قتلگاهت محمدحسین پویانفر

ای که نامت جان به عیسی می‌دهد

قتلگاهت بوی زهرا می‌دهد

خاکِ گل‌گونت دهد عطر بهشت

گوییا کوثر در این‌‌‌جا، پا بهشت

گریم و پرسی اگر از سرگذشت

در غمت، ای تشنه! آب از سر، گذشت

باغبانا! گو گل یاست کجاست؟

آب و تاب باغ، عبّاست کجاست؟

آن‌‌چنان شد دیدۀ من اشک‌ریز

کز غمم شد، چشم دشمن، اشک‌ریز

ای کتاب! ای معنی «اُمّ‌الکتاب»!

از چه گشتی فصل‌فصل و باب‌باب؟

عاشقان را بعد از این آوازه نیست

در کتاب عاشقی، شیرازه نیست

پای تا سر غرقه در خونی چرا؟

آفتاب من! شفق‌گونی چرا؟

ای رخ تو کعبه و خالت حَجَر!

حِجر را، داغی ز هجرت در جگر

من چو می‌دیدم به دورت ازدحام

کعبه یادم آمد و «بیت‌الحرام»

مسلمند و قبله را نشناختند

دین، عَلَم کردند و بر دین تاختند

قصد حاج ار جز طواف کعبه نیست

پس به دست این جماعت، سنگ چیست؟

ای مه پنهان به زیر ابر تیغ!

در گلویت کَند دشمن، قبر تیغ

مهر اگر بی‌مهر باشد با تنت

خاک، پوشیده به تن، پیراهنت

قتلگاهت محمدحسین پویانفر