شوّال

میشه یه روز بقیع صحنی که نوشته / رو درهاش / یا زهرا و پسر هاش روزی که صحنش و میسازیم ایشاالله / که باشیم / یکی از کارگر ها ●●●●●● اقام میاد و برا اجدادش حرم میسازه دیگه روز و شب تموم در هاش به رومون بازه نمیذاریم که داغ این عشق رو دل ها / بمونه / خدا خودش میدونه ●●●●●● اگه راه مدینه وا شه صدامون / غمش رو / به عالم میرسونه ما نسلی هستیم که راه و این بار به دشمن بستیم مدافع های حریم امن حرم ما هستیم حرم می سازیم محمود کریمی

آقا مگه ندیدن نانجیبا وضع حالتو چرا نذاشتن احترام به سن و سالتو چرا شکستن چرا بستن پر و بال تو آقا برات بمیرم که با لحن بد صدات زدند راوی میگه تو رو با دسته عصا زدند تو سجده بودی و لگد به پهلو هات زدند طناب به دست و پات زدند ای وای ای وای خنده به گریه هات زدند ای وای ای وای کنار بچه هات زدند ای وای ای وای جا داره عالم بشه فدای همه غمای امام صادق غریب اقام آقام آقا آتیش کشیدند خونتو بدون هیچ گناه برات بمیرم روح الله رحیمیان

شمعی نداره این مزار امون از شب بی زائری قربت یعنی دلتنگ بشی نتونی به زیارت بری قربت یعنی بغض کبوتر جلد هوای بقیع حسرت یعنی روضه ای که نداری تو شبای بقیع تو حریم آل الله میشه روضه ها برپا سینه میزنه شیعه تو بقیع به زودی ها سهم تو از این زندگی یه دل غرق غربت شدن تصویر تو تو ذهن من یه عزیز بی حرمت شدس خون شد دل تو عمری که از غم کوچه پره رفتی بی عبا بایدم به غروره تو بربخوره دیدی دستتو بستس یاد قنفذ افتادی نمی گم به تو مسموم تو تو کوچه جون دادی شمعی نداره سید امیر حسینی

به غمزه ای نظرت صد مه و ستاره کشید نظارۀ تو ابوحمزه و زراره کشید غریب هستی و چون مادرت نشد آقا سر مزار شما گنبد و مناره کشید به زخم های دلت مرهمی نشد پیدا که زهر از جگرت طرح پاره پاره کشید تو را میان دعا، بی نمازها بردند تو را پیاده به کوچه یکی سواره کشید میان کوچه تن خسته ات زمین تا خورد نکرد رحمی و دشمن تو را دوباره کشید سریع خانه برو دختر تو ترسیده است که ارث مادریت را کسی شراره کشید گرفته خانۀ تو رنگ خیمه های حسین دوباره گریۀ چشمت به سوگواره کشید

ابن الربیع ولد الزنا سوار بر اسب بود آقا رو میکشید دنبالش همون روی اسب با لگد میزد حضرت رو گاه بر دیوار خورد گاهم بر خاک خورد ابن الربیع ولد الزنا سوار بر اسب بود آقا رو میکشید دنبالش همون روی اسب با لگد میزد حضرت رو گاه بر دیوار خورد گاهم بر خاک خورد آقا رو میکشید علی آینه چی

تا زد زیر پای امام صادق زمین خورد چشم ها را باز کرد و دید دنبال علی آن که او را میکشد در شعله بانو را کشید چشم ها را باز کرد و دختری را باز دید میدود دستی ولی از دور گیسو دلم آغوش گرم تو رو میخواد خرابه سرده و دارم میلرزم هوا سرده ولی عیبی نداره من از تاریکیا خیلی میترسم از کسی که سر تورو رو نیزه بست بدم میاد از اون که دندون تورو با سنگ شکست بدم میاد دلم آغوش گرم تو رو میخواد خرابه سرده و دارم میلرزم هوا سرده ولی عیبی نداره من از تاریکیا خیلی میترسم از کسی که سر تورو رو نیزه بست بدم میاد از اون که دندون تورو با سنگ شکست بدم میاد در شعله علی آینه چی

