روضه در طشت بودی اضطرابش کشت ما را امین قدیم

در طشت بودی، اضطرابش کشت ما را

هی چوب خوردی و عذابش کشت ما را

آن بی حیا ظرف شرابش کشت ما را

بوی غذا، بوی کبابش کشت ما را

یک خیرران روز و شبم را ریخت برهم

زد به لبت وقتی! لبم را ریخت برهم

سنگینی چشم حرامی‌ها چه سخت است

با پای زخمی، ماندن سرپا چه سخت است

حرف کنیزی پیش چشم ما چه سخت است

پس دق نکردن از غمت آقا! چه سخت است

جان داد آخر دخترت یک گوشه تنها

شرمنده‌ام از این امانت داری آقا

روضه در طشت بودی اضطرابش کشت ما را امین قدیم