گفت پیمبر که مبادا قرآن حسن عطایی

گفت پیمبر مبادا قرآن
رو زمین پایین پا بمونه
اما تو مسجد اونم تو محراب
امشب این آیه ها غرق خونِ
قیامت شده به خون غوطه ور
دوباره علی و یه شق القمر
امیر ملک ، امام بشر
عجب سجده ای کرده وقت سحر
فرقش رو شکست یه تیغ تیز
یاد میخ دَر علی و کُشت
یک نفر زد و سر و شکست
یاد چهل نفر علی و کُشت
در وسط کوچه تو را می زدند می زدند
کاش به جای تو مرا می زدند می زدند
الله الله به علیٍ به علیٍ به علیٍ
گریه های حسن اهل عرش و
صف به صف تا زمین میکِشونه
میگه این فرق خونین تو محراب
باطنش سورهٔ مؤمنونه
بازم از زمین حسین و حسن
دارن آسمونو با هم میبَرن
یه روز دیگم  شنیدم میگن
میبُرد آسمونو تو کوچه حسن
مادر رو میبرد کشون کشون
میگفت از اونا نمیگذره
هی حسن میگفت به مادرش
راه خونمون از این وره
چشم مادرم تاره حلالت نمیکنم
باز یه شق القمر باز یه مهتاب
بوسه زد تیغ روی فرق عباس
بین دو رود با لب های تشنه
توی دریای خون غرقه عباس
قیامت شده ، توی علقمه
تن حضرت ماهِ که در همه
به سر میزنن ملائک همه
به سر میزنه حضرت فاطمه
آخرین دعای حیدر و
آخرین دعای فاطمه
منتقم بیا قسم میدم
من تو رو به ماه علقمه

گفت پیمبر که مبادا قرآن حسن عطایی