حضرت سر سجاده بود نامرد اومد ریسمانو انداخت گردن امام صادق این جور که نشسته بود ولد الزنا یه لگد زد به حضرت ریسمانی به گردن بسته شده تا پشت در او را کشید پیرمرد از آتش در رد شد اما داد زد حتم دارم که در بد جور پهلو را کشید ریسمان علی آینه چی

آسمون دلم غم گرفته حال ما رنگ ماتم گرفته خیلی مظلوم مظلوم شیعه اومده هشتم ماه شوال باز عزادار شدیم مثل هر سال قلبمون غصه داره بقیعه باید برا امام حسن حرم بسازیم براش ورودی باب الکرم بسازیم باید کنار قبر مادر ابوالفضل یه چند تا سقا خونه و علم بسازیم حسن ای جانم بی قراره دلم توی سینه یعنی میشه ببینیم مدینه ازدحامش مثه اربعینه یعنی میشه بگیریم مراسم روضه و گریه تو باب قاسم همه ی آرزومون همینه یه طرحی اومده به ذهنم میشه غوغا اگه مزار بی نشونش بشه پیدا باید حدیث فاطمه بضعه منی حک بشه رو ایوون حضرت زهرا آسمون دلم امیر طلاجوران

وسط قاب دو چشمان ترت عکس یک منظره پیداست بقیع این شب ها به نیابت ز حسین دل من زائر یک جاست بقیع السلام ای حرم بی زائر گریه های بلند ممنوع است السلام  که غریب وطنی چقدر می چسبد وسط صحن حسن سینه زنی وسط قاب دو چشمان ترت عکس یک منظره پیداست بقیع این شب ها به نیابت ز حسین دل من زائر یک جاست بقیع السلام ای حرم بی زائر گریه های بلند ممنوع است السلام  که غریب وطنی چقدر می چسبد وسط صحن حسن سینه زنی حرم بی زائر حمید علیمی

بی قراره دلم که حرم نداره بقیع بی قرار دلم بی قرار بقیع گریه میکنم از غصه های بقیع سینه میزنم از غصه های بقیع به گوشم میرسه ناله های بقیع میزارم سرم را پنجره های بقیع میخونه که سینه ها سوخته شد واویلا جگر فاطمه افروخته شد واویلا تن و تابوت به هم دوخته شد واویلا داغ دار دلم داغ دار بقیع بانویی نشسته در کنار  بقیع تا سحر میشینه در جوار بقیع برای ام بنین بزم روضه داره بقیع روضه خون میکنه ام بنین واویلا روضه ی سر و عمود آهنی واویلا پسرش با صورت افتاد زمین واویلا بی قراره بقیع حمید علیمی

میسازمت بقیع مانند کربلا با عشق فاطمه با اذن مرتضی این دل لبریز خسته است مانده محروم از زیارت وای از این داغ و مصیبت ویرانه بقیع از غم اولاد زهرا شب به شب در خواب و رویا میشود این قلب تنها مهمان بقیع نفرین به دشمن اولاد مصطفی آنکس که ای بقیع ویرانه کرد تو را میسازمت بقیع حمید علیمی

بقیع تاریکه و سرده دل عاشقا پر از درده بمیرم کی قبر تو آقا خراب و ویرونه کرده الهی نوکرت بمیره چرا یک شمع نیست رو مزارت الهی نوکرت بمیره که خزونی شده بهارت الهی نوکرت بمیره مادرت کی میاد کنارت بقیع یه دنیا غم داره چشمامون ز داغت می باره سنگ قبراتون خاک آقا عقده ای روی سینم می زاره الهی بالحسن عجل ولیک الفرج بقیع تاریکه و سرده دل عاشقا پر از درده بمیرم کی قبر تو آقا خراب و ویرونه کرده الهی نوکرت بمیره چرا یک شمع نیست رو مزارت الهی نوکرت بمیره که خزونی شده بهارت الهی نوکرت بمیره مادرت کی میاد کنارت بقیع یه دنیا غم داره چشمامون ز داغت می باره سنگ قبراتون خاک آقا عقده ای روی سینم می زاره الهی بالحسن عجل ولیک الفرج

