخت از پا تا سرت بی هوا بُردی تو نام مادرت بی عمامه بی عبا صورت کبود پیر مرد شیعه و مرد یهود دست بسته چون امیر المومنین پیش اهل خانه می خوردی زمین رسیمان دست عدو افتاده بود جای پنجه بر گلو افتاده بود باز در بین محاسن پنجه خورد ریسمان را دورِ گردن می فِشُرد کس نداند با چه وضعی آن پلید جسم تو از خانه بیرون می کشید صورت تو لطمه ها بسیار خورد چند باری گوشۀ دیوار خورد تیزی سنگی به پهلویت گرفت حُرمِ آتش گوشۀ مویت گرفت دستهایت بست و بر مرکب نشست حرمت موی سپیدت را شسکت بی ادب بود و دهانش باز شد دید تنهایم زبانش باز شد زیره چشمی کرد سوی تو نگاه حرف های زشت میزد گاه گاه تو میان شعله ها در اضطراب لیک اصحابِ تو در خانه به خواب امام المومنین حسین سیب سرخی

یه آه سردو زدن دعا میکردو زدن ما گریه میکنیم آخه یه پیر مرد و زدن غریب آل زهرایی مروج العاشورایی روضه میخونی تنهایی واویلا جدمو میزدن گوشه قتلگاه فرقه بالسیوف و فرقه بالرماح ***** خسته ی تاب و تبی پشت سر مرکبی تو کوچه خوردی زمین تازه مثه زینبی نفس بریده بی حالی تو هم رو خاکا پامالی ولی به یاد گودالی واویلا جدمو میزدن کوفیا بی هوا فرقه بالسیوف و فرقه بالعصا ***** بین یه مشت نا نجیب اگر چه بودی غریب نشد تنت غارتو نبودی شیب الخضیب غریب و بی یاور موندی دلای ما رو سوزوندی با گریه روضه میخوندی واویلا جدمو میزدن بی کس و بی سپر فرقه بالسنان فرقه بالحجر دعا می کردو زدند سیب سرخی

مدد جویم من از لطف خدای حضرت صادق که آرم بر زبان مدح رسای حضرت صادق نبی گفته علی گفته خداوند جلی گفته به دفترخانه ی خلقت ثنای حضرت صادق بهشت جاودان جایش، به قصر نور ماوایش هر آنکس کاو بود تحت لوای حضرت صادق خدا را بنده ی والا، بشر را رهبر و مولا رسولان مبین مدحت سرای حضرت صادق کتاب حق کتاب او، حساب حق حساب او رضای حق بود همچون رضای حضرت صادق همه مشتاق نعمای بهشت و کوثر و جنّت بهشت و کوثر و جنّت فدای حضرت صادق همه مشتاق دیدار بهشتی طلعتان امّا بهشتی طلعتان محو لقای حضرت صادق هزاران مشکل پیچیده از هم باز گردیده ز دستور کلام دلربای حضرت صادق لطف خدای حضرت صادق علی اصغر انصاریان

در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله ****** در بستر افتاده رئیس مذهب جانش به روی لب در تاب و در تب آتش به سینه از زهر کینه یا بقیه الله آجرک الله زهر جفا چه کرد با پیکر او چیزی نمانده است غیر از سر او در بین بستر با حال مضطر یا بقیه الله آجرک الله رئیس مذهب علی اصغر انصاریان