میسازیم یه روزی به هر قیمتی این حرم رو میسازیم حریم پر از نور شاه کرم رو میسازیم ضریح طلاکوبی مادرم رو مسازیم میاریم برا گنبدت پرچم کربلا رو میاریم برای فدای تو کردن سرا رو میاریم گلای ضریح آقامون رضا رو میاریم خرابه مثل قبر تو روزگار من آقا خرابه ببین خون شده حال و روز گدا ها خرابه حریم تو اون جا با حال من اینجا خرابه خدایا تا میگم خرابه دلم پر میگیره خدایا این حرم رو میسازیم امیر حسینی

اشک غربت به چشم های فلک رخت ماتم به قامت دنیا بوی شهر مدینه پیچیده بین هر کوچه از بهشت خدا ** بوی غربت همیشه می آید از سر قبر بی چراغ کسی دل تنگ مدینه میسوزد از تب شعله های داغ کسی ** جان عالم فدای قبری که غیر خورشید سایه بانش نیست نه ضریحی نه سقف آینه ای بر سرش غیر آسمانش نیست ** دل من باز روضه میخواند روضه ی غربت شقایق را روضه ی حرمت و شکستن آن روضه ی گریه های صادق را ** روضه ای را که باز میخواهند پر پروانه را بسوزانند اصلا انگار عادت آنهاست نیمه شب خانه را بسوزانند ** ای امام غریب من آن شب دشمنت داشت خنده سر میداد با طنابی که بست دست تو را تا کشیدند عمامه ات افتاد ** نه عبایی به روی دوشت بود پا برهنه ز خانه ات بردند ای محاسن سفید شهر رسول خون دل اهل خانه ات خوردند ** بین آن کوچه ای که باریک است چه غم گریه آوری داری از زمین خوردن تو فهمیدم بی کسی ارث مادری داری ** ارث آن مادری که در کوچه صورتش در هجوم سیلی بود بعد از آن ضربه سخت وا میشد پلک هایی که شد سیاه و کبود ** ولی آقا خیالتان راحت بین آن کوچه ظلم باطل شد معجر مادر زمین خورده بین صورت و دست حائل شد ** گرچه بردند وحشیانه تو را تازیانه نخورد همسر تو خانه ات را اگرچه سوزاندند زخم خاری ندید دختر تو ** گرچه بردند وحشیانه تو را خواهرت بین شهر دیده نشد از عقب بی هوا به پنجه ی باد موی طفلت دگر کشیده نشد اشک غربت صابر خراسانی ای بهار همیشه های خدا ای که از آسمان شدی جاری از چه این روزها شکسته شدی بغض داری ولی نمی باری ** لا اقل صبر کن مسافر شب گریه کن گریه در معابر شب صبح صادق به جز تو کیست بگو کیست جز تو امام بیداری ** گاه گاهی که حرف هم داری شهر در خواب میرود انگار آه آقا چه میکشی با این استخوانی که در گلو داری ** تو بگو از کدام طائفه ای که همیشه خدای عاطفه ای لطف ها میکنی برای کسی که برایت نمیکند کاری ** پس کجایند عالمان سحر یک نفر از چهار هزار نفر که شبانه امام را بردند پا برهنه به خفت و خواری ** پس کجایند نافله خوان ها که دل قافله به درد آمد کی به درد میخورد پس کِی این نمازی که هست تکراری ** کوچه ای در مدینه منتظر است تا که روضه بخوانی از دیوار تا تو هم مثل مادرت آنجا حس کنی بین درب و دیواری ** تا که کوچه به کوچه پخش شود هم صدائی غربتت با او تا بفهمند فاطمی هستی مثل مادر به غم گرفتاری ** تا که دست تو را بندند و هی به یاد علی بخندند و نکشندت پیاده اینگونه هی به قصد امام آزاری نج اين روضه مرا سوزانده كه لعيني دل تو لرزانده خانه اي را كه ملك در آن است دشمنت با شرري سوزانده آن چنان سخت هجوم آوردند كه دهان همگي وا مانده بسكه بي رحم تو را مي بردند كفشهايت دم در جا مانده به جفا كاري و حرمت شكني دشمنت كينه به دل مي رانده بخدا سخت تر از اين غم نيست كه عدو چشم تو را گريانده بارالها تو نيار آن روزي كه شود حجت حق درمانده دل من هم به تسلاي غمت پشت ديوار بقيع جامانده اشک غربت صابر خراسانی